*പ്രയാണകാലേ മനസാചലേന ഭക്ത്യാ യുക്തോ യോഗബലേന ചൈവ* *ഭ്രുവോർമധ്യേ പ്രാണമാവേശ്യ സമ്യക് സ തം പരം പുരുഷമുപൈതി ദിവ്യം* 10 പ്രയാണകാലേ മരണകാലേ മനസാ അചലേന ചലനവർജിതേന ഭക്ത്യാ യുക്തഃ ഭജനം ഭക്തിഃ തയാ യുക്തഃ യോഗബലേന ച ഏവ യോഗസ്യ ബലേ യോഗബലം തേന സമാധിജസംസ്കാരപ്രചയജനിതചിത്തസ്ഥൈര്യലക്ഷണം യോഗബലം തേന ച യുക്തഃ ഇത്യർത്ഥഃ. പൂർവം ഹൃദയപുണ്ഡരീകേ വശീകൃത്യ ചിത്തം, തതഃ ഊർദ്ധ്വഗാമിന്യാ നാഡ്യാ, ഭൂമിജയക്രമേണ ഭ്രുവോഃ മദ്ധ്യേ പ്രാണം ആവേശ്യ സ്ഥാപയിത്വാ, സമ്യഗ് അപ്രമത്തഃ സൻ സ ഏവം ബുദ്ധിമാൻ യോഗീ 'കവിം പുരാണം' ഇത്യാദിലക്ഷണം തം പരം പുരുഷം ഉപൈതി പ്രതിപദ്യതേ ദിവ്യം ദ്യോതനാത്മകം. 10 പുനഃ അപി വക്ഷ്യമാണേന ഉപായേന പ്രതിപിത്സിതസ്യ ബ്രഹ്മണഃ വേദവിദ്വദനാദിവിശേഷണവിശേഷ്യസ്യ അഭിധാനം കരോതി ഭഗവാൻ - *യദക്ഷരം വേദവിദോ വദന്തി വിശന്തി യദ്യതയോ വീതരാഗാഃ* *യദിച്ഛന്തോ ബ്രഹ്മചര്യം ചരന്തി തത്തേ പദം സങ്ഗ്രഹേണ പ്രവക്ഷ്യേ* 11 യദ് അക്ഷരം ന ക്ഷരതി ഇതി അക്ഷരം അവിനാശി വേദവിദഃ വേദാർത്ഥജ്ഞാഃ വദന്തി 'തദ്വാ ഏതദക്ഷരം ഗാർഗി ബ്രാഹ്മണാ അഭിവദന്തി' ( ബൃ . ഉ . 3. 8. 8 ) ഇതി ശ്രുതേഃ. സർവവിശേഷനിവർതകത്വേന അഭിവദന്തി 'അസ്ഥൂലമനണു' ( ബൃ . ഉ . 3. 8. 8 ) ഇത്യാദി. കിം ച വിശന്തി പ്രവിശന്തി സമ്യഗ്ദർശനപ്രാപ്തൗ സത്യാം യദ് യതയഃ യതനശീലാഃ സന്ന്യാസിനഃ വീതരാഗാഃ വിഗതഃ രാഗഃ യേഭ്യഃ തേ വീതരാഗാഃ. യത് ച അക്ഷരം ഇച്ഛന്തഃ ജ്ഞാതും ഇതി വാക്യശേഷഃ. ബ്രഹ്മചര്യം ഗുരൗ ചരന്തി. തത് തേ പദം തദ് അക്ഷരാഖ്യം പദം പദനീയം തേ തുഭ്യം സംഗ്രഹേണ സംഗ്രഹഃ സംക്ഷേപഃ തേന സംക്ഷേപേണ പ്രവക്ഷ്യേ കഥയിഷ്യാമി. 11 സ യോ ഹ വൈ തദ്ഭഗവന്മനുഷ്യേഷു പ്രായണാന്തമോംകാരമഭിധ്യായീത കതമം വാവ സ തേന ലോകം ജയതീതി 'തസ്മൈ സ ഹോവാച, ഏതദ്വൈ സത്യകാമ പരം ചാപരം ച ബ്രഹ്മ യദോംകാരഃ' ഇതി ഉപക്രമ്യ 'യഃ പുനരേതം ത്രിമാത്രേണോമിത്യേതേനൈവാക്ഷരേണ പരം പുരുഷമഭിധ്യായീത' ( പ്ര . ഉ. 5. 1. 2. 5 ) ഇത്യാദിനാ വചനേന, 'അന്യത്ര ധർമാദന്യത്രാധർമാത്' ഇതി ച ഉപക്രമ്യ 'സർവേ വേദായത്പദമാമനന്തി തപാംസി സർവാണി ച യദ്വദന്തി. യദിച്ഛന്തോ ബ്രഹ്മചര്യം ചരന്തി തത്തേ പദം സംഗ്രഹേണ ബ്രവീമ്യോമിത്യേതത്' ( ക. ഉ. 1. 2. 14, 15 ) ഇത്യാദിഭിഃ ച വചനൈഃ. പരസ്യ ബ്രഹ്മണഃ വാചകരൂപേണ പ്രതിമാവത് പ്രതീകരൂപേണ ച പരബ്രഹ്മപ്രതിപത്തിസാധനത്വേന മന്ദമധ്യമബുദ്ധീനാം വിവക്ഷിതസ്യ ഓംകാരസ്യ ഉപാസനം കാലാന്തരേ മുക്തിഫലം ഉക്തം യത്, തദ് ഏവ ഇഹ അപി 'കവിം പുരാണമനുശാസിതാരം' 'യദക്ഷരം വേദവിദോ വദന്തി' (8.9,11) ഇതി ച ഉപന്യസ്തസ്യ പരസ്യ ബ്രഹ്മണഃ പൂർവോക്തരൂപേണ പ്രതിപത്ത്യുപായഭൂതസ്യ ഓംകാരസ്യ കാലാന്തരമുക്തിഫലം ഉപാസനം, യോഗധാരണാസഹിതം വക്തവ്യം പ്രസക്താനുപ്രസക്തം ച യത്കിഞ്ചിദ് ഇതി ഏവമർഥഃ ഉത്തരഃ ഗ്രന്ഥഃ ആരഭ്യതേ- *സർവദ്വാരാണി സംയമ്യ മനോ ഹൃദി നിരുധ്യ ച* *മൂർധ്ന്യാധായാത്മനഃ പ്രാണമാസ്ഥിതോ യോഗധാരണാം* 12 സർവദ്വാരാണി സർവാണി ച താനി ദ്വാരാണി ച സർവദ്വാരാണി ഉപലബ്ധൗ താനി സർവാണി സംയമ്യ സംയമനം കൃത്വാ, മനോഹൃദി ഹൃദയപുണ്ഡരീകേ നിരുധ്യ നിരോധം കൃത്വാ നിഷ്പ്രചാരം ആപാദ്യ, തത്ര വശീകൃതേന മനസാ ഹൃദയാദ് ഊർധ്വഗാമിന്യാ നാഡ്യാ ഊർധ്വം ആരുഹ്യ മൂർധ്നി ആധായ ആത്മനഃ പ്രാണം ആസ്ഥിതഃ പ്രവൃത്തഃ യോഗധാരണാം ധാരയിതും. 12 തത്ര ഏവ ച ധാരയൻ - *ഓമിത്യേകാക്ഷരം ബ്രഹ്മ വ്യാഹരന്മാമനുസ്മരൻ* *യഃ പ്രയാതി ത്യജന്ദേഹം സ യാതി പരമാം ഗതിം* 13 ഓം ഇതി ഏകാക്ഷരം ബ്രഹ്മ ബ്രഹ്മണഃ അഭിധാനഭൂതം ഓംകാരം വ്യാഹരൻ ഉച്ചാരയൻ തദർത്ഥഭൂതം മാം ഈശ്വരം അനുസ്മരൻ അനുചിന്തയൻ യഃ പ്രയാതി മ്രിയതേ, സ ത്യജൻ പരിത്യജൻ ദേഹം ശരീരം ത്യജൻ ദേഹം ഇതി പ്രയാണവിശേഷണാർത്ഥം ദേഹത്യാഗേന പ്രയാണം ആത്മനഃ ന സ്വരൂപനാശേന ഇത്യർത്ഥഃ. സ ഏവം ത്യജൻ യാതി ഗച്ഛതി പരമാം പ്രകൃഷ്ടാം ഗതിം. 13 കിം ച - *അനന്യചേതാഃ സതതം യോ മാം സ്മരതി നിത്യശഃ* *തസ്യാഹം സുലഭഃ പാർഥ നിത്യയുക്തസ്യ യോഗിനഃ* 14 അനന്യചേതാ ന അന്യവിഷയേ ചേതഃ യസ്യ സഃ അയം അനന്യചേതാ യോഗീ സതതം സർവദാ യോ മാം പരമേശ്വരം സ്മരതി നിത്യശഃ. സതതം ഇതി നൈരന്തര്യം ഉച്യതേ. നിത്യശഃ ഇതി ദീർഘകാലത്വം ഉച്യതേ. ന ഷണ്മാസം സംവത്സരം വാ കിം തർഹി യാവജ്ജീവം നൈരന്തര്യേണ യോ മാം സ്മരതി ഇത്യർത്ഥഃ. തസ്യ യോഗിനഃ അഹം സുലഭഃ സുഖേന ലഭ്യഃ പാർത്ഥ നിത്യയുക്തസ്യ സദാ സമാഹിതസ്യ യോഗിനഃ യതഃ ഏവം അതഃ അനന്യ ചേതാഃ സൻ മയി സദാ സമാഹിതോ ഭവേത്. 14 തവ സൗലഭ്യേന കിം സ്യാത്, ഇതി ഉച്യതേ ശൃണു തദ് മമ സൗലഭ്യേന യദ് ഭവതി - *മാമുപേത്യ പുനർജന്മ ദുഃഖാലയമശാശ്വതം* *നാപ്നുവന്തി മഹാത്മാ‍നഃ സംസിദ്ധിം പരമാം ഗതാഃ* 15 മാം ഉപേത്യ മാം ഈശ്വരം ഉപേത്യ മദ്ഭാവം ആപാദ്യ പുനർജന്മ പുനരുത്പത്തിം ന പ്രാപ്നുവന്തി. കിംവിശിഷ്ടം പുനർജന്മ ന പ്രാപ്നുവന്തി ഇതി തദ്വിശേഷണം ആഹ - ദുഃഖാലയം ദുഃഖാനാം ആദ്ധ്യാത്മികാദീനാം ആലയം ആശ്രയം ആലീയന്തേ യസ്മിൻ ദുഃഖാനി ഇതി ദുഃഖാലയം ജന്മ. ന കേവല ദുഃഖാലയം അശാശ്വതം അനവസ്ഥിതസ്വരൂപം ച ന ആപ്നുവന്തി ഈദൃശം പുനർജന്മ മഹാത്മാനഃ യതയഃ സംസിദ്ധിം മോക്ഷാഖ്യാം പരമാം പ്രകൃഷ്ടാം ഗതാഃ പ്രാപ്താഃ. യേ പുനഃ മാം ന പ്രാപ്നുവന്തി തേ പുനഃ ആവർതന്തേ. 15

ഒരു സന്യാസിയെ സ്വീകരിക്കുമ്പോഴോ സന്ദർശിക്കുമ്പോഴോ സാധാരണയായി മന്ത്രങ്ങളും സൂക്തങ്ങളും ജപിക്കുന്നത് അദ്ദേഹത്തോടുള്ള ആദരവ് പ്രകടിപ്പിക്കാനും അനുഗ്രഹം തേടാനുമാണ്. പ്രത്യേകിച്ചും സന്യാസിമാർ ഈശ്വരതുല്യരായി കരുതപ്പെടുന്നതിനാൽ അവരെ സ്വീകരിക്കുമ്പോൾ താഴെ പറയുന്ന ശ്ലോകങ്ങൾ ഭക്തിപൂർവ്വം ചൊല്ലാറുണ്ട്: 1. ഗുരു വന്ദനം ഗുരുസ്ഥാനീയനായ ഒരു സന്യാസിയെ സ്വീകരിക്കുമ്പോൾ ഏറ്റവും പ്രധാനമായി ചൊല്ലുന്നത് ഗുരു സ്തോത്രമാണ്: "ഗുരുർ ബ്രഹ്മാ ഗുരുർ വിഷ്ണു: ഗുരുർ ദേവോ മഹേശ്വരഃ ഗുരു സാക്ഷാത് പരബ്രഹ്മ തസ്മൈ ശ്രീ ഗുരവേ നമഃ" അർത്ഥം: ഗുരു ബ്രഹ്മാവും വിഷ്ണുവും മഹേശ്വരനുമാണ്. ഗുരു സാക്ഷാൽ പരബ്രഹ്മവുമാണ്. ആ ഗുരുവിനെ ഞാൻ വന്ദിക്കുന്നു. 2. ശാന്തി മന്ത്രങ്ങൾ മംഗളകരമായ ഒരു സ്വീകരണത്തിന് 'ശാന്തി മന്ത്രങ്ങൾ' ജപിക്കുന്നത് ഉചിതമാണ്: "ഓം സഹനാ ഭവതു സഹ നൗ ഭുനക്തു സഹ വീര്യം കരവാവഹൈ തേജസ്വി നാവധീതമസ്തു മാ വിദ്വിഷാവഹൈ" ഓം ശാന്തിഃ ശാന്തിഃ ശാന്തിഃ അർത്ഥം: നമ്മളെ ഒരുമിച്ച് സംരക്ഷിക്കട്ടെ, ഒരുമിച്ച് പോഷിപ്പിക്കട്ടെ, ഒത്തൊരുമിച്ച് പ്രവർത്തിക്കാൻ ശക്തി നൽകട്ടെ. നമ്മുടെ പഠനം തേജസ്സുറ്റതാകട്ടെ, നമ്മൾ തമ്മിൽ വിദ്വേഷം ഉണ്ടാകാതിരിക്കട്ടെ. 3. പുരുഷ സൂക്തം അല്ലെങ്കിൽ മറ്റ് വേദ മന്ത്രങ്ങൾ വളരെ ഔദ്യോഗികമായ സ്വീകരണങ്ങളിൽ (ഉദാഹരണത്തിന് മഠാധിപതിമാരെയോ ആചാര്യന്മാരെയോ സ്വീകരിക്കുമ്പോൾ) വേദ മന്ത്രങ്ങൾ ജപിക്കാറുണ്ട്. പുരുഷ സൂക്തം ശ്രീ സൂക്തം ആശീർവാദ മന്ത്രങ്ങൾ മറ്റ് ആചാരങ്ങൾ പാദപൂജ: സന്യാസിയെ സ്വീകരിക്കുമ്പോൾ പാദങ്ങൾ കഴുകി വന്ദിക്കുന്നത് പരമ്പരാഗതമായ രീതിയാണ്. ഫലസമർപ്പണം: സന്യാസിമാരെ കാണുമ്പോൾ വെറുംകൈയോടെ പോകരുത് എന്നാണ് പറയപ്പെടാറുള്ളത്. പഴങ്ങൾ, പൂക്കൾ അല്ലെങ്കിൽ വസ്ത്രം എന്നിവ ഭക്തിപൂർവ്വം സമർപ്പിക്കാം. ദണ്ഡനമസ്കാരം: ഗുരുവിന്റെ പാദങ്ങളിൽ സാഷ്ടാംഗം പ്രണമിക്കുന്നത് വലിയ പുണ്യമായി കരുതപ്പെടുന്നു. ഒരു സന്യാസിയെ സ്വീകരിക്കുമ്പോൾ ബാഹ്യമായ ചടങ്ങുകളേക്കാൾ ഭക്തിയും വിനയവുമാണ് ഏറ്റവും പ്രധാനം. ഒരു സന്യാസിയെയോ ആചാര്യനെയോ പരമ്പരാഗതമായി പൂർണ്ണകുംഭം നൽകി സ്വീകരിക്കുമ്പോൾ പ്രധാനമായും വേദമന്ത്രങ്ങളും തൈത്തിരീയ ഉപനിഷത്തിലെ സൂക്തങ്ങളുമാണ് ജപിക്കാറുള്ളത്. പൂർണ്ണകുംഭം സമർപ്പിക്കുമ്പോൾ ചൊല്ലുന്ന ഏറ്റവും പ്രധാനപ്പെട്ട മന്ത്രം താഴെ പറയുന്നതാണ്: 1. പ്രധാന പൂർണ്ണകുംഭ മന്ത്രം (തൈത്തിരീയ സംഹിത) പൂർണ്ണകുംഭം കൈമാറുമ്പോൾ ജപിക്കേണ്ട വേദമന്ത്രം ഇതാണ്: "ഓം പൂർണ്ണാദർവി പരാപത സുപൂർണ്ണാ പുനരാപത വസ്നേവ വിക്രീണാവഹാ ഇഷമൂർജം ശതക്രതോ" അർത്ഥം: ഹേ ശതക്രതോ (ഇന്ദ്രാ), ഈ കുംഭം പൂർണ്ണമായിരിക്കുന്നതുപോലെ ഞങ്ങളുടെ ജീവിതവും അന്നവും ഊർജ്ജവും കൊണ്ട് സർവ്വദാ പൂർണ്ണമായിരിക്കട്ടെ. 2. ന കർമ്മണാ മന്ത്രം (വൈദികാരതി) സന്യാസിമാരെ സ്വീകരിക്കുമ്പോൾ പൂർണ്ണകുംഭത്തോടൊപ്പം മിക്കവാറും 'കൈവല്യ ഉപനിഷത്തിലെ' ഈ മന്ത്രം ജപിക്കാറുണ്ട്: "ന കർമ്മണാ ന പ്രജയാ ധനേന ത്യാഗേനൈകേ അമൃതത്വമാനശുഃ". അർത്ഥം: കർമ്മം കൊണ്ടോ പ്രജകൾ (സന്താനങ്ങൾ) കൊണ്ടോ ധനം കൊണ്ടോ അല്ല, മറിച്ച് ത്യാഗം കൊണ്ടുമാത്രമാണ് അമൃതത്വം (മോക്ഷം) ലഭിക്കുന്നത്. സന്യാസിമാർ ത്യാഗത്തിന്റെ പ്രതീകമായതിനാലാണ് അവരെ ഈ മന്ത്രം ചൊല്ലി സ്വീകരിക്കുന്നത്. 3. പൂർണ്ണമദ മന്ത്രം (ശാന്തി മന്ത്രം) പൂർണ്ണകുംഭം എന്നത് 'പൂർണ്ണതയുടെ' അടയാളമായതിനാൽ ഈ മന്ത്രവും വളരെ അനുയോജ്യമാണ്: "ഓം പൂർണ്ണമദഃ പൂർണ്ണമിദം പൂർണ്ണാത് പൂർണ്ണമുദച്യതേ പൂർണ്ണസ്യ പൂർണ്ണമാദായ പൂർണ്ണമേവാവശിഷ്യതേ" അർത്ഥം: അത് (പരബ്രഹ്മം) പൂർണ്ണമാണ്, ഇത് (പ്രപഞ്ചം) പൂർണ്ണമാണ്. പൂർണ്ണത്തിൽ നിന്ന് പൂർണ്ണത ഉത്ഭവിക്കുന്നു. പൂർണ്ണത്തിൽ നിന്ന് പൂർണ്ണത്തെ എടുത്താലും പൂർണ്ണം തന്നെ ബാക്കിയാകുന്നു. പൂർണ്ണകുംഭത്തിന്റെ പ്രത്യേകതകൾ കുംഭം (കുടം): ഭൂമിയെയും ശരീരത്തെയും പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു. ജലം: ജീവന്റെ സ്രോതസ്സായി കരുതപ്പെടുന്നു. മാവില: പ്രകൃതിയുടെ ചൈതന്യവും സമൃദ്ധിയും സൂചിപ്പിക്കുന്നു. നാളികേരം: പരമമായ ബോധത്തെയും ദൈവികതയെയും പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു. സന്യാസിമാരെ സ്വീകരിക്കുമ്പോൾ ഈ മന്ത്രങ്ങൾ ഭക്തിയോടെ ഉച്ചത്തിൽ ജപിക്കുന്നത് (വേദഘോഷം) അവിടത്തെ അന്തരീക്ഷത്തെ കൂടുതൽ പവിത്രമാക്കുന്നു.

ഭാരതീയ തത്ത്വചിന്തയും യോഗശാസ്ത്രവും അനുസരിച്ച് 'വാക്കിന്റെ' (ശബ്ദത്തിന്റെ) നാല് അവസ്ഥകളാണ് പരാ, പശ്യന്തി, മധ്യമ, വൈഖരി എന്നിവ. ഒരു ചിന്ത ഉള്ളിൽ ഉദിക്കുന്നത് മുതൽ അത് സംസാരമായി പുറത്തുവരുന്നത് വരെയുള്ള ഘട്ടങ്ങളാണിത്. ഇവയെക്കുറിച്ചുള്ള ലഘുവിവരണം താഴെ നൽകുന്നു: പരാ (Para): ഇത് ശബ്ദത്തിന്റെ ഏറ്റവും സൂക്ഷ്മമായ അവസ്ഥയാണ്. നമ്മുടെ ഉള്ളിൽ ബോധരൂപത്തിൽ നിൽക്കുന്ന, പ്രകടമല്ലാത്ത ആദിമ ശബ്ദമാണിത്. യോഗശാസ്ത്രപ്രകാരം ഇത് മൂലാധാര ചക്രത്തിലാണ് കുടികൊള്ളുന്നത്. പശ്യന്തി (Pashyanti): ഇതിനർത്ഥം 'കാണുന്നത്' എന്നാണ്. ചിന്ത ഒരു മാനസിക രൂപം കൈവരിക്കുകയും നാം അതിനെ തിരിച്ചറിയുകയും ചെയ്യുന്ന ഘട്ടമാണിത്. ഇത് ഹൃദയഭാഗത്താണ് (മണിപൂര ചക്രത്തിൽ) അനുഭവപ്പെടുന്നത്. മധ്യമ (Madhyama): ഇത് ചിന്ത വാക്കുകളായി മാറാൻ തുടങ്ങുന്ന ഇടനില ഘട്ടമാണ്. മനസ്സിൽ വാക്കുകൾ കോർത്തിണക്കുന്ന ഈ അവസ്ഥ ബുദ്ധിയുമായി ബന്ധപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു. ഇത് അനാഹത ചക്രത്തിലാണ് വസിക്കുന്നത്. വൈഖരി (Vaikhari): ചിന്ത ശബ്ദരൂപത്തിൽ പുറത്തുവരുന്ന ഘട്ടമാണിത്. നാം സംസാരിക്കുമ്പോഴോ മന്ത്രങ്ങൾ ഉറക്കെ ചൊല്ലുമ്പോഴോ ഉണ്ടാകുന്ന ഈ അവസ്ഥയാണ് മറ്റുള്ളവർക്ക് കേൾക്കാൻ കഴിയുന്നത്. ഇത് തൊണ്ടയുടെ ഭാഗത്താണ് (വിശുദ്ധി ചക്രം) പ്രകടമാകുന്നത്. ചുരുക്കത്തിൽ, ഉള്ളിലെ നിശബ്ദമായ ബോധം (പരാ) പടിപടിയായി രൂപം പ്രാപിച്ച് പുറത്തേക്ക് വരുന്ന ശബ്ദമായി (വൈഖരി) മാറുന്ന പ്രക്രിയയാണിത്. ലളിതാ സഹസ്രനാമം പോലുള്ള സ്തോത്രങ്ങളിലും ദേവിയെ ഈ നാല് അവസ്ഥകളുടെയും സ്വരൂപിണിയായി വിശേഷിപ്പിക്കുന്നുണ്ട്. മന്ത്രജപത്തിൽ വാക്കിന്റെ ഈ നാല് അവസ്ഥകൾക്കും വലിയ പ്രാധാന്യമുണ്ട്. ഒരു സാധകൻ (അന്വേഷി) മന്ത്രം ഉരുവിടുന്നത് ക്രമേണ പുറത്തുനിന്നും ഉള്ളിലെ നിശബ്ദതയിലേക്കുള്ള ഒരു യാത്രയാണ്. മന്ത്രജപത്തിലെ ഈ ഘട്ടങ്ങളെ താഴെ പറയുംവിധം തിരിക്കാം: വൈഖരി ജപം (Audible Chanting): മന്ത്രം ഉറക്കെ ചൊല്ലുന്ന പ്രാഥമിക ഘട്ടമാണിത്. മനസ്സ് ഏകാഗ്രമാക്കാനും പുറമെയുള്ള ശബ്ദകോലാഹലങ്ങളിൽ നിന്ന് ശ്രദ്ധ തിരിക്കാനും ഇത് സഹായിക്കുന്നു. ശരീരത്തിൽ മന്ത്രത്തിന്റെ സ്പന്ദനങ്ങൾ (vibrations) നേരിട്ട് അനുഭവപ്പെടാൻ ഇത് ഉത്തമമാണ്. മധ്യമാ ജപം (Mental/Whispered Chanting): മന്ത്രം നാവോ ചുണ്ടോ അനക്കാതെ മനസ്സിൽ മാത്രം ചൊല്ലുന്ന രീതി. വൈഖരി ജപത്തേക്കാൾ പതിന്മടങ്ങ് ഫലസിദ്ധിയുള്ളതായി ഇത് കരുതപ്പെടുന്നു. ഇവിടെ മന്ത്രം ബുദ്ധിയുമായും ചിന്തയുമായും ആഴത്തിൽ ബന്ധപ്പെടുന്നു. ചിലപ്പോൾ ചുണ്ടുകൾ മാത്രം അനങ്ങുന്ന രീതിയും ഇതിന്റെ ഭാഗമായി വരാം. പശ്യന്തി ജപം (Intuitive Awareness): ഇതൊരു ഉന്നതമായ അവസ്ഥയാണ്. ഇവിടെ മന്ത്രം 'ചൊല്ലുക' എന്നതിലുപരി അത് ഒരു ദർശനമായോ അനുഭവമായോ മാറുന്നു. സാധകൻ മന്ത്രത്തിന്റെ അർത്ഥവുമായും ഭാവവുമായും പൂർണ്ണമായി ഐക്യപ്പെടുന്നു. പശ്യന്തി എന്ന വാക്കിന്റെ അർത്ഥം 'കാണുന്നത്' എന്നായതിനാൽ, മന്ത്രം ഒരു പ്രകാശമായോ രൂപമായോ ഉള്ളിൽ അനുഭവപ്പെടുന്ന ഘട്ടമാണിത്. പരാ ജപം (Transcendental State): മന്ത്രജപത്തിന്റെ പരമകാഷ്ഠയാണിത്. ഇതിനെ അജപാ ജപം എന്നും വിളിക്കുന്നു. ഇവിടെ ജപം അവസാനിക്കുന്നു; സാധകനും മന്ത്രവും ഒന്നായി മാറുന്ന 'അദ്വൈത' അവസ്ഥ കൈവരുന്നു. മന്ത്രം ഒരു പ്രയത്നവുമില്ലാതെ ഉള്ളിൽ തനിയെ സ്പന്ദിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്ന അവസ്ഥയാണിത്. മന്ത്രം വൈഖരിയിൽ നിന്ന് തുടങ്ങി മധ്യമാ, പശ്യന്തി ഘട്ടങ്ങളിലൂടെ പരാ എന്ന ആദിമ ബോധത്തിൽ ചെന്നുചേരുമ്പോഴാണ് അത് പൂർണ്ണത കൈവരിക്കുന്നത്. ഇത് മന്ത്രത്തിന്റെ ബാഹ്യരൂപത്തിൽ നിന്ന് അതിന്റെ ആത്മീയ ശക്തിയിലേക്കുള്ള പരിവർത്തനമാണ്.

#ക്ഷേത്രദർശനം ക്ഷേത്രത്തില്‍ പ്രവേശിക്കുമ്പോള്‍ ചില നിഷ്ഠകളൊക്കെ പാലിക്കണം. ശ്രീ കോവില്‍, പ്രദക്ഷിണവഴി, ചുറ്റമ്പലം, പുറത്തെ പ്രദിക്ഷിണവഴി പുറം മതില്‍ ഇതാണ് ക്ഷേത്രത്തിലെ രീതി.കുളിക്കാതെ ക്ഷേത്രത്തില്‍ പ്രവേശിക്കരുത്.മത്സ്യം, മാസം, ശവം, മദ്യം, മറ്റു ലഹരി വസ്തുക്കള്‍ എന്നിവ മതില്‍കെട്ടിനുള്ളില്‍ പ്രവേശിപ്പിക്കരുത്. ലഹരിവസ്തുക്കള്‍ ഉപയോഗിച്ചുകൊണ്ടും ക്ഷേത്രത്തില്‍ പ്രവേശിക്കരുത്.പുല, വാലായ്മ എന്നീ അശുദ്ധികള്‍ ഉള്ളവരും ക്ഷേത്രത്തില്‍ പ്രവേശിക്കരുത്.ദേവനിലും ക്ഷേത്രാചാരങ്ങളിലും വിശ്വാസമില്ലാത്തവര്‍ പ്രവേശിക്കരുത്.സ്ത്രീകള്‍ ആര്‍ത്തവം തുടങ്ങി ഏഴു ദിവസം വരെയും ഗര്‍ഭിണികള്‍ ഏഴാം മാസം മുതല്‍ പ്രസവിച്ചു നൂറ്റിനാപ്പത്തെട്ടു ദിവസം കഴിയുന്നത്‌വരെയും ക്ഷേത്രത്തില്‍ പ്രവേശിക്കരുത്.കുട്ടികളെ ചോറൂണ് കഴിഞ്ഞേ ദേവന്‍ മാരെ ദര്ശിപ്പിക്കാവൂ.ചെരുപ്പ് തലപ്പാവ് എന്നിവധരിച്ചു ക്ഷേത്രദര്‍ശനം അരുത്. സ്ത്രീകള്‍ പൂര്‍ണ്ണ വസ്ത്ര ധാരിണികളായിരിക്കണം. മംഗല്യം ചാര്‍ത്തികഴിഞ്ഞ വധുവരന്മാര്‍ ചുറ്റമ്പലത്തില്‍ കടന്നു ദേവദര്‍ശനം നടത്തരുത്. പുറം മതില്‍ കടന്നു ബാഹ്യാകാര പ്രദിക്ഷിണമായി സഞ്ചരിക്കണം. ഇവിടെയാണ് ശയനപ്രദിക്ഷിണം നടത്തേണ്ടത്. ക്ഷേതങ്ങളിലെ ബലിക്കല്ല്കളില്‍ ചവിട്ടാനോ മറികടക്കാനോ പാടില്ല.ഇവ പാര്‍ഷദന്മാര്‍ എന്നറിയപ്പെടുന്നു. ചുറ്റമ്പലത്തില്‍ പ്രവേശിക്കാന്‍ ദീപസ്തംഭം, കൊടിമരം, വലിയ ബലിക്കല്ല് ഇവക്കു പ്രദിക്ഷിണം ആയിവേണം പോകാന്‍. തിരുനടയില്‍ പ്രവേശിച്ചാല്‍ നമസ്ക്കാര മണ്ഡപത്തിനു പ്രദിക്ഷിണമായി സഞ്ചരിക്കണം. തൊഴുമ്പോള്‍ താമരമൊട്ടുപോലെ വിരലിന്‍റെ അറ്റം കൂടിമുട്ടിയും കൈപ്പടം പരസ്പരം തൊടാത്ത വിധത്തിലും വേണം തോഴന്‍. കൈകള്‍ തലയ്ക്കു മുകളില്‍ ഉയര്‍ത്തിപിടിച്ചും ഹൃദയഭാഗത്ത് ചേര്ത്തുവച്ചും തൊഴാം. ശിവമൂര്‍ത്തികള്‍ക്ക് ഇടതുവശവും വൈഷ്ണവമൂര്‍ത്തികള്‍ക്ക് വലതുവശവും എന്നാണ് ആചാരം.ദേവന്‍റെ നേര്‍ക്കുനിന്നു തൊഴരുത്. ഗണപതി ക്ഷേത്രത്തില്‍ ഏത്തം ഇടണം.36, 24, 16, 12, 7, 5, 3 ഇതില്‍ ഏതെങ്കിലും തവണ ഏത്തമിടാം, അതിനുശേഷം ഞൊട്ടയുടെ ശബ്ദം കേള്‍പ്പിക്കുന്നത് ഗണപതിക്ക്‌ പ്രിയങ്കരമാണ്. തീര്‍ത്ഥം മൂന്നു തവണ മന്ത്രം ജപിച്ചു സേവിച്ചശേഷം തലയിലും മുഖത്തും തളിക്കാം. കൈ, ചുണ്ടില്‍ തൊടാതെ നാക്ക്നീട്ടി തീര്‍ത്ഥം നാക്കില്‍ വീഴിക്കണം. കൈപ്പടത്തില്‍ കീഴ്ഭാഗത്തില്‍ കൂടിവേണം നാക്കില്‍ വീഴ്ത്താന്‍. തീര്‍ത്ഥം സേവിച്ചു കഴിഞ്ഞാല്‍ പ്രസാദം നെറ്റിയില്‍ തൊടണം. പുഷ്പം തലയിലോ ചെവികള്‍ക്കിടയിലോ വയ്ക്കാം. എണ്ണ, വാകച്ചാര്‍ത്ത് എന്നിവ തലയില്‍ പുരട്ടണം, ചാന്തു നെറ്റിയില്‍തൊടാം. വഴിപാടുകള്‍ വഴിപാടുകളില്‍ മുഖ്യമായത് കാണിക്കയാണ്. കൊടിമരമുള്ള ക്ഷേത്രങ്ങളില്‍ കൊടിമരച്ചുവട്ടിലാണ് കാണിക്കയര്‍പ്പിക്കേണ്ടത്. കൊടിമരമില്ലാത്ത ക്ഷേത്രത്തില്‍, ക്ഷേത്രത്തിനുള്ളില്ലേക്കുകടക്കുന്ന വാതിലിന്ടെ പടിയില്‍ കാണിക്കയര്‍പ്പിക്കണം.കാണിക്കയര്‍പ്പിക്കുന്നതിലൂടെ ഭക്തന്‍ ഭൌതികജീവിതമോഹം വെടിയുകയും അതിലൂടെ ദേവദര്‍ശനത്തിന് അനുമതി നേടുകയും ചെയ്യുന്നുവെന്നാണ് വിശ്വാസം. കാണിക്ക കഴിഞ്ഞാല്‍ വിളക്ക് (എണ്ണ നല്‍കല്‍), മാല, പുഷ്പാഞ്ജലി (അര്‍ച്ചന), അഭിഷേകം, പായസം എന്നിവയാണ് പൊതുവേയുള്ള വഴിപാടുകള്‍. എന്നാല്‍ ശിവന് പുറകില്‍ വിളക്കും ഭസ്മം, ജലം, ക്ഷീരം എന്നിവകൊണ്ടുള്ള ധാരയും പ്രത്യേക വഴിപാടുകളാണ്. ഗണപതിക്ക്‌ ഒറ്റയപ്പവും മോദകവും മഹാവിഷ്ണുവിനും ശ്രീകൃഷ്ണനും പാല്‍പ്പായസവും വിശിഷ്ട വഴിപാടുകളാണ്. ദേവിക്ക് കൂട്ടുപായസവും സുബ്രഹ്മണ്യന് പഞ്ചാമൃതവും വിശേഷാല്‍ വഴിപാടുകളാണ്. ശാസ്താവിന് നീരാജനം പ്രത്യേക വഴിപാടായി കഴിക്കുന്നു. മഹാവിഷ്ണുവിന് കളഭം, പാല് ഇവകൊണ്ടും മുരുകന് പഞ്ചാമൃതം, പനിനീര്‍ ഇവകൊണ്ടുമുള്ള ധാരയും വിശേഷമാണ് . വഴിപാടുകള്‍ കഴിക്കുന്നത്‌ ദേവപ്രീതിക്കും അതുവഴി ആയുരാരോഗ്യവര്‍ധനയ്ക്കും ഉദ്ദിഷ്ടകാര്യസിദ്ധിയ്ക്കും അതുപോലെയുള്ള മറ്റു ഫലങ്ങള്‍ക്കുമാണ്. യഥാശക്തി വഴിപാട് എന്നാണു പ്രമാണം. അത് കാണിക്ക, വിളക്ക്, മാല തുടങ്ങിയവായില്‍ ഒതുങ്ങുന്നു. എന്നാല്‍ കാലദോഷമകറ്റുന്നതിനും മറ്റുമായി ജ്യോതിഷപണ്ഡിതന്മാര്‍ വിശേഷാല്‍ വഴിപാടുകള്‍ കഴിക്കാന്‍ നിര്‍ദേശിക്കാറുണ്ട്. അവ അതതുകാലങ്ങളില്‍ മാത്രം കഴിച്ചാല്‍ മതിയാകും. പ്രധാന ഹോമങ്ങളും ഫലങ്ങളും നിത്യജീവിതത്തില്‍ നമ്മള്‍ ഓരോരുത്തരും നിരവധി പ്രശ്നങ്ങളെ അഭിമുഖീകരിച്ചിട്ടുണ്ട്. ഏതൊരു പ്രശ്നങ്ങള്‍ക്കും പരിഹാരമായി ചില വൈദീകകര്‍മ്മങ്ങളും വിധിച്ചിട്ടുണ്ട്. അത്തരം കര്‍മ്മങ്ങളില്‍ പ്രധാനമാണ് ഹോമം. പ്രധാനഹോമങ്ങളും പുണ്യഫലങ്ങളും. ഗണപതിഹോമം :- പുതിയ വീട് വച്ച് താമസിക്കുക, തൊഴില്‍ സ്ഥാപനം തുടങ്ങുക, പുതിയ പദ്ധതികള്‍ ആരംഭിക്കുക തുടങ്ങിയ എല്ലാ മംഗളകര്‍മ്മങ്ങള്‍ക്കും മുന്നോടിയായി ഗണപതിഹവനം നടത്തിയാല്‍ തടസ്സങ്ങള്‍ മാറി എല്ലാം ശുഭമായി പര്യവസാനിക്കും. സര്‍വ്വവിഘ്നങ്ങള്‍ക്കും പരിഹാരം വിഘ്നേശ്വരനെ പ്രീതിപ്പെടുത്തുക തന്നെയാണ്. ലക്ഷ്മികുബേരഹോമം :- സമ്പത്തിന്റെ ദേവതയാണ് മഹാലക്ഷ്മി. ലക്ഷ്മികുബേരഹോമം നടത്തിയാല്‍ ഒരു പരിധിവരെ സാമ്പത്തിക അഭിവൃദ്ധിയും ക്ഷേമൈശ്വര്യങ്ങളും അനുഭവഫലങ്ങളാകും. സുദര്‍ശനഹോമം :- ഏതൊരു വ്യക്തിക്കും ചില ലക്ഷ്യങ്ങളും ആശങ്കകളുമുണ്ടായിരിക്കും. ആശങ്കളകറ്റി ലക്ഷ്യസ്ഥാനത്തെത്താന്‍ വേണ്ടിയാണ് സുദര്‍ശനഹോമം നടത്തുന്നത്. മൃത്യുഞ്ജയഹോമം :- ശിവനെ പ്രീതിപ്പെടുത്തി മരണഭയത്തില്‍ നിന്ന് മോചനം നേടി സമാധാനത്തോടെയും ദീര്‍ഘായുസ്സോടെയും ജീവിക്കാന്‍ ശിവങ്കല്‍ മൃത്യുഞ്ജയഹോമം നടത്തുന്നു. നവഗ്രഹഹോമം :- രോഗാദി ദുരിതങ്ങളില്‍ നിന്ന് ശാന്തി നേടാനും കാലദോഷപരിഹാരമായി നവഗ്രഹഹോമം നടത്തി നവഗ്രഹങ്ങളെ പ്രീതിപ്പെടുത്തുന്നു. ആയുര്‍ഹോമം :- ആയുര്‍ഹോമം നടത്തുന്നത് ദീര്‍ഘായുസ്സിനുവേണ്ടിയാണ്. സ്വയംവരഹോമം :- വിവാഹതടസ്സങ്ങള്‍ നീങ്ങുവാനും നല്ല ദാമ്പത്യജീവിതം നയിക്കുവാനും വേണ്ടി ശ്രീപാര്‍വ്വതീപരമേശ്വരന്മാരെ പ്രീതിപ്പെടുത്താനായി സ്വയംവരഹോമം നടത്തുന്നു. ചണ്‍ഡികാഹോമം :- ജീവിതപാതയിലെ തടസ്സങ്ങളെയും ശത്രുക്കളെയും നീക്കുവാനായി ചണ്‍ഡികാഹോമം നടത്തുന്നു. ഐക്യമത്യഹോമം :- അഭിപ്രായഭിന്നതകളും കുടുംബകലഹങ്ങളും അകറ്റി കുടുംബാംഗങ്ങള്‍ക്ക് ഐക്യവും ശാന്തിയും പുരോഗതിയുമുണ്ടാകാനായി ഐക്യമത്യഹോമം നടത്തുന്നു. ദേവപ്രശ്നവും പരിഹാരങ്ങളും ഏത് അമ്പലത്തിലും, നിത്യനിദാനാദികള്‍ എത്ര നിഷ്കര്‍ഷിച്ചാലും ചൈതന്യഹാനി വരും എന്നാണു ശാസ്ത്രവിധി. 12 കൊല്ലം കൂടുമ്പോള്‍ അമ്പലങ്ങളില്‍ ദേവപ്രശ്നം നടത്തണം. പ്രശ്നവശാല്‍ കാണുന്ന ദോഷപരിഹാരങ്ങള്‍ ചെയ്യണം. ചൈതന്യം പൂര്‍ണമായി നിലനിന്നില്ലെങ്കില്‍ പ്രതിഷ്ഠാമൂര്‍ത്തിയുടെ നിഗ്രഹാനുഗ്രഹശക്തിയ്ക്ക് കോട്ടംതട്ടും. പ്രാര്‍ത്ഥന ഫലിക്കുകയില്ല. ഓരോ വ്യാഴവട്ടം തോറും ദേവന്റെ സൂക്ഷ്മശരീരമായ ബിംബത്തിനും സ്ഥൂലശരീരമായ ക്ഷേത്രവാസ്തുശില്പസമുച്ചയത്തിനും ഉള്ള ദോഷങ്ങള്‍ പരിഹരിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നാല്‍, ദേവന്റെ ചൈതന്യം വര്‍ദ്ധിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കും തന്ത്രി ഓരോ ക്ഷേത്രത്തിലും സ്ഥിരമാണ്. മാറ്റമില്ല. എന്നാല്‍ മാന്ത്രികന്‍ സ്ഥിരമായിട്ടില്ല. പ്രശ്നത്തില്‍ “ഒഴിവുകാണുന്ന” മാന്ത്രികനെ കൊണ്ടാണ് പരിഹാരകര്‍മ്മങ്ങള്‍ ചെയ്യിക്കേണ്ടത്. ക്ഷേത്രം പണിയാന്‍ ആലോചിച്ചാല്‍ ആചാര്യനെ വരിക്കലാണ് (തന്ത്രിയെ നിശ്ചയിക്കലാണ്) ആദ്യത്തെ ചടങ്ങ്. പിന്നെ ആ ക്ഷേത്രത്തില്‍ തന്ത്രിസ്ഥാനം ആചാര്യകുടുംബ പരമ്പരയ്ക്കുള്ളതാണ് എന്നെന്നും. ദേവന് പിതൃസ്ഥാനീയനാണ് തന്ത്രി. ശനിദോഷത്തിന് ശനീശ്വരപൂജ നൈഷ്ഠിക ബ്രഹ്മചര്യത്തിന്റെ പ്രതീകമാണ് ശ്രീധര്‍മ്മശാസ്താവ്. അയ്യപ്പനും ധര്‍മ്മശാസ്താവും രണ്ടാണ്. മഹാവിഷ്ണുവിന്റെ മോഹിനിരൂപത്തെ കാമിച്ച് മഹേശ്വരനുണ്ടായ പുത്രനാണ് ധര്‍മ്മശാസ്താവ്. ധര്‍മ്മശാസ്താവിന്റെ അംശാവാതാരമാണ് ശ്രീഅയ്യപ്പന്‍. തീരാദുരിതങ്ങള്‍ക്കും ശനിദോഷശമനത്തിനുമായി കലിയുഗവരദനായ അയ്യപ്പനെ ശരണം പ്രാപിക്കാം… ഈ ഭൂമിയില്‍ പിറന്നുവീണ എല്ലാ മനുഷ്യരുടെ ജീവിതത്തിലും ശനിദോഷം കടന്നുവരും. ജനനസമയം അനുസരിച്ച് ശനിദോഷത്തിന്റെ ശക്തി കൂടിയും കുറഞ്ഞുമിരിക്കും. ചിലരുടെ ജീവിതത്തിലെ പ്രധാനസംഭവങ്ങളെല്ലാം നടക്കുന്നത് ഒരു പക്ഷെ ഈ കാലഘട്ടത്തിലായിരിക്കും. യൌവനത്തിലെ ശനിദശയ്ക്കയിരിക്കും കാഠിന്യം. ബാല്യത്തിലും വാര്‍ദ്ധ്യക്യത്തിലും വരുന്ന ശനിദശയ്ക്ക് ശക്തികുറവായിരിക്കും. എന്നാല്‍ ചില വ്യക്തികളെ ഈശ്വരാനുഗ്രഹം കുറവായ സന്ദര്‍ഭങ്ങളില്‍ ശനിദോഷം ശരിക്കും ബാധിക്കുകയും കഷ്ടപ്പെടുത്തുകയും ചെയ്യും. ഒരുവന്റെ പൂര്‍വ്വ ജന്മ പ്രാരാബ്ധങ്ങളെല്ലാം അവനവന്‍ അനുഭവിച്ചു തന്നെ തീര്‍ക്കണം. എന്നിരുന്നാലും നവഗ്രഹ പ്രതിഷ്ഠയുള്ള ക്ഷേത്രങ്ങളില്‍ ശനീശ്വരപൂജ ചെയ്യുന്നതും അയ്യപ്പസ്വാമിക്ക് എള്ള്തിരി കത്തിക്കുന്നതും എള്ള്പായസം കഴിക്കുന്നതും അതിലുപരി അയ്യപ്പസ്വാമിക്ഷേത്രങ്ങളില്‍ ശനിയാഴ്ചകളില്‍ ദര്‍ശനം നടത്തുന്നതും ശനിദോഷശാന്തിക്ക് ഉത്തമമാണ്. ധര്‍മ്മശാസ്താവിന് മുമ്പില്‍ മുട്ടിയുടച്ച നാളികേരം മുറിയില്‍ എണ്ണയൊഴിച്ച് നീരാഞ്ജനം കത്തിക്കുന്നത് അത്യന്തം ശ്രേയസ്കരമാണ്. ” നീലാഞ്ജന സമാഭാസം – രവിപുത്രം യാമാഗ്രജം ച്ഛായ മാര്‍ത്താണ്ഡസംഭൂതം തം നമാമി ശനൈശ്ചര്യം.” ശനിയാഴ്ച കാക്കയ്ക്ക് പച്ചരിയും എള്ളും കലര്‍ത്തി നനച്ച് കൊടുക്കാം. പാവപ്പെട്ടവര്‍ക്ക് ഒരു നേരത്തെ ആഹാരം കൊടുക്കുന്നതും കറുപ്പോ നീലയോ വസ്ത്രം ദാനം ചെയ്യുന്നതും നല്ലതാണ്. നാളീകേരം ഉടയ്ക്കല്‍ നാളീകേരമുടയ്ക്കല്‍ ഇന്ന് സാധാരണയായി നടന്നുവരാറുള്ള ഒരു ആചാരമാണ്. ഗണപതി ഭഗവാനാണ് സാധാരണയായി നാളീകേരം ഉടയ്ക്കുന്നത്. നാളീകേരം തലയ്ക്കുഴിയുമ്പോള്‍ സര്‍വ്വപാപങ്ങളും ദോഷങ്ങളും മാറി കിട്ടുന്നു. നാളീകേരം ഒരിയ്ക്കല്‍ പോട്ടിയില്ലെങ്കില്‍ അത് വീണ്ടും എടുത്ത് ഉടയ്ക്കരുത്. വേറെ തേങ്ങ വാങ്ങി വീണ്ടും ഉടയ്ക്കുന്നതാണ് ഉത്തമം. തേങ്ങ എറിഞ്ഞുടയ്ക്കാന്‍ താന്‍ അശക്തനാണ് എന്ന് തോന്നിയാല്‍ വേറൊരു വ്യക്തി വശം തേങ്ങ നല്‍കി ഉടപ്പിക്കാം. മംഗല്യതടസ്സം മാറാന്‍ ഗുരുവായൂര്‍ ക്ഷേത്രത്തിലെ വനഗണപതിയ്ക്കും സന്താനസൌഭാഗ്യത്തിന് മലയാലപ്പുഴക്ഷേത്രത്തിലെ ഗണപതിയ്ക്കും തേങ്ങ ഉടയ്ക്കുന്നത് ഉത്തമമാണ്. പിതൃതര്‍പ്പണം / ബലി ഹിന്ദുആചാരപ്രകാരം പുരുഷപ്രജയുടെ കര്‍ത്തവ്യമാണ് പിതൃകര്‍മ്മം ചെയ്യുക എന്നത്. പിതൃകര്‍മ്മം ചെയ്യാതിരുന്നാല്‍ അതിന്റെ ദോഷം പിതൃക്കള്‍ക്ക് മാത്രമല്ല, കുടുംബത്തിനും തലമുറയ്ക്കുമാണ്‌. പരേതാത്മാക്കളെ കര്‍മ്മങ്ങളാല്‍ നാരായണ ലോകത്തിലേക്ക് എത്തിക്കുക എന്നതാണ് ബലികര്‍മ്മങ്ങളുടെ ലക്‌ഷ്യം. ഈശ്വരസാന്നിധ്യം ഉള്ള സ്ഥലങ്ങളില്‍ എവിടെ വേണമെങ്കിലും ബലിയിടാം. കാശിയിലോ രാമേശ്വരത്തോ പോയി ബലിയിട്ട് നിര്‍ത്തി എന്ന രീതി ശരിയല്ല. പിതൃക്കളുടെ മോക്ഷത്തിന് അഞ്ച് തലമുറ ബലിമുടങ്ങാതെ ഇടണം എന്നാണ് ശാസ്ത്രം. ബലി മുടക്കം വരുത്തി നടത്താത്തതുമൂലം പരേതാത്മാക്കളുടെ പുണ്യം കുറയുകയും അവ സ്വജനങ്ങളെ തേടി വരികയും ചെയ്യുന്നു. അത് പിന്നീട് ബാധയായി തീരുന്നു. ബലി ഇടുന്നത് പത്മമിട്ട് പരദേവതകളെ പൂജ ചെയ്യുന്ന അതേ ചടങ്ങുതന്നെയാണ് ബലികര്‍മ്മത്തിന്റെയും. പിതൃക്കളെ ദേവതുല്യമായി സങ്കല്‍പ്പിച്ച് നടത്തുന്ന പൂജയാണിത്. തറ തളിച്ച് മെഴുകി ശുദ്ധിവരുത്തി ദര്‍ഭ നിരത്തി ഗുച്ചം കെട്ടി വിഗ്രഹം സങ്കല്‍പ്പിച്ച് ജലാദിജലാന്തം പൂജചെയ്ത് ആവാഹിച്ച്‌ പിണ്ഡം വച്ച്, എള്ളുതിരുമ്മി, എണ്ണയൊഴിച്ച് ജലം ചേര്‍ത്ത് അഭിഷേകം ചെയ്തിട്ട് വസ്ത്രത്തിന്റെ നൂല്‍ വസ്ത്രമായി സങ്കല്‍പ്പിച്ച് ചാര്‍ത്തി, ചന്ദനം, പൂവ് എന്നിവ ചാര്‍ത്തി വീണ്ടും പൂജകള്‍ ചെയ്ത് പിതൃകളെ ഉദ്വസിച്ചു മാറ്റുന്ന ശരിയായ പൂജയാണ് ബലികര്‍മ്മം. നാരായണ മന്ത്രത്താല്‍ പിതൃക്കളെ വിഷ്ണുലോകത്തിലെത്തിക്കുന്നതാണ് ബലി. ബ്രാഹ്മണരുടെ നിത്യകര്‍മ്മത്തില്‍ പിതൃക്കള്‍ക്ക് തര്‍പ്പണം ചെയ്യുന്ന ചടങ്ങ് ശ്രദ്ധേയമാണ്. ബ്രാഹ്മണര്‍ ബലികര്‍മ്മങ്ങളില്‍ ദര്‍ഭയാണ് ഉപയോഗിക്കിന്നത് എങ്കില്‍ മറ്റുജാതിക്കാര്‍ കറുകയാണ് ഉപയോഗിക്കുന്നത്. ബലി കര്‍മ്മങ്ങളില്‍ ഏറെ പ്രാധാന്യം എള്ളിനും നീരിനുമാണ്. വിഷ്ണുവിന്റെ ദേഹത്തില്‍ നിന്നും ഉത്ഭവിച്ച എള്ളിന് സര്‍വ്വപാപങ്ങളെയും ഇല്ലാതാക്കാന്‍ കഴിയുമെന്നതാണ് വിശ്വാസം. ആചാര്യന്റെ ഉപദേശം സ്വീകരിച്ചുകൊണ്ട് സ്വന്തമായി ബലിയിടാം. കറുകകൊണ്ട് പവിത്രംകെട്ടി വലതുകയ്യിലെ അണിവിരലില്‍ ഇടുക. കിണ്ടിയില്‍ ചെറുളയും ചന്ദനവും ചേര്‍ത്തശേഷം പവിത്ര വിരല്‍ കിണ്ടിയില്‍ മുക്കി ഇടതുകരം മീതേ വച്ച് ഗംഗാദേവിയെ മനസ്സില്‍ സ്മരിച്ച് തീര്‍ത്ഥം വിധിപ്രകാരം നിര്‍മ്മിക്കാം. ശുദ്ധമാക്കിയ തറയില്‍ കറുകത്തല തെക്കോട്ട്‌ വച്ച് നിരത്തി അതില്‍ സ്വന്തം വംശത്തിലുള്ള പിതൃക്കളേയും പിതൃപിതാമഹന്മാരെയും ആവാഹിച്ച് പിണ്ഡം വെയ്ക്കുകയും, നീരും എള്ളും, പൂവും ജലാദിജലാന്തം നല്‍കി പിതൃക്കളെ തൃപ്തിപ്പെടുത്തി പരലോകത്തില്‍ അയയ്ക്കുകയും ചെയ്യുന്നു. ഭൂമിയ്ക്ക് മുകളിലുള്ള പിതൃലോകത്ത് ആത്മാവ് ജലത്വമാണ് അതിനാലാണ് പിതൃതര്‍പ്പണം നാം ജലത്തില്‍ നല്‍കുന്നത്. അമാവാസിവ്രതം പ്രധാനമായും പിതൃക്കളെ പ്രീതിപ്പെടുത്തുന്നത്തിനുള്ള വ്രതമാണിത്. സമ്പത്ത്, ആരോഗ്യസംരക്ഷണം, സന്താനാഭിവൃദ്ധി ഇവയും ഫലശ്രുതിയില്‍ പറയുന്നു. സൂര്യനും ചന്ദ്രനും ഒരേ രാശിയില്‍ സംഗമിക്കുന്ന ദിനമാണ് അമാവാസി. അമാവാസിയുടെ തലേന്നുതന്നെ വ്രതമാരംഭിക്കണം. തലേന്നു കുളിച്ചു ശുദ്ധമായി ഒരിക്കലൂണ്, അമാവാസിനാളില്‍ പുണ്യതീര്‍ഥസ്നാനം , ബലിതര്‍പ്പണം. ഒരിക്കലൂണ് ഇവ കഴിച്ച് അന്ന് വ്രതശുദ്ധിയില്‍ കഴിയുക. കുടുംബത്തില്‍ മരിച്ചുപോയ പിതൃക്കള്‍ക്കെല്ലാവര്‍ക്കും വേണ്ടി അന്ന് ബലിതര്‍പ്പണം നടത്തുന്നു. തുലാം അമാവാസി, കര്‍ക്കിടക അമാവാസി ഇവയ്ക്കു ഏറെ പ്രാധാന്യമുണ്ട്. അമാവാസി വ്രതവും ബലിതര്‍പ്പണവും വംശത്തിന്ടെ സര്‍വ്വതോമുഖമായ അഭിവൃദ്ധി ഉണ്ടാക്കുമെന്നും ഫലശ്രുതിയിലുണ്ട്. ഹിന്ദു ഗൃഹത്തില്‍ എന്തൊക്കെ വേണം ഒരു ഹിന്ദു ഗൃഹത്തില്‍ താഴെ പറയുന്നവ ഒഴിച്ചുകൂടാന്‍ പാടില്ലത്തവയാണ്. 1. ശുദ്ധമായ ഓടില്‍ നിര്‍മിച്ച ഒരു നിലവിളക്ക്. വിളക്ക് തീരെ ചെറുതും വളരെ വലുതുമാകരുത്. ശ്രീകോവിലിനു മുകളിലുള്ള താഴിക്കകുടത്തോട് സാദൃശ്യമുള്ള കൂബ് വിളക്കിനുണ്ടായിരിക്കണം. നിലവിളക്കില്‍ യാതൊരുവിധ അലങ്കാരവസ്തുക്കളും പിടിപ്പിക്കരുത്. ലവിളക്ക് ഐശ്വര്യത്തിന്ടെ പ്രതീകമായാണ് വീടുകളില്‍ കത്തിച്ചു വയ്ക്കുന്നത്. പൂജകര്‍മങ്ങളില്‍ വിളക്ക് കൊളുത്തിവയ്ക്കാന്‍ പ്രത്യേക സ്ഥാനങ്ങളും സങ്കല്പങ്ങളുമുണ്ട്. ഗൃഹത്തില്‍ വിളക്കുവയ്ക്കുമ്പോള്‍ ഉമ്മറത്താണ് സ്ഥാനം. 2. നിത്യവും കത്തിക്കുന്ന ഈ വിളക്ക് വയ്ക്കാന്‍ തടികൊണ്ടുള്ള ഒരു പീഠം. നിലവിളക്ക് കത്തിച്ച് തറയില്‍ വയ്ക്കരുത്. 3. വീടിന്ടെ കിഴക്കുവശത്ത്‌ ഒരു തുളസിത്തറ. വീടിന്ടെ ഉമ്മറ വാതിലിനു നേരെയാണ് തുളസിത്തറ വരേണ്ടത്. ഗൃഹത്തിന്ടെ വലിപ്പവും മുറ്റത്തിന്ടെ വലിപ്പവും നോക്കി അതിനു യോജിച്ച കണക്കനുസരിച്ചുള്ള വലിപ്പം തുളസിത്തറയ്ക്ക് വേണം. തുളസിത്തറ അശുദ്ധമാകാതെ സൂക്ഷിക്കണം. തുളസിക്ക് രണ്ടു നേരവും ജലമൊഴിക്കണം. തുളസിയില്‍ തട്ടിവരുന്ന കാറ്റില്‍ ധാരാളം പ്രാണോര്‍ജം ഉണ്ട്. അത് ഗൃഹത്തിനുള്ളിലേക്ക് വരത്തക്കവിധമാണ് തുളസിത്തറ പണിയേണ്ടത്. ഉമ്മറ വാതിലിനുനേര്‍ക്ക് ആ ഉയരത്തില്‍ വേണം തറ. തുളസി ഉണങ്ങാന്‍ ഇടവരരുത് . തുളസിപ്പുവ് പറിച്ച് നേരെ ചൂടരുത്. മഹാവിഷ്ണുവിന് സമര്‍പ്പിച്ച പൂവേ അണിയാവു. തുളസിത്തറ പണിയും മുന്‍പ് അതിന്ടെ സ്ഥാനവും വലിപ്പവും നിശ്ചയിക്കാന്‍ വാസ്തു വിദ്യാ വിദഗ്ദ്ധന്ടെ നിര്‍ദേശം സ്വീകരിക്കുന്നത് നല്ലതാണ്. 4. രാമായണം, മഹാഭാരതം, ഭാഗവതം, ദേവീമാഹാത്മ്യം എന്നീ ഗ്രന്‍ഥങ്ങള്‍ നിശ്ചയമായും ഉണ്ടായിരിക്കണം. ഗ്രന്ഥം എന്നതുകൊണ്ട്‌ ഉദ്ദേശിക്കുന്നത് ദേവീമാഹാത്മ്യമണേന്നു ആചാര്യന്മാര്‍ പറഞ്ഞിട്ടുണ്ട്. 5. വീടിന്ടെ ഉമ്മറത്ത് ഇഷ്ടദേവതയുടെ ഒരു ചിത്രം അലങ്കരിച്ചുവയ്ക്കണം. 6. ക്ഷേത്രദര്‍ശനത്തിനു സാധിക്കാതെവരുന്ന ദിവസങ്ങളില്‍ സ്നാനശേഷം അണിയാനുള്ള ഭസ്മം, ചന്ദനം, കുങ്കുമം ഇവ ശുദ്ധമായ സ്ഥലത്തു സൂക്ഷിക്കുക. 7. ചന്ദനം അരച്ചെടുക്കാന്‍ ഒരു ചാണ. 8. ഒരു ആവണപ്പലക. 9. തടിയില്‍ നിര്‍മ്മിച്ച പിച്ചളകൊണ്ട് കെട്ടിയ ഒരു പറ. 10. വിളക്കില്‍ കത്തിക്കുന്നതിന് അലക്കി ശുദ്ധമാക്കിയ തുണി. 11.ഇഷ്ടദേവതകളെ മനസ്സില്‍ ധ്യാനിച്ച്‌ ഏകാഗ്രമായി നിന്ന് പ്രാര്‍ഥിക്കുവാന്‍ ഗൃഹത്തില്‍ ഒരു പ്രത്യേക സ്ഥലം. 12.കുടുംബാംഗങ്ങള്‍ക്ക് ഒരുമിച്ചിരുന്ന് ഈശ്വരഭജനം നടത്തുന്നത്തിന് ഇരിപ്പിടമായി ഉപയോഗിക്കാന്‍ ഒരു പുല്‍പ്പായ അല്ലെങ്കില്‍ മറ്റെന്തെങ്കിലും ഇരിപ്പിടം. കുറഞ്ഞത്‌ ഇത്രയുമെങ്കിലും ഒരു ഹിന്ദുഗൃഹത്തില്‍ ഉണ്ടായിരിക്കണം. Grahasta കാലുകള്‍ ശുചിയാക്കതെ രാത്രി കിടക്കരുത്‌. നേരമ്പോക്കിനാണങ്കിലും ചൂതുകളി ഒഴിവാക്കുക. അന്യരെ ആശ്രയിച്ചു നടത്തേണ്ട കാര്യങ്ങള്‍ കഴിയുന്നതും ഉപേക്ഷിക്കണം.പരാധീനമായ എല്ലാകാര്യങ്ങളും ദുഃഖത്തിലേയ്ക്ക്‌ നയിക്കും. നാസ്തികത,വേദനിന്ദ,ദേവനിന്ദ,ദേഷ്യം,ഡംഭ്‌,ദുരഭിമാനം,ക്രൂരത, ക്രോധം എന്നിവ ഉപേക്ഷിക്കണം. പുത്രനെയും ശിഷ്യനെയും അല്ലാതെ മറ്റാരെയും അടിക്കരുത്‌. ഇവര്‍ രണ്ടുപേരെയും തെറ്റുചെയ്താല്‍ ശിക്ഷിക്കാവുന്നതാണു. അസത്യം പറഞ്ഞോ ചെയ്തൊ ധനം സമ്പാദിക്കുന്നവനും,ശാസ്ത്രവിരുദ്ധമായ കാര്യങ്ങള്‍, അധര്‍മ്മം, ഹിംസ ഇവ ചെയ്യുന്നവനും ഈ ലോകത്ത്‌ സൗഖ്യം ലഭിക്കുകയില്ല. അധര്‍മ്മം ചെയ്താല്‍ ഉടന്‍ ദോഷഫലങ്ങളുണ്ടാവണമെന്നില്ല. എന്നാല്‍ ക്രമേണ അത്‌ സര്‍വ്വനാശം വരുത്തുന്നു, പുത്രപൗത്രാദികളിലേക്കും ഈ ദോഷത്തിന്റെ അനുഭവങ്ങള്‍ വ്യാപിക്കുന്നു. പരദ്രോഹം തുടങ്ങിയ അധര്‍മ്മം അനുഷ്ഠിക്കുന്നവര്‍ക്ക്‌ താല്‍ക്കാലികമായ ധനധാന്യ സമൃദ്ധികളുണ്ടായാലും ക്രമേണ ദേഹം,ധനം, തുടങ്ങി സര്‍വ്വവും നശിക്കുന്നു. സത്യം,ധര്‍മ്മം,സദാചാരം, ശുചിത്വം,എന്നിവ സന്തോഷപൂര്‍വ്വം പുലര്‍ത്തുക. അവിഹിത ധനാര്‍ജ്ജനവും കാമപൂര്‍ത്തിയും പാടില്ല. പ്രയോജനമില്ലാതെ കൈകള്‍കൊണ്ട്‌ എന്തെങ്കിലും ചെയ്യുക,താളം പിടിക്കുക,വെറുതെ കാലുചലിപ്പിക്കുക,പരസ്ത്രീയെ ആസക്തിയോടെ നോക്കുക,അര്‍ത്ഥ രഹിതവും അനവശ്യവുമായി പുലമ്പുക,അന്യരെ നിന്ദിക്കുക ഇവ പാടില്ല. ഭഗവല്‍ പാദത്തില്‍ അര്‍പ്പിക്കാതെ പുഷപമോ ,തുളസിയിലയോ മുടിയില്‍ ചൂടരുത്‌. ധനമുള്ളപ്പോള്‍ കീറിയതും മുഷിഞ്ഞതുമായ വസ്ത്രം ധരീക്കരുത്‌. ഭാര്യയോടൊപ്പം ഒരു പാത്രത്തില്‍ ഭക്ഷിക്കരുത്‌. സന്ധ്യാസമയത്ത്‌ ഭക്ഷണം കഴിക്കരുത്‌. വെള്ളം കുടിക്കുന്ന പശുവിനെയും പാലു കുടിക്കുന്ന കിടാവിനെയും തടയരുത്‌. അമിതമായി ഭക്ഷിക്കരുത്‌. മടിയില്‍ വെച്ച്‌ ഭക്ഷണം കഴിക്കരുത്‌. വളരെ രാവിലെയും വളരെ വൈകിട്ടും ഭക്ഷണം കഴിക്കരുത്‌. ഒന്നിനെയും‌ ഹിംസിക്കാത്തവനു ആഗ്രഹിക്കുന്ന ഏതുകാര്യവും വേഗത്തില്‍ കൈവരുന്നു.ചെയ്യുന്ന പ്രവര്‍ത്തി വിജയിക്കുന്നു.ഈശ്വരാനുഗ്രഹം ഉണ്ടാകുന്നു. നൂറു വര്‍ഷത്തേക്ക്‌ വര്‍ഷം തോറും അശ്വമേധം നടത്തുന്നവനു തുല്യം പുണ്യം ഒരിക്കലും മാംസം ഭക്ഷിക്കാത്തവനുണ്ട്‌. ഉച്ച വെയില്‍, ശവദാഹത്തിന്റെ പുക എന്നിവ ഏല്‍ക്കരുത്‌. രണ്ടു കൈകളുംകൊണ്ട്‌ തലചൊറിയരുത്‌. തലമുടി വലിച്ചുപറിക്കുക,തലയിലടിക്കുക എന്നിവയും പാടില്ല. ആഹാര ശേഷം ഉടനെയും അര്‍ദ്ധരാത്രിയിലും കുളിക്കരുത്‌. അനുഭവിച്ചു കഴിഞ്ഞതൊ അനുഭവിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്നതോ ആയ ദുരിതങ്ങള്‍,ഐശ്വര്യക്ഷയം എന്നിവയില്‍ മനം മടുത്ത്‌ ഞാന്‍ ഭാഗ്യഹീനനാണന്നു പറയരുത്‌. അംഗഹീനര്‍,അംഗവൈകല്യമുള്ളവര്‍,വിദ്യഭ്യാസമില്ലാത്തവര്‍,വ്രദ്ധന്മാര്‍,വൈരൂപ്യമുള്ളവര്‍,ദരിദ്രര്‍,താഴ്‌ന്നജാതിക്കാര്‍ തുടങ്ങിയവരെ ആക്ഷേപിക്കരുത്‌. സന്ധ്യക്ക്‌ മുടി ചീകരുത്‌. അനുമതി കൂടാതെ അന്യന്റെ വാഹനം,കിടക്ക,ഇരിപ്പിടം,കിണര്‍,വീട്‌,തുടങ്ങിയവ ഉപയോഗിച്ചാല്‍ ഉടമസ്ഥന്റെ പാപത്തിന്റെ ഒരംശം ഉപയോഗിച്ചവനുമുണ്ടാകും. കോപിച്ചവരെ ശാന്തരാക്കുകയും ഭയപ്പെട്ടവരെ ആശ്വസിപ്പിക്കുകയും ചെയ്യുന്നവനും,എല്ലാവരുടെയും ബന്ധുവായുള്ളവനും ആരോടും മത്സരിക്കത്തവനും സുഖം ലഭിക്കുന്നു. സത്യം മറ്റൊരാളിന്റെ ദുഃഖത്തിനു കാരണമെങ്കില്‍ ആ സത്യം പറയാതിരിക്കുക. സന്ധ്യാ സമയത്ത്‌ സ്ത്രീസംഗം പാടില്ല. ഭക്ഷണം,ദാനം,മൈഥുനം,ഉപവാസം,വിസര്‍ജ്ജനം എന്നിവ രഹസ്യമായി ചെയ്യേണ്ടതാണു. ആയുസ്സ്‌,ധനം,സ്ത്രീസംസര്‍ഗ്ഗം,മന്ത്രം,ഔഷധദാനം,മറ്റൊരുത്തനാല്‍ നേരിട്ട അപമാനം,മാനം,ഗൃഹത്തിലെ ഛിദ്രം എന്നീ എട്ടുകാര്യങ്ങള്‍ രഹസ്യമായി സൂക്ഷിക്കേണ്ടതാണു. സജ്ജനങ്ങളുമായുള്ള സംസര്‍ഗ്ഗം എപ്പോഴും സുഖവും ,ദുര്‍ജ്ജനങ്ങളുമായുള്ള സംസര്‍ഗ്ഗം എപ്പോഴും ദുഃഖവും നല്‍കുന്നു. മറ്റൊരാളെ നിന്ദിച്ചോ, കുറ്റപ്പെടുത്തിയോ ആരോടും സംസാരിക്കരുത്‌. ശബ്ദമുണ്ടാക്കി ഭക്ഷണം കഴിക്കുകയോ, ജലപാനം ചെയ്യുകയോ ചെയ്യരുത്‌. യാചിച്ചാല്‍ യഥാശക്തി മനസ്സോടെ എന്തങ്കിലും ദാനം ചെയ്യണം. ചിലപ്പോള്‍ എല്ലാ നരകങ്ങളില്‍ നിന്നും രക്ഷിക്കന്‍ യോഗ്യതയുള്ള ആളാവും യാചകനായി വരുന്നത്‌. ഇത്‌ മറ്റൊരള്‍ക്ക്‌ എന്ന് പറഞ്ഞ്‌ വെച്ചിട്ടുള്ള ഭക്ഷണം കഴിക്കരുത്‌. ഭര്യ രക്ഷിക്കപ്പെട്ടാല്‍ സന്താനം രക്ഷിക്കപ്പെടും ,സന്താനം രക്ഷിക്കപ്പെട്ടാല്‍ ആത്മാവ്‌ രക്ഷിക്കപ്പെടുന്നു. ഭാര്യാ സംരക്ഷണം സകലധര്‍മ്മങ്ങളിലും വെച്ചു ഉത്തമമാകുന്നു. മദ്യപാനം,ദുര്‍ജ്ജനങ്ങളുമായി സമ്പര്‍ക്കം,ഭര്‍ത്രവിരഹം,പരദൂഷണം,ചുറ്റിത്തിരിയല്‍,പകലുറക്കം,അന്യഗ്രഹങ്ങളില്‍ താമസം എന്നിവ സ്ത്രീകളെ ദുഷിപ്പിക്കുന്നു. അന്യദേശത്ത്‌ പോകുന്ന ഭർത്താവ്‌ ഭാര്യയുടെ ഉപജീവനാദികള്‍ക്കുള്ള ഏര്‍പ്പട്‌ ചെയ്തിട്ടെ പോകാവൂ. ബ്രഹ്മഹത്യ,നിഷിദ്ധ മദ്യം സേവിക്കല്‍,മോഷണം,ഗുരുപത്നീ ഗമനം,ഈ നാലു കാര്യങ്ങള്‍ ചെയ്യുന്നവരുമായുള്ള സഹവാസം എന്നിവയാണു അഞ്ച്‌ മഹാപാതകങ്ങള്‍. ഉറങ്ങുക, ഉറക്കമൊഴിക്കുക,കുളിക്കുക,ഇരിക്കുക,കിടക്കുക,വ്യായാമം ചെയ്യുക എന്നിവ അധികമാകരുത്‌. ഭക്ഷണസമയത്ത്‌ സംസാരം പാടില്ല. അന്നത്തെ നിന്ദിക്കരുത്‌. മനസ്സിനിഷ്ടപ്പെടാത്ത ഭക്ഷണം കഴിക്കരുത്‌. നാലും കൂടിയ വഴി തറകെട്ടിയ വൃക്ഷം‌,പൂന്തോട്ടം,ദുഷ്ടസ്ത്രീകളുടെ ഗൃഹം‌ എന്നിവടങ്ങളില്‍ രാത്രി പോകാന്‍ പാടില്ല. ദേവ പൂജ ദര്‍ശന വേളയില്‍ മുടിയഴിച്ചിടാന്‍ പാടില്ല. കലഹം,വൈരം എന്നിവ കഴിവതും ഒഴിവാക്കണം. ദേവപൂജ, പിതൃപൂജ,അതിഥി പൂജ എന്നിവ വിധിപ്രകാരം നടത്തുന്നവര്‍ക്ക്‌ ശുഭ ഫലങ്ങള്‍ കൈവരും.🌸🙏

*ഈ ലോകജീവിതത്തിൽ ഒരാൾക്ക് പോലും സദാസമയം അയാൾ ആഗ്രഹിച്ച വഴിയിലൂടെ തന്നെ സഞ്ചരിക്കാൻ സാധിക്കാറില്ല! എന്നാൽ സ്വയം വെട്ടി തെളിക്കുന്ന വഴികളിൽ അവനവന്റേതായ സന്തോഷം കണ്ടെത്താൻ ഒരുപക്ഷെ കഴിഞ്ഞാൽ അത് തന്നെയാണ് തികഞ്ഞ സൗഭാഗ്യം. അന്ധനായി ജീവിക്കാൻ വിധിക്കപ്പെട്ട ഒരാൾക്ക് ജീവിത മദ്ധ്യേ കാഴ്ച ലഭിച്ചാൽ, അയാൾക്ക് അതുവരെ സഹായിയും, വഴികാട്ടിയും, സന്തത സഹചാരിയും ആയിരുന്ന വടി ആയിരിക്കും ആദ്യം വലിച്ചെറിയുക. പലർക്കും പലരോടുമുള്ള സ്നേഹവും സൗഹൃദവും എല്ലാം ഓരോരുത്തരുടെ കാര്യസാധ്യം, ആഗ്രഹപൂർത്തീകരണം വരയേ ഉണ്ടാവൂ. എന്നാൽ മറുപടി ആയി ഒന്നും പ്രതീക്ഷിക്കാതെ വ്യവസ്ഥകൾ ഇല്ലാതെ പരസ്പരം കൊടുക്കുകയും വാങ്ങുകയും, അത് കൃത്യമായി ആസ്വദിക്കുകയും ചെയ്യുന്നത് തന്നെ ആണ് മനുഷ്യ സ്നേഹത്തിന്റെ ഉത്തമ രൂപം....!*

*"അകനാൾ ദോഷം"* ഒരു വ്യക്തി മരിച്ചു കഴിഞ്ഞാൽ അനുബന്ധ ചടങ്ങുകളായ പുല ആചരണം, സഞ്ചയനം തുടങ്ങിയ കർമ്മങ്ങളോടൊപ്പം ചിന്തിക്കുന്ന വിഷയമാണ് മരിച്ച വ്യക്തിയുമായി ബന്ധപ്പെട്ട് അകനാൾ ദോഷം ഉണ്ടോ എന്ന് നിർണ്ണയിക്കുന്നതും ഉണ്ടെങ്കിൽ ആ ദോഷം തീർക്കുന്ന കാര്യം വിചിന്തനം ചെയ്യുന്നതും ...... ... ദുർദിനങ്ങളിൽ മരണം സംഭവിച്ചാലുള്ള ദോഷമാണ് അകനാൾ ദോഷം ... ഈ ദോഷം സംഭവിച്ച ഗൃഹത്തിൽ അടുത്തു തന്നെ മരണഭീതിയുണ്ടാകാമെന്ന ഒരു പ്രാചീന വിശ്വാസം നിലനിൽക്കുന്നുണ്ട് ' . കൂടാതെ സഫലമാകാത്തതും ശക്തിയേറിയതുമായ ആഗ്രഹങ്ങളോടെയും കുടുംബത്തോട് അമിതാസക്തി വച്ചു പുലർത്തുന്ന വ്യക്തികളുടെ മരണശേഷവും അകന്നാൾ ദോഷം കാണുമെന്നുമുള്ള വിശ്വാസവും നിലവിലുണ്ട്.... വ്യക്തിയുടെ മരണശേഷം അകനാൾ ദോഷം ഉണ്ടോ എന്ന് നിർണയിക്കുന്നത് വ്യക്തി മരണപ്പെട്ട ദിവസത്തെ നക്ഷത്രവും ആ ദിവസത്തെ സൂര്യ നക്ഷത്രവും അഭിജിത്ത് ഉൾപ്പെടെ മറ്റ് നക്ഷത്രങ്ങളേയും വിധിപ്രകാരം ഗണനം നടത്തിയാണ് അകനാൾ ദോഷം ഉണ്ടോ എന്നറിയുന്നത്..... മരണദേവനായ കാലൻ കാല ദണ്ഡും പാശവും മരിച്ച ഗൃഹത്തിൽ നിക്ഷേപിക്കുമെന്നും അതെടുക്കുവാനായ് വരുമ്പോൾ ബലി നൽകിയാൽ ദോഷം ഒഴിഞ്ഞു പോകും എന്ന വിശ്വാസത്തിലാണ് മരണം നടന്ന് പന്ത്രണ്ടാം ദിനം ഈ ചടങ്ങ് നടത്തി പോരുന്നത് .... അള്ളടം ദേശത്ത് അകനാൾ ദോഷം ഉച്ചാടനം ചെയ്യുന്ന കർമ്മിമാർ പ്രധാനമായും വണ്ണാൻ സമുദായത്തിലുള്ളവരാണ്. അതാത് നാടുകളിൽ മാറ്റും വിളക്ക് തിരിയും നൽകാൻ അവകാശപ്പെട്ട വണ്ണാൻ സമുദായത്തിൽപ്പെട്ടവർ ആണ് തദ്ദേശങ്ങളിലെ ഈ കർമ്മത്തിൻ്റെ കാർമ്മികാവകാശി...... ചില ദേശങ്ങളിൽ മലയൻ സമുദായത്തിലുള്ളവരും ഈ കർമ്മം ചെയ്തു പോരുന്നുണ്ട്..... രാത്രി മനുഷ്യ സഞ്ചാരമടങ്ങിയ നേരത്താണ് മുമ്പു കാലത്ത് മരണവീട്ടിൽ ഈ ചടങ്ങു നടത്തുക .... പേടിപ്പിക്കുന്ന അന്തരീക്ഷം..... സന്ധ്യക്കു ശേഷം വീട്ടിലെത്തുന്ന കർമ്മി കൊടിയിലയിൽ ഭസ്മമിട്ട് നൂൽക്കെട്ട് വച്ച് മന്ത്ര സിദ്ധി ചെയ്ത് വീട്ടിനു ചുറ്റും നൂൽ കെട്ടി ദിക്: ബന്ധനം ചെയ്യലാണ് കർമ്മത്തിൻ്റെ ആദ്യഘട്ടം ..... തുടർന്ന് തിരിയോല കൊണ്ടുണ്ടാക്കുന്ന ബലിത്തട്ടും വെക്കോൽ കൊണ്ടുണ്ടാക്കുന്ന പ്രേത ശരീരവും (പിണം) ഗുരുതിയും മറ്റും തയാറാക്കുന്നു.... മരണ സംസ്കാര കർമ്മങ്ങളെ പ്രതിനിധീകരിക്കുമാറ്' വീട്ടിന്നകത്ത് ഒരു ചെറുപലക മേൽ പിണത്തിൻ്റെ ശിരസ്സ് തെക്ക് ദിശയിലേക്കാക്കി പിണത്തെ തെക്ക് വടക്കായി കിടത്തിവെച്ച് കോടി മുണ്ട് പുതപ്പിക്കുന്നു... തോട്ടടുത്തായി നിറനാഴിയും മറ്റും ഒരുക്കിവെച്ച് അടുത്ത് കുക്കുട ബലിക്കായി ഒരു കോഴിയെയും ഒരുക്കി വെക്കുന്നു: തുടർന്ന് വീട്ടിൻ മുറ്റത്ത് അരിപ്പൊടി കൊണ്ട് ബലിക്കളം വരച്ച് മുതിർച്ച ചെയ്യുന്നു.... ബലിത്തട്ടിൽ കോത്തിരി കുത്തി വച്ച് തയാറാക്കുന്നു.... ആൾ സഞ്ചാരമടങ്ങിയ വൈകിയ രാവിൽ വീട്ടുമുറ്റത്തെ എല്ലാ വിളക്കുകളും അണച്ച് കനത്ത നിശ്ശബ്ദതയിൽ ആണ് ഈ ഗുഡ കർമ്മം ആരംഭിക്കുന്നത് .... നിറഞ്ഞു കത്തുന്ന കോത്തിരി വെളിച്ചത്തിൽ ബലിത്തട്ട് വലതു കൈയിൽ പിടിച് ഇടതു കൈയിൽ മണി നാദമുതിർത്തു കാലൻ്റെ ദേവനായ ഗുളിക നെ സ്തുതിച്ചു കൊണ്ടുള്ള അകനാൾ സ്ത്രോത്രം ഉച്ചത്തിൽ മുഴങ്ങുന്ന ശബ്ദത്തിൽ ആരംഭിക്കും.... " മാതാവെ പിതാവെ പോറ്റി - മാതംഗ മുഖവാ :വാണി - മാമനെക്കൊന്ന കണ്ണാ - ബാധകൾ ചരിതം ചൊൽവാൻ - എൻ മുമ്പിൽ വെളിപ്പെടേണം ......... " തുടർന്ന് ബാധാ ഗണത്തിൽപ്പെട്ട മൂർത്തികളേയും ദേവതകളേയും ബലിത്തട്ടുഴിഞ്ഞു കൊണ്ട് മണി കിലുക്കി കൊണ്ട് കനത്ത നിശ്ശബ്ദതയെ മുറിച്ച് മന്ത്രാധിഷ്ഠിതമായി ഉച്ചത്തിൽ പേരു ചൊല്ലി വിളിച്ചു സ്തുതിക്കുന്നു...... "ബ്രഹ്മനും ബ്രഹ്മ കാളി - ബ്രഹ്മ രാക്ഷസനാം ദൈവം - കലയണിഞ്ഞ ന്തി കോലം - കുറത്തിയും കരുകലക്കി - ......................... ".മണി ക്കുണ്ടൻ കണ്ഠാകർണൻ നിണമുണ്ണി ചോരക്കണ്ണി- ................................. ഉമ്മട്ടൻ കുളിയൻ ചൊക്കൽ - അഖില മോഹിനിയാംമൂർത്തി - പേർ ക്കൊല്ലി കരിച്ചാമുണ്ണി- കുണ്ടോ റ ചാമുണ്ടി കുറത്തി ഗുളികനും - കോട്ടപ്പുറത്ത് ചാമുണ്ടി ഭയങ്കരി ..............................::: ശൂലം ധരിച്ചുള്ള പാഷണ മൂർത്തികൾ - മാരണ വക്രനും മാരണ മൂർത്തിയും ........... . തുടങ്ങിയ ദീർഘമായ സ്തുതികൾ ....... കർമ്മാനന്തരം ഒരുക്കി വെച്ച കോഴിയെ ബലി കൊടുത്തെറിഞ്ഞ് വീട്ടുകാർക്ക് കുക്കുട ലക്ഷണം പറഞ്ഞു കൊടുക്കുന്ന ചടങ്ങും കാണാറുണ്ട്.... അകനാൾ കർമ്മം കഴിഞ്ഞ് സാധനങ്ങളൊക്കെയെടുത്ത് ദക്ഷിണ സ്വീകരിച്ച് കർമ്മി പിൻ നോക്കാതെ വീട് വിട്ടിറങ്ങുമ്പോൾ വീട്ടുകാർ ചാണകം തെളിച്ച് തുറന്നിട്ട വാതിൽ കൊട്ടിയടക്കുകയും ചെയ്യുന്നു: ഇത് പൂർണമല്ല ..... കർമ്മങ്ങളുടെ ചെറുതായ ഒരു സാമാന്യ വിവരണം മാത്രം ::ചെയ്തു പോരുന്ന കർമ്മങ്ങളിലും ചൊല്ലുന്ന സ്തുതികളിലും പ്രാദേശിക വ്യത്യാസം ഉണ്ടായിരിക്കും.... പണ്ട് കാലത്ത് പാതിരാത്രികളിൽ കർമ്മം കഴിഞ്ഞ് ... കയ്യിൽ പിണവും നിറഞ്ഞു കത്തുന്ന ബലിത്തട്ടുമായി കുടുസ്സായ ഇടവഴികളിലൂടെയും കുന്നിൻ ചരിവുകളിലൂടെയും പുഴയോരത്ത് കുടെയും മരണവീട്ടിൽ നിന്നും ഒറ്റക്കിറങ്ങി നടന്നു നീങ്ങുന്ന കർമ്മിയായ വണ്ണാൻ്റെ മാനസിക ധൈര്യം സങ്കൽപാതീതമല്ലേ?.... : പല പഴയ കർമ്മികളും അവർക്കുണ്ടായ ഭീതിദമായ അനുഭവങ്ങൾ അയവിറക്കാറുണ്ട്...... ഇന്ന് അന്ധവിശ്വാസമായി മാത്രം കാണുന്ന ഈ ചടങ്ങ് ഒറ്റപ്പെട്ട മരണവീടുകളിൽ ചെയ്യുന്നത് .. മറ്റു കുടുംബാംഗങ്ങളിൽ ആ വീട്ടിലെ മരണത്തിൻ്റെ മാനസികാഘാതം ലഘുകരിക്കുന്നതിനും അവരുടെ മനസ്സിൽ ഉറഞ്ഞു കൂടിയിരിക്കുന്ന ദു:ഖത്തിനുണ്ടാകുന്ന ലാഘവത്വവും അതുവഴി അവർക്കുണ്ടാകുന്ന മാനസിക ധൈര്യവും സമാശ്വാസവും തന്നെയാണ് ' പ്രാചീനമായ ഇത്തരം ചടങ്ങുകൾ കൊണ്ടുള്ള നേട്ടവും ...... മരണപ്പെട്ട വ്യക്തിയുമായുള്ള മാനസിക ബന്ധത്തിൻ്റെ ദൃഡത കുറക്കുവാനുള്ള " സെക്കോ തെറാപ്പിക്ക്; .: സൂചനമായി ഈ കർമ്മത്തെ കാണാവുന്നതാണ് ബലിക്കളം, ബലിത്തട്ട്, സ്ത്രോത്രങ്ങൾ, മന്ത്രങ്ങൾ, ഗുരുതി തുടങ്ങിയ സങ്കേതങ്ങൾ അതിൻ്റെയൊരു ഭാഗം മാത്രം.......... ഈ കുറിപ്പ് തയാറാക്കാനായി ആ വേദകരായി എൻ്റെ ചില സുഹൃത്തുക്കളും ഒരു മാന്ത്രിക വിജ്ഞാന ഗ്രന്ഥവും' ' എന്നെ സഹായിച്ചിട്ടുണ്ടെന്നറിയിക്കട്ടെ .........

*മനുഷ്യ ജന്‍മത്തിലെ ആറ് പ്രധാന പടിക‍ൾ* 🌸ഒരു മനുഷ്യ ജന്‍മം പല ക‍ർത്തവ്യങ്ങൾ‍ നിറവേറ്റാൻ‍ വേണ്ടിയുള്ളതാണ്. ഈശ്വര അവതാരവും (ശ്രീരാമ‍ൻ, ശ്രീകൃഷ്ണൻ‍ തുടങ്ങിയവ‍ർ) അങ്ങനെയായിരുന്നല്ലോ. താ‍ൻ മറ്റുള്ളവരെക്കൊണ്ട് കർമ്മങ്ങൾ‍ ചെയ്യിക്കുന്നു എന്നാണല്ലോ സീതയും ഹനുമാനെ ധരിപ്പിക്കുന്നത് . അതായത് മനുഷ്യൻ‍ അവനവന്റെ ക‍ർത്തവ്യങ്ങൾ‍ അപ്പോഴപ്പോൾ ചെയ്തു തീർക്കേണ്ടത് ചെയ്തു തീർ‍ക്കത്തന്നെ വേണം.🌸 🌸മനുഷ്യായുസ്സിനെ ആറു പ്രധാന ഘട്ടങ്ങളായിട്ടു (പടികളായിട്ടു) തരം തിരിക്കാം:-🌸 (🌸1) മനുഷ്യ ജന്‍മം ആരംഭഘട്ടമാണ്‌ . പരമാത്മാവിന്റെ അംശമാണ്‌ ജീവാത്മാവ് . ജീവാത്മാവ് പഞ്ചഭൂതനിർമ്മിതമായ (ഭൂമി ജലം, അഗ്നി, വായു, ആകാശം) ശരീരത്തിൽ‍ പ്രവേശിക്കുന്നതോടെ ജീവസ്പന്ദനം തുടങ്ങുന്നു.🌸 (🌸2) രണ്ടാമത്തേത് ശൈശവ കാലമാണ്. അമ്മയുടെ മാറിലെ പാലാഴി നുകർന്നും, മാത്രുപിതൃ വാത്സല്യം അനുഭവിച്ചും, മാതാപിതാബന്ധുജനങ്ങളുടെ ലാളനചുംബനാദികൾക്ക് പാത്രീഭവിച്ചും, മാതാപിതാ ഗുണങ്ങളെ തിരിച്ചറിഞ്ഞും കഴിയുന്ന കാലഘട്ടം.🌸 (🌸3) മൂന്നാമത്തേത് യവ്വന കാലമാണ്. മാതാവിന്റെയും പിതാവിന്റെയും ഗുരുവിന്റെയും ശിക്ഷണത്തി‍ൽ വളർ‍ന്ന് സജ്ജനങ്ങളുടെ സത്സംഗത്തിൽ‍ നിന്നും ലഭിക്കുന്ന ആത്മീയ ജ്ഞാനബോധം ഈശ്വരസാക്ഷാത്ക്കാരത്തിനു വഴി തെളിയിക്കുന്നു. മാതാപിതാക്കളോടും ഗുരുവിനോടുമുള്ള ക‍ർത്തവ്യം ഇവിടെനിന്നും ആരംഭിക്കുന്നു.🌸 (🌸4) യവ്വനം കഴിഞ്ഞാൽ‍ അടുത്തത്‌ ഗൃഹസ്ഥാശ്രമ മാർ‍ഗ്ഗമാണ്. കളത്രപുത്രാദികളോടൊപ്പം ഒരു ഗൃഹനാഥന്റെയും അതോടോപ്പോം ഒരു അച്ഛന്റെ കർത്തവ്യവും ഇതിൽ‍ കൂടി നിർവഹിക്കാ‍ൻ ബാധ്യസ്ഥനാണ്.🌸 (🌸5) ഈ നാലു 'പടികളും' കഴിഞ്ഞാൽ ഇനിയുള്ളതു ഈശ്വരസാക്ഷാത്ക്കാരത്തെ തിരിച്ചറിയാനുള്ള മാർഗ്ഗമാണ്. അതിനുള്ളതാണു ഭക്തിമാർ‍ഗ്ഗം. അതായത് എവിടെ നിന്ന് തുടങ്ങിയോ അവിടെ എത്തിച്ചേരാനുള്ള തിടുക്കം എന്ന് വച്ചാ‍ൽ കടലിൽ‍ നിന്നും ജലം നീരാവിയായിട്ട് മേഘങ്ങളായി രൂപാന്തരപ്പെട്ട് മഴയായി ഭൂമിയിൽ‍ പതിച്ചു നദികളിൽ‍ കൂടിയൊഴുകി സമുദ്രത്തിലോട്ടു ചെന്ന് ചേരാൻ‍ കാട്ടുന്ന പ്രക്രിയയെപ്പോലെയാണ് എന്ന് സാരം.🌸 (🌸6) ആറാമത്തെ പടിയാണ് മുക്തി. മരണത്തോടെ മുക്തി ലഭിക്കുന്നു. ജീവാത്മാവ് താത്കാലിക ശരീരം ഉപേക്ഷിച്ചു പരമാത്മചൈതന്യത്തി‍ൽ അഭയം പ്രാപിക്കുന്നു. അതുകൊണ്ടാണ് ശവശരീരത്തെ ആദ്യം 'ഭൂമി'യി‍ൽ മലർ‍ത്തിക്കിടത്തുന്നതും, 'ജലം' കൊണ്ട് ശുദ്ധി ചെയ്യുന്നതും, 'അഗ്നി'യിൽ ദഹിപ്പിക്കുന്നതും, 'വായു'വി‍ൽ പുകയായിട്ട് മുകളിലോട്ടു പൊങ്ങുന്നതും, അത് 'ആകാശ'ത്തോട്ടു പറന്നുയരുന്നതും.🌸 ഈ ആറു പടികളും കടന്നാല്‍ മാത്രമെ മനുഷ്യ ജന്‍മ്മത്തിനു സാഫല്യമുണ്ടാകുകയുള്ളൂ. മുണ്ഢകൊപനിഷത്തില്‍ പറയുന്നു 'ജീവാത്മാവ് പരം ധാമില്‍ ലയിക്കുന്നു' എന്നാണ്. ആ പരം ധാം ആണ് പരമാത്മാവ്‌ എന്ന് വ്യക്തം.🌸 🌸കുണ്ഢലിനിയോഗത്തി‍ൽ സൂചിപ്പിക്കുന്നത് മനുഷ്യന്റെ നട്ടെല്ലിൽ‍ ആറു പൂരകങ്ങൾ ഉണ്ടന്നാണ്. അവയെ ഉണർ‍ത്തുമ്പോൾ‍ ആത്മബോധം ഉണ്ടാകുകയും ഉണർവ് സഹസ്രാരപത്മത്തിലെത്തുകയും അതോടെ ജീവൻ മുക്തി ലഭിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു.

*പ്രഭാത ചിന്തകൾ* നാം സൗഹൃദങ്ങൾ സ്ഥാപിക്കുന്നത് വളരെ സാവകാശം തന്നെ ആയിരിക്കണം. എന്നാൽ ഒരിക്കൽ സ്ഥാപിച്ച സൗഹൃദം ദീർഘകാലം നീണ്ടു നിൽക്കുന്നതും പാറപോലെ ഉറച്ചതും ആയിരിക്കണം! ഈ ലോകത്തു ജീവിതം നമ്മേ പഠിപ്പിക്കുന്ന കൈയ്പ്പേറിയ ചില അനുഭവ പാഠങ്ങൾ ഉണ്ട്, പിന്നീട് എത്രയൊക്കെ മധുരം നുണയുമ്പോഴും മറന്നു പോകാൻ ആവാതെ മരണം വരെ ഓർത്ത് വയ്ക്കാൻ പാകത്തിന് തന്നെ ഉള്ളവ.! 🙏🏻 *സുപ്രഭാതം*🙏🏻

*🌄🌞 പ്രഭാത ചിന്തകൾ🌞 🌄* *15 ചൈത്രം 1948* *22 മീനം 1201* *05 ഏപ്രിൽ 2026* *ഞായറാഴ്ച* *🌻 അന്നം തരുന്നവരെ ആദരിക്കുക, ഏതു തൊഴിലിനെയും തൊഴിലാളിയെയും ബഹുമാനിക്കുക, അവരുടെ സുഖദുഃഖങ്ങളിൽ പങ്കാളിയാവുക.* *🌹കൊട്ടിയടയ്ക്കപ്പെട്ട വാതിലുകൾക്കും, ഇറുക്കിയടച്ചിരിക്കുന്ന കണ്ണുകൾക്കും, തുറക്കപ്പെടാത്ത കൈ കൾക്കുമപ്പുറം, നില്കുന്നവരൊക്കെയും നമ്മുടെ സഹജീവികളാണെന്നു നാം തിരിച്ചറിയണം. അവർക്ക് ഹൃദയത്തിൽ അഭയവും കൈകൾ കൊണ്ടൊരു താങ്ങും ജീവിതം കൊണ്ട് ഒരു തണലുമാകാൻ നമ്മൾക്ക് കഴിയണം.* *🌅🔆ശുഭദിനം നേരുന്നു🔆🌅*

ഹിന്ദുക്കൾ ആചരിക്കേണ്ട പത്ത് കൽപ്പനകളുണ്ട്. അതേതൊക്കെയാണന്നറിയുമോ? ആറു ദർശനങ്ങളുള്ളതിൽ ഒരു ദർശനമാണ് യോഗശാസ്‌ത്രം. അത് എഴുതിയത് പതഞ്‌ജലി മഹർഷിയാണ്. ഇരുപത്തിനാലോ, ഇരുപത്തഞ്ചോ നൂറ്റാണ്ടുകൾക്ക് മുമ്പ് അതിൽ അഷ്‌ടാംഗ യോഗ ദർശനമാണുള്ളത്. അതായത് എട്ട് ഭാഗങ്ങൾ. എട്ടെണ്ണമുള്ളതിൽ ഒന്നാമത്തേത് ‘യമം’, രണ്ടാമത്തേത് ‘നിയമം’, മൂന്നാമത്തേത് ‘ആസനം’, നാലാമത്തേത് ‘പ്രാണായാമം’, അഞ്ചാമത്തേത് ‘പ്രത്യാഹാര’, ആറാമത്തേത് ‘ധ്യാനം’, ഏഴാമത്തേത് ‘ധാരണ’, എട്ടാമത്തേത് ‘സമാധി’. ആദ്യത്തെ രണ്ടെണ്ണമാണ് യമ നിയമങ്ങൾ. ജീവിതത്തിൽ നമ്മൾ ഏതു പ്രവൃത്തിമണ്ഡലത്തിലുള്ളവരാണെങ്കിലും ഒരു തണൽ മരത്തിൻറെ തണൽപോലെ നമുക്ക് ആശ്വാസം നൽകുന്നവയാണ് യമ നിയമങ്ങൾ. യമത്തിൽ അഞ്ചും നിയമത്തിൽ അഞ്ചും കാര്യങ്ങളുണ്ട്. അതാണ് പത്ത് കൽപ്പനകൾ. അവയാണ് താഴെപ്പറയുന്നത്. 1. അഹിംസ: നിങ്ങളെന്ന മനുഷ്യനിൽ നിന്ന് മറ്റുള്ളവർക്ക് വേദനയുണ്ടാക്കുന്ന ഒരു കാര്യവും ഉണ്ടാവരുത്. നമ്മൾ വാക്കുകൊണ്ട് പലരേയും വേദനിപ്പിക്കാറുണ്ട്. പലരും വേദനിച്ചു എന്നു പറയുമ്പോൾ സന്തോഷിക്കാറുമുണ്ട്. അല്‌പം കൂടി തനിക്ക് കൃത്യമായിട്ട് പറയാമായിരുന്നുവെന്ന് പറയുന്നവരുമുണ്ട്. ഇംഗ്ലീഷിൽ രണ്ട് വാക്കുകളുണ്ട്. ഒന്ന് സിമ്പതി. രണ്ട് എമ്പതി. സിമ്പതി എന്ന് പറഞ്ഞാൽ മറ്റുള്ളവരോട് തോന്നുന്ന ദയ, കാരുണ്യം. എമ്പതിയെന്ന് പറഞ്ഞാൽ ഞാൻ ആ സ്‌ഥാനത്താണ് ഇരിക്കുന്നതെങ്കിൽ എനിക്ക് എങ്ങനെ അത് അനുഭവപ്പെടുമെന്ന് സ്വയം ചിന്തിക്കുന്ന അവസ്ഥ. ഭഗവത്‌ഗീതയിൽ ശ്രീകൃഷ്‌ണപരമാത്മാവ് ഉപദേശിച്ചുകൊടുക്കുന്ന ഏതാണ്ട് 630 ഓളം ശ്ലോകങ്ങളിൽ അർജ്‌ജുനൻറെ തൊട്ടടുത്ത് നിങ്ങൾ നിൽക്കുന്നതായി സങ്കൽപ്പിക്കുക. അപ്പോൾ നിങ്ങൾക്ക് ഭഗവത്‌ഗീത കുറേക്കൂടി എളുപ്പത്തിൽ മനസ്സിലാക്കാൻ സാധിക്കും. ആ എമ്പതിപോലെ അഹിംസ എന്ന പദത്തിലൂടെ എന്നും ചിന്തിക്കേണ്ടത് മറ്റൊരുവനെ വേദനിപ്പിക്കുമ്പോൾ ആ വേദനയിലൂടെ മറ്റുളളവരിൽ ഉണ്ടാകുന്ന ആഴമൊന്ന് സ്വയം അറിയാൻ ശ്രമിക്കുക. അത് അറിയാൻ ശ്രമിച്ചാൽ ഒരിക്കലും നമുക്ക് മറ്റുള്ളവരെ വേദനിപ്പിക്കാൻ സാധിക്കില്ല. വേദനിപ്പിക്കണമെന്ന് തോന്നുകയുമില്ല. അങ്ങനെ നമ്മളിൽ ഒരു ഭർത്താവ് തീരുമാനിക്കുകയാണ്; ഞാൻ എൻറെ ഭാര്യയെ വേദനിപ്പിക്കില്ല. ഭാര്യ തീരുമാനിക്കുകയാണ്; ഞാൻ എൻറെ ഭർത്താവിനെ വേദനിപ്പിക്കില്ല. അച്‌ഛനും അമ്മയും തീരുമാനിക്കുകയാണ്; പരിധിക്കപ്പുറം മക്കളെ വേദനിപ്പിക്കില്ല. മക്കൾ തീരുമാനിക്കുകയാണ്; അച്‌ഛനേം, അമ്മയേം വേദനിപ്പിക്കില്ല. അവർക്ക് വേദനയുണ്ടാക്കുന്ന ഒന്നും ഞാൻ ചെയ്യില്ല. ഇങ്ങനെ എല്ലാവരും ചിന്തിക്കുക. എത്ര എളുപ്പമാണ്. വാക്കുകോണ്ടോ, പ്രവൃത്തികൊണ്ടോ വേദനയുളവാക്കുന്ന ഒന്നും നമ്മൾ ചെയ്യരുത്. 2. സത്യം: വെറുതെ സത്യമെന്ന് കേട്ടാൽ സാമാന്യ ജനതയ്‌ക്ക് അർത്ഥം വ്യക്‌തമാവണമെന്നില്ല. ഏതുകാര്യം പറയുമ്പോഴും ചെയ്യുമ്പോഴും തീരുമാനം എടുക്കുമ്പോഴും സത്യമെന്നത് എന്തെന്ന് മനസ്സിലാക്കണം. 90 ശതമാനം കാര്യങ്ങളിലും നമ്മൾ കമെന്റ് പറയുന്നത് ‘സത്യം’ എന്നത് എന്തെന്ന് അറിയാതെയാണ്. ഒന്ന് നമ്മൾ വീട്ടിനകത്തേക്ക് ഇറങ്ങിനോക്കുക. മകൻ അങ്ങനെ പ്രവർത്തിക്കാൻ കാരണമായതെന്ത്? മകൾ അങ്ങനെ കമെന്റ് പറയാൻ കാരണമെന്ത്? അച്‌ഛനും അമ്മയും ഒന്ന് ചിന്തിച്ചു നോക്കുക. അതുപോലെ അവർ വഴക്കുപറഞ്ഞു കഴിഞ്ഞാൽ മക്കളും ഒന്ന് ചിന്തിക്കുക. സത്യമറിയാൻ തീരുമാനമെടുക്കുന്നതിന് മുമ്പ് ഒന്ന് ശ്രമിക്കുക. സത്യാവസ്ഥ എന്തെന്ന് അറിയാനുള്ള മാനസികാവസ്ഥ ഉണ്ടാവണം. 3. ആസ്‌ഥേയം: സ്‌ഥേയം- ചൂഷണം ചെയ്യുക. ആസ്‌ഥേയം ചൂഷണം ചെയ്യാതിരിക്കുക. പലപ്പോഴും പലരും മറ്റുള്ളവരുടെ കൈയിൽ നിന്ന് സമ്പത്ത്, മറ്റുള്ളവരുടെ ദ്രവ്യം, മറ്റുള്ളവരുടെ പ്രസിദ്ധി, മറ്റുള്ളവരുടെ പ്രമോഷൻ, മറ്റുള്ളവർക്ക് അർഹതപ്പെട്ടത് എല്ലാം ചൂഷണം ചെയ്യാൻ ശ്രമിക്കാറുണ്ട്. മറ്റൊരുവനെ ചൂഷണം ചെയ്യാതിരിക്കുക. സർ ഐസക്ക് ന്യൂട്ടണിൻറെ നിയമം അറിയാമല്ലോ? എല്ലാ action നും pro and equal opposite reaction ഉണ്ടാകും. ആരെയെങ്കിലും നിങ്ങൾ കുളത്തിൽ ചാടിച്ചാൽ നിങ്ങൾ കിണറ്റിൽ ചാടുമെന്ന് ഉറപ്പ്. ഇത് ആർക്കും മാറ്റാൻ സാധിക്കാത്ത പ്രകൃതി നിയമമാണ്. അതുകൊണ്ട് ജീവിതത്തിൽ ആരെയും ചൂഷണം ചെയ്യരുത്. 4. ബ്രഹ്‌മചര്യം: പലപ്പോഴും ബ്രഹ്‌മചര്യത്തെ ദുർവ്യാഖ്യാനം ചെയ്യുന്നുണ്ട്. ലൈംഗികബന്ധത്തിൽനിന്ന് മാറിനിൽക്കലാണ് ബ്രഹ്‌മചര്യം എന്ന് പറയാറുണ്ട്. അത് തെറ്റാണ്. ബ്രഹ്‌മചര്യം എന്ന വാക്കിൻറെ ശരിയായ അർത്ഥം ജീവിതലക്ഷ്യത്തെക്കുറിച്ച് ബോധമുണ്ടാക്കുക എന്നതാണ്. നമ്മൾ ജീവിക്കുന്നില്ലേ, ആ ജീവിതത്തിന് ഒരു ലക്ഷ്യമുണ്ടാകണ്ടേ? ആ ലക്ഷ്യത്തെക്കുറിച്ച് ഒരു ബോധമുണ്ടാക്കണ്ടേ? അതാണ് ബ്രഹ്‌മചര്യം എന്ന് പറയുന്നത്. ബ്രഹ്‌മം Ultimate truth ചര്യം Process of walking towards truth. Ultimate truth എന്താണെന്ന് അറിയാനുള്ള പഥസഞ്ചലനമാണ് ബ്രഹ്‌മചര്യം. മക്കൾക്ക് വേണ്ട വിദ്യാഭ്യാസം ഒക്കെ നൽകി അവരെ നല്ല സ്‌ഥാനങ്ങളിൽ എത്തിച്ചതിനുശേഷം നമ്മുടെ ശിഷ്‌ടകാലം അല്‌പമെങ്കിലും നമ്മുടെ രാഷ്‌ട്രത്തിനും ധർമ്മത്തിനും വേണ്ടി ചെലവഴിക്കണം. കുറെയധികം വ്യക്‌തികളെ നമ്മൾ സഹായിക്കണം. എന്നിട്ട് ചിരിച്ചുകൊണ്ട് വേണം ഇവിടെനിന്നും യാത്രയാകാൻ. നമുക്ക് ജീവിതലക്ഷ്യം വേണം. പണ്ട് നമ്മുടെ നാട്ടിൽ ഹുയാൻസാങ്ങും ഫാഹിയാനും ഒക്കെ വന്ന സമയത്ത് ഓരോ പത്തു യോജന കഴിയുമ്പോഴും ഓരോ ധർമ്മാശുപത്രികൾ ഉണ്ടായിരുന്നത്രേ. അവിടെയൊക്കെ ഫ്രീ സർവീസ് ആയിരുന്നു. അവരുടെ ജീവിതത്തിൽ മക്കളൊക്കെ നല്ല നിലയിൽ എത്തിച്ചതിനുശേഷം ശിഷ്‌ടജീവിതം മറ്റുള്ളവരെ സഹായിക്കാനായി ഉപയോഗിച്ചിരുന്നവരായിരുന്നു. അത് നമുക്കും സാധിക്കണം. ഈ ശരീരത്തിൽനിന്നും ആത്മാവ് വിട്ടുപോകുന്നതിന് മുമ്പ് നമ്മൾക്ക് എന്തൊക്കെ സാമൂഹ്യസേവനങ്ങൾ ചെയ്യാൻ കഴിയുമോ അതൊക്കെ ചെയ്യാൻ സാധിക്കണം. ആ മഹത്വം നമ്മളിൽ ഉണ്ടാകണം. അതിന് ജീവിതലക്ഷ്യം വേണം. 5. അപരിഗ്രഹം: പരിഗ്രഹം മറ്റുള്ളവരുടേത് വേണമെന്നുള്ള തോന്നലുകൾ. അപരിഗ്രഹം ഉള്ളതുകൊണ്ട് സന്തോഷിക്കാൻ സാധിക്കില്ല. അത് ജീവിതത്തിൻറെ ഒരു മാർഗ്ഗമാക്കണം. എനിക്കുള്ളത്, ഈശ്വരനെനിക്ക് തന്നത്, എന്നെ അനുഗ്രഹച്ചത്, അതുകൊണ്ട് തൃപ്‌തിപ്പെട്ട് നമുക്ക് ജീവിക്കാൻ സാധിക്കണം. ആവശ്യമില്ലാത്തയിടത്തേക്ക് പരിധിക്കപ്പുറത്തേക്ക് ചാടരുത്. കേരളത്തിൽ 23 ശതമാനം വിദ്യാർത്ഥികളും Psychologically അബ്‌നോർമലാണ്. എസ്.എസ്.എൽ.സി. പരീക്ഷയ്‌ക്ക് മുമ്പ്, എൻട്രൻസ് പരീക്ഷയ്‌ക്ക് മുമ്പ് എന്തുകൊണ്ട്? അമ്മ നൽകുന്ന ടെൻഷൻ; അച്ഛൻ നൽകുന്ന ടെൻഷൻ, മക്കളോട് നമ്മൾ പറയാറില്ലേ എൻട്രൻസ് എഴുതി എംബി.ബി.എസ്. എടുത്ത് എം.ഡി. എടുത്ത് നീ നല്ല ഒരു ഡോക്ടർ ആകണമെന്ന്. ഡോക്ടർ ആകണമെന്ന ആഗ്രഹം മാത്രം വച്ച് ആ കുട്ടിയെ വളർത്തുന്നു. എവിടെയെങ്കിലുംവച്ച് പരാജയപ്പെട്ടാൽ കുട്ടിക്ക് ടെൻഷൻ, അമ്മയ്‌ക്ക് ടെൻഷൻ വീട്ടിനകത്തെ അന്തരീക്ഷം എത്ര നെഗറ്റീവാകുന്നു. അല്‌പം തമാശയായിട്ട് ഒന്നു ചിന്തിച്ചുനോക്കുക. എം.ബി.ബി.എസ്. ഡോക്ടർ ആകുന്നതും വെറ്റിനറി സയൻസ് എടുത്ത് ഡോക്ടർ ആകുന്നതും. എം.ബി.ബി.എസ്. എടുത്തവർക്ക് ഒറ്റ മൃഗത്തെ മാത്രമേ ചികിത്സിക്കാൻ സാധിക്കുകയുള്ളൂ. വെറ്റിനറി സയൻസ് എടുത്തയാൾക്ക് വിവിധ മൃഗങ്ങളെ ചികിത്സിക്കാൻ സാധിക്കും. ഇങ്ങനെ നമ്മൾ ചിന്തിക്കണം. അല്ലാതെ ഒന്നുമാത്രം നല്ലതാണ്. മറ്റത് ചീത്തയാണെന്ന സ്വഭാവം മാറണം. അവനവനുള്ളതുകൊണ്ട് ഭംഗിയായിട്ട് സംതൃപ്‌തമായിട്ടുള്ള ഒരു ജീവിതം നയിക്കാൻ സാധിക്കണം. 6. ശൗചം- അതായത് ശുചി: സാധിക്കുമെങ്കിൽ ആഴ്‌ചയിൽ രണ്ടു ദിവസമെങ്കിലും എണ്ണതേച്ച് കുളിക്കാൻ ശ്രമിക്കുക. നമ്മുടെ ശരീരത്തിലെ ലിപ്പോപ്രോട്ടീന് എണ്ണയുടെ ആവരണം അത്യാവശ്യമാണ്. പണ്ട് കേരളത്തിൽ ഉള്ളവർക്ക് സ്‌കിൻ കാൻസർ 0.2 ശതമാനം ആണ് ഉണ്ടായിരുന്നത്. ഇന്ന് കേരളീയർക്ക് 12.8 ശതമാനമാണ് സ്‌കിൻ കാൻസർ. അതിന് കാരണം ഇപ്പോൾ നമ്മൾ എണ്ണതേച്ച് കുളിക്കാറില്ല. അതൊന്ന് ശീലിക്കണം. ശുചിത്വം, ബാഹ്യമായ ശുചിത്വവും ആന്തരികമായ ശുചിത്വവും ഉൾപ്പെടുന്നു. അതിരാവിലെ എഴുന്നേറ്റ് മൂന്ന് ഗ്ലാസ് വെള്ളം കുടിക്കുന്നതുപോലെ നല്ല ഒരു Internal Cleaness വേറെയില്ല. രക്‌തത്തിൽ അധികമായിട്ടുള്ള ഷുഗർ ഫിൽറ്റർ ചെയ്‌ത് പുറത്തുപോകും. അതുപോലെ അധികമായിട്ടുളള ഉപ്പും ഫിൽറ്റർ ചെയ്‌ത് പുറത്തേക്ക് പോകും. രക്‌തം ശുദ്ധീകരിക്കാൻ ഇത്രയും ഗുണകരമായ മറ്റൊരു മാർഗം വേറെയില്ല. ശൗചത്തിൽ ഒന്നാമത്തേത് External body Cleaning by bath, and internal body Cleaning by taking watter. ഒരു പ്രാണായാമം- ശ്വാസോച്‌ഛ്വാസം ക്ലീൻ ചെയ്യാൻ ഉപകരിക്കും. പ്രാണായാമം ചെയ്യുന്നതിലൂടെ ബ്ലഡിന് വേണ്ട ഒക്‌സിജൻ ലഭിക്കുന്നു. അപ്പോൾ ശരീരത്തിലെ സെൽസ് ഉണർന്ന് പ്രവർത്തിക്കുന്നു. ഒരു ടെൻഷനും 7. സന്തോഷം: ഏറ്റവും പ്രധാനപ്പെട്ട ഒരു കാര്യമാണിത്. ഒരഞ്ച് മിനിറ്റ് നമ്മൾക്ക് ഇടവേള കിട്ടിയാൽ ആ അഞ്ചു മിനിറ്റ് നമുക്ക് സന്തോഷിക്കാൻ സാധിക്കണം. നമ്മൾ ഒരാളെ സ്വീകരിക്കുന്നതിന് എയർപോർട്ടിൽ ചെല്ലുന്നു. അപ്പോഴാണ് അറിയുന്നത് ഫ്‌ളൈറ്റ് അര മണിക്കൂർ ലേറ്റാണെന്ന്. അപ്പോൾ സാധാരണയായി നമ്മൾ എന്താണ് ചെയ്യുന്നത്? ആദ്യം പ്രധാനമന്ത്രിയെ ചീത്തവിളിക്കും. പിന്നെ ഏവിയേഷൻ മിനിസ്‌റ്ററിനെ ചീത്തവിളിക്കും. പിന്നെ വിമാനമോടിക്കുന്ന പൈലറ്റിനെ ചീത്തവിളിക്കും. അത് കഴിഞ്ഞ് മൊത്തം ശപിക്കാൻ തുടങ്ങും. ഒരുകാര്യം മനസ്സിലാക്കുക ഇതുകൊണ്ട് പ്രധാനമന്ത്രിയുടെ രക്‌തസമ്മർദ്ദം കൂടില്ല. ഈ ശാപവാക്കുകൾ നമ്മളെത്തന്നെ ടെൻഷനടിപ്പിക്കും. മറിച്ച് ഫ്‌ളൈറ്റ് അര മണിക്കൂർ ലേറ്റാണെന്ന് മനസ്സിലായാൽ അര മണിക്കൂർ ഈശ്വരൻ നമുക്ക് ഫ്രീ റ്റൈം തന്നിട്ടുണ്ട് എന്ന് കരുതുക. ഒരു ജോലിയും ചെയ്യാനില്ല. ഓഫീസിലേക്ക് പോകണ്ട, വീട്ടിലേക്ക് പോകണ്ട. ഒന്നും ചെയ്യേണ്ടതില്ല. ആ അര മണിക്കൂർ സന്തോഷിക്കാൻ പഠിക്കുക. കിട്ടുന്ന അഞ്ചു മിനിറ്റ് ആണെങ്കിലും അത് നെഗറ്റീവ് ചിന്തിക്കാതെ പോസിറ്റീവ് ആകാൻ നോക്കുക. വീട്ടിനകത്താണെങ്കിലും അത് സന്തോഷത്തോടെ കഴിയാൻ ശ്രമിക്കുക. മിക്കവാറും കേരളത്തിൽ പവർ കട്ടുണ്ട്. ആ സമയത്ത് ഭാര്യയും മക്കളും ഭർത്താവും ഒരുമിച്ചിരുന്ന് ഓഫീസിലുണ്ടായ കാര്യങ്ങളോ, കുട്ടികൾ സ്‌കൂളിലുണ്ടായ കാര്യങ്ങളോ പറയുക. ആ അരമണിക്കൂർ സമയം അന്ധകാരം, തമസോമ ജ്യോതിർഗമയ ആക്കാൻ ശ്രമിക്കുക. അല്ലാതെ മെഴുകുതിരി കത്തിച്ച് കുട്ടിയെ പഠിപ്പിക്കാതിരിക്കുക. കാരണം ഈ അര മണിക്കൂർ ഈശ്വരാനുഗ്രഹംകൊണ്ട് ലഭിച്ചതാണെന്ന് വിശ്വസിക്കുക. ആ അര മണിക്കൂർ നമ്മൾ സന്തോഷിക്കാൻ പഠിക്കണം. 8. തപഹ: തപസ്സ്: ജീവിതം തന്നെ ഒരു തപസ്സാക്കി മാറ്റാൻ ശ്രമിക്കുക. വീട്ടമ്മ ഒരു കപ്പ് ചോറുവയ്‌ക്കുമ്പോൾ അതൊരു തപസ്സാണ്. ഓഫീസിൽ ഫയൽ നോക്കുമ്പോൾ അതൊരു തപസ്സാണ്. ആ തപസ്സ് ജീവിതത്തിൽ അനുവർത്തിക്കാൻ സാധിക്കണം. ഭാര്യയെ നന്നായി നോക്കുന്ന തപസ്സ്. ഓഫീസിൽ കൃത്യസമയത്ത് എത്തുന്ന തപസ്സ്. ഭർത്താവിന് ആവശ്യമുള്ളതൊക്കെ കൊടുക്കുന്ന തപസ്സ്. മക്കളെ വളർത്തുന്ന തപസ്സ്. ഓഫീസിൽ നാം ചെയ്‌തുതീർക്കേണ്ട കർമ്മമെന്ന തപസ്സ്. എല്ലാം ഒരു തപസ്സുപോലെ ചെയ്യുവാൻ കഴിയണം. വളരെ സന്തോഷത്തോടുകൂടി ഒരു പ്രവൃത്തി ചെയ്യുവാനെടുക്കുന്ന കലോറി താപത്തിൻറെ എത്രയോ മടങ്ങ് വേണം; അത് മനസ്സില്ലാ മനസ്സോടെ ശപിച്ചുകൊണ്ട് ചെയ്യാൻ. അതായത് അർദ്ധമനസ്സോടുകൂടി നെഗറ്റീവ് ചിന്തിച്ച് ഒരു കാര്യവും ചെയ്യരുത്. ചിലപ്പോഴൊക്കെ നമുക്ക് തോന്നാറില്ലേ ഇന്ന് ഇത്രയും ജോലി ചെയ്‌തിട്ടും എനിക്ക് ഒരു ക്ഷീണവുമില്ലെന്ന്. അത് മുകളിൽ പറഞ്ഞ കാരണംകൊണ്ടാണ്. നിറഞ്ഞ സംതൃപ്‌തിയോടുകൂടിയാണ് ആ ജോലി ചെയ്‌തത്. എനർജി കുറച്ചേ ചെലവായുള്ളൂ. 9. സ്വാധ്യായം: നിങ്ങൾ എവിടെ വർക്കു ചെയ്യുകയാണെങ്കിലും ഏതു ജോലി ചെയ്യുകയാണെങ്കിലും അതിനെക്കുറിച്ച് പരമാവധി അറിവു നേടണം. നിങ്ങൾ ഒരു ക്ലെർക്കാണെങ്കിൽ ഒരു ക്ലെർക്ക് അറിയേണ്ട എല്ലാക്കാര്യങ്ങളും പരമാവധി പഠിക്കണം. ഒരു വീട്ടമ്മയാണെങ്കിൽ ഉണ്ടാക്കാൻ സാധിക്കുന്ന എല്ലാ കറികളും ഉണ്ടാക്കാൻ പഠിക്കണം. പഠിച്ചാൽ മാത്രം പോരാ ഭർത്താവിന് തിന്നാൻ പാകത്തിന് ഉണ്ടാക്കണം. അതാണ് സ്വാധ്യായംകൊണ്ട് അർത്ഥമാക്കുന്നത്. പഠിക്കുക; എല്ലാം പഠിക്കുക. ജീവിതത്തിൽ സാധിക്കുന്ന അത്രയും അറിവു നേടുക. 10. ഈശ്വര പ്രണിധാനം: ഈശ്വരൻ എന്നൊരു ശക്‌തിയുണ്ടെന്ന് മനസ്സിലാക്കുക. ചിലർ ചോദിക്കാറുണ്ട് നിങ്ങൾ ഈശ്വരനെ കണ്ടിട്ടുണ്ടോയെന്ന്? ഉത്തരം പറയുന്നതിന് മുമ്പ് നിങ്ങൾ ഒന്നുകിൽ ജിയോഗ്രഫി ചാനൽ ഓണ് ചെയ്യുക അല്ലെങ്കിൽ ഡിസ്‌ക്കവറി ചാനൽ ഓണ് ചെയ്യുക. 87 ലക്ഷം തരത്തിലുള്ള ജന്തുക്കളുണ്ട് ഭൂമിയിൽ. അത് ജനിച്ച് വലുതായി മരിക്കുന്ന സീൻ വരെ നിങ്ങൾക്ക് അതിൽ കാണാൻ സാധിക്കും. കടപ്പാട് : ഓം നമോ ഭഗവതേ വാസുദേവായ! ശ്രീ ഗുരുവായൂരപ്പൻ

ഋഗ്വേദത്തിലെ പത്താം മണ്ഡലത്തിൽ വരുന്ന സൂര്യാ സൂക്തത്തിലും വിവാഹ മന്ത്രങ്ങളിലും, ഒരു സ്ത്രീ വിവാഹത്തിന് മുമ്പ് ദൈവിക ശക്തികളുടെ സംരക്ഷണത്തിൽ ഉണ്ടെന്ന ആശയം പറയപ്പെടുന്നു: സോമഃ പ്രഥമോ വിവിദേ: ആദ്യം സോമൻ (ചന്ദ്രൻ) അവളെ കൈക്കൊള്ളുന്നു. (അവളുടെ മനസിനെയും സൗമ്യതയെയും സംരക്ഷിക്കുന്നു എന്നർത്ഥം) ഗന്ധർവോ വിവിദ ഉത്തരഃ: പിന്നീട് ഗന്ധർവൻ അവളെ കൈക്കൊള്ളുന്നു. (അവളുടെ സൗന്ദര്യവും യൗവനവും സംരക്ഷിക്കുന്നു) തൃതീയോ അഗ്നിഷ്‌ടേ പതിഃ: മൂന്നാമതായി അഗ്നി അവളുടെ രക്ഷകനാണ്. (ശുദ്ധീകരണത്തിന്റെയും പവിത്രതയുടെയും പ്രതീകം) തുരീയസ്തേ മനുഷ്യജഃ: നാലാമതായി മനുഷ്യനായ ഭർത്താവാണ് അവളെ സ്വീകരിക്കുന്നത്. ഇതിന്റെ താത്വിക അർത്ഥം: ഇവിടെ “അർപ്പിക്കുക” അല്ലെങ്കിൽ “പതി” എന്നത് സാധാരണ ഭൗതിക അർത്ഥത്തിൽ അല്ല. സോമൻ (ചന്ദ്രൻ): പെൺകുട്ടിയുടെ മാനസിക വളർച്ചയും സൗമ്യതയും വളർത്തുന്ന ദൈവിക ശക്തി. ഗന്ധർവൻ: അവളുടെ സൗന്ദര്യവും കലാപരമായ ഗുണങ്ങളും സംരക്ഷിക്കുന്നവൻ. അഗ്നി: ശുദ്ധീകരണത്തിന്റെ പ്രതീകമായി, വിവാഹസമയത്ത് സാക്ഷിയായ അഗ്നി അവളെ ശുദ്ധയാക്കി ഭർത്താവിന് കൈമാറുന്നു എന്ന ആശയം. ഇതിലൂടെ സ്ത്രീയുടെ ജീവിതം ഒരു ദൈവിക പരിപാലനത്തിലൂടെ മുന്നേറുന്നു എന്ന ആഴത്തിലുള്ള ആത്മീയ സന്ദേശമാണ് സൂചിപ്പിക്കുന്നത്.

ദൈവനാമം ഉരുവിടുകയോ ആവർത്തിച്ച് ജപിക്കുകയോ ചെയ്യുന്നത് ലോകത്തിലെ മിക്കവാറും എല്ലാ മതങ്ങളിലും ഒരു പ്രധാന ആരാധനാക്രമമാണ്. ഇതിനെ ഓരോ മതത്തിലും വ്യത്യസ്ത പേരുകളിലാണ് വിളിക്കുന്നത്: ഹിന്ദുമതം: 'നാമജപം' അല്ലെങ്കിൽ 'മന്ത്രജപം' എന്ന് അറിയപ്പെടുന്നു. ദൈവത്തിൻ്റെ നാമങ്ങളോ (ഉദാ: 'ഓം നമോ നാരായണായ', 'ഓം നമഃ ശിവായ') പവിത്രമായ മന്ത്രങ്ങളോ ആവർത്തിച്ചു ചൊല്ലുന്നതിലൂടെ മനഃശാന്തിയും ദൈവസാമീപ്യവും ലഭിക്കുമെന്ന് വിശ്വസിക്കപ്പെടുന്നു. ഇസ്‌ലാം മതം: 'ദിക്ർ' (Dhikr) എന്നാണ് ഇത് അറിയപ്പെടുന്നത്. അല്ലാഹുവിൻ്റെ നാമങ്ങളോ സ്തുതിവചനങ്ങളോ (ഉദാ: 'അൽഹംദുലില്ലാഹ്', 'സുബ്ഹാനല്ലാഹ്') ഉരുവിടുന്നത് ഇതിൽ ഉൾപ്പെടുന്നു. ഇതിനായി 'തസ്ബീഹ്' മാലകൾ ഉപയോഗിക്കാറുണ്ട്. ക്രിസ്തുമതം: പ്രാർത്ഥനകൾ ആവർത്തിച്ചു ചൊല്ലുന്ന രീതി ഇതിലുണ്ട്. കത്തോലിക്കാ സഭയിലെ 'ജപമാല' (Rosary) സമർപ്പണം ഇതിന് ഉദാഹരണമാണ്. യേശുവിൻ്റെ നാമം ഉച്ചരിച്ചുകൊണ്ടുള്ള 'ജീസസ് പ്രെയർ' (Jesus Prayer) എന്ന രീതിയും നിലവിലുണ്ട്. സിഖ് മതം: 'നാം സിമ്രാൻ' (Naam Simran) എന്നത് സിഖ് വിശ്വാസത്തിലെ പ്രധാന ഭാഗമാണ്. 'വാഹേഗുരു' എന്ന നാമം ജപിക്കുന്നതിലൂടെ ദൈവവുമായി ഒന്നിക്കാൻ സാധിക്കുമെന്ന് ഇവർ വിശ്വസിക്കുന്നു. ബുദ്ധമതം: മന്ത്രങ്ങൾ ഉരുവിടുന്ന രീതി (Chanting) ബുദ്ധമതത്തിലുമുണ്ട്. 'ഓം മണി പദ്മേ ഹം' (Om Mani Padme Hum) പോലുള്ള മന്ത്രങ്ങൾ ആവർത്തിച്ചു ചൊല്ലുന്നത് മനസ്സിൻ്റെ ശുദ്ധീകരണത്തിന് സഹായിക്കുമെന്ന് അവർ കരുതുന്നു. പേരുകളിലും രീതികളിലും വ്യത്യാസമുണ്ടെങ്കിലും, ഏകശ്രദ്ധയോടെ ദൈവനാമം ഉച്ചരിക്കുന്നത് ആത്മീയമായ ഉന്നതിക്കും മാനസികമായ ഏകാഗ്രതയ്ക്കും സഹായിക്കുമെന്നതാണ് എല്ലാ മതങ്ങളുടെയും പൊതുവായ കാഴ്ചപ്പാട്.

ഭഗവാൻ പറയുന്നത് ഒന്നും നമ്മൾ അനുസരിക്കുന്നില്ലെങ്കിൽ വേണ്ട ഉപദേശങ്ങൾ തന്ന് അവസാനം ജീവൻ എടുത്ത് ശരീരത്തെ ദഹിപ്പിച്ചു ഭസ്മം ആക്കി ദേഹത്ത് ധരിക്കും. 🔹 ഇതിന്റെ യഥാർത്ഥ അർത്ഥം 1. ഉപദേശം ആദ്യം, നമ്മളെ 👉 ബുദ്ധി, അനുഭവം, ഗുരു, ശാസ്ത്രം വഴി ഉപദേശിക്കുന്നു ഉദാഹരണത്തിന് Bhagavad Gitaയിൽ ധർമ്മം പാലിക്കേണ്ടതിന്റെ പ്രാധാന്യം പറയുന്നു. 2. നമ്മൾ അനുസരിക്കാത്തപ്പോൾ എന്ത് സംഭവിക്കുന്നു? ഭഗവാൻ നേരിട്ട് ശിക്ഷിക്കുന്നില്ല. 👉 നമ്മുടെ പ്രവൃത്തികളുടെ ഫലം (കർമ്മഫലം) തന്നെയാണ് വരുന്നത് ഇത് “ശിക്ഷ” പോലെ തോന്നാം, പക്ഷേ അത് 👉 പഠിപ്പിക്കാൻ ഉള്ള അനുഭവം ആണ്. 3. ജീവൻ എടുത്ത് ശരീരം ഭസ്മമാക്കുന്നത് ഇത് ഭയപ്പെടുത്താൻ അല്ല, മറിച്ച് സത്യം കാണിക്കാൻ: ശരീരം നശ്വരം ആത്മാവ് നിത്യമാണ് അവസാനം എല്ലാം ഭസ്മം ശിവൻ ഭസ്മം ധരിക്കുന്നത് 👉 “അഹങ്കാരം വേണ്ട, എല്ലാം നശ്വരം” എന്ന ഓർമ്മപ്പെടുത്തൽ 4. ഭഗവാൻ ധരിക്കുന്നു എന്നത് എന്ത് സൂചിപ്പിക്കുന്നു? 👉 എല്ലാം ഭഗവാനിൽ നിന്നാണ് വരുന്നത് 👉 എല്ലാം ഭഗവാനിലേക്കാണ് മടങ്ങുന്നത് 🔹 ലളിതമായി പറഞ്ഞാൽ 👉 “ഭഗവാൻ ആദ്യം ഉപദേശിക്കുന്നു 👉 നമ്മൾ കേൾക്കില്ലെങ്കിൽ ജീവിതം തന്നെ പഠിപ്പിക്കും 👉 അവസാനം ശരീരം നശിക്കും — അതുകൊണ്ട് ധർമ്മത്തോടെ ജീവിക്കണം” ഇത് ഭയത്തിന്റെ സന്ദേശം അല്ല, 👉 ജാഗ്രതയും വൈരാഗ്യവും നൽകുന്ന സന്ദേശം ആണ്.

വ്യാസ ഭഗവാൻ മഹാഭാരതം രചിച്ചത് കുരുക്ഷേത്ര യുദ്ധത്തിന് ശേഷമാണ് എന്നതാണ് പൊതുവായ വിശ്വാസവും ഗ്രന്ഥങ്ങളിലെ സൂചനകളും. ഇതിനെക്കുറിച്ചുള്ള കൂടുതൽ വിവരങ്ങൾ താഴെ പറയുന്നവയാണ്: യുദ്ധാനന്തര രചന: പാണ്ഡവരുടെയും കൗരവരുടെയും വംശത്തിലുള്ള പ്രമുഖരെല്ലാം മരിച്ചതിന് ശേഷമാണ് വ്യാസൻ ഈ ഇതിഹാസം രചിച്ചതെന്ന് മഹാഭാരതത്തിലെ 'ആദിപർവ്വത്തിൽ' തന്നെ പരാമർശിക്കുന്നുണ്ട്. രചനയുടെ സമയം: യുദ്ധം കഴിഞ്ഞ് ഏകദേശം 18 വർഷങ്ങൾക്ക് ശേഷമാണ് വ്യാസൻ ഇതിന്റെ രചന ആരംഭിച്ചതെന്നും, അത് പൂർത്തിയാക്കാൻ മൂന്ന് വർഷമെടുത്തു എന്നുമാണ് കരുതപ്പെടുന്നത്. ദിവ്യദൃഷ്ടി: വ്യാസൻ ഒരു 'ത്രികാലജ്ഞാനി' (ഭൂതവും വർത്തമാനവും ഭാവിയും അറിയുന്നവൻ) ആയിരുന്നതിനാൽ യുദ്ധത്തിന് മുൻപേ തന്റെ ദിവ്യദൃഷ്ടിയാൽ ഈ സംഭവങ്ങൾ അദ്ദേഹം കണ്ടിരുന്നു. എങ്കിലും, സംഭവങ്ങൾ നടന്നു കഴിഞ്ഞാണ് അദ്ദേഹം ഇത് ഗ്രന്ഥരൂപത്തിലാക്കിയത്. ഗണപതിയുടെ സഹായം: വ്യാസൻ പറഞ്ഞു കൊടുക്കുന്ന ശ്ലോകങ്ങൾ ഗണപതി ഭഗവാനാണ് എഴുതിയെടുത്തതെന്നാണ് ഐതിഹ്യം. ആദ്യ അവതരണം: വ്യാസൻ രചിച്ച ഈ കാവ്യം അദ്ദേഹത്തിന്റെ ശിഷ്യനായ വൈശമ്പായനനാണ് ജനമേജയ മഹാരാജാവിന്റെ സർപ്പസത്രത്തിൽ വെച്ച് ആദ്യമായി ജനങ്ങൾക്കായി ചൊല്ലിക്കൊടുത്തത്. മഹാഭാരതത്തിന് ആകെ 18 പർവ്വങ്ങളാണ് ഉള്ളത്. ഇതിനെ ഒരു പ്രധാന പർവ്വം മാത്രമായി വേർതിരിക്കാൻ കഴിയില്ലെങ്കിലും, ഉള്ളടക്കത്തിന്റെ പ്രാധാന്യം അനുസരിച്ച് ചില പർവ്വങ്ങൾ വളരെ പ്രധാനപ്പെട്ടതായി കണക്കാക്കപ്പെടുന്നു. മഹാഭാരതത്തിലെ 18 പർവ്വങ്ങൾ താഴെ പറയുന്നവയാണ്: 1. ആദി പർവ്വം: കഥയുടെ തുടക്കം, പാണ്ഡവരുടെയും കൗരവരുടെയും ജനനം. 2. സഭാ പർവ്വം: മയസഭയുടെ നിർമ്മാണം, ചൂതാട്ടം, പാണ്ഡവരുടെ വനവാസം നിശ്ചയിക്കപ്പെടുന്നത്. 3. വന പർവ്വം (ആരണ്യ പർവ്വം): പാണ്ഡവരുടെ 12 വർഷത്തെ വനവാസം. 4. വിരാട പർവ്വം: പാണ്ഡവരുടെ ഒരു വർഷത്തെ അജ്ഞാതവാസം. 5. ഉദ്യോഗ പർവ്വം: യുദ്ധത്തിനുള്ള ഒരുക്കങ്ങൾ, കൃഷ്ണദൂത്. 6. ഭീഷ്മ പർവ്വം: യുദ്ധത്തിന്റെ തുടക്കം, ഭഗവദ്ഗീത ഈ പർവ്വത്തിലാണ് ഉൾപ്പെടുന്നത് (ഇത് വളരെ പ്രധാനമായി കണക്കാക്കപ്പെടുന്നു). 7. ദ്രോണ പർവ്വം: ദ്രോണാചാര്യരുടെ നേതൃത്വത്തിലുള്ള യുദ്ധം, അഭിമന്യു വധം. 8. കർണ്ണ പർവ്വം: കർണ്ണന്റെ നേതൃത്വത്തിലുള്ള യുദ്ധം. 9. ശല്യ പർവ്വം: യുദ്ധത്തിന്റെ അവസാന ഘട്ടം, ദുര്യോധന വധം. 10. സൗപ്തിക പർവ്വം: ഉറങ്ങിക്കിടന്ന പാണ്ഡവ പുത്രന്മാരെ അശ്വത്ഥാമാവ് വധിക്കുന്നത്. 11. സ്ത്രീ പർവ്വം: യുദ്ധത്തിൽ മരിച്ചവർക്കായി ഗാന്ധാരിയുടെയും മറ്റും വിലാപം. 12. ശാന്തി പർവ്വം: മഹാഭാരതത്തിലെ ഏറ്റവും വലിയ പർവ്വം. ഭീഷ്മർ യുധിഷ്ഠിരന് രാജധർമ്മം ഉപദേശിക്കുന്നു. 13. അനുശാസന പർവ്വം: ഭീഷ്മരുടെ ബാക്കി ഉപദേശങ്ങൾ, അദ്ദേഹത്തിന്റെ മരണം. 14. അശ്വമേധിക പർവ്വം: യുധിഷ്ഠിരന്റെ അശ്വമേധ യാഗം. 15. ആശ്രമവാസിക പർവ്വം: ധൃതരാഷ്ട്രർ, ഗാന്ധാരി, കുന്തി എന്നിവർ വനത്തിലേക്ക് പോകുന്നത്. 16. മൗസല പർവ്വം: യാദവ കുലത്തിന്റെ നാശവും കൃഷ്ണന്റെ സ്വർഗ്ഗാരോഹണവും. 17. മഹാപ്രസ്ഥാന പർവ്വം: പാണ്ഡവരുടെ ഹിമാലയ യാത്ര. 18. സ്വർഗ്ഗാരോഹണ പർവ്വം: പാണ്ഡവരുടെ സ്വർഗ്ഗ പ്രവേശം. ഇതിൽ ഭഗവദ്ഗീത അടങ്ങുന്ന ഭീഷ്മ പർവ്വവും, ഏറ്റവും കൂടുതൽ ധർമ്മോപദേശങ്ങൾ അടങ്ങിയ ശാന്തി പർവ്വവും സവിശേഷ പ്രാധാന്യമുള്ളവയാണ്.

ഭാരതത്തിലെ മഹർഷിയായിരുന്ന ആപസ്തംഭൻ രചിച്ച ഗ്രന്ഥങ്ങളെയാണ് പൊതുവെ ഈ പേരിൽ അറിയപ്പെടുന്നത്. കൃഷ്ണയജുർവേദത്തിലെ തൈത്തിരീയ ശാഖയുമായി ബന്ധപ്പെട്ട ആപസ്തംഭ കൽപ്പസൂത്രത്തിലെ ഭാഗങ്ങളാണ് ഇവയിൽ പ്രധാനം. ഇതിൽ പ്രധാനമായും താഴെ പറയുന്ന ഗ്രന്ഥങ്ങൾ ഉൾപ്പെടുന്നു: ആപസ്തംഭ ധർമ്മസൂത്രം: വ്യക്തികളും സമൂഹവും പിന്തുടരേണ്ട നിയമങ്ങൾ, ധർമ്മങ്ങൾ, ആചാരങ്ങൾ എന്നിവയെക്കുറിച്ച് പ്രതിപാദിക്കുന്ന സുപ്രധാന ഗ്രന്ഥമാണിത്. ഇത് പ്രാചീന ഭാരതത്തിലെ നിയമസംഹിതകളിൽ ഒന്നായി കണക്കാക്കപ്പെടുന്നു. ആപസ്തംഭ ശ്രൗതസൂത്രം: യജ്ഞങ്ങളും മറ്റ് വൈദിക കർമ്മങ്ങളും എങ്ങനെ അനുഷ്ഠിക്കണം എന്നതിനെക്കുറിച്ചുള്ള വിശദമായ വിവരണങ്ങൾ ഇതിലുണ്ട്. ആപസ്തംഭ ഗൃഹ്യസൂത്രം: വിവാഹം, ഉപനയനം തുടങ്ങിയ ഗൃഹസ്ഥാശ്രമികൾ ചെയ്യേണ്ട ചടങ്ങുകളെക്കുറിച്ച് ഇതിൽ പ്രതിപാദിക്കുന്നു. ആപസ്തംഭ ശുൽബസൂത്രം: ഇത് ഗണിതശാസ്ത്രപരമായി വളരെ പ്രാധാന്യമുള്ള ഒന്നാണ്. യജ്ഞശാലകളും ഹോമകുണ്ഡങ്ങളും നിർമ്മിക്കുന്നതിനുള്ള ജ്യാമിതീയ (Geometry) നിയമങ്ങൾ ഇതിൽ വിവരിക്കുന്നു. രണ്ടിന്റെ വർഗ്ഗമൂലം ( ) കൃത്യമായി കണക്കാക്കിയതിനും പൈതഗോറസ് സിദ്ധാന്തത്തിന് സമാനമായ ആശയങ്ങൾ അവതരിപ്പിച്ചതിനും ഈ ഗ്രന്ഥം ലോകപ്രശസ്തമാണ്. പ്രധാന പ്രത്യേകതകൾ: ദക്ഷിണ ഭാരതത്തിലാണ് ആപസ്തംഭൻ ജീവിച്ചിരുന്നതെന്ന് കരുതപ്പെടുന്നു. ബി.സി.ഇ 600-നും 300-നും ഇടയിലാണ് ഈ ഗ്രന്ഥങ്ങളുടെ രചനാകാലമായി കണക്കാക്കുന്നത്. ആദിശങ്കരാചാര്യർ ആപസ്തംഭ ധർമ്മസൂത്രത്തിലെ 'അധ്യാത്മ പടലം' എന്ന ഭാഗത്തിന് ശങ്കരാചാര്യർ എഴുതിയ വ്യാഖ്യാനം (വിവരണം) പണ്ഡിതലോകത്ത് വളരെ പ്രസിദ്ധമാണ്. ആത്മജ്ഞാനത്തെക്കുറിച്ചും ബ്രഹ്മത്തെക്കുറിച്ചുമുള്ള ആഴമേറിയ ആശയങ്ങളാണ് ഈ ഭാഗത്ത് പ്രതിപാദിക്കുന്നത്. ശാങ്കരഭാഷ്യങ്ങളിലെ ഏറ്റവും പ്രധാനപ്പെട്ടവ പ്രസ്ഥാനത്രയ ഭാഷ്യങ്ങൾ എന്നാണ് അറിയപ്പെടുന്നത്. അവ താഴെ പറയുന്നവയാണ്: ബ്രഹ്മസൂത്ര ഭാഷ്യം: ശങ്കരാചാര്യരുടെ ഏറ്റവും പ്രധാനപ്പെട്ട കൃതിയായി ഇത് കണക്കാക്കപ്പെടുന്നു. അദ്വൈത ദർശനത്തിന്റെ അടിസ്ഥാന ശിലയാണിത്. ഭഗവദ്ഗീതാ ഭാഷ്യം: ഭഗവദ്ഗീതയിലെ ശ്ലോകങ്ങൾക്ക് അദ്വൈതപരമായി നൽകിയിട്ടുള്ള വ്യാഖ്യാനമാണിത്. ഉപനിഷദ് ഭാഷ്യങ്ങൾ: ദശോപനിഷത്തുകൾക്ക് (ഈശം, കേനം, കഠം, പ്രശ്നം, മുണ്ഡകം, മാണ്ഡൂക്യം, തൈത്തിരീയം, ഐതരേയം, ചാന്ദോഗ്യം, ബൃഹദാരണ്യകം) അദ്ദേഹം വ്യാഖ്യാനങ്ങൾ രചിച്ചിട്ടുണ്ട്. കൂടാതെ വിഷ്ണുസഹസ്രനാമം, ലളിതാ തൃശതി എന്നിവയ്ക്കും അദ്ദേഹം ഭാഷ്യങ്ങൾ രചിച്ചിട്ടുണ്ടെന്ന് വിശ്വസിക്കപ്പെടുന്നു.

വൈശാഖമാസം /മാധവ മാസം ഏപ്രിൽ 18 മുതൽ മെയ് 16 വരെ വ്രതവിശുദ്ധി നിറയും "വൈശാഖമാസപുണ്യകാലം". വ്രതവിശുദ്ധി നിറയും വൈശാഖമാസം ഗുരുവായൂര്‍ ഉള്‍പ്പെടെയുള്ള വൈഷ്ണവ ക്ഷേത്രങ്ങളിലെല്ലാം അതീവ പ്രാധാന്യത്തോടെ ആചരിച്ചു വരുന്ന വൈശാഖപുണ്യമാസം ആരംഭിക്കുന്നു. ഏപ്രില്‍ 18 മുതല്‍ മേയ് 16 വരെയാണു ഈ വര്‍ഷത്തെ വൈശാഖമാസാചരണം. ഈശ്വരാരാധനയ്ക്ക് വിശിഷ്യാ വിഷ്ണു ആരാധനയ്ക്ക് ശ്രേഷ്ഠമായ മാസങ്ങളാണ് മാഘം, വൈശാഖം, കാര്‍ത്തികം എന്നിവ.ഈ മൂന്നുമാസങ്ങളില്‍ അതിശ്രേഷ്ഠമാണ് വൈശാഖം.മാധവനായ വിഷ്ണുവിനു പ്രിയങ്കരമായതിനാല്‍ മാധവ മാസം എന്നും വൈശാഖം അറിയപ്പെടുന്നു. പൗര്‍ണ്ണമി ദിനത്തില്‍ വിശാഖം നക്ഷത്രം വരുന്ന മാസമാണു വൈശാഖം. വിശാഖാതാരകായുക്താ വൈശാഖീ പൂര്‍ണ്ണിമാ ഭവേത് സാ വൈശാഖീ യത്ര മാസി സ വൈശാഖഃ പ്രകീര്‍ത്തിതഃ (ശബ്ദരത്‌നാവലി) വൈശാഖീ പൗര്‍ണമാസീ ച സംയുതാ ച വിശാഖയാ (ബൃഹദ്ധര്‍മ്മപുരാണം 15:25) സ്‌കന്ദപുരാണം വൈഷ്ണവ ഖണ്ഡത്തിലെ വൈശാഖമാഹാത്മ്യം(25അദ്ധ്യായങ്ങള്‍),പദ്മ പുരാണം പാതാള ഖണ്ഡത്തിലെ വൈശാഖമാഹാത്മ്യം(21 അദ്ധ്യായങ്ങള്‍) എന്നിവ ഈ മാസത്തിന്റെ പവിത്രത വ്യക്തമാക്കുന്നു. ‘മാസാനാം ധര്‍മ്മ ഹേതൂനാം വൈശാഖശ്‌ചോത്തമം’ എന്നും ‘ന മാധവ സമോ മാസോ ന കൃതേന സമം യുഗം’ എന്നും ‘മാധവഃ പരമോ മാസഃ ശേഷശായിപ്രിയഃ സദാ’ എന്നും സ്‌കന്ദപുരാണം (വൈശാഖമാഹാത്മ്യം 1:14, 2:1, 2:6). സര്‍വവിദ്യകളിലും ശ്രേഷ്ഠമായ വേദമെന്നതു പോലെ,സര്‍വമന്ത്രങ്ങളിലും ശ്രേഷ്ഠമായ പ്രണവമെന്നതു പോലെ, സര്‍വവൃക്ഷങ്ങളിലും ശ്രേഷ്ഠമായ കല്‍പവൃക്ഷമെന്നതു പോലെ, സര്‍വപക്ഷികളിലും ശ്രേഷ്ഠനായ ഗരുഡനെന്നതു പോലെ, സര്‍വനദികളിലും ശ്രേഷ്ഠയായ ഗംഗയെന്നതു പോലെ, സര്‍വ രത്‌നങ്ങളിലും ശ്രേഷ്ഠമായ കൗസ്തുഭമെന്നതു പോലെ, സര്‍വമാസങ്ങളിലും ശ്രേഷ്ഠമായത് വൈശാഖമാണ്. വൈശാഖ മാസത്തിലെ മുപ്പത് ദിവസങ്ങളും പുണ്യദിനങ്ങളാണ്(ത്രിംശച്ച തിഥയഃ പുണ്യാ വൈശാഖേ മേഷഗേ രവൗ: വൈശാഖമാഹാത്മ്യം 22:2). ഈ മാസത്തില്‍ സ്‌നാനം, ദാനം, തപം, ഹോമം, ദേവതാര്‍ച്ചന തുടങ്ങിയ സത്കര്‍മ്മങ്ങള്‍ അനുഷ്ഠിക്കണം(സ്‌നാനം ദാനം തപോ ഹോമോ ദേവതാര്‍ച്ചന സത്ക്രിയാഃ വൈശാഖമാഹാത്മ്യം22:4).വൈശാഖത്തിലെ സ്‌നാനം, ദാനം, വിഷ്ണുപൂജ എന്നിവയുടെ മഹിമ വ്യക്തമാക്കുന്ന നിരവധി കഥകള്‍ പദ്മ/സ്‌കന്ദ പുരാണങ്ങളില്‍ കാണാം. വൈശാഖ മാസത്തിന്റെ പ്രാധാന്യങ്ങൾ വൈശാഖത്തില്‍ പ്രഭാതസ്‌നാനത്തിനു വളരെയധികം പ്രാധാന്യം കല്‍പ്പിച്ചിരിക്കുന്നു. മഹാവിഷ്ണു പ്രീതി നേടാന്‍ വൈശാഖസ്‌നാനത്തിനു തുല്യമായ മറ്റ് പുണ്യകര്‍മ്മമില്ല. (നാളനേന സദൃശോ ലോകേ വിഷ്ണുപ്രീതിവിധായകഃ വൈശാഖസ്‌നാനനിരതേ മേഷേ പ്രാഗര്യമോദയാത് : വൈശാഖമാഹാത്മ്യം 1:15). വൈശാഖമാസത്തില്‍ ത്രിലോകങ്ങളിലുമുള്ള സര്‍വതീര്‍ത്ഥങ്ങളുടേയും സാന്നിധ്യം എല്ലാ നദികളിലും, ജലാശയങ്ങളിലും സൂര്യോദയം കഴിഞ്ഞ് ആറു നാഴിക വരെ ഉണ്ടാകും എന്നതിനാല്‍ പ്രാതഃസ്‌നാനം സര്‍വതീര്‍ത്ഥസ്‌നാന ഫലം നല്‍കുന്നു എന്ന് പദ്മ പുരാണവും സ്‌കന്ദ പുരാണവും പറയുന്നു. ദാനകര്‍മ്മങ്ങള്‍ക്ക് അനുയോജ്യമാസവുമാണ് വൈശാഖം. വൈശാഖ ദാനങ്ങളില്‍ ഏറ്റവും പ്രധാനപ്പെട്ടത് ജല ദാനമാണ് (‘ന ജലേന സമം ദാനം’വൈശാഖമാഹാത്മ്യം 2:2, ‘സര്‍വദാനേഷു യത് പുണ്യം സര്‍വതീര്‍ഥേഷു യത് ഫലം തത്ഫലം സമവാപ്‌നോതി മാധവേ ജല ദാനതഃ’വൈശാഖമാഹാത്മ്യം22:11). അതു പോലെ തന്നെ യാത്ര ചെയ്തു വലഞ്ഞു വരുന്ന പഥികര്‍ക്ക് വിശ്രമിക്കുവാന്‍ വഴിയമ്പലങ്ങളും, തണ്ണീര്‍ പന്തലുകളും നിര്‍മ്മിച്ച് ജലം ദാനം ചെയ്യുന്നതും യാത്രികര്‍ക്ക് ഛത്രം(കുട), പാദുകം(ചെരിപ്പ്), വ്യജനം(വിശറി), അന്നം(ആഹാരം), പര്യങ്കം(കിടക്ക), കംബളം(പുതപ്പ്), തണുപ്പു നല്‍കുന്ന കര്‍പ്പൂരം, ചന്ദനം, ഗോരോചനം, കസ്തൂരി തുടങ്ങിയ സുഗന്ധദ്രവ്യങ്ങള്‍ എന്നിവ ദാനം ചെയ്യുന്നതും പുണ്യദായകമായി കരുതപ്പെടുന്നു. ഗ്രീഷ്മ ഋതുവില്‍(വേനല്‍ക്കാലം) ആണു വൈശാഖ മാസം. വേനല്‍ക്കാലത്ത് ഏറ്റവും ആവശ്യമായത് ജല,ഛത്ര,പാദുക, വ്യജന, അന്ന ദാനങ്ങള്‍ തന്നെ. ഇതു മനസ്സിലാക്കിയാണു വൈശാഖ മാസത്തിലെ ദാനങ്ങള്‍ ചിട്ടപ്പെടുത്തിയിരിക്കുന്നത്. വൈശാഖ മാസം കേരളത്തിലും ഭക്തി പൂര്‍വം ആചരിച്ചിരുന്നു. ഗുരുവായൂര്‍ ഉള്‍പ്പെടെയുള്ള വൈഷ്ണവ ക്ഷേത്രങ്ങളില്‍ വൈശാഖപുണ്യകാലം ആചരിക്കുന്ന പതിവുണ്ട്. സ്‌കന്ദ പുരാണത്തിലെ വൈശാഖമാഹാത്മ്യം കിളിപ്പാട്ടു രൂപത്തില്‍ മലയാളത്തില്‍ ലഭ്യമാണ്. ഒരു ദിവസം ഒരു അദ്ധ്യായം എന്ന ക്രമത്തില്‍ മുപ്പത് ദിവസങ്ങള്‍ കൊണ്ട് വൈശാഖ മാഹാത്മ്യം കിളിപ്പാട്ട് സമ്പൂര്‍ണ്ണമായി പാരായണം ചെയ്യുക എന്നതാണ് രീതി. ഭാഗവത പാരായണം/സപ്താഹം, വിഷ്ണു പുരാണ പാരായണം, നിള, പെരിയാര്‍, പമ്പ തുടങ്ങിയ നദികളിലും പുണ്യതീര്‍ത്ഥങ്ങളിലും സ്‌നാനം, ശ്രാദ്ധം, തര്‍പ്പണം തുടങ്ങിയവ അനുഷ്ഠിക്കല്‍ എന്നിവയും നടന്നിരുന്നു. ചക്കയും മാങ്ങയുമെല്ലാം സമൃദ്ധമായ ഈ മാസത്തില്‍ അവ വഴിയാത്രികര്‍ക്കും മറ്റ് ആവശ്യക്കാര്‍ക്കും ദാനം ചെയ്യുകയും പതിവായിരുന്നു. ജലദാനവും അന്നദാനവും വൈശാഖമാസത്തില്‍ അതീവ പുണ്യദായകങ്ങളായി കരുതപ്പെട്ടിരുന്നതിനാല്‍ തണ്ണീര്‍പ്പന്തലുകളും വഴിയോര വിശ്രമകേന്ദ്രങ്ങളും ജലവും സംഭാരവും പാഥേയവും നല്‍കി യാത്രികരെ സമാശ്വസിപ്പിച്ചു പോന്നു. വിഷ്ണു ക്ഷേത്രദര്‍ശനം, ഉപവാസം, സഹസ്രനാമ ജപം, ദാനം നല്‍കല്‍ എന്നിവ വിധിപ്രകാരം അനുഷ്ഠിച്ചിരുന്ന പുണ്യശാലികളും കേരളത്തില്‍ ഉണ്ടായിരുന്നു. വൈശാഖമാസം മുഴുവന്‍ വിഷ്ണുവിനെ പൂജിച്ചാല്‍ ഒരു വര്‍ഷം മുഴുവന്‍ വിഷ്ണുപൂജ ചെയ്ത ഫലം ലഭിക്കും. പ്രാതഃസ്‌നാനവും ജപവും ചെയ്തു വിഷ്ണു നിവേദ്യം ഭക്ഷിച്ച് ഇന്ദ്രിയങ്ങളെ അടക്കിയും ഉപവാസാദികള്‍ അനുഷ്ഠിച്ചും വൈശാഖ വ്രതം ആചരിക്കാം. വൈശാഖമാസത്തിലെ ദിവസങ്ങളില്‍ എല്ലാം സ്‌നാനം ചെയ്യുമ്പോള്‍ ജപിക്കേണ്ട മന്ത്രങ്ങള്‍ ഇവയാണ് വൈശാഖംസകലം മാസം മേഷസംക്രമണേരവേഃ പ്രാതഃസനിയമഃസ്‌നാസ്യേപ്രീയതാം മധുസൂദനഃ മധുഹന്തുഃപ്രസാദേനബ്രാഹ്മ്ണാനാമനുഗ്രഹാത് നിര്‍വിഘ്‌നമസ്തുമേപുണ്യം വൈശാഖസ്‌നാനമന്വഹം മാധവേമേഷഗേഭാനൗമുരാരേമധുസൂദന പ്രതഃസ്‌നാനേനമേനാഥയഥോക്തഫലദോഭവ യഥാ തേ മാധവോ മാസോ വല്ലഭോ മധുസൂദന പ്രാതസ്‌നാനേനമേതസ്മിന്‍ഫലദഃ പാപഹാഭവ (പദ്മപുരാണം പാതാളഖണ്ഡം 95:8,9,10,11) മ ധുസൂദന ദേവേശ വൈശാഖേ മേഷഗോ രവൗ പ്രാതഃസ്‌നാനം കരിഷ്യാമി നിര്‍വിഘ്‌നം കുരു മാധവ (സ്‌കന്ദ പുരാണംവൈശാഖമാഹാത്മ്യം 4:33) നദികള്‍, കുളങ്ങള്‍, തടാകങ്ങള്‍, ചോലകള്‍, കിണര്‍ തുടങ്ങിയവയിലെ ജലത്തില്‍ വിഷ്ണുസ്മരണയോടെ പ്രാതഃസ്‌നാനം ചെയ്യണം. സ്‌നാനശേഷം യഥാവിധി തര്‍പ്പണം, ജപം, പൂജ, ദാനം എന്നിവ അനുഷ്ഠിക്കണം. പ്രഭാതത്തിലും മധ്യാഹ്നത്തിലും സായാഹ്നത്തിലും മഹാവിഷ്ണുവിനേയും മഹാലക്ഷ്മിയേയും പൂജിക്കുകവും ചെയ്യണം. ഇങ്ങനെ വിധിപ്രകാരം അനുഷ്ഠിക്കുന്ന വൈശാഖ വ്രതം സകല ഐശ്വര്യങ്ങളും പ്രദാനം ചെയ്യും. അക്ഷയ തൃതീയ, ബലരാമ ജയന്തി, വൈശാഖ ശുക്ലപക്ഷ ദ്വാദശി, മോഹിനി വരൂഥിനി ഏകാദശികള്‍, ശങ്കരാചാര്യ ജയന്തി, നരസിംഹ ജയന്തി, വൈകാശി വിശാഖം, ബുദ്ധ പൂര്‍ണ്ണിമ, പെരിയാള്‍വാര്‍ ജയന്തി, ദത്താത്രേയ ജയന്തി എന്നിങ്ങനെ വിശേഷ ദിനങ്ങള്‍ പലതുണ്ട്

ഹനുമാനെ പറ്റി ശ്രീരാമൻ ലക്ഷമണനോട് പറയുന്നു. നാഋഗ്വേദ വിനീതസ്യ . നായജുർവേദ ധാരിണഃ, 'നാസാമ വേദ വിദൂഷഃ ശക്യം ഏവം വിഭാഷിതും (രാമായണം 4.3.28). വാല്മീകിയുടെ വാക്കുകൾ ഇതാണ്: "ഋഗ്വേദം, യജുർവേദം, സാമവേദം എന്നിവയിൽ പ്രാവീണ്യമില്ലാത്ത ഒരാൾക്ക് ഇങ്ങനെ സംസാരിക്കാൻ കഴിയില്ല." ഹനുമാൻ പ്രഭാഷണം നടത്തിയില്ലല്ലോ. അവർ ആരൊക്കെയാണെന്നും എവിടെ നിന്നാണ് വന്നത്, അവരുടെ ദൗത്യം എന്താണെന്നും മറ്റും-ചില പൊതുവായ കാര്യങ്ങൾ അന്വേഷിച്ചുകൊണ്ട് അദ്ദേഹം കുറച്ച് വാക്കുകൾ മാത്രം സംസാരിച്ചു. പക്ഷേ, ആ സാധാരണ കാര്യങ്ങൾ അത്തരം തിരഞ്ഞെടുത്ത വാക്കുകളിലൂടെയും വാചകങ്ങളിലൂടെയും പ്രകടിപ്പിക്കപ്പെട്ടു, ഈ മനുഷ്യൻ്റെ മൂല്യം രാമന് അറിയാമായിരുന്നു. അങ്ങനെ പോകുന്നു കഥ. രാമനും ലക്ഷ്മണനും പ്രശസ്തരായതിനാൽ അവരെ സുഗ്രീവൻ്റെ കൊട്ടാരത്തിൽ അവതരിപ്പിച്ചു. പിന്നെ ഹനുമാന് ഒരു പങ്കും ഇല്ലാത്ത പല സംഭവങ്ങളും നടന്നു.

അഥർവ്വവേദവുമായി ബന്ധപ്പെട്ട ഏക ബ്രാഹ്മണ ഗ്രന്ഥമാണ് ഗോപഥ ബ്രാഹ്മണം. വൈദിക സാഹിത്യത്തിലെ ബ്രാഹ്മണങ്ങളിൽ വെച്ച് ഏറ്റവും ഒടുവിലായി രചിക്കപ്പെട്ടവയിൽ ഒന്നാണിത്. ഗോപഥ ബ്രാഹ്മണത്തെക്കുറിച്ചുള്ള പ്രധാന വിവരങ്ങൾ താഴെ പറയുന്നവയാണ്: ഭാഗങ്ങൾ: ഇതിനെ പ്രധാനമായും രണ്ട് ഭാഗങ്ങളായി തിരിച്ചിരിക്കുന്നു: പൂർവ്വ ഭാഗം: ഇതിൽ 5 പ്രപാഠകങ്ങളും (അധ്യായങ്ങൾ) 135 കാണ്ഡികകളും ഉൾപ്പെടുന്നു. ഉത്തര ഭാഗം: ഇതിൽ 6 പ്രപാഠകങ്ങളും 123 കാണ്ഡികകളും അടങ്ങിയിരിക്കുന്നു. രചയിതാവ്: ഗോപഥൻ എന്ന ഋഷിയാണ് ഇത് ക്രോഡീകരിച്ചതെന്ന് കരുതപ്പെടുന്നു. വിഷയങ്ങൾ: യജ്ഞങ്ങൾ നടത്തുന്ന രീതികൾ, അതിൽ ബ്രഹ്മാവ് എന്ന പുരോഹിതന്റെ പങ്ക്, ഗായത്രീ മന്ത്രത്തിന്റെ പ്രാധാന്യം എന്നിവ ഇതിൽ വിവരിക്കുന്നു. ഓംകാരത്തിന്റെ ഉത്ഭവത്തെക്കുറിച്ചും ഇതിൽ പരാമർശമുണ്ട്. വേദ ശാഖകൾ: അഥർവ്വവേദത്തിലെ ശൗനക, പൈപ്പലാദ ശാഖകളുമായി ഈ ഗ്രന്ഥം ബന്ധപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു. പ്രാധാന്യം: മനുഷ്യന്റെ ധർമ്മത്തെക്കുറിച്ചും ഉന്നതമായ ബുദ്ധിവൈഭവത്തെക്കുറിച്ചും ഈ ഗ്രന്ഥം ഗൗരവകരമായ നിരീക്ഷണങ്ങൾ നൽകുന്നു. 'ധർമ്മം സംരക്ഷിക്കുന്നവനെ ധർമ്മം തിരികെ സംരക്ഷിക്കുന്നു' (Dharmo rakshati rakshitah) എന്ന സന്ദേശം ഇതിൽ പ്രാധാന്യത്തോടെ ഉൾക്കൊള്ളിച്ചിരിക്കുന്നു. ഗോപഥ ബ്രാഹ്മണത്തിൽ അടങ്ങിയിരിക്കുന്ന പ്രധാന സൂക്തങ്ങളും പ്രതിപാദ്യവിഷയങ്ങളും താഴെ പറയുന്നവയാണ്: പ്രണവ സൂക്തം (ഓംകാര മാഹാത്മ്യം): പ്രപഞ്ചോൽപ്പത്തിയുടെ അടിസ്ഥാനം 'ഓം' എന്ന അക്ഷരമാണെന്ന് ഇതിൽ വിവരിക്കുന്നു. ബ്രഹ്മാവ് തപസ്സിലൂടെ ഓംകാരത്തെ സൃഷ്ടിച്ചുവെന്നും അത് സകല വേദങ്ങളുടെയും സത്തയാണെന്നും ഇതിൽ പറയുന്നു. ഗായത്രീ ഉപനിഷത്ത് (ഗായത്രീ സൂക്തം): ഗോപഥ ബ്രാഹ്മണത്തിലെ പൂർവ്വ ഭാഗത്ത് (1.31-38 ഖണ്ഡികകൾ) ഗായത്രീ മന്ത്രത്തിന്റെ അർത്ഥവും പ്രാധാന്യവും വിപുലമായി ചർച്ച ചെയ്യുന്നുണ്ട്. ഗായത്രിയുടെ ഉൽപ്പത്തിയും അത് ബുദ്ധിയെ ഉണർത്തുന്ന രീതിയും ഇതിൽ വിവരിക്കുന്നു. സൃഷ്ടി സൂക്തങ്ങൾ: പ്രപഞ്ചം ജലത്തിൽ നിന്ന് എങ്ങനെ ഉത്ഭവിച്ചു എന്ന് വിശദീകരിക്കുന്ന ഭാഗങ്ങൾ ഇതിലുണ്ട്. ബ്രഹ്മാവിൽ നിന്ന് ജലവും, ജലത്തിൽ നിന്ന് ഭൃഗു, അഥർവ്വൻ തുടങ്ങിയ ഋഷികളും ഉണ്ടായതായി ഇതിൽ പ്രതിപാദിക്കുന്നു. യജ്ഞ സംബന്ധിയായ സൂക്തങ്ങൾ: യാഗങ്ങളിൽ 'ബ്രഹ്മാവ്' എന്ന പുരോഹിതന്റെ സ്ഥാനത്തെക്കുറിച്ചും ഉത്തരവാദിത്തങ്ങളെക്കുറിച്ചും ഇതിൽ വിവരിക്കുന്നു. അശ്വമേധം, പുരുഷമേധം, രാജസൂയം തുടങ്ങിയ വലിയ യജ്ഞങ്ങളുടെ ചടങ്ങുകളെക്കുറിച്ചുള്ള സൂക്തങ്ങൾ ഉത്തര ഭാഗത്ത് കാണാം. ബ്രഹ്മചര്യം: ഒരു വിദ്യാർത്ഥി (ബ്രഹ്മചാരി) പാലിക്കേണ്ട ധർമ്മങ്ങളെക്കുറിച്ചും പന്ത്രണ്ട് വർഷത്തെ പഠന രീതിയെക്കുറിച്ചും വിശദീകരിക്കുന്ന ഭാഗങ്ങൾ ഇതിൽ ഉൾപ്പെടുന്നു. പുരുഷ സൂക്തം: മറ്റ് വേദങ്ങളിലെന്നപോലെ ഗോപഥ ബ്രാഹ്മണത്തിലും പുരുഷ സൂക്തത്തിന്റെ പരാമർശങ്ങളും അത് അനുഷ്ഠാനങ്ങളിൽ ഉപയോഗിക്കുന്ന രീതികളും വിവരിക്കുന്നുണ്ട്.

കാലത്തെ നാല് യുഗങ്ങളായിട്ടാണ് തിരിച്ചിരിക്കുന്നത്. ഇതിനെ ചതുർയുഗങ്ങൾ എന്ന് വിളിക്കുന്നു. അവ താഴെ പറയുന്നവയാണ്: സത്യയുഗം (കൃതയുഗം): നന്മയും ധർമ്മവും പൂർണ്ണമായി നിലനിന്നിരുന്ന ആദ്യ കാലഘട്ടം. ത്രേതായുഗം: ധർമ്മം കുറഞ്ഞു തുടങ്ങിയ രണ്ടാമത്തെ യുഗം. ശ്രീരാമന്റെ അവതാരം ഈ യുഗത്തിലായിരുന്നു. ദ്വാപരയുഗം: ധർമ്മത്തിന് വീണ്ടും അപചയം സംഭവിച്ച മൂന്നാമത്തെ യുഗം. ശ്രീകൃഷ്ണന്റെ അവതാരം നടന്നത് ഈ കാലത്താണ്. കലിയുഗം: നന്മ കുറഞ്ഞതും തിന്മ വർദ്ധിച്ചതുമായ നാലാമത്തെ യുഗം. നാം ഇപ്പോൾ ജീവിക്കുന്നത് ഈ കലിയുഗത്തിലാണ്. ഈ നാല് യുഗങ്ങളും ചേർന്ന് ഒരു 'മഹായുഗം' ആകുന്നു. ഓരോ യുഗത്തിന്റെയും കാലാവധി മനുഷ്യവർഷങ്ങളിൽ താഴെ നൽകുന്നു: യുഗം കാലാവധി (മനുഷ്യവർഷങ്ങൾ) സത്യയുഗം 17,28,000 ത്രേതായുഗം 12,96,000 ദ്വാപരയുഗം 8,64,000 കലിയുഗം 4,32,000 പുരാണങ്ങൾ പ്രകാരം കലിയുഗം അവസാനിക്കുമ്പോൾ ലോകം നശിക്കുകയും വീണ്ടും സത്യയുഗം ആരംഭിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു എന്നാണ് വിശ്വാസം. നാല് യുഗങ്ങളെയും അവയുടെ പ്രധാന പ്രത്യേകതകളെയും കുറിച്ചുള്ള കൂടുതൽ വിവരങ്ങൾ താഴെ നൽകുന്നു: 1. സത്യയുഗം (കൃതയുഗം) - 'സുവർണ്ണകാലം' സത്യവും ധർമ്മവും പൂർണ്ണമായി നിലനിന്നിരുന്ന കാലഘട്ടമാണിത്. ധർമ്മം: ധർമ്മം നാല് കാലുകളിൽ (തപസ്സ്, ശുചിത്വം, ദയ, സത്യം) ഉറച്ചുനിന്നു. മനുഷ്യർ: ഈ കാലത്തെ മനുഷ്യർക്ക് അസുഖങ്ങളോ ആധികളോ ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. ഏകദേശം 1,00,000 വർഷം ആയുസ്സും 32 അടിയിലധികം ഉയരവും അവർക്കുണ്ടായിരുന്നു എന്ന് വിശ്വസിക്കപ്പെടുന്നു. അവതാരങ്ങൾ: മഹാവിഷ്ണുവിന്റെ മത്സ്യം, കൂർമ്മം, വരാഹം, നരസിംഹം എന്നീ അവതാരങ്ങൾ ഈ യുഗത്തിലായിരുന്നു. ആരാധന: തപസ്സിലൂടെയായിരുന്നു അന്ന് ഈശ്വരസാക്ഷാത്കാരം നേടിയിരുന്നത്. 2. ത്രേതായുഗം - 'വെള്ളിയുഗം' ധർമ്മത്തിന് നേരിയ തോതിൽ അപചയം സംഭവിച്ചു തുടങ്ങിയ കാലമാണിത്. ധർമ്മം: ധർമ്മം മൂന്ന് കാലുകളിൽ നിലകൊണ്ടു. മനുഷ്യർ: മനുഷ്യരുടെ ആയുസ്സ് ഏകദേശം 10,000 വർഷമായും ഉയരം 21 അടിയായും കുറഞ്ഞു. അവതാരങ്ങൾ: വാമനൻ, പരശുരാമൻ, ശ്രീരാമൻ എന്നിവരായിരുന്നു ഈ യുഗത്തിലെ പ്രധാന അവതാരങ്ങൾ. ആരാധന: യാഗങ്ങൾക്കും ജ്ഞാന സമ്പാദനത്തിനുമായിരുന്നു ഈ കാലത്ത് പ്രാധാന്യം. 3. ദ്വാപരയുഗം - 'വെങ്കലയുഗം' നന്മയും തിന്മയും തുല്യമായി വന്ന കാലഘട്ടമാണിത്. ധർമ്മം: ധർമ്മം രണ്ട് കാലുകളിൽ മാത്രം നിലകൊണ്ടു. മനുഷ്യർ: ആയുസ്സ് 1,000 വർഷമായും ഉയരം 11 അടിയായും ചുരുങ്ങി. അവതാരങ്ങൾ: ബലരാമൻ, ശ്രീകൃഷ്ണൻ എന്നീ അവതാരങ്ങൾ ഈ യുഗത്തിന്റെ പ്രത്യേകതയാണ്. ആരാധന: ക്ഷേത്ര ആരാധനകളും വിധിപ്രകാരമുള്ള പൂജകളും ഈ കാലത്താണ് വ്യാപകമായത്. 4. കലിയുഗം - 'ഇരുമ്പ് യുഗം' നാം ഇപ്പോൾ ജീവിക്കുന്നതും ഏറ്റവും കൂടുതൽ അധർമ്മം നിറഞ്ഞതുമായ കാലഘട്ടം. ധർമ്മം: ധർമ്മം ഒരു കാലിൽ (സത്യം) മാത്രം കഷ്ടിച്ച് നിലകൊള്ളുന്നു. മനുഷ്യർ: ശരാശരി ആയുസ്സ് 100 വർഷവും ഉയരം 5-6 അടിയുമായി കുറഞ്ഞു. അവതാരം: കലിയുഗത്തിന്റെ അവസാനം അധർമ്മം നശിപ്പിക്കാൻ കൽക്കി അവതരിക്കും എന്നാണ് പുരാണങ്ങൾ പറയുന്നത്. ആരാധന: നാമജപവും ദാനധർമ്മങ്ങളുമാണ് ഈ യുഗത്തിൽ മുക്തി നേടാനുള്ള എളുപ്പവഴിയായി പറയുന്നത്. യുഗങ്ങൾ മാറുന്നതിനനുസരിച്ച് മനുഷ്യന്റെ ആത്മീയതയും ശാരീരിക ശേഷിയും കുറഞ്ഞുവരുന്നു എന്നതാണ് ഭാരതീയ സങ്കല്പം.

ഹനുമാൻ ജയന്തി ആഘോഷം 2026-ലെ ഹനുമാൻ ജയന്തി ഏപ്രിൽ 2, വ്യാഴാഴ്ച (ചൈത്ര പൗർണ്ണമി) ആഘോഷിക്കും. ഹിന്ദു വിശ്വാസമനുസരിച്ച്, ഭഗവാൻ ഹനുമാൻ്റെ ജന്മദിനമാണിത്. ഈ ദിവസം രാവിലെ 04:59 മുതൽ 05:45 വരെ ബ്രഹ്മ മുഹൂർത്തവും രാവിലെ 07:41-ന് പൗർണ്ണമി തിഥി അവസാനിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു. ഭക്തർ വ്രതമനുഷ്ഠിച്ച് ഹനുമാൻ ചാലിസ പാരായണം ചെയ്ത് പ്രത്യേക പൂജകൾ നടത്തുന്നു. പ്രധാന വിവരങ്ങൾ: തീയതി: 2026 ഏപ്രിൽ 2, വ്യാഴാഴ്ച ചൈത്ര പൂർണിമ തിഥി ആരംഭം: 2026 ഏപ്രിൽ 1, രാവിലെ 07:06 ചൈത്ര പൂർണിമ തിഥി അവസാനം: 2026 ഏപ്രിൽ 2, രാവിലെ 07:41 ആചാരങ്ങൾ: ഭക്തർ രാവിലെ കുളിച്ച് ചുവന്ന വസ്ത്രങ്ങൾ ധരിക്കുന്നു. ഹനുമാൻ ക്ഷേത്രങ്ങളിൽ വിശേഷാൽ പൂജകളും ഹനുമാൻ ചാലിസ പാരായണവും നടക്കുന്നു. ഹനുമാന് വെറ്റിലമാല, ചുവന്ന പൂക്കൾ, സിന്ദൂരം എന്നിവ സമർപ്പിക്കുന്നു. പലരും ഈ ദിവസം വ്രതമനുഷ്ഠിക്കുന്നു. പ്രധാന വഴിപാടുകളും ഫലങ്ങളും ഹനുമാൻ സ്വാമിക്ക് പ്രധാന വഴിപാടുകൾ വെണ്ണച്ചാർത്ത്, വടമാല, സിന്ദൂര പൂജ, വെറ്റിലമാല, അവിൽ നിവേദ്യം എന്നിവയാണ്. ശനിയാഴ്ചകളിൽ ഈ വഴിപാടുകൾ നടത്തുന്നത് സർവ്വകാര്യ വിജയം, മാനസിക സമ്മർദ്ദം കുറയ്ക്കുക, ശനിദോഷ നിവാരണം എന്നിവയ്ക്ക് ഉത്തമമായി കണക്കാക്കുന്നു. ആയില്യ പൂജ, രാമായണ പാരായണം എന്നിവയും സവിശേഷമാണ് ഹനുമാൻ ക്ഷേത്രങ്ങളിലെ പ്രധാന വഴിപാടുകൾ: വെണ്ണച്ചാർത്ത്: ഹനുമാൻ സ്വാമിക്ക് ഏറ്റവും പ്രിയപ്പെട്ട വഴിപാടാണ് വെണ്ണച്ചാർത്ത്. ഇത് മാനസിക ശാന്തിക്കും ആരോഗ്യത്തിനും ഉത്തമമാണ് . വടമാല: വടടമാല (മുന്തിരി, വട, സിന്ദൂരം) ചാർത്തുന്നത് തടസ്സങ്ങൾ നീങ്ങി കാര്യങ്ങൾ നടക്കാൻ സഹായിക്കുന്നു. വെറ്റിലമാല: ഹനുമാൻ സ്വാമിയുടെ അനുഗ്രഹത്തിനായി വെറ്റിലമാല ചാർത്തുന്നത് നല്ലതാണ്. അവിൽ നിവേദ്യം: സ്വാമിക്ക് അവിൽ നിവേദ്യം സമർപ്പിക്കുന്നത് ഐശ്വര്യം നൽകുന്നു. സിന്ദൂര പൂജ: ഭഗവാന്റെ ശക്തി വർദ്ധിപ്പിക്കുന്നതിനായി സിന്ദൂര പൂജ നടത്താറുണ്ട്. മഹാനെദ്യ പൂജ, ഹനുമാൻ ഹോമം എന്നിവ നടത്തപ്പെടുന്ന പങ്കെടുക്കുക വിജയിപ്പിക്കുക

നമ്മുടെ ചിന്തകളും മുൻകൂട്ടി നിശ്ചയിക്കപ്പെട്ടതാണോ?" സ്വാമി രമണചരണ തീർത്ഥ പ്രധാനമായും ഭഗവാൻ രമണമഹർഷിയുടെ ഉപദേശങ്ങളെ ആസ്പദമാക്കി വിധി പ്രാരബ്ധ കർമ്മം, ആത്മവിചാരം എന്നിവയെക്കുറിച്ചാണ് സ്വാമി വിശദീകരിക്കുന്നത്. ഉറക്കവും ഉണർവും സ്വപ്നവുമെല്ലാം ശിവൻ തന്നെയാണ്. കാണുന്നവനും കാണപ്പെടുന്നതും കാഴ്ചയും എല്ലാം ആത്മാവ് തന്നെയാണെന്ന് തിരിച്ചറിയുന്നതാണ് യഥാർത്ഥ സന്തോഷം . ചുരുക്കത്തിൽ, വിധിയിൽ കുടുങ്ങിക്കിടക്കാതെ, അതിന്റെ അനുഭവസ്ഥനായ 'ഞാൻ' ആരാണെന്ന് അന്വേഷിച്ച് ആത്മജ്ഞാനം നേടാനാണ് സ്വാമിജി ഉപദേശിക്കുന്നത്. ജീവിതത്തിൽ എന്തെങ്കിലും കഷ്ടതകൾ വരുമ്പോൾ സമാധാനം ലഭിക്കാനായി "എല്ലാം വിധിപോലെ നടക്കും, നീ ഇതിൽ കർത്താവല്ല" എന്ന് മാസ്റ്റർ ഉപദേശിക്കുന്നു . ഇത് സമാധാനം നൽകാനാണ്. യഥാർത്ഥ ജ്ഞാനത്തിനായി ചോദിക്കുമ്പോൾ, "ആരാണ് ഇത് അനുഭവിക്കുന്നത്?", "ഞാൻ ആരാണ്?" എന്ന് അന്വേഷിക്കാനാണ് അദ്ദേഹം പറയുന്നത് . വെറുതെ കല്ലുപോലെ ഇരിക്കുന്നതല്ല സാധന. കല്ലുപോലെ ഇരിക്കണമെന്ന ആഗ്രഹവും ഒരു വാസനയാണ് . യഥാർത്ഥത്തിൽ ചിന്തകളുടെയും പ്രാരബ്ധത്തിന്റെയും അനുഭവസ്ഥനായ 'ഞാൻ' ആരാണെന്ന് അന്വേഷിക്കുമ്പോൾ, ആ 'ഞാൻ' ഇല്ലാതാവുകയും പ്രശ്നങ്ങൾക്ക് പരിഹാരമാവുകയും ചെയ്യുന്നു. സാധനയിൽ പലപ്പോഴും ഒരു 'കർത്തൃത്വം' (ഞാൻ ചെയ്യുന്നു എന്ന ഭാവം) കടന്നുവരാം. എന്നാൽ ഭക്തിയിൽ പ്രതീക്ഷകളില്ല, അത് ഈശ്വരഹിതത്തിന് വിട്ടുകൊടുക്കലാണ് . നമ്മുടെ ജീവിതത്തിലെ ഓരോ നിമിഷവും - ഉറക്കം, ഭക്ഷണം, രോഗം, സന്തോഷം എന്നിവയെല്ലാം - ആത്മാവിനുള്ള പൂജയായി കാണണം . ശ്വസിക്കുന്നത് ബുദ്ധനായും, ബുദ്ധി പാർവതിയായും, ശരീരം അരുണാചലമായും കാണുന്നതാണ് ശരിക്കുള്ള ആത്മപൂജ . എല്ലാം പ്രാരബ്ധ കർമ്മമനുസരിച്ചാണ് നടക്കുന്നത് എന്ന് ഭഗവാൻ പറഞ്ഞിട്ടുണ്ട്. എന്നാൽ, പ്രാരബ്ധം എന്നത് ശരീരത്തിനാണ്, ആത്മാവിനല്ല .നമ്മൾ നമ്മെ ശരീരമായി കാണുമ്പോഴാണ് വിധി നമ്മെ ബാധിക്കുന്നത്.

പരമാമൃത രഞ്ജിതാ "പരമാമൃത രഞ്ജിതായൈ നമഃ" അർത്ഥം: പരമമായ അമൃതിനാലോ (നിത്യത) മോക്ഷാനന്ദത്താലോ സന്തോഷിക്കുന്നവളും, ഭക്തരിൽ ആനന്ദം നിറയ്ക്കുന്നവളുമാണ് ദേവി. ജനനമരണ ചക്രങ്ങളിൽ നിന്ന് മോചനം നൽകുന്ന പരമമായ അമൃതാണ് ദേവി. ഇത് കേവലം മരണമില്ലാത്ത അവസ്ഥയല്ല, മറിച്ച് ആത്മസാക്ഷാത്കാരത്തിലൂടെ ലഭിക്കുന്ന നിത്യമായ ആനന്ദമാണ്. ഒരു ജന്മത്തിനുള്ളിൽ തന്നെ പല ജന്മങ്ങൾക്ക് തുല്യമായ ആത്മീയ പരിവർത്തനം നൽകാൻ ദേവിക്ക് സാധിക്കും. ഇതിലൂടെ ഒരാളുടെ പാപപുണ്യക്കൂട്ടമായ സഞ്ചിത കർമ്മങ്ങളെ ദഹിപ്പിക്കുകയും, അയാളെ കർമ്മബന്ധങ്ങളിൽ നിന്ന് മോചിപ്പിച്ച് അമരനാക്കുകയും ചെയ്യുന്നു. കാലാതീതമായ ജ്ഞാനം നൽകുന്നതിലൂടെ ഭക്തൻ ഭൗതിക ശരീരം വെടിഞ്ഞാലും അയാളുടെ ചൈതന്യം ലോകത്തിൽ നിലനിൽക്കുന്നു. ഇതാണ് യഥാർത്ഥ അമരത്വം. ഈ നാമം ജപിക്കുന്നതിലൂടെ സാധകൻ ആന്തരികമായ ശുദ്ധീകരണവും, കർമ്മബന്ധങ്ങളിൽ നിന്നുള്ള മോചനവും, പരമമായ ശാന്തിയും കൈവരിക്കുന്നു

പുലർച്ചെ 4 മണിക്ക് ഉണരാൻ സാധിക്കുന്നില്ല, പ്രായോഗികമായി എന്തു ചെയ്യണം; സ്വാമീ രമണ ചരണ തീർത്ഥ പുലർച്ചെ 4 മണിക്ക് ഉണരണമെങ്കിൽ രാത്രി നേരത്തെ (8 മണിക്കും 9 മണിക്കും ഇടയിൽ) ഉറങ്ങണം. കൂടാതെ രാത്രി ഭക്ഷണം ഒഴിവാക്കുകയോ വളരെ ലഘുവാക്കുകയോ വേണം. ദഹനപ്രക്രിയ പൂർണ്ണമായെങ്കിൽ മാത്രമേ ശരീരം താനേ ഉണരുകയുള്ളൂ. പുസ്തകത്തിൽ വായിച്ചതുകൊണ്ട് മാത്രം ശരീരം 4 മണിക്ക് ഉണരില്ല. ശരീരത്തിന് ആവശ്യമായ 6 മുതൽ 7 മണിക്കൂർ വരെ ഉറക്കം നൽകണം . നിർബന്ധിച്ച് ഉണരുന്നത് ശരീരത്തിന് ദോഷം ചെയ്യും. ധ്യാനജീവിതത്തിൽ ഏറ്റവും പ്രധാനം ജീവിതത്തിലെ ക്രമബദ്ധതയാണ് . ഭക്ഷണത്തിലും ഉറക്കത്തിലും വ്യായാമത്തിലും ഒരു ചിട്ട കൊണ്ടുവരണം. ആധുനിക കാലഘട്ടത്തിൽ മനസ്സിനെ അസ്വസ്ഥമാക്കുന്ന പ്രധാന ഘടകം മൊബൈൽ ഫോണാണ്. മൊബൈൽ ലോകം ഉപേക്ഷിക്കാൻ കഴിഞ്ഞാൽ മനസ്സ് കൂടുതൽ ശുദ്ധമാകും. മറ്റുള്ളവരുടെ കാര്യങ്ങളിൽ ഇടപെടാതെ സ്വന്തം ഉള്ളിലേക്ക് ശ്രദ്ധ കേന്ദ്രീകരിക്കുന്നതാണ് യഥാർത്ഥ യോഗം. അനാവശ്യ കാര്യങ്ങൾ ഉപേക്ഷിക്കുമ്പോൾ സ്വാഭാവികമായും മനസ്സിന് ശാന്തി ലഭിക്കും. ധ്യാനിക്കുമ്പോൾ ഉറക്കം വരികയാണെങ്കിൽ ഉറങ്ങാനാണ് ഭഗവാൻ പറഞ്ഞിട്ടുള്ളത് . ഉണർന്നിരിക്കുമ്പോൾ മാത്രം ജപവും ധ്യാനവും ചെയ്യുക. ഉള്ളിൽ നിന്ന് ആത്മീയമായ ആഗ്രഹം ശക്തമാകുമ്പോൾ ബാഹ്യമായ തടസ്സങ്ങൾ താനേ മാറിക്കൊള്ളും. നിർബന്ധപൂർവ്വം ഉണരാൻ ശ്രമിക്കുന്നതിനേക്കാൾ ജീവിതശൈലിയിൽ മാറ്റം വരുത്തി ശരീരത്തെയും മനസ്സിനെയും അതിന് പ്രാപ്തമാക്കുകയാണ് വേണ്ടതെന്ന് സ്വാമി ഓർമ്മിപ്പിക്കുന്നു.

കുശാഗ്രബുദ്ധിയായിരുന്ന കാക്കശ്ശേരി ഭട്ടതിരിയെ മൂന്നാം വയസ്സിൽ എഴുത്തിനിരുത്തുകയും അഞ്ചര വയസ്സിൽ ഉപനയിക്കുകയും ചെയ്തു. അദ്ദേഹത്തിന്റെ ബാല്യകാലത്തിലെ ബുദ്ധിമാഹാത്മ്യത്തിന്റെയും വക്രതയുടെയും ഉദാഹരണമായ ഒരു സംഭവം പറയാം മൂക്കോല അഥവാ മൂക്കുതലഎന്നൊരു സ്ഥലം കേട്ടിട്ടുണ്ടോ? അവിടെ ഒരു ഭഗവതീക്ഷേത്രമുണ്ട്. ശക്തിസ്വരൂപിണിയാണ് ദേവി. കാക്കശ്ശേരി കുഞ്ഞായിരിക്കുന്ന കാലം മുതൽ അദ്ദേഹത്തെ ഈ ക്ഷേത്രത്തിൽ തൊഴാൻ കൊണ്ടുപോകാറുണ്ടായിരുന്നു. ഒരിക്കൽ തൊഴുത് മടങ്ങി വരുന്ന കുഞ്ഞിനോട് ഒരാൾ എവിടെപ്പോയിരുന്നു എന്ന് അന്വേഷിച്ചു. അഞ്ചു വയസ്സായ ഉണ്ണിയാണ്. കൗതുകംതോന്നി ചോദിച്ചതാണ് അയാൾ. "ഞാൻ ഭഗോതിയെ തൊഴാൻ പോയതാ " "ആഹാ.. എന്നിട്ട് ഭഗോതി ഉണ്ണിയോട് എന്താ പറഞ്ഞേ?" ആഗതൻ വീണ്ടും ചോദിച്ചു അതിന് കുഞ്ഞ് മറുപടി പറഞ്ഞത് ഒരു ശ്ലോകത്തിലൂടെ ആയിരുന്നു. "യോഗിമാർ സതതം പൊത്തും തുമ്പത്തെത്തള്ളയാരഹോ! നാഴിയിൽപ്പാതിയാടീല പലാകാശേന വാ ന വാ" ചോദിച്ച ആള് വാ പൊളിച്ചുനിന്നുപോയിക്കാണും. ഇതിന്റെ അർത്ഥം എന്താണെന്ന് നമുക്കും അറിയേണ്ടേ? യോഗിമാർ സതതം പൊത്തും... ( സംന്യാസിമാർ എല്ലായ്പ്പോഴും പൊത്തുന്നത് മൂക്ക് ആണ്.. പ്രണയാമത്തിനും മറ്റുമായി.. അതുകൊണ്ട് "മൂക്ക്" എന്നാണ് ഈ വളച്ചുപിടിച്ചു ഉണ്ണി പറഞ്ഞതിന്റെ അർത്ഥം) തുമ്പ് = അറ്റം, തല രണ്ടും കൂടിയാൽ "മൂക്കുതല" എന്നായില്ലേ? "തള്ളയാർ" എന്നു വച്ചാൽ അമ്മ, അതായത് ഭഗവതി ഇപ്പോൾ ആ വരിയുടെ മൊത്തത്തിൽ അർത്ഥം "മൂക്കുതലയിലെ ഭഗവതി" എന്നായി! ഇനി മൂന്നാം പാദം നോക്കാം "നാഴിയിൽപ്പാതി" എന്നുവച്ചാൽ "ഉരി" ആണ്. നാഴി, ഉരി ഒക്കെ പഴയ അളവുകളുടെ മാനദണ്ഡങ്ങളാണ്. നാഴിഅരി, ഉരി അരി എന്നൊക്കെ അളവ് പറയുന്നത് കേട്ടിട്ടില്ലേ? അപ്പോൾ " നാഴിയിൽപ്പാതിയാടീലാ " എന്ന പ്രയോഗത്തിന് അർത്ഥം "ഉരിയാടിയില്ല "അഥവാ "പറഞ്ഞില്ല" എന്നാകും ഇനി അന്ത്യപാദം നോക്കൂ.. " പലാകാശേന വാ ന വാ " "പല" എന്നതിന്റെ മറ്റൊരു പ്രയോഗമാണ് "ബഹു" "ആകാശം "എന്നതിന് "മാനം" എന്നും അർത്ഥം ഉണ്ടല്ലോ അങ്ങനെ വരുമ്പോൾ " പലാകാശേന" എന്ന വാക്കിന് ബഹു +മാനേന ( ബഹുമാനേന ) എന്ന അർത്ഥമായി ബഹുമാനേന വാ ന വാ..എന്നാൽ "ബഹുമാനംകൊണ്ടാണോ അല്ലയോ എന്നറിയില്ല" എന്നർത്ഥം വരും. ഒന്നിച്ചെടുത്താൽ അദ്ദേഹത്തിന്റെ ചോദ്യത്തിന് ഉത്തരമായി. മൂക്കുതലയിലെ ഭഗവതി, ബഹുമാനം കൊണ്ടാണോ അല്ലയോ എന്നറിയില്ല, എന്നോടൊന്നും ഉരിയാടിയില്ല (പറഞ്ഞില്ല ) എന്നാണ് ഉണ്ണി പറഞ്ഞത്. അഞ്ചു വയസ്സിൽ ഈ കണക്കാണെങ്കിൽ ഇദ്ദേഹം ഉദ്ദണ്ഡനെ തർക്കത്തിൽ തോല്പിക്കുമോ എന്ന കാര്യത്തിൽ സംശയമുണ്ടോ?? ഉദ്ദണ്ഡശാസ്ത്രികളുടെ മത്സരകഥ കേൾക്കേണ്ടേ നമുക്ക്? ശാസ്ത്രികളെ പ്രതിരോധിക്കാൻ പ്രാപ്തനാക്കി കാക്കശ്ശേരിയെ മത്സരത്തിന്നൊരുക്കിനിറുത്തി മലയാളി ബ്രാഹ്മണർ. ഉദ്ദണ്ഡന്‍ മത്സരത്തിനു വരുമ്പോള്‍ ഒരു തത്തയെ കൊണ്ടുവരുന്നത് പതിവാണ്. മലയാളി പണ്ഡിതന്മാരുടെ ചോദ്യങ്ങൾക്കുത്തരം തന്റെ തത്ത പോലും പറയും എന്ന് അറിയിക്കാനാണ് ഈ ഏർപ്പാട്. ഇതറിയാവുന്ന ഭട്ടതിരി ഒരു പൂച്ചയുമായാണ് മത്സരത്തിന് പോയത്. പൂച്ചയെ മുന്നിൽ കണ്ട തത്ത വിറളിപിടിച്ചു പറന്നുപോയി. ഇളിഭ്യനായ ശാസ്ത്രികൾ തന്റെ മുന്നിലിരുന്ന് ചെറു ബാലനെ കണ്ട് ഇവനൊരു കുഞ്ഞാണല്ലോ, ഇവനോ എന്നോട് ഏറ്റുമുട്ടാൻ എന്നു ചിന്തിച്ചു. ആ ആശങ്ക വാക്കുകളായി അദ്ദേഹം അറിയാതെ പുറത്തു വരുകയും ചെയ്തു. "ആകാരോ ഹ്രസ്വ " ഹ്രസ്വമായ( ചെറുതായ ) ആകാരം ( ശരീരം ) ആണല്ലോ എന്നാണ് അദ്ദേഹം ഉദ്ദേശിച്ചത്. ഉടനേ വന്നു ഉരുളയ്ക്കു ഉപ്പേരി പോലെ കാക്കശ്ശേരിയുടെ മറുപടി "നഹി നഹി, 'അ 'കാരോ ഹ്രസ്വ ആകാരോ ദീർഘ " ( അല്ലേയല്ല..'അ ' കാരം അല്ലേ ചെറിയത്, 'ആ' കാരം എങ്ങനെ ഹ്രസ്വമാവും? അത് ദീർഘാക്ഷരമല്ലേ?) "ആ" എന്നത് ദീർഘമാണെന്ന്പോലും അറിയാത്ത ആളാണോ താങ്കൾ എന്ന ഒരു പരിഹാസം ആദ്യമറുപടിയിൽത്തന്നെ വ്യക്തമാക്കി അദ്ദേഹം ശാസ്ത്രികളെ തറപറ്റിച്ചു . വാഗ്വാദത്തില്‍ ഏര്‍പ്പെട്ട അവര്‍ ഇഞ്ചോടിഞ്ച് പോരാടി,ഒടുവില്‍ ഭട്ടതിരി മേല്ക്കൈ നേടി. തുടര്‍ന്ന് രാജാവ് ഇടപെട്ടു. രഘുവംശത്തിലെ ആദ്യവരികള്‍ക്ക് പരമാവധി വിശദീകരണം നല്കുന്നവര്‍ വിജയിയാവുമെന്ന് രാജാവ് പ്രഖ്യാപിച്ചു. ഉദ്ദണ്ഡന്‍ നാല് വിശദീകരണം നല്കിയപ്പോള്‍ ഭട്ടതിരി എട്ട് വിശദീകരണം നല്കി. അതോടെ ഉദ്ദണ്ഡന്‍ അടിയറവ് പറഞ്ഞു. കാക്കശ്ശേരിയുടെ "നഹി നഹി" എന്ന ഖണ്ഡനം ഒഴിവാക്കാൻ വേണ്ടി ശാസ്ത്രികൾ ഒരു തുരുപ്പുചീട്ടിറക്കി. അടുത്ത ചോദ്യം ഇതായിരുന്നു " തവമാതാ പതിവ്രതാ? " ( നിന്റെ അമ്മ പതിവ്രതയാണോ?) അല്ല എന്നു ലോകത്തിൽ ഒരു മകനും സമ്മതിച്ചുതരില്ല എന്ന ധൈര്യത്തിലാണ് ശാസ്ത്രികൾ ആ ചോദ്യം ചോദിച്ചത്. എന്നാൽ അതും "നഹി നഹി " എന്ന് അദ്ദേഹം ഖണ്ഡിച്ചു. കാരണം കാണിച്ചത് ഇതാണ്. അക്കാലത്ത് ബ്രാഹ്മണ സ്ത്രീകൾ വിവാഹിതരായാൽ ആദ്യ ദിവസങ്ങളിൽ ഇന്ദ്രൻ,അഗ്നി, വരുണൻ മുതലായ ദേവന്മാരുടെ പത്നിയായി സങ്കൽപ്പിക്കണം എന്നാണ് ആചാരം. നാലാം ദിവസമേ അവർ വേട്ട നമ്പൂതിരിയുടേതാകുന്നുള്ളൂ. ആദ്യ നാളുകളിൽ ഭർത്താവല്ലാത്ത പരപുരുഷന്മാരുടെ വേളിയായി സ്വയം സങ്കൽപ്പിക്കുന്ന വധു എങ്ങനെ പതിവ്രതയാകും? ചുരുക്കത്തിൽ ശാസ്ത്രികളുടെ പതിനെട്ടടവും പിഴച്ചു. ഭട്ടതിരി 108 സമ്മാനങ്ങളും നേടി. മുതിര്‍ന്നയാള്‍ക്കുള്ള നൂറ്റയൊന്‍പതാമത് സമ്മാനം ഉദ്ദണ്ഡന് നല്കാനുള്ള രാജാവിന്‍റെ തീരുമാനത്തെയും ഭട്ടതിരി എതിര്‍ത്തു. പ്രായത്തില്‍ മൂത്തയാളിനാണ് നല്കുന്നതെങ്കില്‍ തന്നോടൊപ്പം വന്ന വേലക്കാരന് നല്കണം,അദ്ദേഹത്തിന് എണ്‍പത്തിരണ്ട് വയസ്സുണ്ട് എന്നായി ഭട്ടതിരി. അതല്ല,അറിവിന്‍റെ പൂര്‍ണ്ണതയാണ് ഉദ്ദേശിക്കുന്നതെങ്കില്‍ ആ സമ്മാനവും തനിക്ക് തന്നെ വേണമെന്നും ശഠിച്ചു. രാജാവിന് വഴങ്ങേണ്ടി വന്നു. പിന്നീട് കുറേക്കാലം തമിഴ് ബ്രാഹ്മണർക്ക് മലയാളക്കരയിൽ ജയിച്ചു കയറാൻ കഴിഞ്ഞിട്ടില്ല എന്നതാണ് ചരിത്രം

പവമാന സൂക്തം. ഋഗ്വേദത്തിലെ ഒമ്പതാം മണ്ഡലത്തിൽ ഉൾപ്പെടുത്തിയിട്ടുള്ള വളരെ വിശിഷ്ടമായ ഒരു സൂക്തമാണ് പവമാന സൂക്തം. "പവമാന" എന്നാൽ "ശുദ്ധീകരിക്കുന്നത്" എന്നാണ് അർത്ഥം. മനസ്സിനെയും ശരീരത്തെയും ബാഹ്യവും ആന്തരികവുമായ അശുദ്ധികളിൽ നിന്ന് മോചിപ്പിക്കാൻ ഈ മന്ത്രങ്ങൾ സഹായിക്കുമെന്ന് വിശ്വസിക്കപ്പെടുന്നു. ആരാധനാമൂർത്തി: പ്രധാനമായും സോമനെ (ചന്ദ്രൻ/സസ്യലതാദികളുടെ അധിപൻ) ആണ് ഇതിൽ സ്തുതിക്കുന്നത്. സോമരസം ശുദ്ധീകരിക്കുന്ന പ്രക്രിയയുമായി ബന്ധപ്പെട്ടാണ് ഈ മന്ത്രങ്ങൾ ഉരുത്തിരിഞ്ഞത്. പ്രാധാന്യം: അറിയാതെ ചെയ്തുപോയ തെറ്റുകളിൽ (പാപങ്ങളിൽ) നിന്നുള്ള മോചനത്തിനായി ഇത് ജപിക്കാറുണ്ട്. അതിനാൽ ഇതിനെ പ്രായശ്ചിത്ത മന്ത്രം എന്നും വിളിക്കുന്നു. പവമാന സൂക്തത്തിലെ ചില വരികൾ പലപ്പോഴും പവമാന സൂക്തത്തിന്റെ ഭാഗമായി താഴെ പറയുന്ന ശാന്തിമന്ത്രം ജപിക്കാറുണ്ട്: യഃ പാവമാനീരധ്യേതി ഋഷിഭിഃ സംഭൃതം രസം സർവ്വം സ പൂതമശ്നാതി സ്വദിതം മാതരിശ്വനാ (അർത്ഥം: ഋഷിമാർ സമാഹരിച്ച ഈ പാവമാന മന്ത്രങ്ങൾ ആര് പഠിക്കുന്നുവോ, അവർ എല്ലാ അശുദ്ധികളിൽ നിന്നും മുക്തനായി ശുദ്ധമായത് അനുഭവിക്കുന്നു.) ഗുണങ്ങൾ ശുദ്ധീകരണം: ചിന്തകളെയും പ്രവൃത്തികളെയും ശുദ്ധീകരിക്കുന്നു. മനോധൈര്യം: മാനസികമായ പിരിമുറുക്കങ്ങൾ കുറയ്ക്കാൻ സഹായിക്കുന്നു. ഐശ്വര്യം: ജീവിതത്തിൽ സമാധാനവും ഐശ്വര്യവും കൈവരാൻ പവമാന സൂക്ത ജപം ഉത്തമമാണെന്ന് Vaidika Vignanam പോലുള്ള വൈദിക സൈറ്റുകൾ സൂചിപ്പിക്കുന്നു. പവമാന സൂക്തത്തിന്റെ അർത്ഥം പ്രധാനമായും ശുദ്ധീകരണവും (Purification) ആത്മീയ ഉന്നതിയും ലക്ഷ്യമിട്ടുള്ളതാണ്. "പവമാന" എന്ന വാക്കിന്റെ അർത്ഥം തന്നെ "ഒഴുകിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്നതും ശുദ്ധീകരിക്കുന്നതും" എന്നാണ്. ഈ സൂക്തത്തിന്റെ അർത്ഥതലങ്ങളെ താഴെ പറയുന്ന രീതിയിൽ ചുരുക്കി വിവരിക്കാം: 1. ശുദ്ധീകരണം (Purification) മനുഷ്യന്റെ മനസ്സിലും ശരീരത്തിലും അടിഞ്ഞുകൂടിയിട്ടുള്ള അശുദ്ധികളെയും നിഷേധാത്മക ഊർജ്ജത്തെയും നീക്കം ചെയ്യുക എന്നതാണ് ഇതിന്റെ പ്രധാന ലക്ഷ്യം. അറിയാതെ ചെയ്തുപോയ തെറ്റുകളിൽ (പാപങ്ങളിൽ) നിന്ന് മോചനം ലഭിക്കാനായി ഇത് ജപിക്കുന്നു, അതിനാൽ ഇതിനെ പാപവിമോചന മന്ത്രം എന്നും വിളിക്കുന്നു. 2. സോമസ്തുതി ഋഗ്വേദത്തിലെ ഒമ്പതാം മണ്ഡലത്തിലുള്ള ഈ മന്ത്രങ്ങൾ സോമദേവനെ സ്തുതിക്കുന്നവയാണ്. സോമരസം ശുദ്ധീകരിച്ച് പാത്രങ്ങളിലേക്ക് ഒഴുകുന്നതുപോലെ, നമ്മുടെ ബുദ്ധിയും ബോധവും ശുദ്ധമായിത്തീരണമെന്ന് ഇതിലൂടെ പ്രാർത്ഥിക്കുന്നു. 3. അറിവും ഐശ്വര്യവും ഈ സൂക്തം ജപിക്കുന്നതിലൂടെ ലഭിക്കുന്ന ഗുണങ്ങളെക്കുറിച്ച് പവമാന സൂക്തം തന്നെ വിവരിക്കുന്നുണ്ട്: ജ്ഞാനം: സരസ്വതീ ദേവി ജ്ഞാനത്തിന്റെ പാൽ ചൊരിയുന്നു. ആയുസ്സും ആരോഗ്യവും: നാശമില്ലാത്ത ആയുസ്സും ആരോഗ്യവും പ്രധാനം ചെയ്യുന്നു. വിജയം: ഈ ലോകത്തിലും പരലോകത്തിലും ആഗ്രഹങ്ങൾ സഫലമാകാൻ സഹായിക്കുന്നു. 4. മന്ത്രത്തിന്റെ സാരം (Palashruti) പ്രധാനപ്പെട്ട വരികളുടെ സാമാന്യമായ അർത്ഥം ഇതാണ്: "ഋഷിമാർ പകർന്നുനൽകിയ ഈ ശുദ്ധീകരണ മന്ത്രങ്ങൾ ആര് അഭ്യസിക്കുന്നുവോ, അദ്ദേഹം സർവ്വ പാപങ്ങളിൽ നിന്നും മുക്തനാകുന്നു. വായുദേവൻ പോലും അദ്ദേഹത്തിന്റെ കർമ്മങ്ങളെ ശുദ്ധമായി കരുതുന്നു. ഈ മന്ത്രങ്ങൾ ജപിക്കുന്നവർ ദേവതകളുമായി ഒന്നിച്ചുചേരുകയും ഉന്നതമായ ലോകങ്ങൾ കൈവരിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു". പവമാന സൂക്തം ജപിക്കുന്നതിന് പ്രത്യേക സമയങ്ങളും രീതികളുമുണ്ട്. ഇത് കൃത്യമായി പാലിക്കുന്നത് കൂടുതൽ ഗുണഫലങ്ങൾ ലഭിക്കാൻ സഹായിക്കുമെന്ന് വിശ്വസിക്കപ്പെടുന്നു. ജപിക്കാൻ അനുയോജ്യമായ സമയങ്ങൾ ബ്രാഹ്മമുഹൂർത്തം: സൂര്യോദയത്തിന് മുമ്പുള്ള സമയം (ഏകദേശം 4:30 AM - 6:00 AM) ജപിക്കാൻ ഏറ്റവും ഉത്തമമാണ്. വിശേഷ ദിവസങ്ങൾ: ഏകാദശി, പൗർണ്ണമി ദിവസങ്ങളിൽ ഇത് ജപിക്കുന്നത് വിശേഷമാണ്. ആഴ്ചയിലെ ദിവസങ്ങൾ: ശനിയാഴ്ചകളിൽ ജപിക്കുന്നത് ശനിദോഷ നിവാരണത്തിന് സഹായിക്കുമെന്ന് പറയപ്പെടുന്നു. ചൊവ്വാഴ്ചകളിൽ ഹനുമാൻ ഭജനത്തോടൊപ്പം ഇത് ജപിക്കുന്നതും പതിവുണ്ട്. പൂജകൾക്ക് മുമ്പ്: പ്രധാനപ്പെട്ട വൈദിക ചടങ്ങുകൾക്കോ പൂജകൾക്കോ മുമ്പ് സ്ഥലം ശുദ്ധീകരിക്കുന്നതിനായി (പുണ്യാഹവാചനം) ഈ സൂക്തം ജപിക്കാറുണ്ട്. ജപിക്കേണ്ട രീതി ശുദ്ധി: സ്നാനം കഴിഞ്ഞ് ശരീരശുദ്ധിയോടും ശുദ്ധമായ വസ്ത്രം ധരിച്ചും വേണം ജപിക്കാൻ. ദിശ: കിഴക്കോട്ടോ വടക്കോട്ടോ അഭിമുഖമായി ഇരുന്ന് ജപിക്കുന്നത് നല്ലതാണ്. ശ്രദ്ധ: മനസ്സിനെ ഏകാഗ്രമാക്കിയും മന്ത്രത്തിന്റെ അർത്ഥം ഓർത്തുകൊണ്ടും വേണം ഉരുവിടാൻ. ഉച്ചാരണം: വേദമന്ത്രമായതിനാൽ ഉച്ചാരണശുദ്ധി വളരെ പ്രധാനമാണ്. സ്വരശുദ്ധിയോടെ ജപിക്കാൻ ബുദ്ധിമുട്ടുള്ളവർക്ക് Vaidika Vignanam പോലുള്ള സൈറ്റുകളിൽ നിന്നോ യൂട്യൂബിൽ നിന്നോ ഉച്ചാരണം കേട്ട് പഠിക്കാവുന്നതാണ്. എണ്ണം: സാധാരണയായി 11, 21 അല്ലെങ്കിൽ 108 തവണ ജപിക്കുന്നത് ഗുണകരമാണെന്ന് കരുതപ്പെടുന്നു. ഗുണങ്ങൾ ചുരുക്കത്തിൽ മാനസിക സമ്മർദ്ദവും ഭയവും ഇല്ലാതാക്കുന്നു. പാപങ്ങളിൽ നിന്നും നെഗറ്റീവ് ഊർജ്ജത്തിൽ നിന്നും മോചനം നൽകുന്നു. ബുദ്ധിശക്തിയും ഏകാഗ്രതയും വർദ്ധിപ്പിക്കുന്നു.

വിശ്രാന്തി വേദം ഡോ. കൂമുള്ളി ശിവരാമൻഡോ. കൂമുള്ളി ശിവരാമൻ 20 February 2026 kesari weekly ജ്ഞാനപീഠ ജേതാവും മലയാളത്തിന്റെ മനംകവര്‍ന്ന കവിയുമാണ് മഹാകവി അക്കിത്തം. അദ്ദേഹത്തിന്റെ ജന്മശതാബ്ദിയാണ് 2026. അക്കിത്തത്തിന്റെ ദര്‍ശനഗരിമയെ വെളിവാക്കുന്ന ലേഖനം. മൃത്യോര്‍മാ Google NewsAdd Kesari Weekly as a preferred source on Google ബോധാബോധത്തില്‍ ഉദിച്ചു നില്‍ക്കുന്ന പൂര്‍ണ്ണതയാണ് പ്രകൃതി. പൂര്‍ണ്ണതയിലേക്കുള്ള പഥസഞ്ചലനത്തില്‍ കവിത ജ്ഞാന ബോധിയായിത്തീരുന്നു. ധര്‍മ്മ സങ്കല്‍പ്പത്തിന്റെ അതീതവെളിച്ചമായി അക്കിത്തം കവിതയില്‍ യോഗാത്മകത വിടരുന്നു. ഋഷിയുടെ അഗ്നിവചനമായും ജ്ഞാനാനന്ദ സരസ്വതിയായും ആ കവിത സത്യശിവസൗന്ദര്യത്തില്‍ വിലയം കൊള്ളുകയാണ്. ‘ധര്‍മ്മ ക്ഷേത്രത്തിലെ കെടാവിളക്കാ’യും ‘യാഗാഗ്നിയുടെ വെളിച്ച’മായും അക്കിത്തം കവിത ഭാരതീയ സംസ്‌കൃതി ബിംബമായി പ്രത്യക്ഷീകരിക്കുന്നത് സമഗ്ര പ്രകൃതിയുടെ സങ്കീര്‍ണ്ണമായ പ്രത്യയഘടകങ്ങളെയാണ്. ‘മൃത്യുപ്രകൃതി’യുടെ നിര്‍ധാരണമായ് അതീതവും അപൂര്‍വ്വവും ദാര്‍ശനികവുമായ അമരസന്ദേശമാണ് അക്കിത്തം സത്യാത്മകമായി ആലേഖനം ചെയ്യുന്നത്. കുഞ്ഞുമകള്‍ മരിച്ച് ഒരു വര്‍ഷം കഴിഞ്ഞ് ശ്മശാനത്തിലെത്തുന്ന അച്ഛന്റെ മാനസികാപഗ്രഥനവും അനുഭവസാരവുമാണ് ‘അച്ഛന്‍ കൃതജ്ഞത പറയുന്നു’ എന്ന അസാധാരണ കവിത. ശ്മശാന മൂകതയില്‍ കുഞ്ഞിന്റെ ഭസ്മാവശിഷ്ടം പോലും ആറടി മണ്ണില്‍ ലയിച്ചു പോയിരിക്കുന്നു. പക്ഷേ അനിര്‍വചനീയവും അനശ്വരവുമായ സര്‍ഗ്ഗ സൗഭാഗ്യം പോലെ ഒരോണപ്പൂച്ചെടി ആ പട്ടടയില്‍ വളര്‍ന്നു നില്‍ക്കുന്നതായി അയാള്‍ക്കിപ്പോള്‍ കാണാം. ‘അല്ലയോ കുഞ്ഞേ, നിന്റെ മാംസളാകാരം ഞാന്‍ ചെടിയില്‍ കാണുന്നു. നിന്റെ മധുരസ്വരവും അതിലൂടെ എനിക്ക് കേള്‍ക്കാം.’ എന്ന ആത്മഗതത്തില്‍ അയാള്‍ ആ ചിതാഭൂവിലെ ഓണപ്പൂച്ചെടിയെ സമീപിക്കുന്നു. ആ ചെടിയുടെ മന്ദമായ ചാഞ്ചാട്ടത്തില്‍ തന്റെ ഓമനയുടെ മൃദുപദന്യാസമാണ് അച്ഛന്‍ ആസ്വദിക്കുന്നത്. ”ഈ മകളെനിക്കുള്ള മകളാണി, വളാലി- ഭൂമിയിലെന്നെന്നേയ്ക്കും നിലനില്‍ക്കുമെന്‍ വംശം” എന്ന് സ്വപ്‌നംകണ്ട നിമിഷത്തില്‍- ”ഉടന്നൂറിയ ബാഷ്പ, മന്നു നീ നുണച്ചുണ്ട മധുപര്‍ക്കത്തില്‍ത്തന്നെ വീണതില്ലെന്നാര്‍ കണ്ടു” എന്ന ഭാവമധുരിമയില്‍ അച്ഛന്‍ നിസ്വനാവുകയാണ്. ജാതക കര്‍മ്മത്തിന് കയ്യേറ്റ മുഹൂര്‍ത്തത്തില്‍ കുഞ്ഞിക്കവിളില്‍ മുത്തം നല്‍കാന്‍ തോന്നിയെങ്കിലും കുഞ്ഞിന് നോവുമെന്ന് കരുതി പിന്‍വലിഞ്ഞു. മരിച്ചപ്പോഴും ഉമ്മ വെച്ചില്ല. പിണത്തെ ചുംബിച്ചിട്ടെന്തെന്ന ചിന്തയായിരുന്നു. എന്നാലിന്ന് പട്ടടയില്‍ വിരിഞ്ഞു നില്‍ക്കുന്ന ഓണപ്പൂവിന്റെ സൗരഭം നുകരുമ്പോള്‍ ആ ചുംബനാഭിലാഷം പിതാവിലുണരുന്നു. ”പതിഞ്ഞീടുന്നു മെല്ലെ- മെല്ലെയിപ്പുഷ്പത്തില്‍ പ- ട്ടിതളിലധരം; ഞാന്‍ മറ്റെന്തും മറക്കുന്നു.” മരിച്ചുപോയ പൊന്നോമനയുടെ പട്ടടയില്‍ വിരിയുന്ന ഓണപ്പൂവ് അവള്‍ തന്നെ; അതിന്റെ പട്ടിതള്‍ അവളുടെ പൂങ്കവിളാണ്. അച്ഛന്‍ കാത്തുവെച്ച ചുംബനം മകള്‍ പൊന്നോമല്‍ പൂവിന്റെ പുനര്‍ജന്മത്തില്‍ ഏറ്റുവാങ്ങുന്നു. നല്‍കിയ ചുംബനച്ചൂടിന്റെ വാത്സല്യസ്പര്‍ശത്തില്‍ അച്ഛന്‍ ആത്മവിസ്മൃതിയിലലിയുന്നു. നേടിയ മുത്തം ചൂടി പിതൃസ്‌നേഹത്തില്‍ തരളിതമാകുകയാവാം ഓണപ്പൂവും. സ്‌നേഹലയത്തില്‍ മരണവും ജീവിതവും ഒന്നാകുന്ന ജീവിതഗന്ധിയുള്ള മരണദര്‍ശനത്തിലേക്കാണ് ഇത് അച്ഛനെ നയിക്കുന്നത്. സര്‍വ്വം മറന്നാഹ്ലാദിക്കുന്നവനായി മാത്രമല്ല മരണമെന്ന ‘സത്യ’ത്തെ ‘അസത്യ’ മായി സ്വാംശീകരിച്ചെടുക്കാന്‍ പാകത്തില്‍ അനുഭവസാക്ഷ്യമായി നിര്‍ത്താനും ഈ മുഹൂര്‍ത്തത്തിന്റെ മൂല്യം പിതാവിനനുഗ്രഹമായി. ”മരണം മിഥ്യാഭ്രമം; എന്റെ കണ്‍തുറപ്പിച്ചാ മകളേ, കൃതജ്ഞത ചൊല്‍വൂ ഞാന്‍ കണ്ണീരോടെ” എന്ന് ചൊല്ലിയാണച്ഛന്‍ ചുംബനാനന്തരം കണ്‍തുറന്ന് പോകുന്നത്. മരണമെന്ന സാര്‍വ്വലൗകിക സത്യത്തെ തട്ടിയകറ്റി മരണം മിഥ്യാഭ്രമം മാത്രമെന്ന് ആ മഹാസത്യത്തെ ഉപദര്‍ശിക്കാന്‍ ചുടലയില്‍ വിരിഞ്ഞു നില്‍ക്കുന്ന ഒരോണപ്പൂവ് കാരണമാകുന്നു. കാര്യവും കാരണവും ഇവിടെ പ്രകൃതിയെന്ന ശക്തി സ്രോതസ്സുതന്നെ. പ്രകൃതിയിലൊന്നിനേയും മരണം തട്ടിക്കൊണ്ടു പോകുന്നില്ല. സൃഷ്ടിസ്ഥിതിലയത്തിന്റെ അന്തര്‍ലീലാ നടനത്തില്‍ ഒരു ‘ചുവട്’ മാത്രമാണ് മൃത്യു. വിസ്മയ ഭരിതവും അജ്ഞേയവുമായ പ്രകൃതിയുടെ ഓരോ പൊടിപ്പും അനശ്വരമായ ഉണ്മയുടെ പുനര്‍ജ്ജനി മാത്രം. മരണത്തെക്കുറിച്ചുള്ള കാവ്യോപദര്‍ശനം മരണ-ജീവിത പരിപ്രേക്ഷ്യത്തിന്റെ വൈവിധ്യമോലുന്ന ദിശകളില്‍ അക്കിത്തം കവിത താത്ത്വിക പരിസരങ്ങളായി മൂല്യനിര്‍ണ്ണയം ചെയ്തിട്ടുണ്ട്. ‘മനുഷ്യര്‍ ഈശ്വരന്മാരായി ഉയരുന്ന പരിണതിയാണ് മരണമെന്നും കുപ്പായമുപേക്ഷിക്കുന്ന സുഖമാണ് അതിന്റെ ഫലമെന്നും നിരീക്ഷിക്കുന്ന ‘മരണഭയം’ എന്ന രചനയില്‍ ‘മൃത്യോര്‍മാ അമൃതം ഗമയ’ എന്ന അഭ്യാരോഹ മന്ത്രത്തിന്റെ വെളിപാടുകളും ഭഗവദ് ഗീതയിലെയും അദ്ധ്യാത്മരാമായണത്തിലേയും സിദ്ധാന്തരേഖയും അന്തര്‍നാദമായുണ്ട്. ‘ബലിദര്‍ശനം’, ‘ഗോര്‍ബച്ചേവ്’, ‘മൃഗശാലയില്‍’, ‘ഇരുപതാം നൂറ്റാണ്ടിന്റെ ഇതിഹാസം’, ‘മരിച്ചപ്പോള്‍’ എന്നിവ കഠോപനിഷത്തിന്റെ മൃത്യുസന്ദേശമാണ് ഉണര്‍ത്തുന്നത്. ‘അച്ഛന്‍ കൃതജ്ഞത പറയുന്നു’ എന്ന ഭാവഗീതം മരണത്തെ മധുരീകരിക്കുന്നു. പ്രകൃതിയിലെ സര്‍വ്വചരാചരങ്ങളെയും ഏകസത്തയായി മൃത്യുദര്‍ശന വിചിന്തനത്തില്‍ സ്വീകരിക്കാന്‍ അക്കിത്തഹൃദയം സന്നദ്ധമാണ്. ‘ഞാന്‍ സര്‍വ്വ സംഹാരകനാകുന്ന മൃത്യുവാകുന്നു’ എന്ന ഗീതാവാക്യത്തെ ഭയരഹിതമായി നേരിടുന്ന ഈ ഗീതം മൃത്യുഞ്ജയമന്ത്രമായും കവിദര്‍ശനത്തില്‍ ആത്മാവിന്റെ സ്വാതന്ത്ര്യ മാര്‍ഗ്ഗമായും ഗണം തിരിയുന്നു. കവിയുടെ ഇഷ്ടകൃതികളിലൊന്നായ ശ്രീ അരവിന്ദന്റെ ‘സാവിത്രി’യിലെ ‘മരണം’ മരിച്ചുവീഴുന്ന പ്രകാശകണികകളുടെ പ്രതീകചിത്രം ഈ കവിതയുടെ ഉള്‍ത്തുടിപ്പായി ഉയരുന്നു. ആരും മരിക്കുന്നില്ല, പാഞ്ചഭൗതിക ശരീരത്തെ കരിച്ചു കളയാനേ മനുഷ്യനാവൂ. സനാതന ബ്രഹ്മ പ്രകൃതിക്കകത്ത് ആത്മാവ് ജീവിക്കുന്നു എന്ന കാവ്യോപദര്‍ശം അക്കിത്തത്തിന്റെ അപൂര്‍വ്വമായ കാലദര്‍ശനത്തെയും അനാവരണം ചെയ്യുന്നുണ്ട്. ‘മൃത്യുവില്ല’ – ‘മൃത്യുര്‍ന്നാസ്തി’ – എന്ന് സത്യമരുളുന്ന സനല്‍സുജാത ഋഷിയുടെ മൃത്യുസത്യദര്‍ശനമാണ് കവിയുടെ മൃത്യുബോധത്തിന് പരിവേഷമണിയിക്കുന്നത്. ”മരണത്തേക്കാള്‍ എത്രയോ ഭീകരമായ വസ്തുജീവിതമത്രെ. ആ കാരണത്താല്‍ തന്നെ വെറും മരണം അതീവ സുന്ദരമായ ഒരു സ്വപ്‌നവുമാണ്”എന്ന് അക്കിത്തം ദര്‍ശിക്കുന്നു. ‘മരണം പ്രകൃതിശ്ശരീരിണാം’ എന്ന കാളിദാസപ്പൊരുളും ‘തൈത്തരീയോപനിഷത്തി’ലെ മൃത്യുസംബന്ധിയായ ഭാവാത്മക ദര്‍ശനവും ‘അച്ഛന്‍ കൃതജ്ഞത പറയുന്നു’ എന്ന രചനയുടെ ആന്തരിക ചക്ഷുസ്സാണ്. കാലസ്വരൂപനായ മൃത്യുവിനെ പ്രകൃതി സ്വരൂപിയായ ജീവിതമായി പരിഭാഷപ്പെടുത്തുകയാണ് ഈ ഭാവഗീതം. ‘ജീവിതത്തിന്റെ നിഴലാണ് മരണം’ എന്ന വിവേകാനന്ദവാണിയുടെ ചൈതന്യാവിഷ്‌കാരം തന്നെയാണിത്. ‘സ്വരൂപത്തിന്റെ അനുഭവത്തില്‍ വരുന്ന പ്രമാദമാണ് സജ്ജനങ്ങള്‍ക്ക് മൃത്യു – കാലനല്ല’ എന്ന ശാങ്കരമതം അക്കിത്തത്തിന്റെ മൃത്യുദര്‍ശനത്തിലെ പ്രസാദ കണികയാണ്. മരണത്തിന്റെ നിത്യസത്യാകാംക്ഷയും നിത്യതാ ബോധവുമാണ് ഈ രചനയിലെ മൃത്യുസംസ്‌കൃതിയെ ജീവനത്വരയുടെ ഭാഷാന്തരമാക്കുന്നത്. പ്രകൃതിയും മനുഷ്യനും ഒന്നെന്ന ദര്‍ശന സാക്ഷാത്ക്കാരമാണിത്. സ്വാത്മ പ്രഭയിലെ പ്രതിബിംബങ്ങള്‍, ആത്മീയ പ്രകൃതിയുടെ ദര്‍ശനസാരങ്ങള്‍, സൃഷ്ടിസ്ഥിതിലയ കാരണ ചിന്തകള്‍, സര്‍വ്വസമന്വയ ചിന്താ സ്ഫുരണങ്ങള്‍, അദ്വൈത രഹസ്യങ്ങള്‍, പുനര്‍ജ്ജനി മീമാംസകള്‍ – ഇവയൊരുക്കൂട്ടുന്ന ഊര്‍ജ്ജം അനല്പമായ ശക്തിലാവണ്യമാണ് ഈ ‘കുഞ്ഞു രചന’ യ്ക്ക് മഹാകാവ്യത്തിന്റെ അതീതപ്രതീതി മാനമേകുന്നത്. മൃത്യുദര്‍ശനസരണിയിലെ അപൂര്‍വ്വതയാണ് ഈ അക്ഷരസാക്ഷ്യം. പ്രകൃതിയും മനുഷ്യനും അദ്വൈതം പ്രാപിക്കുന്ന ‘ഒന്നിന്റെ വേദാന്തം’ സാക്ഷാത്ക്കരിച്ച കാവ്യസൗഭഗമാണിത്. പ്രകൃതിയെ സ്‌നേഹിക്കുകയും ആരാധിക്കുകയും ചെയ്യുന്ന കേവല രീതിയെ വിസ്മരിച്ച് പ്രകൃതിയ്ക്കപ്പുറമുള്ള അനന്തതയില്‍ ആത്മസ്വരൂപമായി വിരിയുന്ന ഊര്‍ജ്ജപ്പൊരുളിന്റെ പുനര്‍ജ്ജനി തന്നെയാണ് ഈ മൃത്യുമഹാദര്‍ശനത്തിന്റെ അകം പൊരുളായി ഉരുവം കൊള്ളുന്നത്. പരമ്പൊരുളിന്റെ അരുള്‍ തന്നെയാണ് ആത്മാന്വേഷകനായ കവി എന്നും എവിടെയും തേടുന്നത്. പട്ടടയില്‍ അതിജീവനം തേടുന്ന ഓണപ്പൂവിന്റെ സൗരഭം ജനനാന്തര സൗഹൃദമായി മനുഷ്യനെയും അവന്റെ മൃത്യുദര്‍ശനത്തെയും പുനഃസൃഷ്ടിക്കുന്നു. യോഗാത്മക കവിയുടെ ഈ ജ്ഞാനമരന്ദം മധുരപൂരമായി അനശ്വരതയിലാണ്. നിത്യവര്‍ത്തമാനമായി യോഗികള്‍ കാലപ്രഹേളികയെ കീഴടക്കുന്നു. ആത്മജ്ഞാനത്തിലലിയുന്ന കാലസ്വത്വം കാലധര്‍മ്മമായി മൃത്യുവിനെ സ്വാംശീകരിക്കുന്നുണ്ട്. മഹാകാലത്തിന്റെ ചിറകിന്നടിയില്‍ ജീവിതരംഗം ധര്‍മ്മസ്വരൂപമായി വിലയം കൊള്ളുന്നു. ‘ഈശാവാസ്യം’ ഇതിന്റെ ദര്‍ശനമോതി മൃത്യുവിനെയും ഭാവാത്മകമായി സംഹരിക്കുന്നു. യോഗാത്മക ദര്‍ശനപുണ്യമായ അതീന്ദ്രിയ ജ്ഞാനത്തിന്റെ മഹാമാര്‍ഗ്ഗമാണ് മൃത്യുവിന്റെ സ്വരൂപനിശ്ചയമാനമായി അക്കിത്തം അംഗീകരിക്കുക. മരണത്തെ മധൂരീകരിക്കുന്ന സങ്കല്‍പ്പ പൂജാസാധനയായി പിതൃയജ്ഞത്തെയാണ് ‘ഗരുഡപുരാണം’ ആവിഷ്‌കരിക്കുക. മൃത്യുസന്ദേശത്തില്‍ കവിയെ സ്വാധീനിച്ച ഘടകങ്ങളിലൊന്നിതാണ്. അമൃതം ഗമയ കവിതയുടെ ആത്മാന്വേഷണ മാര്‍ഗ്ഗത്തിലൂടെ ജീവിതത്തിന്റെ നാനാര്‍ത്ഥങ്ങള്‍ തേടുന്ന അക്കിത്തം മരണത്തിന്റെ രഹസ്യാത്മകവും ദാര്‍ശനികവുമായ അര്‍ത്ഥാന്തരങ്ങളും അന്വേഷിക്കുന്നു. ”……….. മരിപ്പീല നാമാരും കുഞ്ഞേ ഈശ്വരചൈതന്യത്തില്‍ വിലയിക്കുന്നൂ നമ്മ- ളീശ്വരന്മാരായ്ത്തന്നെ മാറുന്നുവെന്നേയുള്ളു കുപ്പായമഴിച്ചുവെച്ചാലത്തെസ്സുഖം നമ്മള്‍ ക്കപ്പൊഴേ യഥാര്‍ത്ഥത്തില്‍ക്കിട്ടുകയുള്ളു കുഞ്ഞേ” മരണത്തെക്കുറിച്ച് മോക്ഷാധിഷ്ഠിതമായ തത്ത്വാവബോധമാണ് കുഞ്ഞിന് മുത്തച്ഛന്‍ പകരുന്നത്. ജീവാത്മാവിന്റെ പരമാത്മലയമെന്ന മുക്തിപ്രാപ്തിയില്‍ നിന്ന് വ്യത്യസ്തമല്ലെങ്കിലും മനുഷ്യര്‍ ഈശ്വരന്മാരായി മാറുന്ന പരിണതിയായി മരണം വ്യാഖ്യാനിക്കപ്പെടുകയാണ്. അപൂര്‍ണ്ണനായ മനുഷ്യനെ പൂര്‍ണ്ണനായ ഈശ്വരനാക്കുന്ന മഹാ പ്രക്രിയയാണത്. മൃത്യുഭയത്തില്‍ നിന്നുള്ള ആത്മവിമോചന ലക്ഷ്യം കൂടിയാണ് ഈ ഉപദര്‍ശനം. ദുഃഖപ്രദമായ മരണമുഖം ഇവിടെ സുഖദമാകുന്നു. ‘മൃത്യോര്‍മാ അമൃതം ഗമയ’ – ‘മൃത്യുവില്‍ നിന്ന് എന്നെ അമൃതത്ത്വത്തിലേക്ക് നയിക്കേണമേ’ എന്ന അഭ്യാരോഹമന്ത്രത്തിന്റെ വെളിപാടുകളും, കുപ്പായമുപേക്ഷിക്കുമ്പോലെ ജീവാത്മാവ് ശരീരത്തെ ഉപേക്ഷിക്കുന്നുവെന്ന ‘ഭഗവദ്ഗീത’ യിലെയും ‘അദ്ധ്യാത്മരാമായണ’ ത്തിലെയും സിദ്ധാന്തരേഖയും ‘മരണഭയ’ത്തില്‍ കാണാം. കുപ്പായമൂരിയാലുള്ള സുഖമാണ് – മൃത്യു നല്‍കുന്ന ആത്യന്തികമായ ആനന്ദമാണ് – അക്കിത്തത്തിന്റെ ദാര്‍ശനിക നയനങ്ങളില്‍ പ്രത്യക്ഷപ്പെടുന്നത്. പ്രപഞ്ചത്തിലെ വൈവിധ്യങ്ങളുടെ പിന്നിലുള്ള ഏകത്വവുമായി ഐക്യം പ്രാപിച്ച് ധര്‍മ്മാധര്‍മ്മങ്ങള്‍ക്കും, പുണ്യപാപങ്ങള്‍ക്കും അതീതവും ത്രികാലബാധിതവുമായ ആത്മതത്ത്വത്തെ അനുഭവപ്പെടുത്തി, മരണത്തെപ്പറ്റിയുള്ള പ്രശ്‌നചിന്തകള്‍ക്ക് പരിഹാരം തേടി ശാന്തിമാര്‍ഗ്ഗം പൂകലാണ് കഠോപനിഷത്തിന്റെ സാരാംശം. ആ മൃത്യുസന്ദേശമുണര്‍ത്തുന്ന വിശ്രാന്തിസങ്കല്പനം തന്നെയായി കവി മൃത്യു ദര്‍ശനത്തെ രൂപപ്പെടുത്തുകയാണ്. ‘ബലിദര്‍ശനം’, ‘ഗോര്‍ബച്ചേവ്’, ‘മൃഗശാലയില്‍’, ‘ഇരുപതാം നൂറ്റാണ്ടിന്റെ ഇതിഹാസം, ‘പൂമ്പാറ്റകള്‍’, ‘അച്ഛന്‍ കൃതജ്ഞത പറയുന്നു’, ‘തൊഴുത്തിലെ മൗനം’, ‘കക്കാടേ നമസ്‌കാരം’, ‘മരിച്ചപ്പോള്‍’ എന്നീ കവനങ്ങള്‍ മരണത്തിന്റെ സത്യദര്‍ശനാകാംക്ഷയിലാണ്. മൃത്യുബോധവും ജീവനകൗതുകവും പരസ്പരം സംഘര്‍ഷത്തിലേര്‍പ്പെടുന്ന ചിത്രം ‘മൃഗശാലയിലുണ്ട്. അസ്ഥികൊണ്ടഴിയിട്ട ശരീരത്തിന്റെ കൂട്ടിലാണ് ആത്മാവിന്റെ സിംഹം. കാവല്‍ക്കാരനെ – മൃത്യുവിനെ കാണാതിരിക്കുമ്പോഴും ആയുസ്സിന്റെ ബുഭുക്ഷകള്‍ നാവില്‍ നിന്ന് ഇറ്റുവീഴുന്നു. ‘ഒടുക്കത്തെ സടകൊഴിഞ്ഞിടും മുമ്പ് അവനെത്തുമോ? എന്ന ചോദ്യം ജീവിതകാമനയെന്ന പോലെ ഉള്‍ത്തുടിപ്പായുയരുന്ന മൃത്യുകാമനയുമാണ്. എം.എ. സാറും അക്കിത്തവും അക്കിത്തത്തിന്റെ മരണസംബന്ധിയായ കല്പനാ രൂപങ്ങളില്‍ ജീവിത പ്രേരണയും മൃത്യുപൂജയും മുഖാമുഖം നില്‍ക്കുന്നു. ജീവിതത്തെ സ്‌നേഹിക്കാന്‍ മറന്നുപോകുന്ന മനുഷ്യന്‍. ”ലോകമേ വിടനല്‍കൂ; ഞാനിതാ വിഷം കുടി- ച്ചാകുലമാമീ മാംസബന്ധനം തകര്‍ക്കട്ടെ” എന്ന് ചൊല്ലി ജീവിതത്തില്‍ നിന്ന് സ്വയം പുറന്തള്ളപ്പെടുന്ന രംഗം കവി ചിത്രീകരിച്ചിട്ടുണ്ട് (കവിത- ‘മരിച്ചപ്പോള്‍’). ആത്മജ്ഞാനത്തിനും മോക്ഷോപാസനയ്ക്കുമിടയിലെ അസ്വാതന്ത്ര്യം മാത്രമായി ജീവിതത്തെ എണ്ണുന്ന ‘തൊഴുത്തിലെ മൗനം’ മോക്ഷ ലക്ഷ്യത്തിന്റെ ശബ്ദമാണ്. ”നിന്റെ കര്‍മ്മം താനല്ലോ നീയായി ജന്മം കൊണ്ടൂ; നിന്റെ കര്‍മ്മമായല്ലോ വീണ്ടും ജനിക്കേണ്ടൂ” എന്ന ‘ബലിദര്‍ശന’ വരികള്‍ ഭഗവദ്ഗീതയുടെ കര്‍മ്മ സിദ്ധാന്താധിഷ്ഠിതമായ ജന്മപരമ്പരകളേയും, ശാങ്കര വേദാന്തത്തിന്റെ ജന്മസങ്കല്പത്തെയും, ഉപനിഷത് ദര്‍ശനങ്ങളിലെ പരമാത്മ – ജീവാത്മ സിദ്ധാന്തത്തെയും, ജ്ഞാനപ്പാനയുടെ കര്‍മ്മ സംബന്ധിയായ പുനര്‍ജനിയുടെയും സമന്വയമാനം നേടുന്നു. ‘ഒരോമനച്ചെമ്പനീര്‍ എങ്ങനെയാണ് ജനിച്ചതെന്ന ഗവേഷണത്താല്‍ ഞാന്‍ മണ്ണായി; എന്റെ ശവപ്പറമ്പില്‍ ഒരായിരം ചെമ്പനീര്‍ വിടര്‍ന്നു’ (പൂമ്പാറ്റകള്‍) എന്ന കണ്ടെത്തലില്‍ കാവ്യാത്മകധ്വനിയ്ക്കപ്പുറം ജന്മ-പുനര്‍ജ്ജനിയുടെ സങ്കല്പസാധ്യതകള്‍ കവി ആരായുന്നു. പ്രകൃതിയുടെ സൃഷ്ടിസ്ഥിതിലയ ലീലയായി ജീവിത സര്‍വ്വസാര പ്രകൃതിയെയും കാവ്യമാര്‍ഗ്ഗത്തില്‍ വിലയം കൊള്ളിക്കാനും, ജഡ-ജീവത്തുക്കളെ ഏക സത്തയായി മൃത്യുദര്‍ശന വിചിന്തനത്തില്‍ സ്വീകരിക്കാനും അക്കിത്തത്തിന് കഴിയുന്നു. സൃഷ്ടിസ്ഥിതിലയ നടനമായ ശിവതാണ്ഡവപ്പൊരുള്‍ മൃത്യുദര്‍ശനഘടകമായി കവി സ്വാംശീകരിക്കുന്നുണ്ട്. മരണത്തെക്കാള്‍ തീവ്രതയും കാഠിന്യവും ജീവിതത്തില്‍ തന്നെ. ‘ഭൗതികകാമനകളുടെ ആപദ്ധര്‍മ്മക്കാട്ടില്‍ കാഞ്ചന മൃഗത്തെ തേടുമ്പോള്‍ നിങ്ങളെ മൃത്യു അപഹരിക്കുന്നു: മൃത്യുവിന്റെ യാദൃച്ഛികതയും അന്വേഷണ സ്വഭാവവുമാണ് ഈ നിരീക്ഷണത്തിലൂടെ ‘ബലിദര്‍ശന’ത്തില്‍ വ്യക്തമാക്കുന്നത്. ‘മരണത്തെ നിഴലിപ്പിക്കു മൗഷധം കണ്ടുകിട്ടിയാല്‍ ജയില്‍ വാസം നിത്യമായി മറ്റെന്തുള്ളു പുരോഗതി’ എന്ന് ദുഃഖാനുഭവപരിണാമത്തില്‍ മരണത്തെ വെല്ലുന്ന ജീവിതവ്യഥയെ തുറന്നു കാട്ടി ഭൗമികമല്ലാത്ത മറ്റൊരു വാതായനമായി ഗണിച്ച് മൃത്യുഭയത്തെയും മരണത്തിന്റെ മറ്റു ഭീതിദ സങ്കല്പങ്ങളേയും അഭയരീത്യാ വെളിവാക്കാനും കവിയുടെ ശ്രമമുണ്ട്. ‘മൃത്യു: സര്‍വ്വഹരാശ്ചാഹ’ – ‘ഞാന്‍ സര്‍വ്വസംഹാരകനായ മൃത്യുവാകുന്നു’ – എന്ന ഗീതാ വാക്യത്തെ ഭയരഹിതമായി നേരിടുകയാണ് അക്കിത്തം. ‘ഗോര്‍ബ്ബച്ചേവ്’ എന്ന കവിതയില്‍ ‘ഉര്‍വാരുകമിവ ബന്ധനാത് മൃത്യോര്‍മ്മുക്ഷീയമാം ഋതാല്‍’ – കെട്ടിത്തൂക്കിയ കയറില്‍ നിന്ന് വെള്ളരിക്ക എന്ന പോലെ സത്യം എന്നെ മൃത്യുവില്‍ നിന്ന് മോചിപ്പിക്കട്ടെ’ – എന്ന മഹാമൃത്യുഞ്ജയമന്ത്രമാണ് അക്കിത്തത്തിന്റെ മരണദര്‍ശനത്തെ ആത്മാവിന്റെ സ്വാതന്ത്ര്യമാര്‍ഗ്ഗമായി ഗണം തിരിക്കുന്നത്. പരമസത്യത്തിന്റെ വിശുദ്ധി മാര്‍ഗ്ഗത്തില്‍ മരണത്തിന് മരണം സംഭവിക്കുന്നുവെന്ന ദാര്‍ശനിക പ്രത്യക്ഷം കവി സ്വീകരിക്കുന്നത് അരവിന്ദന്റെ ‘സാവിത്രി’ എന്ന പ്രതീകാത്മക മഹാകാവ്യത്തില്‍ നിന്നുതന്നെയാവണം. സത്യവും അമൃതത്ത്വവും സമ്പാദിച്ച കരുത്തില്‍ മൃത്യുരാജനെ നേരിടുകയാണ് സാവിത്രി. ഒടുക്കം സാവിത്രിയില്‍ നിന്ന് പുറപ്പെട്ട അനന്തമായ പ്രകാശത്തിന്റെ ജ്വാല ആര്‍ത്തലച്ചുയരുകയായി. പര്യവസാനത്തില്‍ മരണം മരിച്ചു വീഴുന്നു. പ്രകാശകണികകളുടെ രൂപത്തില്‍ മഹാസത്യത്തിന്റെ മുമ്പില്‍ മരിച്ചുവീഴുന്ന മഹാകാവ്യത്തിലെ മൃത്യു ആവര്‍ണഹരണം ചെയ്യുന്നത് ആത്മതത്ത്വത്തിന്റെ അപ്രതിരോദ്ധ്യമായ അനന്തശക്തി തന്നെ. യോഗ ശക്തിയിലൂടെ സമാര്‍ജ്ജിക്കുന്ന സത്യശക്തിക്ക് മൃത്യുവിനെ പരാജയപ്പെടുത്താമെന്ന സങ്കല്പ സാക്ഷ്യമാണിത്. സ്‌നേഹലയത്തില്‍ മരണവും ജീവിതവും ഒന്നാകുന്ന ജീവിത ദര്‍ശനമാണ് കവിയുടേത്. മരണമെന്ന സത്യത്തെ സങ്കല്‍പ്പസത്യം മാത്രമായി സ്വാംശീകരിച്ചെടുക്കാന്‍ പാകത്തില്‍ അനുഭവസാക്ഷ്യം പങ്കിടുകയാണ് ആ മൃത്യു പ്രമേയ കവനങ്ങള്‍. മരണമെന്ന സാര്‍വ്വലൗകിക സത്യത്തെ തട്ടിയകറ്റി മരണം മിഥ്യാഭ്രമം മാത്രമെന്ന് വോദോക്തി മന്ത്രം പോലെ അക്കിത്തം ഉരുവിടുന്നു. കാര്യവും കാരണവും ഇവിടെ പ്രകൃതിയെന്ന ശക്തിസ്രോതസ്സുതന്നെ. പ്രകൃതിയിലൊന്നിനെയും മരണം തട്ടിക്കൊണ്ടുപോകുന്നില്ല. സൃഷ്ടിസ്ഥിതി സംഹാരത്തിന്റെ ലീലാനടനത്തില്‍ ഒരു ചുവടു മാത്രമാണ് മൃത്യു. വിസ്മയഭരിതവും അജ്ഞേയവുമായ പ്രകൃതിയുടെ ഓരോ പൊടിപ്പും അനശ്വരമായ ഉണ്മയുടെ പുനര്‍ജ്ജനിമാത്രം. ‘ആരും മരിക്കുന്നില്ല. പാഞ്ചഭൗതിക ശരീരത്തെ കരിച്ചു കളയാനേ മനുഷ്യനാവൂ. സനാതന ബ്രഹ്മപ്രകൃതിക്കകത്ത് ആത്മാവ് ജീവിക്കുന്നു’ എന്ന കാവ്യോപദര്‍ശനം ‘കക്കാടേ നമസ്‌കാരം’ എന്ന കവിതയിലും ആവര്‍ത്തിക്കുന്നു. ‘ഹാ! വിജിഗീഷു മൃത്യുവിന്നാമോ ജീവിതത്തിന്‍ കൊടിപ്പടം താഴ്ത്താന്‍’ എന്ന് മരണത്തെ തോല്‍പ്പിക്കുന്ന, ജീവിതത്തിന്റെ നൈരന്തര്യശോഭയെ പ്രകീര്‍ത്തിക്കുന്ന വൈലോപ്പിള്ളിയുടെ മൃത്യുകല്പനയില്‍ നിന്നന്യം തിരിഞ്ഞു മരണം തന്നെ അസത്യമെന്നും ജീവിതം തന്നെ മഹാസത്യമെന്നും അക്കിത്തത്തിന്റെ മൃത്യുബോധം കണ്ടെത്തുന്നു. മരണത്തെക്കുറിച്ചുള്ള കാവ്യോപദര്‍ശനം ജീവിത-മരണ പരിപ്രേക്ഷ്യത്തെ വൈവിധ്യമോലുന്ന ദിശകളില്‍ നിന്ന് താത്ത്വികമായി എക്കാലവും മൂല്യനിര്‍ണ്ണയം ചെയ്തിട്ടുണ്ട്. എന്നാല്‍ ആരും മരിക്കുന്നില്ലെന്നും ഒന്നും നശിക്കുന്നില്ലെന്നും മരണം കേവലം മിഥ്യാഭ്രമത്തിന്റെ സങ്കല്പനം മാത്രമാണെന്നും പരികല്പനം ചെയ്യുക മൃത്യുദര്‍ശനസരണിയിലെ അപൂര്‍വ്വതയാണ്. ‘മൃത്യുവില്ല’ – ‘മൃത്യുര്‍ന്നാസ്തി’ – എന്നും, ‘പ്രമാദം തന്നെയാണ് മൃത്യുവെന്ന് ഞാന്‍ പറുന്നു. പ്രമാദം വൈമൃത്യുമഹം ബ്രവീമി’ – എന്നും വെളിപ്പെടുത്തുന്ന സനല്‍ സുജാതനെന്ന മഹര്‍ഷിയുടെ മൃത്യുസത്യദര്‍ശനം അക്കിത്തത്തിന്റെ മൃത്യുവീക്ഷണത്തെ വിമലീകരിക്കുന്നു. മരണത്തേക്കാള്‍ എത്രയോ ഭീകരമായ വസ്തു ജീവിതമത്രെ. ആ കാരണത്താല്‍ തന്നെ വെറും മരണം അതീവ സുന്ദരമായ ഒരു സ്വപ്‌നവുമാണ് എന്ന് അക്കിത്തം ദര്‍ശിക്കുന്നു. കാളിദാസന്റെ ‘മരണം പ്രകൃതിശ്ശരീരിണാം’ എന്ന വചനപ്പൊരുള്‍ തന്നെ ഇതിനുപിന്നില്‍. ബ്രഹ്മത്തിന്റെ ഇച്ഛയായിത്തന്നെയാണ് പ്രകൃതിയില്‍ മൃത്യു വ്യാപരിക്കുന്നതെന്ന ‘കഠോപനിഷത്തി’ ലെയും ‘തൈത്തരീയോപനിഷത്തി’ലെയും ഭാവാത്മക ദര്‍ശനമാണ് ‘അച്ഛന്‍ കൃതജ്ഞത പറയുന്നു’ എന്ന രചന ആവിഷ്‌ക്കരിക്കുന്നത്. മരണ സമയത്തുള്ള പരമാത്മസ്മരണ മനുഷ്യാത്മാവിനെ മോക്ഷത്തിലേക്ക് നയിക്കുമെന്ന ‘ഭാഗവത’ ത്തിലെയും ‘ഭഗവദ്ഗീത’യിലെയും മുക്തി മാര്‍ഗ്ഗസൂചനയെന്നതിലുപരി മരണത്തെ ലൗകികാത്മീയ സമന്വയദര്‍ശനത്തില്‍ മൂല്യ നിര്‍ണ്ണയം ചെയ്യുകയാണ് കവി. കാലസ്വരൂപനായ മൃത്യുവിനെ പ്രകൃതിസ്വരൂപിയായ ജീവിതമായി പരിഭാഷപ്പെടുത്തുകയാണ് അക്കിത്തം. ”ജീവിതത്തിന്റെ നിഴലാണ് മരണം. വൈരുദ്ധ്യമില്ലായ്മകൊണ്ട് അവ ഒന്നിച്ച് നീങ്ങുന്നു. അവ വ്യത്യസ്താസ്തിത്വമുള്ളവയല്ല. ഏകമായ ഒന്നിന്റെ വ്യത്യസ്താവിഷ്‌കാരമാണ്” – എന്ന വിവേകാനന്ദവാണിയുടെ ചൈതന്യാവിഷ്‌കാരം തന്നെയാണിത്. എസ്. രമേശന്‍ നായരും അക്കിത്തവും പൈതൃക പ്രോക്തമായ മൃത്യുസത്യങ്ങള്‍, ദര്‍ശനങ്ങള്‍, താത്ത്വിക വിശുദ്ധികള്‍ എന്നിവ മൃത്യുദര്‍ശനത്തിന്റെ അടിത്തറ പണിയുന്നു; താര്‍ക്കിക സ്പന്ദനങ്ങള്‍, യുക്തി വിചാരസ്പര്‍ശങ്ങള്‍, ശാസ്ത്രീയ നേട്ടങ്ങള്‍ എന്നിവകൊണ്ട് ആ വിചിന്തനങ്ങള്‍ യുക്തിഭദ്രമാവുന്നു. ഐഹിക-പാരത്രിക ജീവിതകാംക്ഷകള്‍, ജന്മ-ജന്മാന്തര പരിപ്രേക്ഷ്യങ്ങള്‍, കാല കല്പനാ വൈചിത്ര്യങ്ങള്‍ എന്നിവ വീക്ഷണസരണിയ്ക്ക് നവമാനങ്ങളായിത്തീരുന്നുണ്ട്. മത-വേദാന്ത വിചിന്തനങ്ങളും മോക്ഷമാര്‍ഗ്ഗ പ്രത്യക്ഷങ്ങളും, ആത്മചിന്താബോധ്യങ്ങളും അതിന്റെ ആന്തരിക പ്രഭവമായി മാറുമ്പോള്‍ വായനാ സംസ്‌കൃതിയേകിയ ആശയസംഹിതകളും, ശ്രൗതവിധികളിലെ ജ്ഞാനസങ്കേതങ്ങളും ദര്‍ശനശ്രേണിയുടെ അറിവുറവയാകുന്നു. സ്വാത്മപ്രഭയിലെ പ്രതിബിംബങ്ങള്‍, ആത്മീയ പ്രകൃതിയുടെ നോട്ടങ്ങള്‍, സൃഷ്ടിസ്ഥിതിലയകാരണചിന്തകള്‍, സര്‍വ്വസമന്വയ ചിന്താസരണികള്‍ – ഇവയൊരുക്കൂട്ടുന്ന ഊര്‍ജ്ജം അനല്പമായ ശക്തിലാവണ്യമാണ് പ്രസ്തുത വീക്ഷണ വിശേഷത്തിനേകുന്നത്. അക്കിത്തത്തിന്റെ മാനവികതാ ദര്‍ശനത്തിന്റെയും പ്രപഞ്ചസങ്കല്പത്തിന്റെയും പ്രസാദസഞ്ചയമായിത്തീരുകയാണ് മൃത്യുദര്‍ശനം. പ്രകൃതിയും മനുഷ്യനും ഏകവും ജീവിതത്തിന്റെ ഏകകവുമാണെന്ന ഒന്നിന്റെ ദര്‍ശന സാക്ഷാത്ക്കാരമാണിത്. പ്രകൃതിയെ സ്‌നേഹിക്കുകയും ആരാധിക്കുകയും ചെയ്യുന്ന കേവല രീതിയെ വിസ്മരിച്ച് പ്രകൃതിയ്ക്കപ്പുറമുള്ള അനന്തതയില്‍ ആത്മസ്വരൂപമായി വിരിയുന്ന ഊര്‍ജ്ജപ്പൊരുളിന്റെ പുനര്‍ജ്ജനി തന്നെയാണ് കവിയുടെ മൃത്യുജ്ഞാനത്തിന്റെ അകംപൊരുള്‍. അരവിന്ദന്‍ പറയുന്നു: ”യമന്‍ പ്രപഞ്ചത്തിന്റെ ഭൗതിക മേഖലയില്‍ സത്യവര്‍ത്തിയാകുന്നു. വേദകാലത്തിനുശേഷം യമന്‍ മൃത്യുവിന്റെ അധിദേവനായിത്തീര്‍ന്നു. അസത്യത്തെ മാത്രമേ മരണം ഹനിക്കുന്നുള്ളൂ. അതുകൊണ്ടുതന്നെ യമന്‍ അനശ്വരതയുടെ സംരക്ഷകനുമായി.” ഈ അര്‍ത്ഥത്തില്‍ മരണത്തിന്റെ നിത്യസത്യാകാംക്ഷയും നിത്യതാബോധവുമാണ് അക്കിത്തം കവിതയിലെ മൃത്യുസംസ്‌കൃതിയെ ജീവനത്വരയുടെ ഭാഷാന്തരമാക്കുന്നത്. ”സ്വാനുഭൂതി പരിത്യജ്യ ന തിഷ്ഠന്തി ക്ഷണം ബുധാ സ്വനുഭൂതൗ പ്രമാദോയഃ സമൃത്യുര്‍ന്ന യമഃ സതാം” ‘അറിവുള്ളവര്‍ ഒരു ക്ഷണനേരം പോലും തന്റെ സ്വരൂപത്തിന്റെ അനുഭവം കൈവിട്ടിരിക്കുന്നില്ല. സ്വരൂപത്തിന്റെ അനുഭവത്തില്‍ വരുന്ന പ്രമാദമാണ് സജ്ജനങ്ങള്‍ക്ക് മൃത്യു – കാലനല്ല’ – എന്ന ശാങ്കരമതമാണ് അക്കിത്തത്തിന്റെ മൃത്യുദര്‍ശനത്തെ പ്രകാശപൂര്‍ണ്ണമാക്കുന്നത്. മരണസങ്കല്പം പോലും പ്രസാദകണികയായി പരിഭാഷപ്പെടുത്തുന്ന അക്കിത്തം കവിത പ്രകൃതിയുടെ ജീവനതാളമാണ്

https://www.facebook.com/share/v/1aQBwScCmY/

ഭാഗവതഹൃദയം: ആവർത്തിച്ചുറപ്പിക്കേണ്ട അദ്വയസത്യം ✨✨✨✨✨✨✨✨✨✨✨✨✨✨✨✨✨✨✨✨✨ ഭാഗവതം പ്രധാനമായും നമ്മെ എന്തു ധരിപ്പിക്കാനാണു ശ്രമിക്കുന്നത് എന്ന് നാം ഇന്നെലെ(കഴിഞ്ഞ പല പോസ്റ്റുകളിലും) ചർച്ച ചെയ്തു‌. എത്രകാലം ജീവത്വവും പേറി നിലനിൽക്കുമോ അത്രയും കാലം തത്ത്വജിജ്ഞാസ തുടരുക. അദ്വയമായ ജ്ഞാനമാണ് തത്ത്വം. രണ്ടിൻ്റെ അനുഭവമില്ലാത്ത ശുദ്ധമായ ബോധം. ഈ തത്ത്വത്തെ അറിയാൻ ശ്രമിക്കുക എന്നു പറഞ്ഞാൽ ശാസ്ത്രീയമായി ഉറപ്പിക്കുക. തുടർന്ന് ജീവിതത്തിൽ അത് സാക്ഷാത്ക്കരിച്ച് അനുഭവിക്കുവാൻ യത്നിക്കുക. ബ്രഹ്മാവിന് വിഷ്ണു നാലു ശ്ലോകത്തിൽ ഇക്കാര്യം വിശദീകരിച്ചു കൊടുത്തത് നാം ഇന്നലെ കണ്ടു കഴിഞ്ഞു. ഭാഗവതം ഇത്രയും കൊണ്ടവസാനിക്കുന്നുവെങ്കിൽ ഇത്രയും വലിയ ഒരു ഗ്രന്ഥത്തിൻ്റെ ആവശ്യം എന്താണ്? തത്ത്വം ഒരിക്കൽ പറഞ്ഞാൽ ഉറച്ചെന്നുവരില്ല. ആവർത്തിച്ച് ഇതു കേൾക്കണം. ആവർത്തിക്കുമ്പോൾ വിരസത ഉണ്ടാകാം. വിരസത ഒഴിവാക്കുന്നതിനാണ് കഥകളും ഇടയ്ക്കിടെ തത്ത്വവും എന്ന രീതിയിൽ പറയുന്നത്. ഈ തത്ത്വം മാത്രം ഇങ്ങനെ ആവർത്തിച്ചു പറഞ്ഞുകൊണ്ടിരുന്നാൽ മനസ്സിലാകുമോ വിരസത തോന്നുമോ എന്നൊക്കെ ചെറിയ കുണ്ഠിതമുണ്ടായിരുന്നു. കുണ്ഠ‌ിതപ്പെട്ടിട്ട് എന്താ കാര്യം. വിഷ്ണു ബ്രഹ്മാവിനോടു പറഞ്ഞതല്ലേ. മനസ്സിലായില്ലെങ്കിൽ മനസ്സിലാകുന്നതു വരെ ആവർത്തിക്കണം. അതല്ലാതെന്തുവഴി. സത്യം പറഞ്ഞാൽ മനസ്സിലാകുന്നില്ല എങ്കിൽ അസത്യം മാത്രം പറഞ്ഞാൽ മതി എന്നാണ് പലരുടേയും സിദ്ധാന്തം. അതു ശരിയല്ല. തത്ത്വമസി മഹാവാക്യം തന്നെ 9 പ്രാവശ്യം ഗുരു ആവർത്തിച്ച് ശിഷ്യന് ഉപദേശിക്കുകയാണ്. ഒരു പ്രാവശ്യംകൊണ്ട് മനസ്സിലാവില്ല. ഇതോർത്ത് കുണ്‌ഠിതപ്പെട്ടുകൊണ്ടിരുന്നപ്പോഴാണ് ഒമ്പതാംക്ലാസ്സിൽ പഠിക്കുന്ന കുട്ടി വന്ന് "സർ, ഇന്നലെ പറഞ്ഞ രണ്ടു ചോദ്യങ്ങൾക്കും എനിക്ക് ഉത്തരം തെളിഞ്ഞുകിട്ടി” എന്നു പറഞ്ഞത്. എന്താ രണ്ടു ചോദ്യങ്ങൾ? "ഞാനാര് ഈ ജഗത്ത് എന്ത്? ഈ രണ്ടു ചോദ്യങ്ങൾക്കും സ്‌പഷ്ട‌മായി എനിക്ക് ഉത്തരം തെളിഞ്ഞു.” എന്നാൽ പറയൂ “ഞാനാരാണ്?” “ഞാൻ ബോധം.” “ഈ ജഗത്ത് എന്ത്?” “ജഗത്ത് ബോധം" "അതെങ്ങനെ?" "ബോധമുണ്ടോ ഞാനുണ്ട് ബോധമുണ്ടോ, ജഗത്തുണ്ട്. ബോധമില്ലെങ്കിൽ ഞാനുമില്ല ജഗത്തുമില്ല. അതുകൊണ്ടുതന്നെ ഞാനും ജഗത്തും ബോധം." എനിക്ക് ഏതാണ്ടൊരാശ്വാസമായി. 9-ാംക്ലാസ്സിൽ പഠിക്കുന്ന ഒരു കുട്ടിക്ക് ഇത്ര വ്യക്തമായി ഇക്കാര്യം ധരിക്കാൻ കഴിയുമെങ്കിൽ ഇതു ധരിക്കണമെന്നാഗ്രഹിക്കുന്നവർക്ക് മനസ്സിലാക്കാൻ വലിയ വിഷമം കാണുകയില്ല. ഭാഗവതത്തിന് ആവർത്തിച്ച് ഇക്കാര്യം മാത്രമേ നമ്മോടു പറയാനുള്ളൂ. ആറു ഗുരുക്കന്മാരും ആറു ശിഷ്യന്മാരും പരമ്പരയായി നടത്തിയ ചർച്ചയാണ് ഇന്ന് നമ്മുടെ മുന്നിൽ കാണുന്ന ഭാഗവതത്തിൻ്റെ രൂപത്തിലുള്ള ഗ്രന്ഥം. അതിൽ ഒന്നാമത്തെ ഗുരുവും ശിഷ്യനുമാണ് വിഷ്ണുവും ബ്രഹ്മാവും. ഈ തത്ത്വം ഒരാൾക്കു പിടികിട്ടിയാൽ തുടർന്ന് ഇത് മറ്റുള്ളവരിലേക്കു പകർത്താൻ അയാളുടെ ഹൃദയം വെമ്പൽ കൊള്ളും. ബ്രഹ്മാവ് തൻ്റെ മകനായ നാരദന് ഇതുപദേശിക്കുന്നു. അതേ തത്ത്വം തന്നെ നാരദൻ വ്യാസന് ഉപദേശിക്കുന്നു. അവരാണ് മൂന്നാമത്തെ ഗുരുവും ശിഷ്യനും. വ്യാസൻ ഇതു കുറച്ചുകൂടി വിപുലമാക്കി തൻ്റെ മകനായ ശുകന് ഇതുപദേശിക്കുന്നു. വ്യാസനും ശുകനുമാണ് നാലാമത്തെ ഗുരുശിഷ്യന്മാർ. ശുകൻ ഇതു പരീക്ഷിത്തിന് ഉപദേശിച്ചു. ആ സന്ദർഭമൊക്കെ എല്ലാവർക്കും അറിവുള്ളതാണല്ലോ? അഞ്ചാമത്തെ ഗുരുശിഷ്യന്മാരാണ് ശുകനും പരീക്ഷിത്തും. അവിടെച്ചെന്ന് ഭാഗവതം വിസ്തരിച്ചു കേട്ട സൂതൻ ആയിരം കൊല്ലംകൊണ്ടു തീരുന്ന സത്രം ആരംഭിച്ചിരിക്കുന്ന സത്രശാലയിലെത്തി ശൗനകാദി മുനിമാർക്ക് ഇത് ഉപദേശിക്കുന്നു. ആറാമത്തെ ഗുരു ശിഷ്യന്മാരാണ് സൂതനും ശൗനകാദി മുനിമാരും. വിഷ്‌ണു ബ്രഹ്മാവിന് നാലു ശ്ലോകത്തിൽ ഭാഗവതസാരം പറഞ്ഞുകൊടുത്തു. ഇത് ഇത്രയേ ഉള്ളൂ എന്നും പറഞ്ഞു. നമുക്കിന്ന് അടുത്ത ഗുരുശിഷ്യന്മാരുടെ സമീപത്തേക്ക് ഒന്നു ചെല്ലാം. അവരും പറയുന്നത് ഇതേ കാര്യം തന്നെയാണോ എന്നു പരിശോധിക്കാം.ആവർത്തിച്ച് ഇക്കാര്യംതന്നെയാണ് അവരും പറയുന്നതെങ്കിൽ നാം അതു സ്വീകരിച്ചേ പറ്റൂ. ബ്രഹ്മാവ് വിഷ്ണുവിൻ്റെ അനുഗ്രഹത്തോടെ സൃഷ്ടി ആരംഭിച്ചു. അങ്ങനെ ബ്രഹ്മപുത്രനായി ജനിച്ച് ആളാണ് നാരദൻ. മരീചി തുടങ്ങിയ പ്രജാപതിമാരോടൊപ്പം ബ്രഹ്മാവിൻ്റെ മാനസ പുത്രനായി നാരദനും ജനിച്ചു. നാരദൻ അച്ഛന്റെ പ്രവൃത്തികളെ നല്ലവണ്ണം നിരീക്ഷിച്ചു. അത്യന്തം ക്ലേശകരമായ സൃഷ്ടിനടത്തുകയാണ് അച്ഛൻ. മഹത്തത്വം മുതൽ ഇങ്ങോട്ട് എല്ലാം സൃഷ്ടിക്കുന്നു. മഹത്തത്ത്വം എന്നാൽ പ്രാണൻ. വിശ്വപ്രാണനാണ് ആദ്യത്തെ സൃഷ്ട‌ി സൃഷ്‌ടി കാര്യങ്ങളിലേക്ക് വിശദമായി ഇപ്പോൾ കടക്കുന്നില്ല. ഭാഗവതത്തിലെ പ്രസക്ത ഭാഗങ്ങൾ വായിച്ചാൽ മതി. ഈ ഏഴു ദിവസവും പ്രധാനമായി പരമതത്ത്വം എന്താണെന്ന് ആവർത്തിച്ചുറപ്പാക്കാനാണ് നാം ശ്രമിക്കേണ്ടത്. തുടരും........ #ശിവാരവിന്ദം #ഭാഗവതസപ്താഹം_2 #പ്രൊഫ_ജി_ബാലകൃഷ്ണൻ_നായർ #prof_g_balakrishnan_nair