"ശിവാ രുദ്രസ്യ ഭേഷജി" (Śivā rudrasya bheṣajī) എന്നത് ശ്രീരുദ്രമന്ത്രത്തിലെ ഒരു പ്രധാന വരിയാണ്. ഇതിന്റെ അർത്ഥം "രുദ്രന്റെ മംഗളരൂപം സകല രോഗങ്ങൾക്കും ഔഷധമാണ്" എന്നാണ്. യജുർവേദത്തിലെ തൈത്തിരീയ സംഹിതയിൽ ഉൾപ്പെടുന്ന ശ്രീരുദ്രം നമകം പത്താം അനുവാകത്തിലെ മന്ത്രങ്ങളിലാണ് ഈ ഭാഗം കാണപ്പെടുന്നത്. ഈ മന്ത്രത്തിന്റെ പ്രധാന അർത്ഥതലങ്ങൾ: രോഗശാന്തി: ഭഗവാൻ ശിവന്റെ കാരുണ്യമുള്ള രൂപം (ശിവാ തനു) ശാരീരികവും മാനസികവുമായ സകല വ്യാധികൾക്കും പരിഹാരമായ ദിവ്യൗഷധമായി കണക്കാക്കപ്പെടുന്നു. മംഗളരൂപം: 'ശിവാ' എന്നാൽ മംഗളകരമായത് എന്നും 'ഭേഷജി' എന്നാൽ ഔഷധം എന്നുമാണ് അർത്ഥം. ഭക്തരെ അനുഗ്രഹിക്കുന്ന ശാന്തവും മംഗളകരവുമായ ഭഗവാന്റെ രൂപം ജീവിതത്തിലെ ദുരിതങ്ങളെ ഇല്ലാതാക്കുന്നു. ആയുരാരോഗ്യം: ഈ മന്ത്രം ജപിക്കുന്നത് ആയുസ്സും ആരോഗ്യവും വർദ്ധിപ്പിക്കുമെന്നും ദോഷങ്ങൾ അകറ്റുമെന്നും വിശ്വാസമുണ്ട്. ശ്രീരുദ്രത്തിലെ ഈ വരി ഉൾപ്പെടുന്ന പൂർണ്ണരൂപം ഇപ്രകാരമാണ്: "യാ തേ രുദ്ര ശിവാ തനുഃ ശിവാ വിശ്വാഹ ഭേഷജി | ശിവാ രുദ്രസ്യ ഭേഷജി തയാ നോ മൃഡ ജീവസേ ||" (അർത്ഥം: ഹേ രുദ്രഭഗവാനേ, അങ്ങയുടെ മംഗളകരമായ രൂപം ലോകത്തിന് മുഴുവൻ ഔഷധമാണ്. ആ മംഗളകരമായ രൂപത്താൽ ഞങ്ങളെ സുഖമായി ജീവിക്കാൻ അനുഗ്രഹിക്കേണമേ.)

യമഭയനിവാരണസ്തോത്രം അതിഭീഷണകടുഭാഷണയമകിങ്കിരപടലീ- കൃതതാഡനപരിപീഡനമരണാഗമസമയേ . ഉമയാ സഹ മമ ചേതസി യമശാസന നിവസൻ (യമശാസനനിവസം) ശിവശങ്കര ശിവശങ്കര ഹര മേ ഹര ദുരിതം .. 1.. അസദിന്ദ്രിയവിഷയോദയസുഖസാത്കൃതസുകൃതേഃ പരദൂഷണപരിമോക്ഷ(തോഷ)ണകൃതപാതകവികൃതേഃ . ശമനാനനഭവകാനനനിരതേർഭവ ശരണം (പരമാലയ പരിപാലയ പരിതാപന മിതി മാം) ശിവശങ്കര ശിവശങ്കര ഹര മേ ഹര ദുരിതം .. 2.. വിഷയാഭിധബഡിശായുധപിശിതായിതസുഖതോ(ഭഗം) മകരായിതമതിസന്തതികൃതസാഹസവിപദം . (മസികായുതമതിസന്തതിമരുഭൂമിഷു നിരതം .) പരമാലയ പരിപാലയ പരിതാപിതമനിശം (മൃഡ മാമവ സുഗതേരവ ശിവയാ സഹ കൃപയാ) ശിവശങ്കര ശിവശങ്കര ഹര മേ ഹര ദുരിതം .. 3.. ദയിതാ മമ ദുഹിതാ മമ ജനനീ മമ ജനകോ (ദയിതാമവ ദുഹിതാമവ ജനനനീമവ ജനകം) മമ കല്പിതമതിസന്തതിമരുഭൂമിഷു നിരതം . ഗിരിജാസുഖ ജനിതാസുഖ വസതിം കുരു സുഖിനം (ജനിതാസുഖവനിതാസഖ വസതിം കുരു സുമതിം) ശിവശങ്കര ശിവശങ്കര ഹര മേ ഹര ദുരിതം .. 4.. ജനി(ന)നാശന മൃതിമോചന ശിവപൂജനനിരതേഃ അഭിതോ ദൃശമിദമീദൃശമഹമാവഹ ഇതി ഹാ . (അഭിതോകൃശമിതയേദൃശമഹമാഹരമിവഹം .) ഗജകച്ഛപജനിതശ്രമവിമ(മുര)ലീകുരു(ര)സുമതിം ശിവശങ്കര ശിവശങ്കര ഹര മേ ഹര ദുരിതം .. 5.. ത്വയി തിഷ്ഠതി സകലസ്ഥിതികരുണാത്മനി ഹൃദയേ വസുമാർഗണ കൃപണേക്ഷണ മനസാ ശിവ വിമുഖം . അകൃതാഹ്നികമസു(നു)പോഷകമവതാദ്ഗിരിസുതയാ ശിവശങ്കര ശിവശങ്കര ഹര മേ ഹര ദുരിതം .. 6.. പിതരാവിതി സുഖദാവിതി ശിശ്നുനാ കൃതഹൃദയൗ ശിവയാ സഹ ഭയകേ ഹൃദി ജനിതം തവ സുകൃതം . (പിതരാവിതി നു കദാവിതി യുതയോകൃത ഹൃദയേ) ശിവയോഃ പദമഭിയാഹ്യുരു പണസത്തവ സുകൃതേഃ .) ഇതി മേ ശിവ ഹൃദയം ഭവ ഭവതാത്തവ ദയയാ (ഭവദാത്തതരയയാ) ശിവശങ്കര ശിവശങ്കര ഹര മേ ഹര ദുരിതം .. 7.. ശരണാഗതഭരണാശ്രി(ദൃ)ത കരുണാമൃതജലധേ ശരണം തവ ചരണൗ(ണം) ശിവ മമ(ഭവ) സംസൃതിവസതേഃ(തേ) . പരി(വര)ചിന്മയ ജഗദാമയഭിഷജേ(ഗാ)നതി(ത)രാ(മ)വതാത് ശിവശങ്കര ശിവശങ്കര ഹര മേ ഹര ദുരിതം .. 8.. വിവിധാധിഭിരതിഭീതിരകൃതാധികസുകൃതം ശതകോടിഷു നരകാദിഷു ഹതപാതകവിവശം . മൃഡ മാമവ സുകൃതീഭവ ശിവയാ സഹ കൃപയാ ശിവശങ്കര ശിവശങ്കര ഹര മേ ഹര ദുരിതം .. 9.. കലിനാശന ഗരലാശന കമലാസനവിനുത കമലാപതിനയനാർചിതകരുണാകൃതിചരണ . കരുണാകര മുനിസേവിത ഭവസാഗരഹരണ ശിവശങ്കര ശിവശങ്കര ഹര മേ ഹര ദുരിതം .. 10.. (ശശിശേഖര ശിവദായക ഹരിശായക ഗിരിജാ- പ്രിയനായക ഗജകൻഘര ഗജദാനവഹരണ . കനകാസനകനകാംബരവിനാശന ശരണം ശിവശങ്കര ശിവശങ്കര ഹര മേ ഹര ദുരിതം .. 10..) വിജിതേന്ദ്രിയ വിബുധാർചിത വിമലാംബുജചരണ ഭവനാശന ഭയനാശന ഭജിതാങ്കിതഹൃദയ(യം) . ഫണിഭൂഷണ മുനിവേ(പോ)ഷണ മദനാന്തക ശരണം ശിവശങ്കര ശിവശങ്കര ഹര മേ ഹര ദുരിതം .. 11.. ത്രിപുരാന്തക ത്രിദശേശ്വര ത്രിഗുണാത്മക ശംഭോ വൃഷവാഹന വിഷദൂഷണ പതിതോദ്ധര ശരണം . കനകാസന കനകാംബര കലിനാശന ശരണം ശിവശങ്കര ശിവശങ്കര ഹര മേ ഹര ദുരിതം .. 12.. (ത്രിപുരാന്തക ത്രിദശേശ്വര ഗണനായക ശിവ തേ ശരണം മയ കൃതസാഗര ഫണികങ്കണചരണം . വൃഷവാഹന വിഷദൂഷണ പതിതോദ്ധര ശരണം ശിവശങ്കര ശിവശങ്കര ഹര മേ ഹര ദുരിതം .. 12..) .. ഇതി ശ്രീശിവശങ്കരസ്തോത്രം അഥവാ യമഭയനിവാരണസ്തോത്രം അഥവാ ശിവശങ്കരാഷ്ടകം സമ്പൂർണം .. അതിദുർനയ ചടുലേന്ദ്രിയ രിപു സഞ്ചയ ദലിതേ പവി കർകശ കടു ജല്പിത ഖലഗർഹണ ചലിതേ . ശിവയാ സഹ മമചേതസി ശശിശേഖര നിവസൻ ശിവശങ്കര ശിവശങ്കര ഹര മേ ഹര ദുരിതം .. 13.. ഭവഭഞ്ജന സുരരഞ്ജന ഖലവഞ്ചന പുരഹൻ ദനുജാന്തക മദനാന്തക രവിജാന്തക ഭഗവൻ . ഗിരിജാവര കരുണാകര പരമേശ്വര ഭയഹൻ ശിവശങ്കര ശിവശങ്കര ഹര മേ ഹര ദുരിതം .. 14.. ശക്രശാസന ക്രതുശാസന ചതുരാശ്രമ വിഷയേ കലി വിഗ്രഹഭവദുർഗ്രഹരിപുദുർബല സമയേ . ദ്വിജ ക്ഷത്രിയ വനിതാശിശുദര കമ്പിത ഹൃദയേ ശിവശങ്കര ശിവശങ്കര ഹര മേ ഹര ദുരിതം .. 15.. ഭവ സംഭവ വിവിധാമയ പരിപീഡിത വപുഷം ദയിതാത്മജ മമതാഭര കലുഷീകൃത ഹൃദയം . കുരു മാം നിജ ചരണാർചന നിരതം ഭവ സതതം ശിവശങ്കര ശിവശങ്കര ഹര മേ ഹര ദുരിതം .. 16..

വിവാഹ ജീവിതത്തിലെ ഏഴു പൊരുത്തം. ശ്രീമദ് ഭാഗവതത്തിലെ മൂന്നാം കാണ്ഡം, ഇരുപത്തിമൂന്നാം അധ്യായത്തിലെ രണ്ടാമത്തെ ശ്ലോകം (SB 3.23.2) കർദ്ദമ മുനിയുടെ പത്നിയായ ദേവഹൂതി തന്റെ ഭർത്താവിനെ എത്രത്തോളം ഭക്തിയോടും ആദരവോടും കൂടി സേവിച്ചു എന്ന് വിവരിക്കുന്നു. ശ്ലോകം വിശ്രംഭേണാത്മശൗചേന ഗൗരവേണ ദമേന ച | ശുശ്രൂഷയാ സൗഹൃദേന വാചാ മധുരയാ ച ഭോഃ || അർത്ഥം ഹേ വിദുരാ, ദേവഹൂതി തന്റെ ഭർത്താവിനെ താഴെ പറയുന്ന ഗുണങ്ങളോടെ സേവിച്ചു: വിശ്രംഭേണ: അങ്ങേയറ്റത്തെ വിശ്വാസത്തോടും അടുപ്പത്തോടും കൂടി. ആത്മശൗചേന: മനസ്സിന്റെയും ശരീരത്തിന്റെയും ശുദ്ധിയോടെ. ഗൗരവേണ: വലിയ ആദരവോടും ബഹുമാനത്തോടും കൂടി. ദമേന: ഇന്ദ്രിയങ്ങളെ നിയന്ത്രിച്ചുകൊണ്ട്. ശുശ്രൂഷയാ: വിനയപൂർവ്വമായ പരിചരണത്തിലൂടെ. സൗഹൃദേന: സൗഹൃദഭാവത്തോടും സ്നേഹത്തോടും കൂടി. വാചാ മധുരയാ: വളരെ മധുരമായ വാക്കുകളിലൂടെ. ഭർത്താവായ കർദ്ദമ മുനിയുടെ ആഗ്രഹങ്ങൾ കണ്ടറിഞ്ഞ്, പാർവ്വതീദേവി ശിവഭഗവാനെ സേവിക്കുന്നതുപോലെ അങ്ങേയറ്റത്തെ സമർപ്പണത്തോടെയാണ് ദേവഹൂതി അദ്ദേഹത്തെ പരിചരിച്ചിരുന്നത്. ഭർത്താവിൽ നിന്ന് എന്തെങ്കിലും പോരായ്മകൾ ഉണ്ടായാൽ പോലും അത് സഹിക്കാനും ദാമ്പത്യത്തിൽ വിള്ളലുകൾ വരാതെ കാക്കാനും ദേവഹൂതി ശ്രദ്ധിച്ചിരുന്നു എന്ന് വ്യാഖ്യാതാക്കൾ ചൂണ്ടിക്കാട്ടുന്നു.

എനിക്കു സമയമില്ല എന്നത് ഒരു ഒഴിവുകഴിവാണ്.......സ്വന്തമായി #സമയം ഉണ്ടായിരിക്കണമെന്ന് ആഗ്രഹിച്ചാൽ അതു ലഭിച്ചിരിക്കും. എത്ര തിരക്കാണെങ്കിലും പല്ലു തേയ്ക്കാറില്ലേ? തിരക്കാണെന്നുവച്ച് ഏതെങ്കിലും പ്രൊഫഷണൽ, ആഹാരം കഴിക്കാതിരിക്കുന്നുണ്ടോ? സ്ത്രീക്കും പുരുഷനും, പണ്ഡിതനും പാമരനും, ദരിദ്രനും ധനികനും ഒരു ദിവസത്തിൽ 24 മണിക്കൂർ തന്നെയാണ്. നിത്യവും അല്പസമയം നിങ്ങൾക്കായി മാറ്റിവയ്ക്കൂ. മറ്റുള്ളവരുടെ പ്രശ്നങ്ങൾക്കുത്തരം കണ്ടെത്തുന്നതോടൊപ്പം സ്വന്തം ജീവിതത്തിലെ പ്രശ്നങ്ങൾക്കു കൂടി ഉത്തരം കണ്ടെത്തൂ. നിത്യവും കുറച്ചുസമയം ധ്യാനിക്കുകയും പ്രാണായാമം, ശ്വസനക്രിയ എന്നിവ ശീലിക്കുകയും ചെയ്യുന്നത് ജീവിതത്തിന് മൂല്യവും സമയവും പ്രദാനം ചെയ്യും... ശ്രീ ശ്രീ

പത്താമുദയം ഐതിഹ്യം. മലയാളവർഷത്തിൽ മേടമാസം പത്താം തീയതി (ഏപ്രിൽ 23/24) ആഘോഷിക്കുന്ന സൂര്യപ്രീതികരമായ സുദിനമാണ് പത്താമുദയം. സൂര്യൻ അത്യുച്ചരാശിയിൽ എത്തി ബലവാനായി വരുന്ന ഈ ദിനം കാർഷിക വൃത്തികൾക്കും, പുതിയ വീട് പാലുകാച്ചൽ, വിത്തുവിതയ്ക്കൽ തുടങ്ങിയ ശുഭകാര്യങ്ങൾക്കും ഏറ്റവും ഉത്തമമായി കണക്കാക്കുന്നു. പത്താമുദയം ഐതിഹ്യവും പ്രത്യേകതകളും: സൂര്യബലം: മേടം രാശിയിൽ സൂര്യൻ എത്തുമ്പോൾ ഏറ്റവും കൂടുതൽ ഊർജ്ജസ്വലനായിരിക്കുന്ന (അത്യുച്ചരാശി) ദിവസമാണ് മേടപ്പത്ത്. കാർഷിക തുടക്കം: വിഷുവിന് പാടത്ത് ചാലു കീറി കൃഷിക്ക് തുടക്കമിടുമ്പോൾ, പത്താമുദയത്തിലാണ് പ്രധാന വിത്തുവിതയ്ക്കൽ നടത്തുന്നത്. ആചാരങ്ങൾ: സൂര്യോദയത്തിന് മുമ്പ് സൂര്യനെ ദീപം കാണിക്കുക, കാവുകളിൽ പൂജകൾ, കന്നുകാലികളെ വണങ്ങുക, ഉണക്കലരി പൊടിച്ച് മുറത്തിൽ വെച്ച് സൂര്യന് സമർപ്പിക്കുക (വെള്ളിമുറം കാണിക്കൽ) എന്നിവ പ്രധാന ആചാരങ്ങളാണ്. പരശുരാമൻ: പരശുരാമൻ ജനിച്ചത് ഈ ദിവസമാണെന്നും, ഭഗീരഥൻ തപസ്സ് ചെയ്ത് ഗംഗാനദിയെ ഭൂമിയിലേക്ക് കൊണ്ടുവന്നത് ഈ ദിനമാണെന്നും ഐതിഹ്യങ്ങളുണ്ട്. മേടം പത്തിന് നടത്തുന്ന ശുഭകാര്യങ്ങൾക്ക് മുഹൂർത്തം നോക്കേണ്ടതില്ലെന്നും, ഇത് ഐശ്വര്യം കൊണ്ടുവരുമെന്നുമാണ് പഴമക്കാരുടെ വിശ്വാസം. പത്തരമാറ്റോടെ പത്താമുദയം ... ഏപ്രിൽ 23ന് ആണ് ഈ വർഷത്തെ പത്താമുദയം .മേടം പത്താം തീയതിയാണ് പത്താം ഉദയം.അന്ന് സൂര്യൻ ഉച്ചത്തിലാണ് എന്നതാണ് പ്രത്യേകത .അഥവാ സൂര്യൻ ഏറ്റവും ബലവാനായി...ഇരിക്കുന്നു.

“പ്രാണോ വൈ ഗായത്രി” എന്ന വാക്യം ഛാന്ദോഗ്യ ഉപനിഷത് ലാണ് വരുന്നത്. ഇതിന്റെ അർത്ഥവും ആഴത്തിലുള്ള ആശയവും ഇങ്ങനെ മനസ്സിലാക്കാം: പദാർത്ഥം പ്രാണഃ (Prāṇa) → ജീവശക്തി, ജീവന്റെ ശ്വാസം, പ്രാണവായു വൈ (Vai) → തീർച്ചയായും / സത്യമായും ഗായത്രി (Gāyatrī) → ഗായത്രി ഛന്ദസ് (വേദമന്ത്രങ്ങളുടെ ഒരു ഛന്ദസ്) / ദൈവീയ ശക്തി 👉 അതായത്: “പ്രാണൻ തന്നെയാണ് ഗായത്രി” എന്നർത്ഥം. ആഴത്തിലുള്ള വ്യാഖ്യാനം 1. ഗായത്രി എന്നത് എന്ത്? ഗായത്രി ഒരു സാധാരണ മന്ത്രമല്ല; അത്: വേദങ്ങളുടെ ആധാര ഛന്ദസ് ബുദ്ധിയെ പ്രകാശിപ്പിക്കുന്ന ശക്തി സർവ്വ സൃഷ്ടിയുടെയും ധാരകശക്തി 2. പ്രാണൻ എന്താണ്? പ്രാണം: ശരീരത്തെ ജീവനോടെ നിലനിർത്തുന്ന ശക്തി ശ്വാസമാത്രമല്ല, സകല പ്രവർത്തനങ്ങളുടെ അടിസ്ഥാന ശക്തി മനസ്സ്, ഇന്ദ്രിയങ്ങൾ, ബുദ്ധി എന്നിവയെ പ്രേരിപ്പിക്കുന്ന ജീവതത്ത്വം 3. “പ്രാണോ വൈ ഗായത്രി” – യഥാർത്ഥ തത്ത്വം ഈ വാക്യം പറയുന്നത്: 👉 ഗായത്രി (ദൈവീയ ജ്ഞാനശക്തി)യും പ്രാണം (ജീവശക്തി)യും വേറിട്ടതല്ല പ്രാണം ഇല്ലെങ്കിൽ: വാക്ക് ഇല്ല ചിന്ത ഇല്ല ജപം ഇല്ല അതിനാൽ: 👉 ഗായത്രി മന്ത്രത്തിന്റെ യഥാർത്ഥ ആധാരം പ്രാണമാണ് 4. ഉപനിഷത്തിൻറെ ദർശനം ഈ വാക്യം നമ്മളെ ഒരു ഉയർന്ന ബോധത്തിലേക്ക് കൊണ്ടുപോകുന്നു: ഗായത്രി = ബാഹ്യ മന്ത്രമല്ല പ്രാണം = ഉള്ളിലെ ദൈവസാന്നിധ്യം 👉 അതായത്: നമ്മുടെ ശ്വാസം തന്നെയാണ് ഗായത്രി ജപം 5. ആത്മാനുഭവത്തിലേക്ക് വഴികാട്ടൽ ഈ വാക്യം പ്രാക്ടിക്കൽ ആയി ഇങ്ങനെ ഉപയോഗിക്കാം: ശ്വാസം ശ്രദ്ധിക്കുക (പ്രാണധ്യാനം) ഓരോ ശ്വാസവും ദൈവികമായി കാണുക ജപം പുറത്തല്ല, അകത്ത് നടക്കുന്നു എന്ന് തിരിച്ചറിയുക സംഗ്രഹം 👉 “പ്രാണോ വൈ ഗായത്രി” എന്നത് പറയുന്നു: ഗായത്രി = ജീവന്റെ ആധാരം പ്രാണം = ദൈവത്തിന്റെ സാക്ഷാത്കാരം ശ്വാസം = നിത്യ ജപം

“മൗഞ്ജീ ബന്ധനം” (Mauñjī Bandhanam) എന്നത് വേദിക സംസ്‌കാരത്തിൽ വളരെ പ്രധാനപ്പെട്ട ഒരു കര്‍മ്മമാണ് — പ്രത്യേകിച്ച് ഉപനയനം-ത്തിൽ. 📿 മൗഞ്ജീ ബന്ധനം എന്താണ്? 👉 “മൗഞ്ജീ” = മുന്ജ് പുല്ല് (Munja grass) കൊണ്ട് നിർമ്മിച്ച കെട്ട് / ബെൽറ്റ് 👉 “ബന്ധനം” = കെട്ടുക 👉 അതായത്: മുന്ജ് പുല്ല് കൊണ്ട് നിർമ്മിച്ച ഒരു മേൽപ്പട്ടി അരയ്ക്കു ചുറ്റി കെട്ടുന്ന കര്‍മ്മം 🌿 മൗഞ്ജീയുടെ പ്രാധാന്യം മൗഞ്ജീ വെറും ഒരു കയർ അല്ല — അത് ഒരു ആന്തരിക ശാസനയുടെ പ്രതീകം ആണ്: 1. ഇന്ദ്രിയനിയന്ത്രണം (Self-discipline) അരയിൽ കെട്ടുന്നത് → കാമം, വികാരം, ആസക്തി നിയന്ത്രണം ബ്രഹ്മചര്യ ജീവിതത്തിന്റെ തുടക്കം 2. തപസ്സിന്റെ ചിഹ്നം മുന്ജ് പുല്ല് = ലാളിത്യവും കഠിനതയും സുഖസൗകര്യങ്ങൾ വിട്ട് പഠനജീവിതത്തിലേക്ക് പ്രവേശനം 3. സംയമം (Control) ശരീരം, വാക്ക്, മനസ്സ് — മൂന്ന് നിയന്ത്രണം 🔥 ഉപനയനത്തിൽ അതിന്റെ സ്ഥാനം ഉപനയനം-ത്തിൽ: യജ്ഞോപവീതം ധരിക്കുന്നതിനു പുറമെ മൗഞ്ജീ ബന്ധനം നടക്കുന്നു 👉 ഇതിലൂടെ ബാലൻ: → “ബ്രഹ്മചാരി” ആയി മാറുന്നു ഗുരുവിന്റെ ശിഷ്യനാകുന്നു 🧠 ആന്തരിക അർത്ഥം (Deep meaning) മൗഞ്ജീ ബന്ധനം പറയുന്നത്: 👉 “നിന്റെ ജീവിതം ഇനി നിയന്ത്രണത്തിൽ ആയിരിക്കണം” അര = ജീവശക്തിയുടെ കേന്ദ്രം (പ്രാണബലം) മൗഞ്ജീ = നിയന്ത്രണത്തിന്റെ വലം 👉 അതായത്: പ്രാണശക്തിയെ ശാസനയിൽ പിടിച്ചു നിർത്തുക 🧘 പ്രാണവുമായി ബന്ധം (Important Insight) ഇത് നിങ്ങൾ ചോദിച്ച “പ്രാണോ വൈ ഗായത്രി” യുമായി ബന്ധിപ്പിക്കാം: പ്രാണം → ജീവശക്തി മൗഞ്ജീ → അതിനെ നിയന്ത്രിക്കുന്ന ഉപകരണം 👉 അങ്ങനെ: ഗായത്രി ജപം + മൗഞ്ജീ ബന്ധനം = പ്രാണശുദ്ധിയും നിയന്ത്രണവും 📜 ശാസ്ത്രീയ/ആധ്യാത്മിക സംഗ്രഹം 👉 മൗഞ്ജീ ബന്ധനം = ബ്രഹ്മചര്യത്തിന്റെ പ്രതിജ്ഞ ഇന്ദ്രിയനിയന്ത്രണത്തിന്റെ തുടക്കം ഗുരുകുല ജീവിതത്തിന്റെ പ്രവേശനം 👉 ആന്തരികമായി: “ജീവിതം ഇനി ശാസനയിലാക്കുന്നു” എന്ന ദൃഢസങ്കൽപം

കപില ഗീത വളരെ ഗൗരവമുള്ള ആത്മവിദ്യയാണ്. ഇത് കപില മഹർഷി തന്റെ അമ്മയായ Devahutiക്ക് നൽകിയ ഉപദേശങ്ങളാണ്. ഇത് വെറും തത്വചിന്ത അല്ല—ജീവിതത്തെ കാണാനുള്ള ഒരു ആഴത്തിലുള്ള ശാസ്ത്രീയവും ആത്മീയവുമായ ദർശനം ആണ്. 🧠 1. മനുഷ്യന്റെ യഥാർത്ഥ പ്രശ്നം കപിലൻ ആദ്യമായി പറയുന്നത്: 👉 മനുഷ്യൻ ദുഃഖിക്കുന്നത് അവിദ്യ (Ignorance) കാരണം 👉 “ഞാൻ ശരീരം ആണ്” എന്ന തെറ്റായ തിരിച്ചറിവാണ് എല്ലാ കഷ്ടപ്പാടിന്റെയും കാരണം ശരീരം = മാറ്റം വരുന്ന ഒന്നാണ് ആത്മാവ് = മാറ്റമില്ലാത്ത ശാശ്വത സാക്ഷി Key insight: 👉 “ഞാൻ ശരീരം അല്ല, ആത്മാവാണ്” എന്ന തിരിച്ചറിവാണ് മോക്ഷത്തിന്റെ തുടക്കം 🔬 2. സാംഖ്യ ദർശനം (Scientific Analysis of Reality) കപിലൻ വളരെ സിസ്റ്റമാറ്റിക് ആയി സൃഷ്ടിയെ വിശകലനം ചെയ്യുന്നു: 🧩 പ്രധാന ഘടകങ്ങൾ: പ്രകൃതി (Nature) – 24 തത്ത്വങ്ങൾ പുരുഷൻ (Consciousness) – ആത്മാവ് 📊 24 തത്ത്വങ്ങൾ: 5 മഹാഭൂതങ്ങൾ (ഭൂമി, ജലം, അഗ്നി, വായു, ആകാശം) 5 ജ്ഞാനേന്ദ്രിയങ്ങൾ 5 കർമ്മേന്ദ്രിയങ്ങൾ 5 തന്മാത്രകൾ മനസ്, ബുദ്ധി, അഹങ്കാരം 👉 ഇവ എല്ലാം പ്രകൃതിയുടെ ഭാഗമാണ് 👉 ആത്മാവ് ഇതിൽ നിന്ന് പൂർണ്ണമായി വ്യത്യസ്തമാണ് Deep point: 👉 നമുക്ക് അനുഭവിക്കുന്ന എല്ലാം (ചിന്ത, വികാരം, ശരീരം) — “ഞാൻ” അല്ല 🔗 3. ബന്ധനത്തിന്റെ കാരണം (Why we suffer) കപിലൻ പറയുന്നു: 👉 ആത്മാവ് പ്രകൃതിയുമായി അസോസിയേറ്റ് ചെയ്യുമ്പോൾ ബന്ധനം ഉണ്ടാകുന്നു ⚠️ ബന്ധനത്തിന്റെ പ്രക്രിയ: ഇന്ദ്രിയങ്ങൾ → വിഷയങ്ങൾ വിഷയങ്ങൾ → ആസക്തി ആസക്തി → കാമം കാമം → ക്രോധം / ദുഃഖം 👉 ഇത് ഒരു സൈക്കോളജിക്കൽ ചെയിൻ ആണ് 🧘 4. മോക്ഷത്തിന്റെ മാർഗം (Path to Liberation) (A) ജ്ഞാനം മാത്രം മതിയല്ല 👉 ബുദ്ധി കൊണ്ട് മനസ്സിലാക്കുന്നത് മാത്രം മോക്ഷം നൽകില്ല (B) ഭക്തി (Devotion) ആണ് പ്രധാന മാർഗം കപിലൻ വളരെ വ്യക്തമായി പറയുന്നു: 👉 ഭക്തി ഇല്ലാതെ മോക്ഷം അസാധ്യം 🌸 ഭക്തിയുടെ ലക്ഷണങ്ങൾ: ദൈവത്തിൽ അനന്യ ആശ്രയം സ്വാർത്ഥത ഇല്ലാത്ത സേവനം സത്സംഗം (മഹാത്മാക്കളോടൊപ്പം) 👉 ഭക്തി മനസ്സിനെ ശുദ്ധമാക്കുന്നു 👉 ശുദ്ധമായ മനസ്സിൽ ആത്മജ്ഞാനം സ്വാഭാവികമായി വരും 🧠 5. മനസ്സിന്റെ സ്വഭാവം (Psychology of Mind) കപിലൻ മനസ്സിനെ വളരെ ഡീപ്പ് ആയി വിശകലനം ചെയ്യുന്നു: 👉 മനസ്സാണ് ബന്ധനത്തിന്റെയും മോക്ഷത്തിന്റെയും കാരണം 🧩 മനസ്സ്: വിഷയങ്ങളിൽ ആസക്തി → ബന്ധനം ദൈവത്തിൽ ആസക്തി → മോക്ഷം 👉 “Mind is the battlefield” 🌿 6. സത്സംഗത്തിന്റെ ശക്തി കപിലൻ പറയുന്നു: 👉 മോക്ഷത്തിലേക്ക് ഏറ്റവും വലിയ ഷോർട്ട്‌കട്ട് = സത്സംഗം മഹാത്മാക്കളോടൊപ്പം ഇരിക്കുക അവരുടെ ജീവിതം കാണുക അവരുടെ വാക്കുകൾ കേൾക്കുക 👉 ഇത് മനസ്സിനെ സ്വാഭാവികമായി മാറ്റുന്നു 🔥 7. ഭക്തിയുടെ അന്തിമ ഫലം 👉 ഭക്തിയിലൂടെ: അഹങ്കാരം ഇല്ലാതാകും മനസ്സ് ശാന്തമാകും ആത്മസാക്ഷാത്കാരം സംഭവിക്കും 👉 അവസാനം: ആത്മാവ് സ്വതന്ത്രനായി, ദൈവസാന്നിധ്യത്തിൽ നിലനിൽക്കും 🌌 ഏറ്റവും ആഴത്തിലുള്ള സത്യങ്ങൾ (Essence) കപില ഗീതയുടെ ഹൃദയം: 👉 “നീ ശരീരം അല്ല” 👉 “നീ മനസ്സും അല്ല” 👉 “നീ ശുദ്ധമായ ചൈതന്യം ആണ്” 👉 അതിനെ തിരിച്ചറിയാൻ: ഭക്തി + ജ്ഞാനം + സത്സംഗം 🪔 ഒരു ലളിതമായ ഉപമ 👉 കണ്ണാടി മലിനമാണെങ്കിൽ മുഖം കാണില്ല 👉 മനസ്സ് മലിനമാണെങ്കിൽ ആത്മാവ് അറിയില്ല 👉 ഭക്തി = കണ്ണാടി ശുദ്ധമാക്കുന്ന പ്രക്രിയ.

മദാലസ എന്ന മഹാരാണി തന്റെ കുഞ്ഞുങ്ങളെ ഉറക്കാൻ പാടിയ പ്രശസ്തമായ “മദാലസ താരാട്ട്” പുരാണങ്ങളിൽ വളരെ പ്രസിദ്ധമാണ്. ഇത് പ്രത്യേകിച്ച് മാർകണ്ഡേയ പുരാണത്തിൽ കാണപ്പെടുന്നു. ഈ താരാട്ട് സാധാരണ ബാലഗീതമല്ല — അതിൽ അത്യന്തം ആഴമുള്ള ആത്മജ്ഞാന ഉപദേശം അടങ്ങിയിരിക്കുന്നു. ഇതിലെ പ്രസിദ്ധമായ ശ്ലോകം: “ശുദ്ധോസി ബുദ്ധോസി നിരഞ്ജനോസി സംസാരമയ പരിവർജിതോസി । സംസാരസ്വപ്നം ത്യജ മോഹനിദ്രാം മദാലസാ വാക്യം ഉവാച പുത്രം ॥” അർത്ഥം: ശുദ്ധോസി → നീ ശുദ്ധനാണ് ബുദ്ധോസി → നീ ജ്ഞാനസ്വരൂപൻ ആണ് നിരഞ്ജനോസി → മലിനതകളില്ലാത്തവൻ സംസാരമയ പരിവർജിതോസി → ഈ ലോകബന്ധങ്ങളിൽ നിന്നു നീ അകന്നവൻ സംസാരസ്വപ്നം ത്യജ → ഈ ലോകം ഒരു സ്വപ്നമാണെന്ന് മനസ്സിലാക്കി അതിൽ നിന്ന് മുക്തനാകുക മോഹനിദ്രാം ത്യജ → അജ്ഞാനത്തിന്റെ ഉറക്കം ഉപേക്ഷിക്കുക സാരാംശം: മദാലസ തന്റെ കുഞ്ഞുങ്ങളെ ഉറക്കിക്കൊണ്ടിരിക്കുമ്പോൾ, അവരെ ശരീരമെന്നോ ലോകമെന്നോ തിരിച്ചറിയാതെ, ആത്മസ്വരൂപം തിരിച്ചറിയാൻ പഠിപ്പിക്കുന്നു. “നീ ശരീരം അല്ല, നീ ആത്മാവാണ്” എന്ന അത്യുച്ചമായ അദ്വൈതബോധം തന്നെയാണ് ഈ താരാട്ടിന്റെ ഉള്ളടക്കം. ഇത് സാധാരണ ഒരു ലാലാബി അല്ല — 👉 ആത്മജ്ഞാനം കുഞ്ഞുങ്ങൾക്കുതന്നെ നൽകുന്ന അത്യുഗ്രമായ ഉപദേശം ആണ്. മദാലസയുടെ താരാട്ട് പൂർണ്ണമായി വളരെ ദീർഘമാണ്, പക്ഷേ പ്രധാനമായും കുഞ്ഞുങ്ങൾക്ക് ആത്മജ്ഞാനം നൽകുന്ന ശ്ലോകങ്ങൾ ഇവയാണ്. താഴെ പ്രധാന ഭാഗങ്ങളും അതിന്റെ ലളിതമായ അർത്ഥവും കൊടുക്കുന്നു: 1. “ശുദ്ധോസി ബുദ്ധോസി നിരഞ്ജനോസി സംസാരമയ പരിവർജിതോസി । സംസാരസ്വപ്നം ത്യജ മോഹനിദ്രാം മദാലസാ വാക്യം ഉവാച പുത്രം ॥” 👉 അർത്ഥം: നീ ശുദ്ധനും ജ്ഞാനസ്വരൂപനും ആണു. ഈ ലോകബന്ധങ്ങളിൽ നിന്നെല്ലാം അകന്നവൻ ആണ് നീ. ഈ ലോകം ഒരു സ്വപ്നം മാത്രമാണ് — അജ്ഞാനത്തിന്റെ ഉറക്കം ഉപേക്ഷിക്കൂ. 2. “നൈവാസി ദേഹോ ന ച ദേഹഭാജോ നൈന്ദ്രിയാണി ന ച ഭോഗഭാഗ് । അഹം ഭാവം ത്യജ സുഖസ്വരൂപം വിദ്ധി സ്വമാത്മാനം അനാദിമധ്യം ॥” 👉 അർത്ഥം: നീ ശരീരം അല്ല, ശരീരവുമായി ബന്ധപ്പെട്ടവനും അല്ല. ഇന്ദ്രിയങ്ങളും ഭോഗങ്ങളും നിന്റെ യഥാർത്ഥ സ്വഭാവമല്ല. ‘ഞാൻ’ എന്ന അഹങ്കാരം വിട്ട്, നീ അനാദി അനന്തമായ ആത്മസ്വരൂപമാണെന്ന് തിരിച്ചറിയുക. 3. “മാതാപിതൃഭ്യാം സഹ ബാന്ധവൈശ്ച സംയോജനं സ്വപ്നസമം വിചാര്യം । വിഹായ സർവ്വം ഹൃദി ചിന്തയാത്മാനം സ്വസ്ഥോ ഭവ ശാന്തിമവാപ്യ നിത്യം ॥” 👉 അർത്ഥം: മാതാപിതാക്കൾ, ബന്ധുക്കൾ എന്നിവയോടുള്ള ബന്ധം പോലും ഒരു സ്വപ്നം പോലെ തന്നെയാണ്. എല്ലാം വിട്ട് ഹൃദയത്തിൽ ആത്മാവിനെ ചിന്തിച്ച്, ശാന്തിയിൽ നിലകൊള്ളുക. 4. “കസ്ത്വം കുമാര കുത ആയാത ഏഷ കോ നാമ തേ ത്വം കുത ആയാത ഏഷ । എതത് വിചാര്യ സ്വമനസ്സി ധീരോ നൈവ സ്മരേത് കിംചിദിദം ഹി മായാ ॥” 👉 അർത്ഥം: “നീ ആരാണ്? എവിടെ നിന്നാണ് വന്നത്?” എന്ന് ആലോചിക്കുക. ഇതെല്ലാം മായയാണ് എന്ന് തിരിച്ചറിഞ്ഞാൽ, മനസ്സ് ശാന്തമാകും. 🔶 മദാലസയുടെ ഉപദേശത്തിന്റെ സാരം: നീ ശരീരം അല്ല → ആത്മാവ് ആണ് ലോകം → താൽക്കാലികമായ സ്വപ്നം ബന്ധങ്ങൾ → മായ സത്യസുഖം → ആത്മജ്ഞാനത്തിൽ മാത്രം 🔶 പ്രത്യേകത: മറ്റുള്ള അമ്മമാർ കുട്ടികളെ രാജാവായി വളർത്താൻ ആഗ്രഹിക്കുമ്പോൾ, മദാലസ തന്റെ കുട്ടികളെ മോക്ഷ മാർഗത്തിലേക്ക് നയിച്ചു. അവളുടെ മൂന്നു പുത്രന്മാർ സന്യാസികൾ ആയി. നാലാമൻ രാജാവായി (അവളുടെ ഭർത്താവിന്റെ ആവശ്യപ്രകാരം).

മരണഭയം മനുഷ്യരിൽ ഏറ്റവും ആഴത്തിലുള്ള ഭയങ്ങളിൽ ഒന്നാണ്. അതിനെ “ഒഴിവാക്കുക” എന്നതിലുപരി, അതിനെ മനസ്സിലാക്കി നിയന്ത്രിക്കുക എന്നതാണ് കൂടുതൽ യാഥാർത്ഥ്യമായ വഴി. ചില പ്രധാന വഴികൾ പറഞ്ഞുതരാം: 1. മരണത്തെ സ്വാഭാവികമായി കാണാൻ പഠിക്കുക മരണം ജീവിതത്തിന്റെ ഒരു ഭാഗമാണ്. പ്രകൃതിയിലെ എല്ലാം ജനിച്ച് വളർന്ന് ഒരുദിവസം അവസാനിക്കുന്നു. ഈ സത്യത്തെ എതിർക്കാതെ അംഗീകരിക്കുന്നത് ഭയം കുറയ്ക്കും. 2. ആത്മാവിന്റെ ആശയം (ആദ്ധ്യാത്മിക ദൃഷ്ടി) ഭാരതീയ ദർശനങ്ങളിൽ, പ്രത്യേകിച്ച് ഭഗവദ് ഗീതയിൽ, “ആത്മാവ് നശിക്കുന്നതല്ല, ശരീരം മാത്രമാണ് മാറുന്നത്” എന്ന് പറയുന്നു. ഈ ആശയം ആഴത്തിൽ ചിന്തിച്ചാൽ: “ഞാൻ ശരീരം അല്ല” എന്ന ബോധം മരണത്തെ ഒരു മാറ്റം എന്ന നിലയിൽ കാണുക ഇത് ഭയം കുറയ്ക്കാൻ സഹായിക്കും. 3. അനിശ്ചിതത്വം സ്വീകരിക്കുക മരണത്തെക്കുറിച്ച് നമ്മുക്ക് മുഴുവൻ അറിവില്ല. പക്ഷേ, ജീവിതത്തിലും പല കാര്യങ്ങളും അനിശ്ചിതമാണ്. അത് പോലെ തന്നെ ഇതും അംഗീകരിക്കാവുന്ന ഒരു അനിശ്ചിതത്വം എന്നാണ് കാണുന്നത്. 4. ഇപ്പോഴത്തെ ജീവിതത്തിൽ ശ്രദ്ധ കേന്ദ്രീകരിക്കുക മരണത്തെക്കുറിച്ച് അധികം ചിന്തിക്കുന്നത് ഭയം വർദ്ധിപ്പിക്കും. അതിനു പകരം: കുടുംബം നല്ല പ്രവർത്തികൾ മനസിന് സമാധാനം നൽകുന്ന കാര്യങ്ങൾ ഇവയിൽ ശ്രദ്ധ കൊടുത്താൽ ഭയം കുറയും. 5. ധ്യാനം, ശ്വാസ വ്യായാമം ധ്യാനം മനസ്സിനെ ശാന്തമാക്കും. പ്രത്യേകിച്ച്: ശ്വാസത്തെ ശ്രദ്ധിക്കുക ചിന്തകളെ നിസ്സംഗമായി കാണുക ഇത് ഭയത്തിന്റെ തീവ്രത കുറയ്ക്കാൻ സഹായിക്കും. 6. ഭയം നേരിടുക, ഒഴിവാക്കരുത് “എനിക്ക് ഭയം ഉണ്ട്” എന്ന് സമ്മതിക്കുക. അതിനെ ഒഴിവാക്കാതെ, അതിന്റെ സ്വഭാവം മനസ്സിലാക്കാൻ ശ്രമിക്കുക. അപ്പോൾ അത് धीरे धीरे കുറഞ്ഞു പോകും. 7. ആവശ്യമായാൽ സംസാരിക്കുക ഭയം വളരെ കൂടുതലാണെങ്കിൽ: കുടുംബാംഗങ്ങളോട് വിശ്വസിക്കുന്ന സുഹൃത്തുകളോട് അല്ലെങ്കിൽ ഒരു കൗൺസിലറോട് സംസാരിക്കുന്നത് വളരെ സഹായകരമാണ്. ഒരു ലളിതമായ ചിന്ത “മരണം എപ്പോഴാണ് വരിക എന്നത് നമ്മുടെ നിയന്ത്രണത്തിൽ ഇല്ല, പക്ഷേ അതുവരെ എങ്ങനെ ജീവിക്കണം എന്നത് നമ്മുടെ കൈയിലാണ്.”

*എന്തിന് നാം ശ്രീമദ് ഭഗവദ് ഗീത വായിക്കണം ?* ഏവർക്കും മനസ്സിൽ തോന്നാവുന്ന ഒരു ചോദ്യമാണിത്. ചോദ്യം പോലെ ഉത്തരവും വളരെ ലളിതമാണ്. ലോകത്തിൽ അനേകം മത, അധ്യാത്മിക ഗ്രന്ഥങ്ങൾ ഉണ്ടെങ്കിലും, അവയിൽ മിക്കവാറും എല്ലാം തന്നെ പൂർണ്ണമായും അന്ധവിശ്വാസത്തിൽ അധിഷ്ടിതമാണ്. കാരണം അവയെല്ലാം നമ്മെ അതിൽ പറയുന്ന കാര്യങ്ങളെ നരകത്തിന്റെ പേര് പറഞ്ഞുഭയപ്പെടുത്തിയോ, സ്വർഗ്ഗത്തിൻറെ പേര് പറഞ്ഞു മോഹിപ്പിച്ചോ, അന്ധമായി വിശ്വസിക്കുവാനും പിന്തുടരുവാനും നിർബന്ധിക്കുന്നു. പക്ഷെ ഭയപ്പെടുത്തിയോ, മോഹിപ്പിച്ചോ മനുഷ്യനെ നയിക്കുന്നത് ദൈവത്തിൻറെ നീതിയല്ല, മറിച്ച് ചെകുത്താൻറെ രീതിയാണ്. കാരണം രാവണൻ, ഹിരണ്യകശിപു, അന്ധകാസുരൻ, ത്രിപുരാസുരൻ, മുതലായ അസുരന്മാർ ഈ രീതിയാണ് അവലംബിച്ചത്. ഇനി വിഡ്ഢികളായ ജനങ്ങളെ നേർവഴിക്കു നടത്തുവാൻ ആ മാർഗ്ഗമാണ് വേണ്ടത് എന്നാണെങ്കിൽ, വിശ്വാസി എന്നാൽ വിഡ്ഢിയാണ് എന്നു പറയേണ്ടതായി വരും. മാത്രമല്ല, ദൈവം ഉണ്ട് എന്ന് "വിശ്വസിക്കുന്ന"വരും, ദൈവം ഇല്ല എന്ന് "വിശ്വസിക്കുന്ന"വരും ഒരുപോലെ വിഡ്ഢികൾ ആണ്, എന്തുകൊണ്ടെന്നാൽ ഇരുകൂട്ടരും വെറും "അന്ധവിശ്വാസികൾ'' ആണ്, കൂടാതെ ഈ രണ്ടു കൂട്ടർക്കും അവരുടെ "വിശ്വാസം" ശരിയാണ് എന്ന് തെളിയിക്കാൻ ഒരിക്കലും സാധ്യവുമല്ല. ഇവിടെയാണ് ശ്രീമദ് ഭഗവദ് ഗീതയുടെ മാഹാത്മ്യം മനസ്സിലാക്കാൻ കഴിയുക. വിശ്വസിക്കണം എന്നോ, വിശ്വാസിയാകണം എന്നോ ഒരു വാക്ക് ശ്രീമദ് ഭഗവദ് ഗീതയിൽ ഒരിടത്തും ഇല്ല. മറിച്ച് ഇതിൽ പറയുന്ന കാര്യങ്ങളെ "വിമർശിച്ച്" മനസ്സിലാക്കാൻ ശ്രമിക്കണം എന്നാണു പറയുന്നത്. ഈ ഒരു വാചകം തന്നെ, ശ്രീമദ് ഭഗവദ് ഗീതയെ ഈ പ്രപഞ്ചത്തിൽ ഇന്ന് വരെ ഉണ്ടായിട്ടുള്ള അധ്യാത്മിക ഗ്രന്ഥങ്ങളോട് താരതമ്യം പോലും ചെയ്യാൻ കഴിയാത്ത രീതിയിൽ അത്യുന്നതിയിൽ നിർത്തുന്നു. ദൈവത്തിൽ വിശ്വസിക്കണം എന്ന് പറഞ്ഞ് അന്ധവിശ്വാസിയാക്കുന്നതിനു പകരം, സ്വയം ദൈവത്തെ തിരയുവാനും, കഴിയുമെങ്കിൽ അറിഞ്ഞ് അനുഭവിക്കുവാനും ആണ് ശ്രീമദ് ഭഗവദ് ഗീത ആവശ്യപ്പെടുന്നത്. അതും സ്വയം താല്പര്യം ഉണ്ടെങ്കിൽ മാത്രം, യാതൊരു നിർബന്ധവും ഇല്ല. ഈ പറയുന്നത്, അന്യ അദ്ധ്യാത്മിക ഗ്രന്ഥങ്ങൾ തെറ്റാണെന്നോ, മോശമാണെന്നോ സ്ഥാപിക്കുവാൻ അല്ല. മറിച്ച്, വിശ്വാസം അറിവില്ലായ്മയിൽ അധിഷ്ടിതമായതുകൊണ്ട്, അറിവില്ലായ്മ മനുഷ്യനെ അന്ധകാരത്തിലേക്കും, അന്ധവിശ്വാസത്തിലേക്കും അവസാനം സമ്പൂർണ്ണ നാശത്തിലേക്കും നയിക്കും എന്നത് ഏവർക്കും അറിയാവുന്ന പരമസത്യം ആണ് എന്നതുകൊണ്ടാണ്. അതിനു തെളിവായി ചുറ്റും നോക്കുക, അന്ധമായ മതവിശ്വാസവും ഈശ്വര വിശ്വാസവും ലോകത്തെ എങ്ങനെ നശിപ്പിക്കുന്നു എന്ന് നമുക്ക് നേരിട്ട് കാണാവുന്നതാണ്. ഏതെങ്കിലും മതം സൃഷ്ട്ടിക്കുവാണോ, പ്രവാചകന്മാരെ പിന്തുടരുവാനോ ശ്രീമദ് ഭഗവദ് ഗീതയിൽ പറയുന്നില്ല. കാരണം, മതമുണ്ടാക്കി മനുഷ്യരെ വിഭജിച്ച് അവരെ തമ്മിൽ കൊല്ലിച്ച് രസിക്കുവാൻ അല്ല, മറിച്ച് സമ്പൂർണ്ണ മനുഷ്യരാശിയെ നന്മയിലേക്ക് നയിക്കുവാനും, അവരെ ഒന്നിപ്പിക്കുവാനും, അതിലൂടെ ലോകത്തിൻറെ മുഴുവൻ നന്മയ്ക്കും വേണ്ടിയാണ് ശ്രീമദ് ഭഗവദ് ഗീത സൃഷ്ടിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നത്. സ്വന്തം മതത്തെക്കുറിച്ച് വാ തോരാതെ പ്രസംഗിക്കുന്നവർ ആദ്യം ചുറ്റും നോക്കുക, മതങ്ങളുടെ ക്രൂരത നിങ്ങൾക്ക് നേരിട്ട് കാണുവാൻ കഴിയും. ഇതിൽ നിന്നും മതങ്ങൾ ഒരിക്കലും ദൈവത്തിൻറെ സൃഷ്ടിയല്ല, മറിച്ച് ചെകുത്താൻറെ സൃഷ്ടിയാണ് എന്ന് മനസ്സിലാക്കുവാൻ കഴിയുന്നു. കൂടാതെ, മതങ്ങളുടെയും നന്മ ഏപ്പോഴും "മോഹന വാഗ്ദാനങ്ങളിൽ" മാത്രമായി ഒതുങ്ങുന്നു. സമാധാനം, സാഹോദര്യം, സ്നേഹം, സമത്വം, ദൈവീകം, ഏകദൈവ വിശ്വാസം, സ്വർഗ്ഗം , മുതലായ മോഹന വാഗ്ദാനങ്ങളിൽ പൊതിഞ്ഞു വരുന്ന മാരക വിഷങ്ങൾ ആണ് നാം നമ്മുടെ ചുറ്റും കാണുന്ന ഓരോ മതങ്ങളും..! നാം സ്വയം നമ്മെ അറിയുന്നതിനേക്കാൾ ശ്രേഷ്ഠമായി, മനുഷ്യന് ഈ ഭൂമിയിൽ ഒന്നും തന്നെ ചെയ്യുവാനില്ല. അതായത്, ആത്മ സാക്ഷാത്കാരമാണ് മനുഷ്യ ജന്മത്തിൻറെ പരമമായ ലക്ഷ്യം. ഇതാണ് ശ്രീമദ് ഭഗവദ് ഗീത നല്കുന്ന സന്ദേശം. അഞ്ച് ഇന്ദ്രിയങ്ങളാകുന്ന കുതിരകൾ പിടിച്ച് വലിക്കുന്ന ഒരു തേര് ആണ് നമ്മുടെ മനസ്സ്. അർജ്ജുനൻ ബുദ്ധിയും, ഭഗവാൻ ശ്രീ കൃഷ്ണൻ ആത്മാവിൻറെ പ്രതീകവും ആണ്. നമ്മുടെ ജീവിതത്തിൽ നിത്യവും നേരിടേണ്ടി വരുന്ന പ്രശ്നങ്ങളെ ആണ് കുരുക്ഷേത്ര യുദ്ധമായി ചിത്രീകരിച്ചിരിക്കുന്നത്. ജ്ഞാനിയായ, കഴിവുള്ള ഒരു നല്ല തേരാളി ഉണ്ടെങ്കിൽ ഈ ജീവിത യുദ്ധത്തിലെ വിജയം എളുപ്പമാകും, ഒപ്പം അപകടങ്ങൾ ഒഴിയും. മറിച്ചായാൽ അപകടം നിശ്ചയം, മരണം ഉറപ്പ്. എപ്പോഴും മാറിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്ന മനസ്സിനും, ബുദ്ധിക്കും, ശരീരത്തിനും അപ്പുറത്തായി മാറ്റമില്ലാത്ത ഒരു ചൈതന്യം നമ്മിൽ ഒളിഞ്ഞിരിക്കുന്നു. അതിനെ അറിയാൻ വിഡ്ഢികൾക്ക് സാധ്യമല്ല, കാരണം അതിനു ജ്ഞാനം വേണം. ജ്ഞാനം ലഭിക്കാൻ ശ്രീമദ് ഭഗവദ് ഗീത വായിച്ചറിയണം. ആ ചൈതന്യത്തെ അറിഞ്ഞ്, അതിനു മുമ്പിൽ നമ്മുടെ ഇന്ദ്രിയങ്ങൾ ആകുന്ന കുതിരകളെ സമർപ്പിച്ചാൽ, പിന്നെ എല്ലാം ശുഭം. ഇത് കേൾക്കുമ്പോൾ ഒരുപാട് സംശയങ്ങൾ നമ്മുടെ മനസ്സിൽ ഉയരും, ആ സംശയങ്ങൾ ആണ് ചോദ്യ രൂപത്തിൽ അർജ്ജുനൻ അവതരിപ്പിക്കുന്നത്. എല്ലാ ചോദ്യത്തിനും ഭഗവാൻ ശ്രീ കൃഷ്ണൻ വളരെ വ്യക്തമായി ഉത്തരവും പറയുന്നു, തെളിവുകൾ സഹിതം. കാരണം, ശ്രീമദ് ഭഗവദ് ഗീത വിശ്വാസമല്ല, അതി പുരാതനവും അത്യാധുനികവും ആയ ശാസ്ത്രമാണ്. അത് കേൾക്കുവാൻ ഭാഗ്യം വേണം, ഗുരുത്വം വേണം. കാരണം, സുകൃതികൾക്കു മാത്രമേ അതിനു കഴിയൂ...! മനുഷ്യ മനസ്സിൽ അനുനിമിഷം ഉദിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്ന, ഒഴിവാക്കേണ്ടതും നാശത്തിലേക്ക് നയിക്കുന്നതുമായ ചിന്തകളെ ആണ് കൌരവർ ആയി ചിത്രീകരിച്ചിരിക്കുന്നത് (selfish thoughts). മനസ്സിൽ വരുന്ന ആദ്ധ്യാത്മിക ചിന്തകൾ (spiritual thoughts) ആണ് പാണ്ഡവർ . നൂറോളം ചീത്ത ചിന്തകൾ മനസ്സിൽ ഉദിക്കുമ്പോൾ ആണ് അഞ്ചോളം നല്ല ചിന്തകൾ ഉണരുന്നത്. പക്ഷെ ചതിയും വഞ്ചനയും നിറഞ്ഞ ചീത്ത ചിന്തകൾ ആണ് സാധാരണ മനുഷ്യരെ ഭരിക്കുന്നത് എന്നതിനാൽ, നല്ല ചിന്തകൾക്കു മനസ്സിൽ സ്ഥാനം ലഭിക്കുകയും ഇല്ല. അതാണ് പാണ്ഡവർക്ക് സംഭവിക്കുന്നതും. ആ പരമമായ സത്യം പൂർവ്വ ജന്മ സുകൃതം കൊണ്ടും, ഈശ്വരാനുഗ്രഹം കൊണ്ടും ഒരു വ്യക്തി മനസ്സിലാക്കുമ്പോൾ, അവൻറെ മനസ്സിൽ "മഹാഭാരത യുദ്ധ" ത്തിൻറെ ശംഖൊലി മുഴങ്ങുന്നു, ഭഗവാൻ അവന് വിശ്വരൂപ ദർശനം നല്കി സ്വന്തം സത്തയെ മനസ്സിലാക്കി കൊടുക്കുന്നു. കൂടാതെ വേണ്ടാത്ത ചിന്തകളെ വധിക്കേണ്ട രീതിയെ ഉപദേശിച്ച്, നമ്മുടെ തേരാളിയായി നമ്മെ വിജയത്തിലേക്ക് നയിക്കുന്നു. അങ്ങിനെ നോക്കുമ്പോൾ കൌരവരും, പാണ്ഡവരും, ശ്രീ കൃഷ്ണനും കുരുക്ഷേത്രവും, ഭീഷ്മരും, ദ്രോണരും എന്ന് വേണ്ട, യുദ്ധത്തിൽ പങ്കെടുക്കുന്ന 18 അക്ഷൌഹിണിപ്പടയും നാം തന്നെ. എല്ലാം നടക്കുന്നത് നമ്മിൽ തന്നെ...! എത്ര ആശ്ചര്യം ? ഇതിനേക്കാൾ വലിയ ശാസ്ത്രം എവിടെ ഉണ്ട് ? ഒന്ന് കാണിച്ചു തരൂ...! കോടാനു കോടി ജന്മങ്ങൾ അലഞ്ഞാലും എവിടെയും കിട്ടാൻ പോകുന്നില്ല. ശ്രീമത് ഭഗവദ് ഗീതയ്ക്കു തുല്യം, ശ്രീമദ് ഭഗവദ് ഗീത മാത്രം. കാരണം അത് സാക്ഷാൽ ശ്രീ കൃഷ്ണ ഭഗവാൻറെ മുഖ കമലത്തിൽ നിന്നു ഒഴുകിവന്ന അറിവിൻറെ അമൃത ഗംഗയാണ്...!

*ഗണപതി പഴവങ്ങാടിയിൽ എത്തിയ കഥ🙏* പഴവങ്ങാടി മഹാഗണപതി ക്ഷേത്രത്തിന്റെ ഉദ്ഭവം പത്മനാഭപുരം കൊട്ടാരവുമായി ബന്ധപ്പെട്ടതാണ്. കൊട്ടാരവും കോട്ടയുടെ നാലുവശവും പട്ടാളക്കാരുടെ സംരക്ഷണത്തിൽ ആയിരുന്നു. കോട്ടയുടെ ഒരു വശം മേലാങ്കോട് യക്ഷിയമ്മ ക്ഷേത്രവും. രാത്രി കാലങ്ങളിൽ ആ ഭാഗത്ത് ജോലി നോക്കാൻ ഒരു ഭടനും ധൈര്യപ്പെട്ടില്ല. രാവിലെ നോക്കുമ്പോൾ അവിടെ നിയോഗിക്കപ്പെട്ട ഭടൻ ബോധമില്ലാതെ കിടക്കും. ഒരു ദിനം അവിടെ നിയോഗിക്കപ്പെട്ട ഭടൻ വള്ളിയൂർ നദിയിൽ കുളിക്കാനിറങ്ങിയപ്പോൾ കാലിൽ എന്തോ തട്ടുകയും അത് എടുത്ത് നോക്കിയപ്പോൾ ഒരു ചെറിയ ഗണപതി വിഗ്രഹം. ഭക്തനായ ആ ഭടൻ ഭഗവാൻ്റെ വിഗ്രഹത്തെ തന്റെ മടിയിൽ തിരുകി വയ്ക്കുകയും ചെയ്തു. അടുത്ത ദിവസം രാവിലെ ഒരു കുഴപ്പവുമില്ലാതെ ജോലി കഴിഞ്ഞ് എത്തിയ ഭടനെ സഹപ്രവർത്തകർ അതിശയത്തോടെയാണ് വീക്ഷിച്ചത്. ഭയപ്പാടില്ലാതെ എങ്ങനെ ജോലി ചെയ്യാൻ സാധിച്ചു എന്ന ചോദ്യത്തിന് വള്ളിയൂർ നദിയിൽ നിന്നും കിട്ടിയ വിഗ്രഹത്തിൻ്റെ കഥ ഭടൻ വിവരിക്കുകയും ചെയ്തു. അന്നു മുതൽ പട്ടാളക്കാരുടെ ക്യാമ്പിൽ ആ ഗണപതി വിഗ്രഹം വച്ച് ആരാധിച്ചു പോരുകയും ചെയ്തു. രാമവർമ്മ മഹാരാജ (ധർമ്മരാജാവ്) വിന്റെ കാലത്ത് 1795-ൽ തിരുവിതാംകൂറിന്റെ തലസ്ഥാനം പത്മനാഭപുരത്ത് നിന്നും തിരുവനന്തപുരത്തേയ്ക്ക് മാറ്റുകയും സേനയുടെ ഭൂരിഭാഗവും തിരുവനന്തപുരത്ത് നിയോഗിക്കപ്പെടുകയും ചെയ്തു. പട്ടാളക്കാർ പത്മനാഭപുരത്ത് വച്ച് ആരാധിച്ചിരുന്ന ഗണപതിവിഗ്രഹം അവർ കൊണ്ട് വരികയും പഴയ ശ്രീകണ്ഠേശ്വരം ക്ഷേത്രത്തിലെ ഒരു ആൽമരച്ചുവട്ടിൽ വച്ച് ആരാധിക്കുകയും ചെയ്തു. ശേഷം പുത്തരിക്കണ്ടത്തിന് പടിഞ്ഞാറ് വശത്ത് കോട്ടയുടെ സമീപത്തായി ഇപ്പോൾ ക്ഷേത്രം സ്ഥിതി ചെയ്യുന്ന സ്ഥലത്ത് ധർമ്മരാജവിന്റെ സഹായത്തോടെ ഒരു ചെറിയ ക്ഷേത്രം കെട്ടി ആ ഗണപതിവിഗ്രഹം പ്രതിഷ്ഠിച്ചു. 1860-1880 ആണ്ട് കാലയളവിൽ ആയില്യം തിരുന്നാൾ രാമവർമ്മ മഹാരാജവിൻ്റെ ഭരണ കാലത്ത് ക്ഷേത്രം പുനരുദ്ധാരാണം നടത്തി ഉപദേവന്മാരെയും പ്രതിഷ്ഠിച്ചു. 1983-ൽ ഭജനമണ്ഡപവും 1996-ൽ ക്ഷേത്ര പുനരുദ്ധാരണവും നടത്തി ക്ഷേത്ര ഗോപുരവും പണിതു. നമുക്ക് എല്ലാവർക്കും അറിയുന്ന പോലെ 2020ൽ ഇന്ന് കാണുന്ന ഗോപുരവും ക്ഷേത്രവും പണി പൂർത്തിയാക്കി ഭക്തർക്ക് സമർപ്പിക്കുകയും ചെയ്തു. വളരെ ചെറിയ ഗണപതി വിഗ്രഹ പ്രതിഷ്ഠയുള്ള പഴവങ്ങാടി ക്ഷേത്രത്തിൻ്റെ ഭരണം ഇപ്പോഴും നടത്തി പോരുന്നത് ഭാരത്തിൻ്റെ പട്ടാളവുമാണ്.

💐💐 ദക്ഷനും ശിവനും തമ്മിലുള്ള വിരോധം**💐💐 ദൈവങ്ങൾക്കും മുകളിലാണോ അഹങ്കാരം? പ്രജാപതിമാരിൽ ഉന്നതനായ ദക്ഷന് ഭഗവാൻ ശിവനോട് ഇത്ര വലിയ വിരോധം വരാൻ കാരണമെന്താണ്? ദക്ഷയാഗത്തിന് മുൻപ് ഉണ്ടായ ആ വലിയ കലഹത്തിന്റെ കഥ ഭഗവാൻ ശുകമുനി വിവരിക്കുന്നു. 1. **പ്രജാപതിമാരുടെ സമ്മേളനം:** ഒരിക്കൽ പ്രജാപതിമാരും മഹർഷിമാരും പങ്കെടുത്ത വലിയൊരു സമ്മേളനം നടക്കുകയായിരുന്നു. അവിടെ എത്തിയ ദക്ഷപ്രജാപതിയെ ബ്രഹ്മാവും ശിവനും ഒഴികെ എല്ലാവരും എഴുന്നേറ്റ് ബഹുമാനിച്ചു. 2. **ദക്ഷന്റെ അഹങ്കാരം:** ഭഗവാൻ ശിവൻ എഴുന്നേൽക്കാത്തത് തന്റെ മരുമകൻ (സതീദേവിയുടെ ഭർത്താവ്) എന്ന നിലയിലുള്ള അഹങ്കാരം കൊണ്ടാണെന്ന് ദക്ഷൻ തെറ്റിദ്ധരിച്ചു. സമ്മേളന മധ്യത്തിൽ വെച്ച് ശിവനെ പരസ്യമായി അധിക്ഷേപിക്കാനും ശപിക്കാനും ദക്ഷൻ മുതിർന്നു. 3. **ശിവന്റെ ശാന്തത:** ദക്ഷന്റെ അധിക്ഷേപങ്ങൾ കേട്ടിട്ടും ഭഗവാൻ ശിവൻ യാതൊരു വികാരവും പ്രകടിപ്പിക്കാതെ ശാന്തനായി ഇരുന്നു. എന്നാൽ ശിവനെ ശപിച്ചതിന് പകരമായി ശിവന്റെ അനുയായിയായ നന്ദികേശ്വരൻ ദക്ഷനെ തിരിച്ചു ശപിച്ചു. 4. **ശിവന്റെ സമാധി:** സമ്മേളനം പൂർത്തിയാകാതെ തന്നെ ഭഗവാൻ ശിവൻ തന്റെ അനുയായികളോടൊപ്പം അവിടെ നിന്ന് വിടവാങ്ങി. തന്റെ മനസ്സിനെ പൂർണ്ണമായും ഭഗവാനിൽ അർപ്പിച്ച് അദ്ദേഹം സമാധിയിൽ മുഴുകി. 5. **കൂടുതൽ അസൂയ:** ശിവന്റെ ശാന്തതയും ബഹുമാനവും ദക്ഷന്റെ അസൂയയും അഹങ്കാരവും വർദ്ധിപ്പിച്ചു. ഇത് പിന്നീട് ദക്ഷയാഗത്തിലേക്കും സതീദേവിയുടെ ത്യാഗത്തിലേക്കും നയിക്കുന്നു. **സന്ദേശം:** > *"അഹങ്കാരം ജ്ഞാനത്തെ മറയ്ക്കുന്നു. അസൂയ മഹാന്മാരെപ്പോലും അധർമ്മത്തിലേക്ക് നയിക്കുന്നു."*

*_വൈശാഖ പുണ്യം* *ഏപ്രിൽ 18 മുതൽ വിഷ്ണുഭജനത്തിന് ഉത്തമകാലം*; മാസങ്ങളിൽ പ്രധാനവും ഭഗവാൻ മഹാവിഷ്ണുവിന് പ്രാധാന്യമേറിയതുമായ മാസവുമാണ് വൈശാഖം. ഈ മാസത്തിലുടനീളം ഭഗവാൻ ലക്ഷ്മീദേവീയൊടൊപ്പം ഭൂമിയിൽ സന്നിഹിതനായിരിക്കുമെന്നാണ് വിശ്വാസം. 2026 ഏപ്രിൽ 18 മുതൽ മേയ് 16 വരെയാണ് വൈശാഖ മാസക്കാലം. ഈ കാലയളവിൽ ചില ചിട്ടകൾ പാലിക്കുന്നതിലൂടെ വർഷം മുഴുവൻ ഐശ്വര്യം നിലനിർത്താൻ സഹായകമാകും എന്നാണ് പുരാണങ്ങളിൽ പറയുന്നത്. അതിൽ പ്രധാനമാണ് പ്രഭാതസ്നാനം, ജപം, ദാനം, ക്ഷേത്രദർശനം എന്നിവ. ഈ മാസത്തിലനുഷ്ഠിക്കുന്ന ജപത്തിനും പൂജയ്ക്കും ക്ഷേത്രദർശനത്തിനും വഴിപാടുകൾക്കും ദാനധർമ്മങ്ങൾക്കുമെല്ലാം പതിന്മടങ്ങു ഫലമുണ്ടെന്നാണ് വിശ്വാസം. പ്രഭാതം പുലരുന്നതുവരെ ജലാശയങ്ങളിലെല്ലാം ഗംഗാദേവിയുടെ സാന്നിദ്ധ്യമുണ്ടാകും എന്നാണ് വിശ്വാസം. അതിനാൽ ബ്രാഹ്മമുഹൂർത്തത്തിൽ ഉണർന്നു കുളിച്ചു നിലവിളക്ക് തെളിയിച്ചു നാമജപം നടത്തുന്നത് അത്യുത്തമം. കുളിക്കുന്ന വെള്ളത്തിലേക്കു മൂന്നു തവണ കൈ കുമ്പിളിൽ വെള്ളം എടുത്തു 'ഗംഗേ ച യമുനേ ചൈവ ഗോദാവരി സരസ്വതി നർമ്മദേ സിന്ധു കാവേരി ജലേസ്മിൻ സന്നിധിം കുരു' എന്നു ജപിച്ചു സമർപ്പിക്കുക. വൈശാഖമാസത്തിലെ പ്രഭാതസ്നാനം പോലെ പ്രധാനമാണ് പ്രഭാതപൂജയും നാമജപവും. ഭഗവാന്റെ ചിത്രത്തിന്റെ മുന്നിൽ നെയ്‌വിളക്ക് തെളിയിച്ചു മംഗള ആരതി മൂന്നുതവണ ഉഴിഞ്ഞ ശേഷം വിഷ്ണു ഗായത്രി ജപിക്കുന്നതിലൂടെ സാമ്പത്തിക ബുദ്ധിമുട്ടുകൾ നീങ്ങി ജീവിതത്തിൽ സർവൈശ്വര്യം നിറയും എന്നാണ് ആചാര്യന്മാർ പറയുന്നത്. കുറഞ്ഞത് 9 തവണയെങ്കിലും വിഷ്ണുഗായത്രി ജപിക്കണം. 108 തവണ ജപിക്കുന്നത് ശ്രേഷ്ഠം. ശേഷം വിഷ്ണുപ്രീതികരമായ മറ്റു മന്ത്രങ്ങൾ ഭക്തിയോടെ ജപിച്ചു ഭഗവാന്റെ മുന്നിൽ നമസ്ക്കരിക്കാം. രാവിലെ കിഴക്കോട്ടോ വടക്കോട്ടോ അഭിമുഖമായിരുന്നു വിഷ്ണു ഗായത്രി ജപിക്കാം. മന്ത്രങ്ങളുടെ മാതാവായ ഗായത്രി മന്ത്രം ജപിച്ചശേഷമാവണം വിഷ്ണു ഗായത്രി ജപിക്കാൻ. രാത്രി ജപം പാടില്ല . *മഹാവിഷ്ണു ഗായത്രി* *ഓം നാരായണായ വിദ്മഹേ* *വാസുദേവായ ധീമഹി* *തന്നോ വിഷ്ണു പ്രചോദയാത്.* *ഈ കാലയളവിൽ ഭഗവാന്റെ* *മൂലമന്ത്രങ്ങളായ* *അഷ്ടാക്ഷരീ മന്ത്രം* *ഓം നമോ നാരായണായ),* *ദ്വാദശാക്ഷരീ മന്ത്രം (ഓം നമോ ഭഗവതേ വാസുദേവായ) എന്നിവ 108 ജപിക്കുന്നത് ശ്രേഷ്ഠം*. *വിഷ്ണു സഹസ്രനാമം, നാരായണീയം, ഭാഗവതം എന്നിവ മാധവമാസക്കാലത്ത് പാരായണം ചെയ്യുന്നത് അഭീഷ്ടസിദ്ധി നൽകും*. ജീവിതത്തിരക്കിനിടയിൽ വിഷ്ണുസഹസ്രനാമം ജപിക്കാൻ സാധിക്കാത്തവർ *'ശ്രീരാമ രാമ രാമേതി രമേ രാമേ മനോരമേ സഹസ്രനാമതത്തുല്യം രാമനാമ വരാനനേ ശ്രീരാമനാമ വരാനന ഓം നമ ഇതി*' എന്ന ശ്രീരാമ മന്ത്രം മൂന്നു തവണ ജപിക്കുന്നതിലൂടെ സഹസ്രനാമജപപുണ്യം സാധാരണക്കാർക്ക് ലഭ്യമാകും. ഭഗവാന്റെ മൂലമന്ത്രങ്ങൾ ജപിക്കുന്നത് പോലെ പ്രധാനമാണ് വിഷ്ണു ദ്വാദശ നാമങ്ങൾ ജപിക്കുന്നത്. നിത്യവും ജപിക്കുന്നതിലൂടെ ഗ്രഹപ്പിഴാ ദോഷങ്ങളകലുകയും രോഗദുരിതശാന്തി ലഭിക്കുകയും ചെയ്യുമെന്നാണ് പറയപ്പെടുന്നത്. 'ഓം നമോ ഭഗവതേ വാസുദേവായ' എന്ന ദ്വാദശാക്ഷരീ മന്ത്രം ജപിച്ചശേഷമാണ് വിഷ്ണു ദ്വാദശ നാമങ്ങൾ ജപിക്കേണ്ടത്. 108 തവണ ജപിക്കാൻ സാധിക്കാത്തവർ രാവിലെയും വൈകിട്ടും കുറഞ്ഞത് 12 തവണയെങ്കിലും ജപിക്കുന്നത് ഉത്തമമാണ്. *വിഷ്ണു ദ്വാദശ നാമങ്ങൾ* *ഓം കേശവായ നമഃ* *ഓം നാരായണായ നമഃ* *ഓം മാധവായ നമഃ* *ഓം ഗോവിന്ദായ നമഃ* *ഓം വിഷ്ണവേ നമഃ* *ഓം മധുസൂദനായ നമഃ* *ഓം ത്രിവിക്രമായ നമഃ* *ഓം വാമനായ നമഃ* *ഓം ശ്രീധരായ നമഃ* *ഓം ഹൃഷീകേശായ നമഃ* *ഓം പത്മനാഭായ നമഃ* *ഓം ദാമോദരായ നമഃ* ജീവിതത്തിൽ അടിക്കടിയുണ്ടാവുന്ന ക്ലേശങ്ങളെ തരണം ചെയ്യാൻ ഈ മന്ത്രം ജപിക്കാം ധ്യാനത്താൽ ഗമിക്കുന്നവനും അഹങ്കാരത്തെയും ഭയത്തെയും ഇല്ലാതാക്കുന്നവനും സർവലോകത്തിനും നാഥനുമായ ഭഗവാൻ മഹാവിഷ്ണുവിനെ ഞാന്‍ വന്ദിക്കുന്നു. വൈശാഖമാസത്തിലുടനീളം *കലിദോഷനിവാരണ മന്ത്രം' ഒൻപതു തവണ ജപിച്ചാല്‍* *മാലിന്യങ്ങള്‍ അകന്ന്‌ മനസ്സ്‌ സൂര്യനെപ്പോലെ തെളിവുറ്റതാകും*. *108 തവണ* *ജപിക്കുന്നത്* *ശ്രേഷ്ഠമാണ്* *കലിയുഗത്തിലെ ഏറ്റവും ശക്തിയേറിയ നാമമാണിത്* കലിദോഷനിവാരണ മന്ത്രം 'ഹരേ രാമ ഹരേ രാമ രാമ രാമ ഹരേ ഹരേ ഹരേ കൃഷ്ണ ഹരേ കൃഷ്ണ കൃഷ്ണ കൃഷ്ണ ഹരേ ഹരേ' ഭഗവാന് ഒരുപാട് നാമങ്ങൾ ഉണ്ടെങ്കിലും പ്രധാനമായും 28 നാമങ്ങള്‍ ജപിക്കുന്നതിലൂടെ സർവ ദുരിതങ്ങളിൽ നിന്നും മുക്തി ലഭിക്കും എന്നാണ് വിശ്വാസം *മത്സ്യം കൂര്‍മ്മം വരാഹം ച വാമനം ച ജനാര്‍ദ്ദനം* *ഗോവിന്ദം പുണ്ഡരീകാക്ഷം* *മാധവം മധുസൂദനം* *പത്മനാഭം* *സഹസ്രാക്ഷം വനമാലി ഹലായുധം* *ഗോവര്‍ധനം ഹൃഷികേശം വൈകുണ്ഡം പുരുഷോത്തമം* *വിശ്വരൂപം* *വാസുദേവം രാമം നാരായണം* *ഹരി* *ദാമോദരം* *ശ്രീധരം ച* *വേദാംഗം ഗരുഡധ്വജം* *അനന്തം കൃഷ്ണഗോപാലം ജപതോ നാസ്തി പാതകം* മഹാവിഷ്ണുവിന്റെ ദശാവതാരങ്ങളിൽ ഏറ്റവും പ്രധാനമാണ് നരസിംഹാവതാരം. വൈശാഖമാസത്തിലെ ശുക്ലപക്ഷ ചതുർദശി ദിവസമാണ് നരസിംഹജയന്തി ആചരിക്കുന്നത്. ഉഗ്രമൂർത്തിയായി ശത്രുസംഹാരത്തിനായാണ് ഭഗവാൻ അവതാരമെടുത്തത് എങ്കിലും ഭക്തരിൽ ക്ഷിപ്രപ്രസാദിയാണ്. അകാരണഭയമകറ്റാനും ദുരിതമോചനത്തിനും നരസിംഹമന്ത്രം ജപിക്കാം. *ഉഗ്രവീരം മഹാവിഷ്ണും* *ജ്വലന്തം സർവ്വതോ മുഖം* *നൃസിംഹം ഭീഷണം ഭദ്രം മൃത്യു മൃത്യും നമാമ്യഹം* *വൈശാഖമാസം മുഴുവന്‍ വ്രതം നോറ്റു ഭഗവാനെ ധ്യാനിക്കുന്നതു ഉത്തമമാണ്.* *വൈശാഖത്തിലെ വെളുത്ത ദ്വാദശി, പൗർണമി എന്നിവയ്ക്ക് വ്രതം എടുക്കുന്നവര്‍ക്കും തുല്യമായ ഫലം ലഭിക്കുമെന്നാണ് വിശ്വാസം.* *🙏🏻ഹരേ കൃഷ്ണ*🙏🏻

മഹാരാഷ്ട്രയിലെ പ്രശസ്തനായ ഭക്തകവി സന്ത് ജ്ഞാനേശ്വരന്റെ (Sant Dnyaneshwar) പിതാവായിരുന്നു വിഠൽ പന്ത്. അദ്ദേഹത്തിന്റെ വിവാഹജീവിതം വളരെ സങ്കീർണ്ണവും ആത്മീയ പോരാട്ടങ്ങൾ നിറഞ്ഞതുമായിരുന്നു. വിഠൽ പന്തിന്റെ വിവാഹജീവിതത്തിലെ പ്രധാന ഘട്ടങ്ങൾ താഴെ പറയുന്നവയാണ്: വിവാഹം: അലണ്ടിയിലെ സിദ്ധോപന്ത് എന്ന ബ്രാഹ്മണന്റെ മകളായ രുക്മിണി ബായിയെ (Rakhumabai) ആണ് വിഠൽ പന്ത് വിവാഹം കഴിച്ചത്. ലൗകിക ജീവിതത്തിൽ ഒട്ടും താൽപ്പര്യമില്ലാതിരുന്നിട്ടും, ഒരു ദിവ്യദർശനത്തെത്തുടർന്നാണ് അദ്ദേഹം ഈ വിവാഹത്തിന് സമ്മതിച്ചത്. സന്യാസം സ്വീകരിക്കൽ: വിവാഹിതനായെങ്കിലും വിഠൽ പന്ത് ആത്മീയതയിൽ മുഴുകി. കുറെ കാലം കഴിഞ്ഞ്, അദ്ദേഹം കാശിയിലേക്ക് പോയി. അവിടെവെച്ച് രാമാനന്ദ സ്വാമിയിൽ നിന്ന് സന്യാസം സ്വീകരിച്ചു. തിരിച്ചുവരവ്: പിന്നീട് രാമാനന്ദ സ്വാമി അലണ്ടി സന്ദർശിക്കാനിടയാവുകയും വിഠൽ പന്ത് വിവാഹിതനാണെന്ന സത്യം മനസ്സിലാക്കുകയും ചെയ്തു. സ്വാമിയുടെ നിർദ്ദേശപ്രകാരം സന്യാസം ഉപേക്ഷിച്ച് വിഠൽ പന്ത് വീണ്ടും ലൗകിക ജീവിതത്തിലേക്ക് തിരികെ വന്നു. സാമൂഹിക ബഹിഷ്കരണം: സന്യാസം സ്വീകരിച്ച ഒരാൾ വീണ്ടും ഗൃഹസ്ഥാശ്രമത്തിലേക്ക് മടങ്ങിയത് അക്കാലത്തെ ബ്രാഹ്മണ സമൂഹത്തിന് അംഗീകരിക്കാനായില്ല. ഇതിനെത്തുടർന്ന് വിഠൽ പന്തിനെയും കുടുംബത്തെയും പുറത്താക്കി മക്കൾ: ഈ ദമ്പതികൾക്ക് നിവൃത്തിനാഥ്, ജ്ഞാനേശ്വര്, സോപാൻ ദേവ് എന്നീ മൂന്ന് പുത്രന്മാരും മുക്താബായി എന്ന മകളും ജനിച്ചു. അന്ത്യം: കുട്ടികൾക്ക് സമൂഹത്തിൽ അംഗീകാരം ലഭിക്കാനായി വിഠൽ പന്തും രുക്മിണിയും തങ്ങളുടെ തെറ്റിന് പ്രായശ്ചിത്തമായി ഇന്ദ്രായണി നദിയിൽ ചാടി ആത്മഹത്യ ചെയ്തുവെന്ന് കരുതപ്പെടുന്നു.

നാസദീയ സൂക്തം — നാസദീയ സൂക്തം Rigvedaയിലെ ഏറ്റവും ഗഹനമായ സൃഷ്ടി-തത്വചിന്തയാണ്. ലോകം എങ്ങനെ ഉത്ഭവിച്ചു എന്ന ചോദ്യത്തെ വളരെ തത്ത്വചിന്താപരമായി സമീപിക്കുന്ന 7 മന്ത്രങ്ങളാണ് ഇതിൽ ഉള്ളത്. 🔹 1മത് മന്ത്രം സംസ്കൃതം: नासदासीन्नो सदासीत्तदानीं नासीद्रजो नो व्योमा परो यत्। किमावरीवः कुह कस्य शर्मन् अम्भः किमासीद्गहनं गभीरम्॥ അർത്ഥം (മലയാളം): ആദിയിൽ “അസത്” (ഇല്ലായ്മ) ഉണ്ടായിരുന്നില്ല, “സത്” (ഉണ്ടായ്മ) ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. ആകാശമോ ഭൂമിയോ ഒന്നുമില്ലായിരുന്നു. എന്താണ് അന്ന് മറച്ചിരുന്നത്? എവിടെയായിരുന്നു? ആരുടെ സംരക്ഷണത്തിലായിരുന്നു? ആഴമുള്ള ജലം പോലെയുള്ള ഒന്നുണ്ടായിരുന്നോ? 🔹 2മത് മന്ത്രം न मृत्युुरासीदमृतं न तर्हि न रात्र्या अह्न आसीत्प्रकेतः। आनीदवातं स्वधया तदेकं तस्माद्धान्यन्न परः किंचनास॥ അർത്ഥം: മരണം ഇല്ല, അമരത്വവും ഇല്ല. രാത്രിയോ പകലോ ഇല്ല. ശ്വാസമില്ലാത്ത, സ്വയം നിലനിൽക്കുന്ന “ഒന്ന്” മാത്രമുണ്ടായിരുന്നു. അതിനു പുറമേ മറ്റൊന്നും ഇല്ല. 🔹 3മത് മന്ത്രം तम आसीत्तमसा गूळमग्रे अप्रकेतं सलिलं सर्वमिदम्। तुच्छ्येनाभ्वपिहितं यदासीत्तपसस्तन्महिनाजायतैकम्॥ അർത്ഥം: ആദിയിൽ ഇരുട്ട് മാത്രം, ഇരുട്ടിനാൽ മറഞ്ഞിരിക്കുന്നു. എല്ലാം ഒരു അനിശ്ചിതമായ ജലരൂപത്തിൽ. ശൂന്യത പോലെ തോന്നുന്ന അവസ്ഥയിൽ നിന്ന്, “തപസ്” (ശക്തി/താപം) വഴി “ഒന്ന്” ഉദിച്ചു. 🔹 4മത് മന്ത്രം कामस्तदग्रे समवर्तताधि मनसो रेतः प्रथमं यदासीत्। सतो बन्धुमसति निरविन्दन् हृदि प्रतीष्या कवयो मनीषा॥ അർത്ഥം: ആദിയിൽ “കാമം” (ആഗ്രഹം) ഉദിച്ചു — അത് മനസ്സിന്റെ ആദ്യ വിത്തായി. മുനികൾ (ജ്ഞാനികൾ) ഹൃദയത്തിൽ ചിന്തിച്ച് “സത്” (ഉണ്ടായ്മ) “അസത്” (ഇല്ലായ്മ) എന്നിവ തമ്മിലുള്ള ബന്ധം കണ്ടെത്താൻ ശ്രമിച്ചു. 🔹 5മത് മന്ത്രം तिरश्चीनो विततो रश्मिरेषामधः स्विदासीदुपरि स्विदासीद्। रेतोधा आसन्महिमान आसन् स्वधा अवस्तात्प्रयतिः परस्तात्॥ അർത്ഥം: ഈ സൃഷ്ടിയുടെ വികാസം എങ്ങനെ വ്യാപിച്ചു? താഴെ എന്ത്? മുകളിൽ എന്ത്? വിത്ത് ധാരകർ ഉണ്ടായിരുന്നു, ശക്തികൾ ഉണ്ടായിരുന്നു. അടിയിൽ സ്വഭാവശക്തി, മുകളിൽ പ്രേരണ. 🔹 6മത് മന്ത്രം को अद्धा वेद क इह प्रवोचत् कुत आजाता कुत इयं विसृष्टिः। अर्वाग्देवा अस्य विसर्जनेनाथा को वेद यत आबभूव॥ അർത്ഥം: ആരും ഇതെങ്ങനെ ഉണ്ടായി എന്ന് ശരിയായി അറിയുമോ? എവിടെ നിന്നാണ് ഈ സൃഷ്ടി വന്നത്? ദേവന്മാർ പോലും പിന്നീട് വന്നവരാണ്. അതിനാൽ, ആരാണ് സത്യത്തിൽ അറിയുന്നത്? 🔹 7മത് മന്ത്രം इयं विसृष्टिर्यत आबभूव यदि वा दधे यदि वा न। यो अस्याध्यक्षः परमे व्योमन् सो अङ्ग वेद यदि वा न वेद॥ അർത്ഥം: ഈ സൃഷ്ടി എങ്ങനെ ഉണ്ടായി? അത് ആരെങ്കിലും സൃഷ്ടിച്ചതാണോ, അല്ലയോ? പരമാകാശത്തിൽ ഉള്ള നിയന്ത്രകൻ അറിയാമായിരിക്കും — അല്ലെങ്കിൽ അവനും അറിയാതിരിക്കാം! 🧠 പ്രധാന തത്ത്വങ്ങൾ (സാരം) സൃഷ്ടിയുടെ ആരംഭം ഒരു മഹാ രഹസ്യം ആണ് “ഒന്ന്” (പരമതത്വം) മാത്രമാണ് ആദിയിൽ ഉണ്ടായിരുന്നത് “കാമം” (ആഗ്രഹം) സൃഷ്ടിയുടെ ആദ്യ സ്പന്ദനം ദേവന്മാർ പോലും സൃഷ്ടിക്ക് ശേഷം വന്നവരാണ് അവസാനത്തിൽ പോലും സംശയം: “സത്യത്തിൽ ആരും അറിയുമോ?” ✨ പ്രത്യേകത നാസദീയ സൂക്തം വളരെ വൈജ്ഞാനികവും തത്ത്വചിന്താപരവുമാണ് —

യോഗവാസിഷ്ഠം എന്ന മഹാരാമായണം – ഒരാമുഖം. ഡോ. സുകുമാര്‍ കാനഡ സുപ്രസിദ്ധമായ രാമായണം, ബാലകാണ്ഡത്തില്‍, ശ്രീരാമചന്ദ്രന് വസിഷ്ഠ മുനിയില്‍ നിന്നും സുപ്രധാനമായ ശിക്ഷണം ലഭിച്ചുവെന്നും അതിനുശേഷ മാണ് രാമലക്ഷ്മണന്മാര്‍ യാഗരക്ഷയ്ക്കായി വിശ്വാമിത്രനെ അനുഗമിച്ചതെ ന്നും വാല്മീകിരാമായണത്തിലൂടെ നാം മനസ്സിലാക്കുന്നുണ്ട്. എന്നാല്‍ രാമനെ മര്യാദാപുരുഷോത്തമനാക്കിമാറ്റിയ ആ വസിഷ്ഠോപദേശങ്ങള്‍ എന്തായിരുന്നു? അതാണ്‌ യോഗവാസിഷ്ഠം അഥവാ മഹാരാമായണം എന്ന മഹത്തും ബൃഹത്തുമായ ഗ്രന്ഥത്തിന്റെ ഉള്ളടക്കം. എന്തുകൊണ്ടാണിത് ‘മഹാ’രാമായണമാവുന്നത്? വാസ്തവത്തില്‍ രാമാ യണത്തെക്കാള്‍ ബൃഹത്തായ ഒരു കൃതിയാണ് യോഗവാസിഷ്ഠം. ആഴത്തി ലും പരപ്പിലും വാല്മീകി രാമായണത്തിനേക്കാള്‍ വലുതത്രേ ഇത്. രാമായ ണം രാമന്റെ അയനമാണ്- അദ്ദേഹത്തിന്‍റെ ജീവിതത്തിന്റെ അനിതരദൃശ്യങ്ങളായ സാഹസികതകളും സംഭവങ്ങളുമാണതിലെങ്കില്‍ യോഗവാസിഷ്ഠ ത്തില്‍ ഉള്ളത് രാമന്റെ ആത്മീയജീവിതത്തിന്റെ നേര്‍ക്കാഴ്ചയാണ്‌. സാക്ഷാല്‍ വിഷ്ണുവിന്റെ അവതാരമെന്ന് കീര്‍ത്തികേട്ട രാമന്‍ ജനിച്ച പ്പോള്‍ എല്ലാവരെയുംപോലെ, സാധാരണക്കാരുടെമട്ടില്‍ സംസാരവ്യഥകളും ആകുലതകളും ഉള്ള ഒരു ബാലനായിരുന്നു. എന്നാല്‍ ഈ ബാലന്റെ പടി പടിയായുള്ള ആത്മീയോന്നതിക്ക് നിദാനമായത് വസിഷ്ഠമുനിയുടെ ഉപദേശ സംഹിതകളായിരുന്നു. അവയാണ് ജീവിതത്തിലെ ഓരോരോ ഘട്ടങ്ങളിലും രാമനെ നയിച്ചിരുന്നത്. മുപ്പത്തീരായിരം ശ്ലോകങ്ങളില്‍ വിശദമായി പ്രതിപാ ദിച്ചിരിക്കുന്നതും രാമായണത്തിന്റെ പിന്നിലെ ‘കഥയെന്തെന്ന്’ വ്യക്തമാക്കു ന്നതുമായ ഒരപൂര്‍വ്വകൃതിയാണിത്. യോഗവാസിഷ്ഠം ഉള്ളില്‍ പ്രതിഷ്ഠിത മല്ലായിരുന്നുവെങ്കില്‍ ഒരുപക്ഷേ രാമന്‍ സദ്സ്വഭാവിയായ, ഒരു പക്ഷേ വില്ലാളിയുമായ വെറുമൊരു ഒരു രാജകുമാരന്‍ മാത്രമാകുമായിരുന്നു. വസിഷ്ഠന്റെ ഉപദേശങ്ങളില്‍ നിന്നും സ്വാംശീകരിച്ച ജ്ഞാനവിജ്ഞാനവിവേകാദികള്‍ രാമനെ ജീവിതായോധാനത്തിനെങ്ങിനെ പര്യാപ്തനാക്കിയെന്നു നമുക്ക് രാമായണവും മഹാരാമായണവും ചേര്‍ത്തുവയ്ക്കുമ്പോള്‍ മനസ്സി ലാക്കാം. വാല്‍മീകിരാമായണം പതിനെണ്ണായിരം ശ്ലോകങ്ങളേയുള്ളൂ. എന്നാല്‍ അതിനുള്ളിലാണ് അതിന്റെ ഇരട്ടിയോളം വലുപ്പമുള്ള മറ്റൊരു ഗ്രന്ഥം ഉള്‍ക്കൊണ്ടിരിക്കുന്നത്! രാമായണത്തിനുള്ളില്‍ (മഹാഭാരതത്തില്‍ ഭഗവ ദ്ഗീതയെന്നപോലെ) ഈ കൃതി സന്നിവേശിപ്പിച്ചിരുന്നുവെങ്കില്‍ രാമായണ കഥയ്ക്ക് ഇന്നുള്ള പ്രാമുഖ്യം ഒരുപക്ഷേ ഇല്ലാതെപോകുമായിരുന്നു. മാത്രമല്ല, തത്വചിന്താപരമായ ഗഹനചര്‍ച്ചകളില്‍ ചെറിയൊരു വിഭാഗത്തിനു മാത്രമേ താല്‍പ്പര്യമുണ്ടാവാന്‍ സാധ്യതയുള്ളുവെന്ന് വാല്‍മീകിക്കറിയാ മായിരുന്നു! അതുകൊണ്ടാവണം ‘കഥ’ വേറൊന്നാക്കി, ‘കാര്യത്തെ’ തരം തിരിച്ചു വച്ചത്. എല്ലാ അനുവാചകര്‍ക്കും ആസ്വദിക്കാന്‍ വേണ്ടിയുള്ള ‘പുരാണ’ കൃതിയല്ല ഇത്. ആത്മസാക്ഷാത്കാരത്തിന്‌ ഏറ്റവും സഹായകരമായ സത്യത്തിന്റെ നേരനുഭവമത്രേ ഈ കൃതി. "ഞാന്‍ ബദ്ധനാണ്‌ എന്ന നിസ്തന്ദ്രമായ തോന്നലും, എനിയ്ക്കു മുക്തി വേണം എന്ന തീവ്രമായ ആഗ്രഹവുമുള്ളവര്‍ക്കു പഠിക്കാനുള്ളതാണ്‌ ശ്രീരാമ-വസിഷ്ഠ സംഭാഷണ രൂപത്തിലുള്ള ഈ ഗ്രന്ഥം. തികഞ്ഞ അജ്ഞാനിക്കും പൂര്‍ണ്ണവിജ്ഞാനിക്കും ഇതുകൊണ്ട്‌ പ്രയോജനമില്ല. എന്ന് വാല്‍മീകിതന്നെ ഗ്രന്ഥത്തില്‍ പ്രസ്താ വിക്കുന്നുണ്ട്. പടിപടിയായി വികസ്വരമാവുന്ന തത്വശാസ്ത്രങ്ങളടങ്ങിയ ആറു ഭാഗ ങ്ങളിലായാണ് മഹാരാമായണം വിഭജിച്ചിട്ടുള്ളത്. ഈ ആറുഭാഗങ്ങള്‍ രാമന്റെ ആത്മീയവളര്‍ച്ചയുടെ ആറുപടികള്‍ തന്നെയാണ്. ആദ്യത്തെ പ്രകരണമായ വൈരാഗ്യപ്രകരണത്തില്‍ രാമന്‍ ഭൌതീക ജീവിതത്തിനോടുള്ള വൈരാഗ്യം, ഒരുപക്ഷേ വെറുപ്പുതന്നെ പ്രകടിപ്പിക്കുന്നു. തീവ്രമായ രീതിയിലാണ് ലോകത്തിന്റെ ഗതിയെപ്പറ്റിയും ജനങ്ങള്‍ ബാല്യ-യൌവ്വന-വാര്‍ദ്ധക്യങ്ങളില്‍ നയിക്കുന്ന അര്‍ത്ഥശൂന്യമായ ജീവിതത്തെ പ്പറ്റിയും രാമന്‍ പറയുന്നത്. ഈദൃശമായ അനാസക്തി രാമനില്‍ ഉണ്ടാവുന്ന തിനു മുന്‍പും രാമന്‍ സുഖകാംക്ഷിയായിരുന്നില്ല എന്നതാണ് സത്യം. അനാസ ക്തിപരിശീലനം രാമനെ സംബന്ധിച്ചിടത്തോളം അത്ര ബുദ്ധിമുട്ടുള്ള തായിരു ന്നില്ല. ആത്മീയജീവിതത്തിന്റെ ആദ്യപടിയില്‍ അത്യാവശ്യമായി സാധകനു ണ്ടാകേണ്ട ഒരു ഗുണമാണല്ലോ അനാസക്തി. രണ്ടാമത്തേത് മുമുക്ഷുപ്രകരണമാണ്‌. അതില്‍ രാമന് ആത്മജ്ഞാന സാക്ഷാത്കാരത്തിനായുള്ള ഉള്‍ക്കടമായ ആഗ്രഹം ഉണ്ടാവുന്നതായി നാം കാണുന്നു. അതായത് ലൌകീകമായ ആഗ്രഹങ്ങള്‍ക്ക് പകരം രാമന്റെ (സാധകന്റെ) ആഗ്രഹങ്ങള്‍ ആത്മീയമായി ഉയരുന്നതുതന്നെയാണ് മുമുക്ഷു ത്വം. തീവ്രവൈരാഗ്യത്തിലൂടെ സംസാരജീവിതത്തിന്റെ നിരര്‍ത്ഥകത മനസ്സി ലാക്കിയ സാധകന്‍ ലോകത്തെ ഒരു സാക്ഷീഭാവത്തില്‍ ലോകത്തില്‍ നിന്നും വേറിട്ട്‌ കാണുകയാണ്. മൂന്നാമത്തെ പ്രകരണമായ ഉത്പത്തിപ്രകരണത്തില്‍ തന്റെ ഗുരുവില്‍ നിന്നും രാമന്‍ ലോകത്തിന്റെ ഉദ്ഭവത്തെപ്പറ്റി പഠിക്കുന്നു. ബാഹ്യ മായവസ്തുക്കള്‍ എങ്ങിനെയാണ് നമ്മുടെ മനസ്സിനെ സ്വാധീനിക്കുന്നതെന്നും എന്തുകൊണ്ടാണ് വിഷയവസ്തുക്കളുടെ മാസ്മരികവലയത്തില്‍ നാം ആണ്ടുമുങ്ങിപ്പോകുന്നതെന്നും ആഴത്തില്‍ മനസ്സിലാക്കാന്‍ ഈ പ്രകരണം നമ്മെ സഹായിക്കുന്നു. ലോകത്തെപ്പറ്റി മനസ്സിലാക്കിയശേഷം രാമന്‍ ആത്മാവില്‍ അഭിരമിക്കു ന്നതിന്റെ ചിത്രമാണ് സ്ഥിതിപ്രകരണമെന്ന നാലാം ഭാഗത്തുള്ളത്. പ്രബുദ്ധ തയില്‍ വിരാജിച്ച് ബ്രഹ്മവിലീനനായ രാമന്റെ ചിത്രമാണിവിടെ നമുക്ക് കാണാനാവുന്നത്. ശ്രീരാമന്‍ അനന്താവബോധത്തെ സാക്ഷാത്ക്കരിച്ചു സ്ഥിത പ്രജ്ഞനായ സാധകനാണിപ്പോള്‍. അഞ്ചാമത്തെ പ്രകരണമായ ഉപശമപ്രകരണത്തില്‍ ആത്മസാക്ഷാ ത്കാരം മൂലമുണ്ടാകുന്ന ആത്മശാന്തിയെ വിവരിക്കുന്നു. ആറാമത്തെ പ്രകരണമായ നിര്‍വാണപ്രകരണത്തില്‍ എല്ലാറ്റിന്റെയും അവസാന പടിയായ മോക്ഷമാണ് വിഷയം. വാക്കുകള്‍ക്ക് വിവരിക്കാനാ വാത്ത അവസ്ഥയെ വിവരിക്കാന്‍ ശ്രമിച്ചുപിന്‍വാങ്ങുന്ന ഗുരുവും ശിഷ്യനും ഇവിടെയുണ്ട്. എന്നാല്‍ ആ ദ്വന്ദതയ്ക്ക് പോലും അപ്പോളവിടെ നില നില്‍പ്പില്ല എന്നതത്രേ സത്യം. ആത്മാവ് സുദീര്‍ഘസ്വപ്നത്തില്‍ ആത്മാവ് സുദീര്‍ഘമായ ഒരു സ്വപ്നത്തിലാണെന്നും അതില്‍ നിന്നുള്ള ഉണരലാണ് ആത്മസക്ഷാത്ക്കാരമെന്നും യോഗവാസിഷ്ഠം ഉദ്ഘോഷിക്കുന്നു. സ്വപ്നത്തിലെ കാഴ്ചകള്‍ എല്ലാം അസത്താണല്ലോ. അതിലെ ഒന്നും സത്യമാവാന്‍ സാദ്ധ്യത പോലുമില്ല. ഈ യോഗശാസ്ത്രത്തിലെ ചര്‍ച്ചകള്‍ പ്രധാനമായും ശ്രീരാമനും വസിഷ്ഠനും തമ്മിലുള്ളതാണെങ്കിലും ഇതിലെ കഥകള്‍ ചുരുളഴിയുന്നത് ഒന്നിനുള്ളിലൊന്നെന്ന മട്ടിലുള്ള അനേകം കഥകളിലൂടെയാണ്. നമ്മുടെ ജീവിതവും ഇപ്രകാരം കഥകള്‍ക്കുള്ളിലെ കഥകളാണല്ലോ. ഒരുവസ്തുവിനായി മനസ്സില്‍ ഒരാഗ്രഹം ജനിക്കുന്നു. പിന്നീട് അതിനു ള്ള പരിശ്രമങ്ങളായി. അത് കിട്ടിയാല്‍ കുറച്ചുനേരത്തെയ്ക്ക് നമുക്കാഹ്ലാദ മായി. എന്നാലീ ആഹ്ലാദം നിലനില്‍ക്കുന്നതല്ല. അപ്പോള്‍ ആദ്യത്തേതില്‍ നിന്നും മുന്തിയ ഒരു വസ്തുവിനായി നാം ആഗ്രഹിക്കാന്‍ തുടങ്ങുകയായി. വീണ്ടും അത് നേടാനുള്ള പരിശ്രമമായി. അതുകിട്ടിയാല്‍ കുറച്ചു നേരം ആഹ്ലാദം; കിട്ടിയില്ലെങ്കില്‍ ദുഃഖം, ക്രോധം, മാനസീകക്ഷോഭങ്ങള്‍ എന്നിവ യൊക്കെയുണ്ടാവുന്നു. പെട്ടെന്ന് ഉള്ളിലൊരു കുറ്റബോധം ഉണ്ടാവുന്നു. ‘കഷ്ടം എന്തിനാണ് ഞാനതാഗ്രഹിച്ചത്!’ എന്നാല്‍ ആ വസ്തുവിനോടുള്ള ആഗ്രഹം ഈ കുറ്റബോധത്തോടൊപ്പം നിലനില്‍ക്കുന്നു. ഇത് മനസ്സിനെ കുഴപ്പിക്കുന്നു. ആശയങ്ങള്‍ക്ക് തെളിമയില്ലാതെ ആകെചിന്താക്കുഴപ്പവുമായി, ആദ്യത്തെ ആദ്ധ്യായം വൈരാഗ്യപ്രകരണമാണെന്ന് പറഞ്ഞുവല്ലോ. ലൌകീക വസ്തുക്കളോടുള്ള താല്‍പ്പര്യവും അതിനോടുള്ള ഐകമത്യഭാവ വും ഉപേക്ഷിക്കുന്നതുവരെ നമ്മുടെ ചിന്തകള്‍ക്ക് തെളിച്ചമില്ല. ചിന്തകളിലെ ഈ മേഘപടലം മാറാതെ ജീവിതത്തില്‍ എന്താണ് നാം തേടേണ്ടതെന്നു വിശകലനം ചെയ്യാനോ ഒരു തീരുമാനത്തില്‍ എത്താനോ നമുക്ക് കഴിയുക യില്ല. ലൌകീകവസ്തുവിനോടുള്ള ആസക്തിയുള്ളിടത്തോളം കാലം എന്താണ് നമുക്ക് നേടാനുള്ളതെന്നു നാം അറിയുന്നില്ലെന്ന് മാത്രമല്ല ആ ആഗ്ര ഹത്തിന്റെ ഗുണങ്ങളില്‍ ഹിതകരമായ മാറ്റങ്ങളൊന്നും ഉണ്ടാകുവാനും പോകുന്നില്ല. രാമന് മാത്രമല്ല, എല്ലാ സാധകര്‍ക്കും ഈ ഒന്നാം പടിയായ വൈരാഗ്യപ്രകരണം ബാധകമാണ്. ശ്രീരാമന്‍ ഈ സ്ഥിതിയെ നല്ലൊരുദാഹരണം കൊണ്ട് വിശദമാക്കുന്നു. മുളകൊണ്ടുണ്ടാക്കിയ ഒരു കുട്ടയില്‍ എത്ര വെള്ളമൊഴിച്ചാലും അത് നിറയാന്‍ പോകുന്നില്ല. ജലമെത്ര കടന്നുപോയാലും എപ്പോഴുമാ കുട്ട കാലിയായിരിക്കും. മുളങ്കുട്ട എന്നത് ലൌകീകസുഖങ്ങളെ ആസ്വദിക്കാനുള്ള ത്വരയാണ്. എന്തെങ്കിലും നേടാനുള്ള ആഗ്രഹവും എന്തെങ്കിലും ചെയ്യാനുള്ള ആര്‍ജ്ജവവും അങ്ങിനെ കിട്ടുന്ന സന്തോഷത്തിന്റെ അവസ്ഥയില്‍ തുടരാ നുള്ള അഭിവാഞ്ഛയും നമ്മിലെല്ലാം സഹജമായി ഉണ്ടല്ലോ. കുട്ടയിലേയ്ക്ക് അനുസ്യൂതമൊഴിക്കുന്ന ജലം നമ്മുടെ പ്രവര്‍ത്തനങ്ങളെക്കുറിക്കുന്നു. അതായത് എന്തെങ്കിലുമായിത്തീരാന്‍ നാം ഏറ്റെടുക്കുന്ന കര്‍മ്മങ്ങള്‍ - പുരുഷാര്‍ത്ഥങ്ങളാണവ. എന്നാല്‍ എന്താണ് അതിന്റെയൊക്കെ പരിണിതഫലം? കുട്ടയില്‍ തീരെ അവശേഷിക്കാതെ ജലമെല്ലാം ഒഴുകിപ്പോകുന്നതുപോലെ എത്ര ആഴത്തില്‍ നാമാ ‘സ്വപ്നത്തില്‍’ അഭിരമിച്ചാലും കഠിനമായി യത്നിച്ചാലും കുട്ട ഒഴിഞ്ഞുതന്നെയിരിക്കുന്നു. അതുപോലെയാണ് ക്ഷണികവും മാറിക്കൊണ്ടിരി ക്കുന്നതുമായ സ്വപ്നസുഖാനുഭവവും ലൌകീകവ്യാപാരങ്ങളില്‍ നിന്നുളവാ കുന്ന സംതൃപ്തിയും ആനന്ദവും. ഒരിക്കല്‍ കാര്യങ്ങളെ ശരിയായി അറിഞ്ഞാല്‍പ്പിന്നെ രണ്ടാം പടിയായ മുമുക്ഷു പ്രകരണമാണ്‌. അതായത് സാധകന്റെയുള്ളിലെ ആഗ്രഹത്തിന്റെ ക്രമാനുഗതമായ പരിണാമം- അല്ലെങ്കില്‍ വളര്‍ച്ചയാണിതിലെ പ്രതിപാദ്യം. സ്വാര്‍ത്ഥപരവും ലൌകീകവും പരിമിതവുമായ ആസക്തികള്‍ക്ക് പകരം അയാള്‍ക്കിപ്പോള്‍ ആത്മസാക്ഷാത്ക്കാരം വേണമെന്ന ആഗ്രഹമാണ്. ‘സത്വ സ്വാര്‍ത്ഥത’ എന്ന് വേണമെങ്കില്‍ അതിനെ വിളിക്കാം. സ്വയം ഉന്നതനാ വാനുള്ള ആഗ്രഹമാണത്. ‘ഉദ്ധരേത് ആത്മാത്മാനം... എന്നാണല്ലോ’. നിങ്ങളൊരു സ്വപ്നം കാണുന്നു. അതില്‍ ആളുകള്‍ നിങ്ങളെയിട്ടോ ടിക്കുകയാണ്. നിങ്ങള്‍ പ്രാണനും കൊണ്ട് ഓടി രക്ഷപ്പെടാന്‍ നോക്കുന്നു. പെട്ടെന്ന് വഴി രണ്ടായിപ്പിരിയുന്നു. താന്‍ വന്നവഴിയില്‍ നിങ്ങളെ ഓടിക്കുന്ന ആളുകള്‍ ഉണ്ടെന്നു നിങ്ങള്‍ക്കറിയാം. ‘അതുകൊണ്ട് പിറകോട്ടോടുന്നത് ബുദ്ധിയല്ല’. അപ്പോള്‍ നിങ്ങളെന്തുചെയ്യും? ഒന്നുകില്‍ വലത്തേയ്ക്ക് അല്ലെങ്കില്‍ ഇടത്തേയ്ക്ക് ഓടി ഓട്ടം തുടരും അല്ലെങ്കില്‍ ഉറക്കമെണീറ്റ് ഈ സ്വപ്നത്തെ അവസാനിപ്പിക്കും. അല്ലെ? സ്വപ്നത്തില്‍ നിന്നുമുള്ള ഈ ‘ഉണരല്‍’ യോഗവാസിഷ്ഠത്തില്‍ വിവരിച്ചിരിക്കുന്നത് നമ്മുടെ മൂന്നാംകണ്ണ് തുറക്കുന്നതായാണ്. മൂന്നാംകണ്ണ് എന്നതുകൊണ്ടുദ്ദേശിക്കുന്നത് വിവേകവി ജ്ഞാനത്തെയാണ്. ഈ വിവേകമാണ് ഒരുവനെ വൈരാഗ്യത്തിലേയ്ക്ക്, അനാസക്തിയിലേയ്ക്ക് ആനയിക്കുന്നത്. വിവേകമെന്നാല്‍ ഏതാണ് ഉചിതം, ഏതാണ് അനുചിതം എന്നു തിരിച്ച റിയാനുള്ള കഴിവാണ്. അതൊരുവന്റെ ജീവനെ എപ്പോഴും മുന്നോട്ടു നയിക്കുന്നതാവണം. തൊട്ടാവാടിയെപ്പോലെ ക്ഷണത്തില്‍ വാടുന്ന ഒന്നല്ല വിവേകം, മറിച്ച് നിതാന്തശാശ്വതമായ അറിവിന്റെ നിറവാണത്. ഉചിത മായി വിവേകമുപയോഗിക്കുമ്പോള്‍ അത് അനാസക്തിയായി. അനാസക്തി യെന്നത് ബുദ്ധിപരമായ ഒരാശയമല്ല, മറിച്ച്, അത് ക്രമാനുഗതമായി മനസ്സിലെ ആഗ്രഹങ്ങളിലും അവയുടെ ഭാവങ്ങളിലുമുണ്ടാവുന്ന പരിണാമമാണ്. നാമിപ്പോള്‍ അനുഭവിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്ന സ്വപ്നത്തില്‍ നിന്നും പൂര്‍ണ്ണ ജാഗ്രദിലേയ്ക്ക് നമ്മെ ഉണര്‍ത്തുക എന്നതാണ് യോഗവാസിഷ്ഠത്തിന്റെ ആത്മീയ ലക്‌ഷ്യം. കഥയിലാണ് കാര്യം! പുരാണങ്ങളിലെയും ശാസ്ത്രഗ്രന്തങ്ങളിലെയും കഥകള്‍ക്ക് ഉപരിതലമായ ഒരു കേവലമാനവും തത്വചിന്താപരമായി ഉന്നതമായൊരു മാനവും ഉണ്ടാവും. ശാസ്ത്രഗ്രന്ഥങ്ങളില്‍ അത് കഥാപാത്രങ്ങളുടെ പേരുമായും ബന്ധപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു. ഭാഗവതത്തിലും മറ്റും നമ്മള്‍ ഇത് കാണുന്നുണ്ട്. യോഗവാസിഷ്ഠം തുടങ്ങുന്നത് സുതീക്ഷ്ണന്‍ എന്ന് പേരായ ഒരു ബ്രാഹ്മണന്‍ അഗസ്ത്യമഹര്‍ഷിയെക്കണ്ട് ചോദിക്കുന്ന ഒരു സംശയത്തോടെ യാണ്. അവനവന്റെ ധര്‍മ്മകര്‍മ്മങ്ങള്‍ അനുഷ്ഠിക്കുന്നതാണോ എല്ലാമെല്ലാം ഉപേക്ഷിച്ചു സന്യാസവൃത്തി സ്വീകരിക്കുന്നതാണോ മോക്ഷത്തിനുള്ള മികച്ച മാര്‍ഗ്ഗം എന്നാണ് ‘തീക്ഷ്ണബുദ്ധിയായ’ (സുതീക്ഷ്ണന്‍) ശിഷ്യന്റെ ചോദ്യം. ഗുരുവായ അഗസ്ത്യന്‍ ജ്വലിച്ചുനില്‍ക്കുന്ന സൂര്യനാണ്. സുതീക്ഷ്ണനില്‍ നിന്നും അഗസ്ത്യനിലേയ്ക്കുള്ള അന്വേഷണം ബുദ്ധിയില്‍ നിന്നും സഹജാവ ബോധം എന്ന ഉണര്‍വ്വിലേയ്ക്കുള്ള ശിഷ്യന്റെ ക്രമികവികാസം തന്നെയാണ്. ‘പക്ഷികള്‍ക്ക് പറക്കാന്‍ രണ്ടു ചിറകുകള്‍ അനിവാര്യമാണ് എന്നതുപോലെ ആത്മസാക്ഷാത്ക്കാരമെന്ന ലക്ഷ്യം സാധിക്കാന്‍ കര്‍മവും ജ്ഞാനവും വേണം.’ അതായത്, ഇതില്‍ ഒന്നു പോര, രണ്ടിന്റെയും സമ്യക്കായ പരിശീലനമാണ് ആവശ്യം. അവയുടെ ക്രമീകമായ വളര്‍ച്ചയാണ് ആത്മീയത എന്ന പരമോന്നതമായ ജീവനകലയില്‍ അനാവൃതമാവുന്നത്. ഗുരുവില്‍ നിന്നും കിട്ടിയ മറുപടിയില്‍ സുതീക്ഷ്ണന്‍ പൂര്‍ണ്ണമായും തൃപ്തിയടഞ്ഞിട്ടില്ല എന്നറിഞ്ഞ ഗുരു പറഞ്ഞു, ‘ഞാനിനി നിനക്ക് അഗ്നിവേശന്റെയും കാരുണ്യ ന്റെയും കഥ പറഞ്ഞു തരാം. നിനക്കത് പ്രയോജനപ്പെടും.’ അഗ്നിവേശന്റെ മകനാണ് കാരുണ്യന്‍. ചിന്താകുലനായി, മകന്‍ ദുഖിച്ചി രിക്കുന്നത് കണ്ടു പിതാവ് കാരണമാരാഞ്ഞു. ഗുരുകുലവാസവും വിദ്യാഭ്യാസവും കഴിഞ്ഞു ജ്ഞാനസമ്പന്നനായി മടങ്ങിയെത്തിയ മകനില്‍ കണ്ട ഉദാസീനത അഗ്നിവേശനില്‍ ചിന്താക്കുഴപ്പമുണ്ടാക്കി. ‘ശാസ്ത്ര ഗ്രന്ഥങ്ങള്‍ പറയുന്നത് സ്വകര്‍മ്മം അനുഷ്ഠിച്ചു മുക്തിയടയാം എന്നാണല്ലോ! എന്നാല്‍ അതേ ഗ്രന്ഥങ്ങള്‍ തന്നെ മറ്റിടങ്ങളില്‍ പറയുന്നു, എല്ലാമുപേക്ഷിച്ചു സന്യാസിയായാല്‍ മാത്രമേ മോക്ഷഗതിയുള്ളൂ എന്ന്‍. ഏതാണ് ശരി? ഏതാണ് എനിക്ക് കൂടുതല്‍ അഭികാമ്യം?’ ഇതാണ് കാരുണ്യന്റെ ചോദ്യം. അഗ്നിവേശന്‍ പറഞ്ഞു, ‘ഒരു കഥയിലൂടെ നിന്റെ സംശയത്തിന് ഞാന്‍ നിവൃത്തിയുണ്ടാക്കാം’. ഒരിക്കല്‍ സുരുചി എന്ന് പേരായ ഒരപ്സരസ്സ് ഹിമാലയത്തില്‍ ചിന്താമഗ്നയായി ഇരിക്കുകയായിരുന്നു (സദ്‌രുചിയാണ വള്‍ക്കുള്ളത്. അത് സത്സംഗത്തിനുള്ള വാസന തന്നെയാണ്). അതുവഴി ആകാശമാര്‍ഗ്ഗം പറന്നു പൊയ്ക്കൊണ്ടിരുന്ന ഇന്ദ്രന്റെ ദൂതനായ ദേവദത്തനെ പിടിച്ചു നിര്‍ത്തി സുരുചി ചോദിച്ചു: ‘എവിടേക്കാണ് യാത്ര?’ അയാള്‍ പറഞ്ഞു: നല്ല ചോദ്യം, ഞാന്‍ അരിഷ്ടനേമിയുടെ അടുക്കല്‍ നിന്നാണ് വരുന്നത്. അദ്ദേഹത്തിന്‍റെ കഥ കേള്‍ക്കേണ്ടതാണ്! ഞാന്‍ പറയാം! അരിഷ്ടനേമി ഉത്തമനായ ഒരു രാജാവായിരുന്നു. വയസ്സായപ്പോള്‍ അദ്ദേഹം രാജ്യഭാരം മക്കളെ ഏല്‍പ്പിച്ചു സന്യാസം സ്വീകരിച്ചു. ആയിരക്കണക്കിന് വര്‍ഷം കഠിനതപം ചെയ്ത് ആത്മീയോന്നതി പ്രാപിച്ച അദ്ദേഹത്തെ ദേവലോകത്തേയ്ക്ക് ക്ഷണിക്കാന്‍ ഇന്ദ്രന്‍ എന്നെ പറഞ്ഞയച്ചു. ഇന്ദ്രന്റെ ദൂതുമായി ഞാന്‍ അദ്ദേഹത്തെ കണ്ടു. അദ്ദേഹം ചോദിച്ചു: ‘പറയൂ എന്റെ കര്‍മ്മങ്ങള്‍ക്ക് ഫലമായി എന്തെല്ലാമാണ് അവിടെ സ്വര്‍ഗത്തില്‍ എന്നെക്കാത്തിരിക്കുന്നത്?’ അപ്പോള്‍ ഞാന്‍ പറഞ്ഞു: രാജര്‍ഷേ, കര്‍മ്മഫലങ്ങള്‍ വൈവിദ്ധ്യ മാര്‍ന്നതാണ്. മാത്രമല്ല, അതിന്റെ പ്രാബല്യം കാലികവുമാണ്. അതിന്റെ ഫല സമയം കഴിഞ്ഞാല്‍ തിരികെ ഭൂമിയില്‍ വന്നു വീണ്ടും ജനിച്ചു മരിക്കണം എന്നതാണ് പ്രകൃതി നിയമം. മാത്രമല്ല ഈ സുഖ(ദുഃഖ)ഭോക്താക്കള്‍ക്കി ടയിലും അസൂയയും വഴക്കുമെല്ലാമുണ്ട്.’ ‘അങ്ങിനെയെങ്കില്‍ ഞാന്‍ അങ്ങയുടെ കൂടെ സ്വര്‍ഗ്ഗത്തേയ്ക്ക് വരുന്നില്ല. ഞാന്‍ തപസ്സു ചെയ്യുന്നത് ശാശ്വതമായ പ്രശാന്തിയ്ക്കായാണ്. വെറുതെ താല്‍ക്കാലികമായ സുഖലബ്ധിക്കായല്ല. അതെനിക്കിവിടെയും ലഭ്യമാണ്. ഇവിടെ കിട്ടാത്തതെന്താണ് അവിടെ ലഭ്യമാവുക?’ ‘ഞാന്‍ മടങ്ങിപ്പോയി ഇന്ദ്രനോട് വിവരം പറഞ്ഞു. ഇന്ദ്രന്‍ എന്നെ വാല്‍മീകി മഹര്‍ഷിയുടെ അടുക്കലേയ്ക്ക് പറഞ്ഞു വിട്ടിരിക്കുകയാണ്. അരിഷ്ടനേമി ആഗ്രഹിക്കുന്ന ശാശ്വതപ്രശാന്തിക്കായി എന്താണ് ചെയ്യേണ്ടതെ ന്നതിനുള്ള ഉപദേശം തേടി വാല്‍മീകി മഹര്‍ഷിയുടെ അടുത്തേയ്ക്കാണെ ന്റെയീ യാത്ര.’ ദേവദത്തന്‍ അരിഷ്ടനേമിയെ വാല്‍മീകി സമക്ഷം എത്തിച്ചു. അപ്പോ ഴാണ്‌ വാല്‍മീകി അരിഷ്ടനേമിയോട് യോഗവാസിഷ്ഠമെന്ന വസിഷ്ഠ-രാമ ഭാഷണം വിവരിക്കുന്നത്. ബുദ്ധിയില്‍ നിന്നും സഹജാവബോധത്തിലേയ്ക്ക് ബുദ്ധിപരമായ അവലോകനങ്ങളില്‍ നിന്നും സഹജാവബോധത്തിലേയ്ക്കുള്ള പാതയിലെത്തിയ ശിഷ്യനാണ് ഏറ്റവും ഉത്തമന്‍. ബുദ്ധിപരമായ ഇടപെട ലുകള്‍ ആത്മീയ വളര്‍ച്ചയെ തടയുന്നു എന്ന് പറയുന്ന ശാസ്ത്രഗ്രന്ഥങ്ങളുണ്ട്. എന്നാല്‍ അത്തരം പ്രസ്താവനകളെ വേണ്ട രീതിയില്‍ നാം മനസ്സിലാക്കേണ്ട തുമുണ്ട്. ഈ തടസ്സം നീക്കേണ്ടത് ബുദ്ധിശക്തിയെ നിരാകരിച്ചു കൊണ്ടല്ല, പ്രത്യുത അതിന്റെ സഹായത്തോടെയാണെന്നു മാത്രം. ഞാന്‍ എന്ന തോന്നലിലാണ് ബുദ്ധിയുടെ ഉദയം. ബുദ്ധിയ്ക്കും ‘ഞാന്‍’ എന്ന അഹംബോധത്തിനും തമ്മില്‍ നല്ല ഇഴയടുപ്പമുള്ള ബന്ധമാണ് എന്ന് നമുക്കറിയാം. അതിനാല്‍ ബുദ്ധിയെ വേണ്ട രീതിയില്‍ ദിശാബോധത്തോടെ ഉപയോഗിക്കുന്നതാണ് പ്രയോജനപ്രദം. “അവനവനാത്മസുഖത്തിനാചരിക്കു ന്നവ അപരന്നു സുഖത്തിനായ് വരേണം” എന്ന് നാരായണഗുരുസ്വാമി പറഞ്ഞ ത് ഇതിനാണ്. ബുദ്ധിയേര്‍പ്പെടുത്തുന്ന തസ്സങ്ങളെ അതിജീവിക്കാന്‍ ഗുരു-ശിഷ്യ ബന്ധ ങ്ങള്‍ക്ക് കഴിയും. ഈ ബന്ധത്തില്‍ ശ്രദ്ധാഭക്തിവിശ്വാസങ്ങള്‍ ഉണ്ട്. ഗുരുവി ന്റെ അറിവില്‍ സര്‍വ്വാത്മനാ സ്വയം സമര്‍പ്പിതമായ ശിഷ്യന്റെ മേധാശക്തി ഉചിതമായ ദിശയിലേയ്ക്ക് പൂര്‍വ്വാധികം പ്രോജ്വലത്തായി ഉന്മുഖമാകുന്ന താണ് ഗുരു-ശിഷ്യ ബന്ധത്തിന്റെ സഫലത. യോഗവാസിഷ്ഠത്തിന്റെ തുടക്കത്തിലുള്ള കഥകളുടെ ഉള്‍പ്പിരിവുകള്‍ എല്ലാം ഗുരു-ശിഷ്യ ബന്ധത്തിന്റെ വിവിധ തലങ്ങളെ നമുക്ക് കാണിച്ചു തരുന്നു. സുതീക്ഷ്ണന്‍ ശിഷ്യരിലെ ഏറ്റവും ഉന്നതനാണ്. ആകുലചിത്തനായ കാരുണ്യന്‍ ശിഷ്യഗണത്തില്‍ രണ്ടാമനാണ്. അഗ്നിവേശനാകട്ടെ പ്രോജ്വലി ക്കുന്ന അഗ്നിയുടെ മൂര്‍ത്തിമദ്ഭാവമാണ്. അഗ്നിവേശന്‍ കാരുണ്യനെ സമീപിക്കുന്നതിലൂടെ ചിത്തശുദ്ധീകരണത്തിനായി അഗ്നിപ്രഭാപൂരിതമായ പരമബോധം എങ്ങിനെ സഹായിക്കുന്നു എന്ന് നമ്മെ കാണിക്കുകയാണ്. രാജയോഗത്തിലൂടെയാണ് കാരുണ്യന്റെ ദുഖത്തിന് നിവൃത്തിയുണ്ടാക്കാ നാവുക. സുതീക്ഷ്ണന്‍ ഗുരുവിനെ സമീപിച്ചത് ആത്മീയോപദേശത്തിനായി രുന്നുവെങ്കില്‍ കാരുണ്യയെ പിതാവ് സമീപിച്ചത് (ഗുരു ശിഷ്യനെ സമീപി ക്കുന്നു!) അവന്റെ ദുഖത്തിന് അറുതി വരുത്താനായിരുന്നു. മൂന്നാമത്തെ കഥയില്‍ സുരുചിയും ദേവദത്തനുമാണ്. സുരുചിയ്ക്ക് ഉത്തമായതിനോടു നല്ല അഭിരുചിയുള്ളതുകൊണ്ടാണ് ദേവദത്തനെ കണ്ടെ ത്തി അയാളോടു സംസാരിക്കുന്നത് തന്നെ. തുടക്കത്തില്‍ അതൊരു മനോവികല്‍പമായിരുന്നിരിക്കാം എങ്കിലും ആ അന്വേഷണം അവളെയും ആത്മീയതയുടെ പാതയിലെത്തിച്ചു. ഭക്തിയുടെ പാതയില്‍ സാധകന്‍ തന്റെ മനോകാമനകളെ സമ്യക്കായി ചേര്‍ത്തുവയ്ക്കേണ്ടതെങ്ങിനെയെന്നു സുരുചി നമുക്ക് കാട്ടിത്തരുന്നു. ആത്മീയപാതയിലെ സാധകരുടെ കൂട്ടത്തില്‍ മൂന്നാമ ത്തെ ഗണമാണ് സുരുചി. അരിഷ്ടനേമി സ്വര്‍ഗ്ഗം പോലും വേണ്ടെന്നു വെച്ചാണ് വാല്‍മീകിയ്ക്ക് ശിഷ്യപ്പെട്ടു ആത്മീയതയെ സ്വീകരിക്കുന്നത്. അരിഷ്ടനേമിയെന്നാല്‍ ദുഷ്ടതയെ ഇല്ലാതാക്കുന്നവന്‍, രജസ്സിന്റെ പ്രതീകം. വാല്‍മീകിയോ, ശുദ്ധസത്വത്തിന്റെ മൂര്‍ത്തരൂപം. ശ്രീരാമനും വസിഷ്ഠമുനിയും കഥയിലെ പരമോന്നതപീഠത്തില്‍ നടക്കുന്ന ജ്ഞാനദാനം മൂര്‍ത്തമായ ആത്മാവും അമൂര്‍ത്തമായ പരമാത്മാവും തമ്മിലാണ്. ശ്രീരാമന്‍ മൂര്‍ത്ത ഭാവത്തിലുള്ള ആത്മസ്വരൂപത്തിന്റെ പ്രതീകമാവുമ്പോള്‍ വസിഷ്ഠന്‍ ആത്മാവിന്റെ പരമോന്നതതലത്തിലെ പൂര്‍ണ്ണമുക്തിയുടെ പ്രതീകമാണ്. ആത്മാവിന്റെ സാക്ഷാത്ക്കാരം ഈ രണ്ടും തമ്മിലുള്ള ആപേക്ഷികാന്തരം സത്യമല്ലായിരുന്നുവെന്നുള്ള അറിവിലാണ്. ഉത്തമശിഷ്യനാണ് രാമന്‍. വസിഷ്ഠന്‍ ഉത്തമഗുരുവും. ആത്മീയത വികസ്വരമാകുന്നതിന്റെ വൈവി ദ്ധ്യമാര്‍ന്ന മാര്‍ഗ്ഗങ്ങളും അവയുടെ പ്രത്യേകതകളും നമുക്കിതില്‍ കാണാം. മാത്രമല്ല ഇതിലൂടെ പലവിധത്തിലുള്ള സാധകരെയും മഹര്‍ഷി നമുക്കായി പരിചയപ്പെടുത്തുന്നുണ്ട്. ആ സാധകരുടെ മനസ്സില്‍ നടക്കുന്ന ആന്തരീക വ്യാപാരങ്ങളും ക്രമീകമായ വളര്‍ച്ചയും നമുക്ക് വഴികാട്ടികളാണ്. യോഗവാസിഷ്ഠ രചനയ്ക്ക് കാരണമായി വാല്‍മീകി മറ്റൊരു ഗുരു-ശിഷ്യ കഥകൂടി പറയുന്നുണ്ട്. പ്രചുരപ്രചാരമുള്ള രാമകഥ- രാമായണം എഴുതിയിട്ടത് തന്റെ ശിഷ്യനായ ഭാരദ്വാജനെ കേള്‍പ്പിച്ചപ്പോള്‍ അതില്‍ അതീവസന്തുഷ്ടനായ ഭരദ്വാജന്‍ അത് ബ്രഹ്മാവിനെ കേള്‍പ്പിച്ചുവത്രേ. കഥകേട്ടു സംതൃപ്തനായ ബ്രഹ്മാവ്‌ ഭാരദ്വാജന് വരവും നല്‍കി. സകലര്‍ക്കും സംസാരത്തില്‍ നിന്നും കരകയറാനുള്ള, മുക്തിമാര്‍ഗ്ഗത്തിനുള്ള, ഉപദേശമാണ് ഉത്തമനായ ഭരദ്വാജന് ചോദിക്കാനുണ്ടായിരുന്നത്. ശ്രീരാമ-വസിഷ്ഠ സംവാദ രൂപത്തില്‍ ബ്രഹത്തായ ഒരു ശാസ്ത്രഗ്രന്ഥം രചിക്കാന്‍ താന്‍ ആവശ്യ പ്പെടുന്നുവെന്ന് അറിയിക്കാന്‍ ബ്രഹ്മാവ്‌ അദ്ദേഹത്തെ നേരെ വാല്‍മീകിയുടെ അടുത്തേയ്ക്ക് പറഞ്ഞയച്ചു. അങ്ങിനെയാണ് ബ്രഹ്മാവിന്റെ ആജ്ഞ ശിരസാ വഹിച്ച വാല്‍മീകി മോക്ഷദായകമായ ഈ കൃതി നമുക്ക് സമ്മാനിച്ചത്. "കാകതാലീയം" എന്നൊരു കല്‍പന ഇതില്‍ പലയിടത്തും കാണാം. ഒരു കാക്ക തെങ്ങോലയില്‍ ഇരിക്കുന്ന അതേമാത്രയില്‍ത്തന്നെ ഒരു കൊട്ടത്തേങ്ങ കാക്കയുടെ തലയില്‍ വീഴുന്നു എന്നിരിക്കട്ടെ. രണ്ടു സംഭവങ്ങള്‍ക്കും തമ്മില്‍ കാലദേശാനുസാരിയായോ കാരണപരമായോ യാതൊരു ബന്ധവു മില്ല, എന്നാല്‍ അവ തമ്മില്‍ ബന്ധപ്പെട്ടിരിക്കുന്നതായി നമുക്കനുഭവപ്പെടുന്നു. ജീവിതവും സൃഷ്ടിയും അപ്രകാരമത്രേ. എന്നാല്‍ മനസ്സ്‌ സ്വയംകൃതമായ യുക്തിയിലും ചോദ്യങ്ങളിലും കുടുങ്ങി 'എന്തുകൊണ്ട്‌?', 'എവിടെ നിന്ന്' എന്നെല്ലാം അന്വേഷിച്ച് സ്വയം സംതൃപ്തിപ്പെടാന്‍ വേണ്ടി ചില ഉത്തരങ്ങളും കണ്ടെത്തുന്നു. എന്നാല്‍ ഉള്ളില്‍ അപ്പോഴും ബുദ്ധിക്ക്‌ അലോസരമുണ്ടാക്കുന്ന ചോദ്യങ്ങള്‍ ഒരു ബാധപോലെ നമ്മില്‍ അവശേ ഷിക്കുന്നു. വസിഷ്ഠമുനി ആവശ്യപ്പെടുന്നത്‌ മനസ്സിനെ അതിന്റെ വ്യാപാരങ്ങളോടെ നേരേ നിരീക്ഷിക്കാനാണ്‌. അതിന്റെ ഗതിവിഗതി കള്‍ , അനുമാനങ്ങള്‍ ,നിഗമനങ്ങള്‍ , ഫലങ്ങള്‍ എന്നിവ മാത്രമല്ല നിരീക്ഷി ക്കുക എന്ന പ്രവര്‍ത്തിയേപ്പോലും നിരീക്ഷിക്കുക എന്നാണ്‌ ആഹ്വാനം. അങ്ങിനെ അനന്തവും അവിഛിന്നവുമായ ബോധസ്വരൂപത്തെ സാക്ഷാ ത്കരിക്കാം. സത്യം നമ്മില്‍ നിറവാകണമെങ്കില്‍ ഈ ശാസ്ത്രം ആവര്‍ത്തിച്ചു മനനം ചെയ്തു ധ്യാനിച്ച്‌ കൊണ്ടേയിരിക്കണം. രാമന്‍ പറയുന്നു: മോക്ഷം എന്നത് അറിവ് അറിവിനുള്ള വിഷയമല്ലാതെയാവുമ്പോഴാണ്. അപ്പോള്‍ നാം ചോദിച്ചേക്കാം അപ്പോള്‍ ഇക്കാണുന്ന വിഷയങ്ങളെക്കുറിച്ചുള്ള ‘അറിവോ’? അതെക്കുറിച്ച് മനസ്സ് പുണ്ണാക്കാതിരിക്കുന്നതാണ് ബുദ്ധി, എന്നാണ് മഹര്‍ഷിയുടെ ഉത്തരം. ഇത്‌ കൃത്യമായും മനസ്സിലായില്ലെങ്കില്‍ ഗ്രന്ഥം മുഴുവനും പഠിക്കുക. പലരീതികളില്‍ സത്യത്തെ വെളിപ്പെടുത്തിയിരി ക്കുന്നത്‌ നമ്മുടെ മനസ്സു തുറക്കാനുതകും. വസിഷ്ഠന്‍ പറയുന്നു: രാമാ മോക്ഷകവാടത്തിലെ നാലു ദ്വാരപാലകര്‍ ആത്മസംയമനം, അന്വേഷണത്വര; സംതൃപ്തി, സത്സംഗം എന്നിവരാണ്‌. ബുദ്ധിമാനായ സാധകന്‍ ഈ നാല്‍വരുമായി സൌഹൃദം സ്ഥപിക്കാന്‍ അനവരതം ശ്രമിച്ചുകൊണ്ടേയിരിക്കണം. അവരില്‍ ഒരാളെയെങ്കിലും തന്റെ ഉത്തമസുഹൃത്താക്കുകയും വേണം. രാമന് വസിഷ്ഠമുനി നല്‍കുന്ന ഉപദേശത്തിന്റെ സാരസംഗ്രഹം നിസ്തന്ദ്രമായ പ്രശാന്തതയില്‍ സാധകനെ എത്തിക്കുവാനായാണ്. എന്തിനാണിത്? മനോവിശ്രാന്തി എന്തിനാണ്? ഹൃദയം പ്രശാന്തമായാലും യാതൊന്നിനും ഒരു മാറ്റവുമില്ല. എന്തുകൊണ്ടെ ന്നാല്‍ സത്യം മാറ്റങ്ങള്‍ക്ക് വിധേയമല്ല. പ്രബുദ്ധതയൊരു ബാദ്ധ്യതയല്ല! “ഞാന്‍ പ്രബുദ്ധതയാര്‍ജ്ജിക്കുന്നതിന്നു മുന്‍പ് ഒരു മരംവെട്ടിയും വെള്ളം കോരിയുമായിരുന്നു. ഇന്നിപ്പോള്‍ പ്രബുദ്ധതയില്‍ അഭിരമിക്കുമ്പോഴും ഞാനൊരു മരം വെട്ടിയും വെള്ളം കോരിയുമാണ്.” പ്രബുദ്ധതയിലും ജീവിതം അനുസ്യൂതം തുടരുന്നു. മരുമരീചികയിലെ ജലം വെറും ഭ്രമമാണെന്നു തിരിച്ചറിഞ്ഞുകഴിഞ്ഞു വീണ്ടും നോക്കുമ്പോള്‍ മരുമരീചിക പുറം കാഴ്ചയില്‍ അങ്ങിനെ തന്നെയാണ്. എന്നാല്‍ പ്രബുദ്ധനില്‍ ഇഷ്ടാനിഷ്ട ങ്ങള്‍ക്കും ലാഭനഷ്ടങ്ങള്‍ക്കും പകരം ജീവസ്പന്ദനത്തോടുള്ള അകൈതവമായ കൃതജ്ഞതയും ഉറവ വറ്റാത്ത ആനന്ദമേകുന്ന ചിരന്തനപ്രകാശത്തിന്റെ നിറവുമാണെങ്ങുമെല്ലായ്പ്പോഴും പ്രഭാസിക്കുന്നത്. ഓം സത് ചിത്

അഗ്നി കൊണ്ട് പരിശുദ്ധമായാൽ മാത്രമേ മരണാനന്തര ജീവിതം സാധ്യമാകു. ഇവിടെ 'അഗ്നി' എന്നത് അറിവിനെയോ (ജ്ഞാനാഗ്നി) അല്ലെങ്കിൽ ജീവിതാനുഭവങ്ങളെയോ സൂചിപ്പിക്കാം. അഹന്തയും മോഹങ്ങളും ഇല്ലാതാക്കി ആത്മാവ് ശുദ്ധമായാൽ മാത്രമേ പരമമായ ശാന്തി അല്ലെങ്കിൽ മോക്ഷം ലഭിക്കൂ എന്ന അർത്ഥത്തിലും ഇതിനെ കാണാം. ചുരുക്കത്തിൽ, ശരീരം വെടിഞ്ഞ ആത്മാവ് അതിന്റെ പൂർണ്ണമായ പരിശുദ്ധി കൈവരിക്കാൻ പ്രതീകാത്മകമായോ അല്ലാതെയോ ഉള്ള ഒരു "അഗ്നിശുദ്ധി" ആവശ്യമാണെന്നത് പല പുരാതന വിശ്വാസങ്ങളുടെയും ഭാഗമാണ്.