ശ്രീമദ് ഭാഗവത മഹാപുരാണ പ്രകാരം പ്രപഞ്ചത്തിന്റെ സൃഷ്ടി പ്രക്രിയ പ്രധാനമായും രണ്ട് ഘട്ടങ്ങളായാണ് വിവരിച്ചിരിക്കുന്നത്: സർഗ്ഗം (പ്രാഥമിക സൃഷ്ടി), വിസർഗ്ഗം (ദ്വിതീയ സൃഷ്ടി). മഹാവിഷ്ണു പ്രകൃതിയിൽ നടത്തുന്ന പ്രാഥമിക ഇടപെടലുകളിൽ നിന്ന് തുടങ്ങി ബ്രഹ്മാവ് ജീവജാലങ്ങളെ സൃഷ്ടിക്കുന്നത് വരെയുള്ള ഒരു വ്യവസ്ഥാപിത ക്രമമാണിത്. ഭാഗവതത്തിൽ പ്രതിപാദിക്കുന്ന സൃഷ്ടി ക്രമം താഴെ പറയുന്ന ഘട്ടങ്ങളിലൂടെയാണ് കടന്നുപോകുന്നത്: 1. സർഗ്ഗം (പ്രാഥമിക സൃഷ്ടി - Primary Creation) പരമാത്മാവായ മഹാവിഷ്ണു തന്റെ മായാശക്തിയാൽ പ്രകൃതിയുടെ ഗുണങ്ങളെ (സത്ത്വം, രജസ്സ്, തമസ്സ്) ഉണർത്തുന്നതോടെയാണ് സൃഷ്ടിയുടെ ആരംഭം. 24 തത്ത്വങ്ങളുടെ ഈ പ്രാഥമിക സൃഷ്ടി നടത്തുന്നത് വിഷ്ണുവിന്റെ പ്രഥമ പുരുഷാവതാരമായ മഹാവിഷ്ണു (കാരണോദകശായി വിഷ്ണു) ആണ്. മഹത്തത്ത്വം (Mahat-tattva): കാലം (Time), കർമ്മം (Action), സ്വഭാവം (Character) എന്നിവയുടെ സ്വാധീനത്താൽ പ്രകൃതിയിൽ ആദ്യം രൂപപ്പെടുന്നത് മഹത്തത്ത്വമാണ്. അഹങ്കാരം (Ego): മഹത്തത്ത്വത്തിൽ നിന്ന് അഹങ്കാരം ജനിക്കുന്നു. ഇത് മൂന്ന് വിധത്തിലാണ് രൂപപ്പെടുന്നത്: സാത്വിക അഹങ്കാരം: ഇതിൽ നിന്ന് മനസ്സും പ്രപഞ്ചത്തെ നിയന്ത്രിക്കുന്ന ദേവതമാരും ഉണ്ടാകുന്നു. രാജസ അഹങ്കാരം: ഇതിൽ നിന്ന് ബുദ്ധിയും, അറിവ് നേടുന്ന അഞ്ച് ജ്ഞാനേന്ദ്രിയങ്ങളും (കണ്ണ്, മൂക്ക്, നാക്ക്, ചെവി, തൊലി), കർമ്മേന്ദ്രിയങ്ങളും ഉണ്ടാകുന്നു. താമസ അഹങ്കാരം: ഇതിൽ നിന്ന് പഞ്ചഭൂതങ്ങളും അവയുടെ സൂക്ഷ്മ രൂപങ്ങളായ തന്മാത്രകളും (ശബ്ദം, സ്പർശം, രൂപം, രസം, ഗന്ധം) ഉണ്ടാകുന്നു. പഞ്ചഭൂതങ്ങളുടെ സൃഷ്ടി ക്രമം (താമസ അഹങ്കാരത്തിൽ നിന്ന്): ആകാശം (Ether): ആദ്യമുണ്ടായ ഭൂതം. ഇതിന്റെ ഗുണം 'ശബ്ദം' ആണ്. വായു (Air): ആകാശത്തിൽ നിന്ന് വായു ഉണ്ടായി. ഗുണം 'സ്പർശം'. അഗ്നി (Fire): വായുവിൽ നിന്ന് പ്രകാശവും ഊർജ്ജവുമുള്ള അഗ്നി ഉണ്ടായി. ഗുണം 'രൂപം'. ജലം (Water): അഗ്നിയിൽ നിന്ന് ജലം ഉണ്ടായി. ഗുണം 'രസം' (രുചി). ഭൂമി (Earth): ജലത്തിൽ നിന്ന് ഘനരൂപത്തിലുള്ള ഭൂമി ഉണ്ടായി. ഗുണം 'ഗന്ധം' (മണം). 2. ബ്രഹ്മാണ്ഡത്തിന്റെ ഉത്പത്തിയും ഈശ്വരപ്രവേശവും ഈ 24 തത്ത്വങ്ങളും പരസ്പരം ചേരാതെ നിർജ്ജീവമായി കിടക്കുകയായിരുന്നു. ഭഗവാൻ തന്റെ പ്രവേശനത്താൽ ഇവയെ ഒരുമിപ്പിച്ചപ്പോൾ ഒരു സുവർണ്ണ അണ്ഡം (ബ്രഹ്മാണ്ഡം) രൂപപ്പെട്ടു. ഈ ബ്രഹ്മാണ്ഡത്തിനുള്ളിലേക്ക് ഭഗവാൻ ഗർഭോദകശായി വിഷ്ണുവായി പ്രവേശിച്ചു. ഭഗവാന്റെ നാഭിയിൽ നിന്ന് ഒരു താമരപ്പൂവ് വിടരുകയും, അതിൽ പ്രപഞ്ചത്തിന്റെ ശില്പിയായ ബ്രഹ്മാവ് ജനിക്കുകയും ചെയ്തു. 3. വിസർഗ്ഗം (ദ്വിതീയ സൃഷ്ടി - Secondary Creation) ഭഗവാൻ നൽകിയ പഞ്ചഭൂതങ്ങളെയും ഇന്ദ്രിയങ്ങളെയും അസംസ്‌കൃത വസ്തുക്കളായി ഉപയോഗിച്ച് ബ്രഹ്മാവ് നടത്തുന്ന വൈവിധ്യമാർന്ന സൃഷ്ടികളാണ് വിസർഗ്ഗം. ബ്രഹ്മാവ് തന്റെ തപസ്സിന്റെ ഫലമായി ഭഗവത് അനുഗ്രഹം വാങ്ങി പ്രപഞ്ചത്തെ 14 ലോകങ്ങളായി തിരിക്കുകയും ജീവജാലങ്ങളെ സൃഷ്ടിക്കുകയും ചെയ്തു. ബ്രഹ്മാവിന്റെ സൃഷ്ടി ക്രമം: അവിദ്യ (അജ്ഞാനം): ആദ്യം ബ്രഹ്മാവ് അജ്ഞാനത്തിന്റെ അഞ്ച് രൂപങ്ങൾ (തമസ്സ്, മോഹം, മഹാമോഹം തുടങ്ങിയവ) സൃഷ്ടിച്ചു. സനകാദി മുനിമാർ: തുടർന്ന് ജ്ഞാനികളായ സനകൻ, സനാതനൻ, സനന്ദനൻ, സനത്കുമാരൻ എന്നിവരെ സൃഷ്ടിച്ചു. എന്നാൽ അവർ പ്രപഞ്ചസൃഷ്ടിയിൽ ഏർപ്പെടാൻ വിസമ്മതിച്ചു. രുദ്രൻ (ശിവൻ): ബ്രഹ്മാവിന്റെ പുരികക്കൊടിയിലെ ക്രോധത്തിൽ നിന്ന് രുദ്രൻ ജനിച്ചു. പ്രജാപതിമാരും മരീച്യാദി മഹർഷിമാരും: സൃഷ്ടി തുടരുന്നതിനായി ഭൃഗു, മരീചി, അത്രി, വസിഷ്ഠൻ തുടങ്ങിയ മഹർഷിമാരെയും നാരദനെയും സൃഷ്ടിച്ചു. സ്വയംഭുവ മനുവും ശതരൂപയും: ഭൗതികമായ വംശവർദ്ധനവിനായി ബ്രഹ്മാവ് തന്റെ ശരീരത്തിൽ നിന്ന് ആദ്യ പുരുഷനായ മനുവിനെയും ആദ്യ സ്ത്രീയായ ശതരൂപയെയും സൃഷ്ടിച്ചു. ഇവരിൽ നിന്നാണ് മനുഷ്യവംശം ഉണ്ടായത്. മറ്റ് ജീവജാലങ്ങൾ: ദേവന്മാർ, പിതൃക്കൾ, അസുരന്മാർ, ഗന്ധർവ്വന്മാർ എന്നിവരെയും; തുടർന്ന് മൃഗങ്ങൾ, പക്ഷികൾ, ജലജീവികൾ, സസ്യലതാദികൾ എന്നിവയെയും ബ്രഹ്മാവ് ക്രമമായി സൃഷ്ടിച്ചു. ചുരുക്കത്തിൽ, ഭാഗവത പ്രകാരം പ്രപഞ്ചം എന്നത് ഭൗതിക മൂലകങ്ങളുടെ കേവലമായ ഒരു കൂട്ടം മാത്രമല്ല, മറിച്ച് പരമാത്മാവിന്റെ സങ്കല്പത്താൽ ആരംഭിച്ച്, ഭഗവാന്റെ ചൈതന്യത്താൽ നിലകൊള്ളുന്ന ഒരു വ്യവസ്ഥാപിത നിർമ്മിതിയാണ്.

പ്രായമാകുമ്പോൾ വരുന്ന ദുഃഖങ്ങൾ. കുറേ പണം ഉണ്ട് അത് സംരക്ഷിക്കാനുള്ള ശ്രമം. കുറെ വീടുകളും വസ്തുക്കളും. നല്ല മക്കൾ ഉണ്ട് അവർ വിദേശത്ത് ആണ് നമ്മളെ അന്വേഷിക്കുന്നില്ല. നമ്മുടെ ഇഷ്ടത്തിന് എതിരായി വരുന്ന മക്കൾ. രോഗിയായ ഭാര്യ അല്ലെങ്കിൽ ഭർത്താവ്. സ്വന്തം ദേഹത്തിന്റെ അസുഖം. ഇതെല്ലാം ദുഃഖം മാത്രം ആണ് തരുന്നത്. ഏക ആശ്വാസം ഭക്തി മാത്രം ആണ്.

ശ്രീ ഗുരുവായൂർ ക്ഷേത്രത്തിലെ നിത്യേനയുള്ള ശീവേലി എഴുന്നള്ളിപ്പും ആദി ശങ്കരാചാര്യരുമായി ബന്ധപ്പെട്ട ഐതിഹ്യവും തമ്മിൽ വലിയൊരു ആത്മീയ ബന്ധമുണ്ട്. ഭഗവാൻ ഗുരുവായൂരപ്പൻ സ്വാമികളെ അനുഗ്രഹിച്ചു. തുടർന്ന്, ശങ്കരാചാര്യ സ്വാമികൾ ഭഗവാനെ വണങ്ങിയതിന്റെ സ്മരണ പുതുക്കലാണ് ഇന്നും ശീവേലി സമയത്ത് നടക്കുന്നത്. ഈ ഐതിഹ്യത്തെക്കുറിച്ചുള്ള ലഘുവിവരണം താഴെ നൽകുന്നു: ഐതിഹ്യം ഒരിക്കൽ അദ്വൈത വേദാന്തത്തിന്റെ പ്രയോക്താവായ ശ്രീ ശങ്കരാചാര്യർ തന്റെ യോഗബലം കൊണ്ട് ആകാശമാർഗ്ഗേ സഞ്ചരിക്കുകയായിരുന്നു. അദ്ദേഹം ഗുരുവായൂർ ക്ഷേത്രത്തിന് മുകളിലെത്തിയപ്പോൾ താഴെ ക്ഷേത്രത്തിൽ ഭഗവാന്റെ ശീവേലി എഴുന്നള്ളത്ത് നടക്കുകയായിരുന്നു. തന്റെ പാണ്ഡിത്യത്തിലും യോഗസിദ്ധിയിലും അദ്വൈത ദർശനത്തിലും അത്യുന്നതനായ ശങ്കരാചാര്യർ, താഴെ നടക്കുന്ന ശീവേലി ഉത്സവത്തെയോ വകവെക്കാതെ ഭഗവാനെ വണങ്ങാൻ കൂട്ടാക്കാതെ മുന്നോട്ട് നീങ്ങി. തന്റെ ഭക്തന്റെ ഈ ഭാവം മാറ്റാൻ ഭഗവാൻ ഗുരുവായൂരപ്പൻ തീരുമാനിച്ചു. പെട്ടെന്ന് ശങ്കരാചാര്യരുടെ യോഗബലം നഷ്ടപ്പെടുകയും അദ്ദേഹം ആകാശത്തുനിന്ന് നേരെ ക്ഷേത്രത്തിന്റെ വടക്കുഭാഗത്തുള്ള ഉപചാരപ്പന്തലിലേക്ക് (ശീവേലിപ്പന്തൽ) വന്ന് വീഴുകയും ചെയ്തു. വീഴ്ചയുടെ ആഘാതത്തിൽ ആചാര്യന്റെ വസ്ത്രങ്ങളും ദണ്ഡുമെല്ലാം ചിതറിത്തെറിച്ചു. ഭഗവാന്റെ മായ മനസ്സിലാക്കിയ ആചാര്യൻ, തന്റെ ഭാവം വെടിഞ്ഞ് ഭഗവാനോട് മാപ്പപേക്ഷിക്കുകയും സ്തുതികൾ ആലപിക്കുകയും ചെയ്തു. ഭഗവാന്റെ സാന്നിധ്യവും ഭക്തിയും ജ്ഞാനത്തേക്കാൾ ഒട്ടും കുറവല്ലെന്ന് അദ്ദേഹം തിരിച്ചറിഞ്ഞു. ശീവേലി സമയത്തെ സ്മരണ (ഇന്നത്തെ ആചാരം) ഈ സംഭവത്തിന്റെ ഓർമ്മയ്ക്കായി ഇന്നും ഗുരുവായൂർ ക്ഷേത്രത്തിൽ ഒരു പ്രത്യേക ആചാരം തുടരുന്നു: എഴുന്നള്ളത്ത് നിർത്തിവെക്കുന്നു: നിത്യേന മൂന്ന് നേരം (രാവിലെ, ഉച്ചയ്ക്ക്, രാത്രി) നടക്കുന്ന ശീവേലി എഴുന്നള്ളത്ത്, വടക്കേ നടയിലുള്ള ഈ ഉപചാരപ്പന്തലിൽ എത്തുമ്പോൾ ആനയും വാദ്യമേളങ്ങളും ഒരു നിമിഷം നിശ്ചലമായി നിൽക്കുന്നു. സ്മരണ: ശ്രീ ശങ്കരാചാര്യർ വീണ ആ സ്ഥാനത്ത് ഭഗവാന്റെ തിടമ്പേറ്റിയ ആന അല്പസമയം നിർത്തിയിട്ടാണ് പ്രദക്ഷിണം തുടരുന്നത്. ആചാര്യന്റെ ഭാവം ശമിപ്പിച്ച ആ ദിവ്യമുഹൂർത്തത്തെ ഭക്തരും ക്ഷേത്ര ഭാരവാഹികളും ഇന്നും ഭക്ത്യാദരവുകളോടെ ഈ സമയത്ത് സ്മരിക്കുന്നു. പൂജാവിധികൾ: ഗുരുവായൂർ ക്ഷേത്രത്തിലെ ഇന്നത്തെ പൂജാവിധികൾ ക്രമീകരിച്ചത് ശങ്കരാചാര്യർ നേരിട്ടാണെന്നും, അതിനുശേഷമാണ് ചേന്നാസ് നമ്പൂതിരിമാർ അത് തന്ത്രസമുച്ചയ പ്രകാരം പരിഷ്കരിച്ചതെന്നും വിശ്വസിക്കപ്പെടുന്നു. ജ്ഞാനിയായാലും പണ്ഡിതനായാലും ഭക്തിയാണ് കൂടുതൽ വേണ്ടതെന്നും ഈശ്വരന് മുന്നിൽ എല്ലാവരും സമന്മാരാണെന്ന വലിയൊരു തത്വം ഈ ശീവേലി സ്മരണയിലൂടെ ഇന്നും ഗുരുവായൂർ മണ്ണിൽ നിലനിൽക്കുന്നു. കടപ്പാട്

*💥💫 ഗുരുവായൂർ ക്ഷേത്രത്തിലെ പുരുഷസൂക്ത അർച്ചന 💫💥* 🌹 ഗുരുവായൂർ ക്ഷേത്രത്തിൽ ഭഗവാൻ ഗുരുവായൂരപ്പന്റെ പ്രീതിക്കായി ഭക്തർ നടത്തുന്ന പ്രധാന വഴിപാടുകളിൽ ഒന്നാണ് പുരുഷസൂക്ത അർച്ചന 🌹 🪷 വേദങ്ങളിലെ അതിപ്രധാനമായ സൂക്തങ്ങളിൽ ഒന്നായ പുരുഷസൂക്തം സർവ്വ പ്രപഞ്ചത്തിലും നിറഞ്ഞുനിൽക്കുന്ന മഹാപുരുഷനായ മഹാവിഷ്ണുവിന്റെ വിശ്വരൂപത്തെ പ്രകീർത്തിക്കുന്നതാണ് 🪷 🌹 ഗുരുവായൂരപ്പൻ സാക്ഷാൽ മഹാവിഷ്ണുവിന്റെ അവതാര രൂപമായി ആരാധിക്കപ്പെടുന്നതിനാൽ പുരുഷസൂക്ത മന്ത്രങ്ങളോടുകൂടിയ അർച്ചന ഭഗവാന്റെ അനുഗ്രഹം തേടുന്നതിനുള്ള പുണ്യകരമായ വഴിപാട് ആയി ഭക്തർ കണക്കാക്കുന്നു 🌹 🪷 കുടുംബത്തിലെ ഐശ്വര്യം, സമാധാനം ദാമ്പത്യ സൗഖ്യം,സന്താന സൗഭാഗ്യം, ആരോഗ്യം, ആഗ്രഹ സാഫല്യം എന്നിവയ്ക്കായി പലരും ഈ വഴിപാട് നടത്താറുണ്ട്. അതോടൊപ്പം മനസ്സിന് ശാന്തിയും, ഏകാഗ്രതയും ലഭിക്കാനും അറിയാതെ ചെയ്തുപോയ തെറ്റുകൾക്ക് പ്രായശ്ചിത്തമായി ഭഗവാനെ പ്രാർത്ഥിക്കാനും ഇത് ഭക്തർ ആചരിക്കുന്നു 🪷 🌹 പിതൃ പ്രീതിക്കും, കുടുംബക്ഷേമത്തിനുമായി പുരുഷസൂക്ത അർച്ചന നടത്തുന്നത് ഗുണകരമാണെന്ന് വിശ്വാസവും നിലനിൽക്കുന്നു. അതിനാൽ ഭഗവാന്റെ അനുഗ്രഹവും കുടുംബത്തിന്റെ ഐശ്വര്യവും മനശാന്തിയും തേടി ഗുരുവായൂരപ്പന്റെ സന്നിധിയിൽ ഭക്തിപൂർവ്വം സമർപ്പിക്കുന്ന ഒരു പ്രധാന വഴിപാടാണ് പുരുഷസൂക്താർച്ചന 🌹 🕉️ ഹരേ കൃഷ്ണാ 🙏

സീതാ ശാപം രാവണ നാശം. പാഞ്ചാലീ ശാപം കുരുവംശ നാശം മലയാളത്തിലെ അതിപ്രസിദ്ധമായ ഒരു ചൊല്ലാണിത്. ഭാരതീയ ഇതിഹാസങ്ങളായ രാമായണത്തിലെയും മഹാഭാരതത്തിലെയും രണ്ട് പ്രധാന സ്ത്രീ കഥാപാത്രങ്ങളുടെ പ്രതിജ്ഞയും ശാപവും എങ്ങനെയാണ് രണ്ട് വലിയ സാമ്രാജ്യങ്ങളുടെയും വംശങ്ങളുടെയും നാശത്തിന് കാരണമായതെന്ന് ഈ വരികൾ ചുരുക്കിവിവരിക്കുന്നു. സീതാ ശാപം രാവണ നാശം: രാമായണത്തിൽ ലങ്കാധിപതിയായ രാവണൻ സീതാദേവിയെ ബലമായി തട്ടിക്കൊണ്ടുപോയി തടവിൽ പാർപ്പിച്ചു. പതിവ്രതയായ സീതയുടെ കണ്ണീരും ദുഃഖവും രാവണന്റെയും അവന്റെ ലങ്കാപുരിയുടെയും സർവ്വനാശത്തിന് കാരണമായി ഭവിച്ചു. പാഞ്ചാലീ ശാപം കുരുവംശ നാശം: മഹാഭാരതത്തിൽ കൗരവസഭയിൽ വെച്ച് ദുര്യോധനന്റെയും ദുശ്ശസ്സനന്റെയും നേതൃത്വത്തിൽ ദ്രൗപദി (പാഞ്ചാലി) അപമാനിക്കപ്പെട്ടു. ആ സഭയിൽ വെച്ച് തന്റെ അഴിഞ്ഞുവീണ മുടി ദുശ്ശസ്സനന്റെ ചോര പുരട്ടി മാത്രമേ കെട്ടിവെക്കൂ എന്ന് പാഞ്ചാലി പ്രതിജ്ഞ ചെയ്തു. ഈ അപമാനവും ശാപവുമാണ് കുരുക്ഷേത്ര യുദ്ധത്തിലേക്കും കൗരവ വംശത്തിന്റെ (കുരുവംശത്തിന്റെ) പൂർണ്ണമായ നാശത്തിലേക്കും നയിച്ചത്. ലളിതമായി പറഞ്ഞാൽ, സ്ത്രീകളെ ദ്രോഹിക്കുന്നതും അപമാനിക്കുന്നതും എത്ര വലിയ ശക്തിമാന്മാരായാലും അവരുടെ നാശത്തിന് കാരണമാകും എന്ന വലിയൊരു ധാർമ്മിക സന്ദേശമാണ് ഈ ചൊല്ല് നൽകുന്നത്.

AI mode. AI Mode All News Images Forums Videos Shopping Short videos Web Books Maps Flights Finance Yes, pilots absolutely undergo security checks, and they cannot bypass aviation security controls. While they often use dedicated staff lanes or expedited programs rather than waiting in the standard passenger line, they are heavily vetted and actively screened. Quora +3 Public discussion around pilot security has intensified following a critical September 2026 incident on flydubai Flight 1073, where a co-pilot attacked the captain and tried to crash the aircraft before being subdued. This has led global aviation authorities and countries like Israel to further tighten and expand identity verification and security checks for incoming flight crews. Pre-Employment Vetting Long before arriving at the airport in uniform, a pilot must pass extensive background checks to clear regulatory requirements: Background and Criminal Checks: Airlines and government transport authorities conduct deep identity, employment history, and criminal background checks. ThePrint Licensing & Security Clearance: Professional credentials and pilot licenses are rigorously verified. In many countries, like India, police verification is directly tied to getting airport entry credentials. Medical & Substance Testing: Pilots must pass regular official medical examinations, alongside random alcohol and psychoactive substance testing. At-the-Airport Screening When arriving for a flight, pilots face regular physical security layers: Canadian Affairs +1 Physical & Baggage X-Rays: Pilots walk through metal detectors or body scanners, and their carry-on bags are X-rayed just like passenger luggage to prevent prohibited items from entering the cabin. Canadian Affairs Expedited Programs & Random Selection: In the United States, programs like Known Crewmember (KCM) allow approved pilots to use accelerated security lanes after verifying their identity database credentials. However, according to a consensus among users on Quora, pilots are still regularly hit with random selection flags that force them to complete standard, full-passenger screening protocols. Simple Flying +1 Behavioral Oversight: Screening lanes also serve as a final behavioral check to ensure flight crew do not appear visibly intoxicated, distressed, or unusually nervous before taking control of a aircraft. Are you asking out of general curiosity, or are you looking for details on how specific programs like Known Crewmember (KCM) operate or how regulations differ by country? The formal investigation into the September 30, 2026 incident involving flydubai Flight FZ1073 is still unfolding, but preliminary findings and official statements point to a targeted insider threat. Flightradar24 +2 Because pilots are highly vetted, trusted employees with legitimate access to the aircraft, standard airport security is not designed to catch or prevent an insider attack driven by hidden motives. Based on current intelligence, the incident occurred due to the following core factors: 1. Insider Access and the "Trust Gap" The attacker was the first officer (co-pilot), an Omani national, who had already cleared all standard employment checks, psychological evaluations, and airport security screenings. Because he belonged inside the cockpit, he bypassed the physical security barriers designed to keep threats out. Furthermore, pilots are legally allowed to bring certain tools or heavy instruments into the cockpit as part of their flight gear, which complicates the detection of potential weapons. BBC +1 2. Ideological Radicalisation Israeli Prime Minister Benjamin Netanyahu and Foreign Minister Gideon Sa'ar stated that investigations into the co-pilot’s personal background revealed he had undergone "Islamist radical indoctrination." Israeli officials have explicitly termed the event an "attempted jihadist terror attack" aimed at derailing Israel–UAE relations and the Abraham Accords. This indicates a rapid or deeply hidden radicalisation process that slipped past regular airline behavioral tracking. YouTube +3 3. Exploitation of Cockpit Security Dynamics Aviation security has heavily focused on keeping passengers out of the flight deck since 9/11 using reinforced, bulletproof cockpit doors. However, this creates a major vulnerability if the threat is already inside the cockpit. Two hours into the flight from Dubai to Tel Aviv, the co-pilot stabbed the Captain, Smit Machchhar, and put the Boeing 737 MAX 8 into a severe 17,000-foot dive. How the Disaster Was Averted The plane did not crash because the severely injured Captain Machchhar managed to hit the internal release switch to unlock the cockpit door. This enabled passengers, crew members, and two off-duty "deadheading" flydubai pilots travelling in the cabin to storm the flight deck, overpower the attacker, and safely land the aircraft in Tabuk, Saudi Arabia. Global regulators and the UAE’s General Civil Aviation Authority are currently auditing airline mental health tracking and insider threat protocols to address how this breakdown in pilot vetting occurred. Ask anything AI Mode response is ready Ask about aviation authorities added to input context. Tap chip to remove.

നാരായണീയം 74.7 ശ്ലോകവും അർഥവും ശ്രീമദ് നാരായണീയത്തിലെ 74-ാം ദശകത്തിലെ ("മഥുരാപുരീപ്രവേശം") ഏഴാമത്തെ ശ്ലോകവും അതിന്റെ അർത്ഥവും താഴെ നൽകുന്നു: ശ്ലോകം ഏഷ്യാമീതി വിമുക്തയാപി ഭഗവൻ ആലേപദാത്ര്യാ തയാ ദൂരാത് കാതരയാ നിരീക്ഷീതഗതിഃ ത്വം പ്രാവിശോ ഗോപുരം ആഘോഷാനുമിതത്വദാഗമ മഹാഹർഷോല്ലലദ്ദേവകീ- വക്ഷോജ പ്രഗളത്പയോരസമിഷാത് ത്വത്കീർത്തിരന്തർഗതാ ॥ 7 ॥ പദാനുപദ അർത്ഥം • ഭഗവൻ! = ഹേ ഭഗവാനേ! • ഏഷ്യാമി ഇതി = 'ഞാൻ (വീണ്ടും) വരാം' എന്ന് പറഞ്ഞ് • വിമുക്തയാ അപി = വിട്ടയയ്ക്കപ്പെട്ടവളാണെങ്കിലും • തയാ ആലേപദാത്ര്യാ = അങ്ങേക്ക് ചന്ദനക്കൂട്ട് നൽകിയ ആ കുബ്ജയാൽ • ദൂരാത് കാതരയാ = വിരഹഭയത്തോടെ ദൂരെനിന്നുതന്നെ • നിരീക്ഷിതഗതിഃ ത്വം = നോക്കിക്കാണപ്പെട്ട ഗതിയോടുകൂടിയ അവിടുന്ന് • ഗോപുരം പ്രാവിശഃ = മഥുരയിലെ ഗോപുരവാതിലിലൂടെ അകത്തേക്ക് പ്രവേശിച്ചു. • ആഘോഷ അനുമിത ത്വത് ആഗമ = നഗരത്തിലെ ആഹ്ളാദപ്രകടനങ്ങളിൽ നിന്നും അങ്ങയുടെ വരവ് മനസ്സിലാക്കി • മഹാഹർഷ ഉല്ലലത് ദേവകീ = അത്യധികമായ സന്തോഷത്താൽ വികാസം പൂണ്ട ദേവകിയുടെ • വക്ഷോജ പ്രഗളത് പയോരസ മിഷാത് = സ്തനങ്ങളിൽ നിന്നൊഴുകിയ മുലപ്പാലിന്റെ വ്യാജേന • ത്വത് കീർത്തിഃ അന്തർഗതാ = അങ്ങയുടെ കീർത്തി ആ മഥുരാനഗരത്തിനുള്ളിലേക്ക് പ്രവേശിച്ചു. ആശയ സംഗ്രഹം ഹേ ഭഗവാനേ, 'ഞാൻ പിന്നീട് വരാം' എന്ന് പറഞ്ഞ് അങ്ങ് യാത്രയാക്കിയെങ്കിലും, വിരഹഭയത്തോടെ കുബ്ജ അങ്ങയെത്തന്നെ നോക്കി ദൂരെ നിന്നു. ആ സമയം അവിടുന്ന് മഥുരയുടെ പ്രധാന ഗോപുരവാതിലിലൂടെ അകത്തേക്ക് പ്രവേശിച്ചു. അങ്ങയുടെ വരവറിഞ്ഞ് നഗരവാസികൾ വലിയ രീതിയിൽ ആഘോഷം തുടങ്ങി. ഈ വലിയ ശബ്ദഘോഷങ്ങളിൽ നിന്ന് തന്റെ പ്രിയപുത്രനായ കൃഷ്ണൻ നഗരത്തിൽ എത്തിക്കഴിഞ്ഞു എന്ന് കാരാഗൃഹത്തിൽ കിടക്കുന്ന ദേവകി തിരിച്ചറിഞ്ഞു. ആ മഹാസന്തോഷത്താൽ ദേവകിയുടെ മാറിടത്തിൽ നിന്നും മുലപ്പാൽ ചുരന്നു ഒഴുകാൻ തുടങ്ങി. ആ മുലപ്പാലൊഴുകിയ വ്യാജേന (മിഷാത്) അങ്ങയുടെ പവിത്രമായ കീർത്തി മഥുരാപുരിക്ക് ഉള്ളിലേക്ക് പ്രവേശിച്ചു എന്നാണ് കവി ഇവിടെ വർണ്ണിക്കുന്നത്.

മഹാഭാരതത്തിനു ജയം എന്നും പറയും. കപടയാദി (Katapayadi) സമ്പ്രദായം അനുസരിച്ച് 'വിജയം' എന്ന വാക്ക് 18 എന്ന സംഖ്യയെയാണ് സൂചിപ്പിക്കുന്നത്. പരൽപേര് എന്നും അറിയപ്പെടുന്ന കപടയാദി സമ്പ്രദായത്തിൽ അക്ഷരങ്ങൾക്ക് നൽകിയിട്ടുള്ള അക്കങ്ങൾ താഴെ പറയുന്ന പ്രകാരമാണ്: വി = 4 (വാദി വർഗ്ഗത്തിൽ 'വ' നാലാമത്തെ അക്ഷരമാണ്) ജ = 8 (ചാദി വർഗ്ഗത്തിൽ 'ജ' എട്ടാമത്തെ അക്ഷരമാണ്) യം = 1 ('യ' ഒന്നാമത്തെ അക്ഷരമാണ്. അനുസ്വാരം അല്ലെങ്കിൽ 'ം' കണക്കിലെടുക്കാറില്ല) കപടയാദി നിയമപ്രകാരം അക്ഷരങ്ങളുടെ അക്കങ്ങൾ എഴുതിയ ശേഷം അതിനെ വലത്തുനിന്ന് ഇടത്തോട്ട് (അങ്കാനാം വാമതോ ഗതിഃ) വേണം വായിക്കാൻ. അതായത്: വി = 4 ജ = 8 യ = 1 ഇവ നേരെ എഴുതിയാൽ 481 എന്ന് കിട്ടും. ഇതിനെ വലത്തുനിന്ന് ഇടത്തോട്ട് (തിരിച്ചും) വായിക്കുമ്പോൾ 184 എന്ന് വരും. എന്നാൽ പരൽപേരിൽ സാധാരണയായി ആദ്യത്തെ രണ്ട് അക്കങ്ങളാണ് പ്രധാനമായി കണക്കാക്കുന്നത് (പ്രത്യേകിച്ച് ജ്യോതിഷത്തിലും ഗണിതത്തിലും). മഹാഭാരത യുദ്ധം നടന്ന 18 ദിവസങ്ങൾ, അതിലെ 18 പർവ്വങ്ങൾ എന്നിവയെല്ലാം സൂചിപ്പിക്കാൻ 'വിജയം' (18) എന്ന വാക്ക് പ്രാധാന്യത്തോടെ ഉപയോഗിക്കുന്നു. ചുരുക്കത്തിൽ, കപടയാദി രീതിയിൽ 'വിജയം' എന്നാൽ 18 തന്നെയാണ്. കടപ്പാട്

പുനർജന്മത്തെക്കുറിച്ച് ഭഗവാൻ പറഞ്ഞത്. യുദ്ധഭൂമിയുടെ കോലാഹലത്തിൽ നിന്ന് അല്പം മാറി, ഒരിടത്ത് കൃഷ്ണൻ ശാന്തനായി ഇരുന്നു. അർജുനൻ അദ്ദേഹത്തിനരികിൽ വന്ന് ഇരുന്നു. കുറച്ചുനേരം ഒന്നും സംസാരിച്ചില്ല. പിന്നെ അർജുനൻ പതുക്കെ ചോദിച്ചു: “കൃഷ്ണാ… മനുഷ്യൻ ശരീരം ഉപേക്ഷിച്ചു കഴിഞ്ഞാൽ എന്താണ് സംഭവിക്കുന്നത്? ഈ ജീവിതം ഇവിടെ അവസാനിക്കുമോ? അതോ… വീണ്ടും ജനിക്കുമോ?” കൃഷ്ണൻ പുഞ്ചിരിച്ചു. “അർജുനാ…” കൃഷ്ണൻ പറഞ്ഞു. “നീ എപ്പോഴും പഴയ വസ്ത്രം മാറ്റി പുതിയ വസ്ത്രം ധരിച്ചിട്ടില്ലേ?” “ഉണ്ട്, കൃഷ്ണാ.” “അപ്പോൾ പഴയ വസ്ത്രം മാറിയപ്പോൾ നീ ഇല്ലാതായോ?” അർജുനൻ ചിരിച്ചു. “ഇല്ല.” “അതുപോലെ തന്നെയാണ് ശരീരവും. ശരീരം ഒരു വസ്ത്രം പോലെയാണ്. കാലം കഴിയുമ്പോൾ അത് ജീർണ്ണിക്കും. അപ്പോൾ ആത്മാവ് അതിനെ ഉപേക്ഷിക്കും. പുതിയൊരു ശരീരം സ്വീകരിക്കും. പഴയ വസ്ത്രം ഉപേക്ഷിച്ച് പുതിയ വസ്ത്രം ധരിക്കുന്നതുപോലെ.” അർജുനൻ കുറച്ചുനേരം മൗനമായി ഇരുന്നു. “എങ്കിൽ, കൃഷ്ണാ… ഒരാൾക്ക് അടുത്ത ജന്മത്തിൽ എന്ത് ശരീരം ലഭിക്കുമെന്ന് എങ്ങനെയാണ് തീരുമാനിക്കപ്പെടുന്നത്?” കൃഷ്ണൻ അവിടെ കിടന്നിരുന്ന ഒരു ഉണങ്ങിയ കായയെടുത്ത് കൈയിൽ വെച്ചു. “ഈ കായ ഇന്നലെ പച്ചയായിരുന്നു. ഇന്ന് അത് ഉണങ്ങി. നാളെ അത് വീണ്ടും മുളയ്ക്കും. ജീവിതവും അങ്ങനെയാണ്.” അദ്ദേഹം തുടർന്നു: “മനുഷ്യൻ ചെയ്യുന്ന ഓരോ കർമ്മവും അവന്റെ ഉള്ളിൽ ഒരു വിത്ത് വിതയ്ക്കുന്നു. നല്ല കർമ്മങ്ങൾ നല്ല വിത്തുകൾ. ദുഷ്കർമ്മങ്ങൾ ദുഃഖത്തിന്റെ വിത്തുകൾ. ആഗ്രഹങ്ങൾ മറ്റൊരു വിത്ത്. വൈരാഗ്യം മറ്റൊരു വിത്ത്. സ്നേഹം മറ്റൊരു വിത്ത്. അങ്ങനെ മനുഷ്യൻ ജീവിക്കുന്ന ഓരോ നിമിഷവും തന്റെ ഭാവിയുടെ വിത്തുകൾ തന്നെയാണ് വിതയ്ക്കുന്നത്... ശരീരം അവസാനിക്കുന്നു. പക്ഷേ ശരീരത്തോടൊപ്പം മനസ്സിലെ എല്ലാ അടയാളങ്ങളും അവസാനിക്കുന്നില്ല. സുഗന്ധമുള്ള പൂവിന്റെ അടുത്തുകൂടി കാറ്റ് കടന്നുപോകുമ്പോൾ, പൂവ് കാറ്റിനൊപ്പം സഞ്ചരിക്കില്ല. പക്ഷേ അതിന്റെ സുഗന്ധം കാറ്റിനൊപ്പം പോകും. അതുപോലെ തന്നെ, ജീവൻ ഒരു ശരീരം ഉപേക്ഷിക്കുമ്പോൾ അതിന്റെ മനസ്സിലെ സംസ്കാരങ്ങളും ആഗ്രഹങ്ങളും കർമ്മബന്ധങ്ങളും അതിന്റെ യാത്രയിൽ കൂടെയുണ്ടാകും.” അർജുനൻ ശ്രദ്ധയോടെ കേട്ടിരുന്നു. കൃഷ്ണൻ പറഞ്ഞു: “അതുകൊണ്ടാണ് രണ്ടുപേർ ഒരേ വീട്ടിൽ ജനിച്ചിട്ടും അവരുടെ ജീവിതങ്ങൾ ഒരുപോലെ അല്ലാത്തത്. ഇവയെല്ലാം വെറും യാദൃച്ഛികതയായി മാത്രം കാണരുത്. കർമ്മത്തിന്റെ സൂക്ഷ്മമായ നിയമങ്ങൾ മനുഷ്യന്റെ കണ്ണുകൾക്ക് അപ്പുറമാണ്.” അർജുനൻ ചോദിച്ചു: “അപ്പോൾ കൃഷ്ണാ… ഒരാളുടെ അടുത്ത ജന്മം മുഴുവനും അയാളുടെ കർമ്മം തന്നെയാണോ തീരുമാനിക്കുന്നത്?” കൃഷ്ണൻ പറഞ്ഞു: “കർമ്മം മാത്രം അല്ല, അർജുനാ. അവന്റെ മനസ്സും. അവന്റെ ആഗ്രഹങ്ങളും. അവൻ ജീവിതം മുഴുവൻ എന്തിനെക്കുറിച്ചാണ് ചിന്തിച്ചത് എന്നതും. ഒരു മനുഷ്യൻ ജീവിതം മുഴുവൻ സമ്പത്തിനുവേണ്ടി മാത്രം ഓടിയാൽ, അവന്റെ മനസ്സിൽ സമ്പത്തിന്റെ ചിന്തകൾ ആഴത്തിൽ പതിയും. പകയിൽ ജീവിച്ചാൽ പക അവന്റെ ഉള്ളിൽ വേരൂന്നും. സ്നേഹത്തിൽ ജീവിച്ചാൽ സ്നേഹം അവന്റെ സ്വഭാവമാകും. ഈ മനസ്സിന്റെ അവസ്ഥയാണ് ദേഹവിയോഗത്തിനു ശേഷവും അവനെ പിന്തുടരുന്നത്.” അർജുനൻ പതുക്കെ ചോദിച്ചു: “അപ്പോൾ ജീവിതാവസാന സമയത്ത് മാത്രം ദൈവത്തെ ഓർത്താൽ മതിയോ?” കൃഷ്ണൻ പുഞ്ചിരിച്ചു. “ജീവിതത്തിന്റെ അവസാന നിമിഷത്തിൽ മാത്രം ദൈവത്തെ ഓർക്കാൻ കഴിയുമെന്നു കരുതുന്നത് വലിയൊരു തെറ്റാണ്. ജീവിതം മുഴുവൻ ദൈവത്തെ മറന്നിട്ട്, അവസാന നിമിഷത്തിൽ മാത്രം അവനെ ഓർക്കുക എളുപ്പമല്ല. മനസ്സ് ജീവിതകാലം മുഴുവൻ എന്തിനെ സ്നേഹിച്ചുവോ, അതിലേക്കാണ് അവസാന നിമിഷത്തിലും സ്വാഭാവികമായി തിരിയുക. അതുകൊണ്ട് , ജീവിതത്തെ മാറ്റുക.” അർജുനന്റെ കണ്ണുകൾ കൃഷ്ണന്റെ മുഖത്തേക്ക് ഉയർന്നു. “എങ്ങനെ ജീവിക്കണം, കൃഷ്ണാ?” കൃഷ്ണൻ പറഞ്ഞു: “കർമ്മം ചെയ്യുക. പക്ഷേ കർമ്മഫലത്തിൽ അമിതമായ ആസക്തി വെക്കരുത്." കൃഷ്ണൻ വീണ്ടും പറഞ്ഞു: “ഒരു മനുഷ്യൻ ജീവിതം മുഴുവൻ കോപം വളർത്തിയാൽ, അവൻ തന്റെ ഉള്ളിൽ കോപത്തിന്റെ ലോകം തന്നെയാണ് പണിയുന്നത്. ഒരു മനുഷ്യൻ അസൂയയിൽ ജീവിച്ചാൽ, അവൻ തന്റെ ഉള്ളിൽ അസൂയയുടെ ലോകം പണിയുന്നു. ഒരു മനുഷ്യൻ കരുണയിൽ ജീവിച്ചാൽ, അവന്റെ ഉള്ളിൽ കരുണയുടെ ലോകം വിരിയും. അതുകൊണ്ട് അടുത്ത ജന്മത്തെക്കുറിച്ച് ഭയപ്പെടുന്നതിന് മുമ്പ്… ഈ ജന്മത്തിൽ നീ എന്താണ് വളർത്തിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്നത് എന്ന് നോക്കുക.” അർജുനൻ ചോദിച്ചു “കൃഷ്ണാ… എന്നാൽ പുനർജന്മം ഒരിക്കലും അവസാനിക്കില്ലേ?” കൃഷ്ണന്റെ മുഖത്ത് വീണ്ടും ആ ശാന്തമായ പുഞ്ചിരി വിരിഞ്ഞു. “അവസാനിക്കും, അർജുനാ. അതാണ് മനുഷ്യജീവിതത്തിന്റെ പരമമായ ലക്ഷ്യം. കർമ്മബന്ധനങ്ങളിൽ നിന്ന് മോചിതനാകുമ്പോൾ… ആഗ്രഹങ്ങളുടെ പിടിയിൽ നിന്ന് മനസ്സ് സ്വതന്ത്രമാകുമ്പോൾ… ‘ഞാൻ’ എന്ന അഹങ്കാരം അലിഞ്ഞുപോകുമ്പോൾ… ജീവൻ തന്റെ യഥാർത്ഥ സ്വരൂപത്തെ തിരിച്ചറിയുമ്പോൾ… അവന് വീണ്ടും വീണ്ടും ഈ ജീവിതചക്രത്തിലേക്ക് മടങ്ങേണ്ടിവരില്ല. എന്നെ പ്രാപിച്ചവന് ഈ അനിത്യമായ ലോകത്തിലേക്ക് വീണ്ടും ജനിക്കേണ്ടിവരില്ല.” .......... ഹരേ കൃഷ്ണാ

ദേവയാനിയും ശർമിഷ്ടയും പുരാണങ്ങളിലെ, പ്രത്യേകിച്ച് മഹാഭാരതത്തിലെ, വളരെ പ്രസിദ്ധമായ ഒരു കഥയിലെ പ്രധാന കഥാപാത്രങ്ങളാണ്. അസുരഗുരുവായ ശുക്രാചാര്യരുടെ മകളാണ് ദേവയാനി. അസുരരാജാവായ വൃഷപർവ്വാവിന്റെ മകളാണ് ശർമിഷ്ട. അവരുടെ കഥയുടെ പ്രധാന ചുരുക്കം താഴെ പറയുന്നതാണ്: കൂട്ടുകെട്ടും പിണക്കവും: ദേവയാനിയും ശർമിഷ്ടയും ഉറ്റ സുഹൃത്തുക്കളായിരുന്നു. ഒരു ദിവസം വനത്തിലെ കുളത്തിൽ കുളിക്കുന്നതിനിടയിൽ വസ്ത്രങ്ങൾ മാറിപ്പോയതിനെച്ചൊല്ലി ഇവർ തമ്മിൽ വലിയ തർക്കമുണ്ടായി. കോപിഷ്ഠയായ ശർമിഷ്ട ദേവയാനിയെ വസ്ത്രമില്ലാതെ ഒരു കിണറ്റിലേക്ക് തള്ളിയിട്ടു. യയാതിയുടെ പ്രവേശനം: കിണറ്റിൽ അകപ്പെട്ട ദേവയാനിയെ ആ വഴി നായാട്ടിന് വന്ന ചന്ദ്രവംശ രാജാവായ യയാതി രക്ഷപെടുത്തി. തന്റെ വലതുകൈ പിടിച്ച് കരകയറ്റിയതിനാൽ യയാതി തന്നെ വിവാഹം കഴിക്കണമെന്ന് ദേവയാനി ആവശ്യപ്പെട്ടു. ദാസിയായ രാജകുമാരി: മകൾക്ക് നേരിട്ട അപമാനത്തിൽ കോപിതനായ ശുക്രാചാര്യർ അസുരരാജ്യം വിട്ടുപോകുമെന്ന് ഭീഷണിപ്പെടുത്തി. രാജ്യം തകരുമെന്ന് ഭയന്ന വൃഷപർവ്വാവ് ശുക്രാചാര്യരുടെ കാല് പിടിച്ച് മാപ്പ് അപേക്ഷിച്ചു. പരിഹാരമായി ശർമിഷ്ടയ്ക്ക് ദേവയാനിയുടെ ദാസിയായി ജീവിക്കേണ്ടി വന്നു. വിവാഹവും ശാപവും: യയാതി ദേവയാനിയെ വിവാഹം കഴിച്ചപ്പോൾ ശർമിഷ്ടയും ദാസിയായി കൊട്ടാരത്തിലേക്ക് പോയി. എന്നാൽ പിന്നീട് യയാതി രഹസ്യമായി ശർമിഷ്ടയെയും വിവാഹം കഴിച്ചു. വിവരമറിഞ്ഞ് പ്രകോപിതനായ ശുക്രാചാര്യർ യയാതിയെ അകാലത്തിൽ വാർദ്ധക്യം ബാധിക്കട്ടെ എന്ന് ശപിച്ചു. ദേവയാനിയുടെ മകനായ യദുവിൽ നിന്നാണ് കൃഷ്ണൻ ജനിച്ച യദുവംശം ഉണ്ടായത്. ശർമിഷ്ടയുടെ മകനായ പുരുവിൽ നിന്നാണ് പാണ്ഡവരും കൗരവരും ജനിച്ച പുരുവംശം (കുരുവംശം) ഉണ്ടായത്. യദുവംശത്തിന് (യാദവർക്ക്) ഹസ്തിനപുരം കേന്ദ്രമാക്കിയുള്ള പ്രധാന സാമ്രാജ്യത്തിന്റെ രാജാക്കന്മാരോ ചക്രവർത്തിമാരോ (Samrats) ആകാൻ കഴിയാതെ പോയതിന് കാരണം യയാതി മഹാരാജാവ് തന്റെ മൂത്ത മകനായ യദുവിന് നൽകിയ ശാപമാണ്. മഹാഭാരതത്തിൽ വിവരിക്കുന്ന ആ കഥ ഇങ്ങനെയാണ്: യയാതിയുടെ ശാപം: ശുക്രാചാര്യരുടെ ശാപം മൂലം യയാതിക്ക് അകാലത്തിൽ വാർദ്ധക്യം ബാധിച്ചു. എന്നാൽ തന്റെ ഏതെങ്കിലും ഒരു മകൻ യൗവനം പകരം നൽകാൻ തയ്യാറായാൽ യയാതിക്ക് വീണ്ടും യുവാവാകാം എന്നൊരു ഇളവ് ശുക്രാചാര്യർ നൽകിയിരുന്നു. യദുവിന്റെ മറുപടി: യയാതി തന്റെ മൂത്ത മകനായ യദുവിനോട് യൗവനം ആവശ്യപ്പെട്ടു. എന്നാൽ വാർദ്ധക്യ സഹജമായ ബുദ്ധിമുട്ടുകൾ കാരണം തനിക്ക് അതിന് സാധിക്കില്ലെന്നും, ഓരോരുത്തരും അവരവരുടെ കർമ്മഫലം അനുഭവിക്കണമെന്നും പറഞ്ഞ് യദു പിതാവിന്റെ ആവശ്യം നിരസിച്ചു. പിതാവിന്റെ കോപവും ശാപവും: മൂത്ത മകൻ തന്നെ അനുസരിക്കാത്തതിൽ പ്രകോപിതനായ യയാതി യദുവിനെ ശപിച്ചു: "നീയോ നിന്റെ വംശ പരമ്പരയിൽ പെട്ടവരോ ഒടുവിൽ ചന്ദ്രവംശത്തിന്റെ പ്രധാന സിംഹാസനത്തിൽ ഇരുന്ന് രാജ്യം ഭരിക്കുകയോ ചക്രവർത്തിമാരാവുകയോ ഇല്ല". അനന്തരഫലം: യയാതി തന്റെ ശാപം ഏറ്റെടുക്കാൻ തയ്യാറായ ഇളയ മകൻ പുരുവിനെ അടുത്ത രാജാവായി വാഴിച്ചു. പുരുവിന്റെ വംശത്തിലാണ് പാണ്ഡവരും കൗരവരും ജനിച്ചതും അവർ ഹസ്തിനപുരത്തിന്റെ ഭരണാധികാരികളായതും. യദുവംശത്തിലെ രാജാക്കന്മാർ (ശ്രീകൃഷ്ണൻ ഉൾപ്പെടെയുള്ളവർ) പിൽക്കാലത്ത് വലിയ വീരന്മാരും, പ്രതാപശാലികളും, ദ്വാരക പോലുള്ള വലിയ രാജ്യങ്ങൾ ഭരിച്ചവരുമായി മാറിയെങ്കിലും, അവർക്കൊന്നും തന്നെ ഭാരതവർഷത്തിന്റെ ചക്രവർത്തിപദം (ഭാരത ചക്രവർത്തി സിംഹാസനം) അലങ്കരിക്കാൻ കഴിഞ്ഞിരുന്നില്ല. ശ്രീകൃഷ്ണൻ പോലും പാണ്ഡവരെ രാജസൂയ യജ്ഞത്തിലൂടെ ചക്രവർത്തിമാരാക്കാൻ സഹായിച്ചതേയുള്ളൂ, അദ്ദേഹം ഒരിക്കലും ഒരു ചക്രവർത്തിയുടെ സിംഹാസനത്തിൽ ഇരുന്നില്ല.

ശ്രീമദ് ഭാഗവതം ഏഴാം സ്കന്ധത്തിലെ പതിമൂന്നാം അധ്യായം (Canto 7, Chapter 13) പ്രധാനമായും ചർച്ച ചെയ്യുന്നത് ഒരു പരമഹംസന്റെ അല്ലെങ്കിൽ പൂർണ്ണതയിലെത്തിയ സന്യാസിയുടെ പെരുമാറ്റത്തെയും ലക്ഷണങ്ങളെയും കുറിച്ചാണ്. നാരദമുനി യുധിഷ്ഠിര മഹാരാജാവിന് നൽകുന്ന ഉപദേശങ്ങളുടെ ഭാഗമാണിത്. ഈ അധ്യായത്തിലെ പ്രധാന ആശയങ്ങൾ താഴെ പറയുന്നവയാണ്: 1. സന്യാസിയുടെ ലക്ഷണം (Behavior of a Perfect Person) ആത്മീയ ജ്ഞാനം വളർത്തിയെടുക്കാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്ന ഒരു വ്യക്തി എല്ലാ ഭൗതിക ബന്ധങ്ങളും ഉപേക്ഷിക്കണം. ശരീരസംരക്ഷണത്തിന് ആവശ്യമായത് മാത്രം നിലനിർത്തിക്കൊണ്ട് ജീവിക്കണം. ഒരു സന്യാസി ശിഷ്യന്മാരെ കൂട്ടുന്നതിനോ, ഉപജീവനമാർഗ്ഗമായി പ്രഭാഷണങ്ങൾ നടത്തുന്നതിനോ, വലിയ പുസ്തകങ്ങൾ വായിക്കുന്നതിനോ താല്പര്യം കാണിക്കരുത്. ഭൗതികമായ ആഡംബരങ്ങൾ വർദ്ധിപ്പിക്കാൻ ഒരിക്കലും ശ്രമിക്കരുത്. അനാവശ്യമായ തർക്കങ്ങളിൽ നിന്നും വാദപ്രതിവാദങ്ങളിൽ നിന്നും മാറിനിൽക്കണം. 2. അജഗര വ്രതം (The Story of the Avadhuta) ഈ അധ്യായത്തിൽ നാരദമുനി പ്രഹ്ലാദനും ഒരു അവധൂതനും (സന്യാസി) തമ്മിലുള്ള കൂടിക്കാഴ്ച വിവരിക്കുന്നുണ്ട്. മലമ്പാമ്പ് ഇരതേടി നടക്കാതെ, തനിക്ക് മുന്നിൽ വന്നുചേരുന്ന ആഹാരം കഴിച്ച് ജീവിക്കുന്നത് പോലെ (അജഗര വ്രതം), ആ സന്യാസി ഈശ്വരേച്ഛയാൽ ലഭിക്കുന്നതുകൊണ്ട് തൃപ്തിപ്പെട്ട് ജീവിച്ചിരുന്നു. ഭൗതികമായ സുഖങ്ങളിലും ദുഃഖങ്ങളിലും അദ്ദേഹം ഒരേപോലെ സമചിത്തത പുലർത്തിയിരുന്നു. 3. യഥാർത്ഥ സന്തോഷം മനുഷ്യൻ തന്റെ ഉള്ളിലുള്ള യഥാർത്ഥ സന്തോഷം കാണാതെ ഭൗതിക ലോകത്തിലെ താല്ക്കാലിക സുഖങ്ങൾക്ക് പിന്നാലെ ഓടുന്നു. പുല്ലുമൂടിക്കിടക്കുന്ന കിണറ്റിലെ വെള്ളം കാണാതെ ദാഹിച്ചു വലഞ്ഞ് മറ്റെവിടെയോ വെള്ളം തേടി ഓടുന്ന മാനിനെപ്പോലെയാണ് അജ്ഞാനിയായ മനുഷ്യൻ എന്ന് ഈ അധ്യായത്തിൽ ഉപമിക്കുന്നു. ഭൗതികമായ ആഗ്രഹങ്ങളെല്ലാം വെടിഞ്ഞ്, പരമാത്മാവായ കൃഷ്ണനിൽ പൂർണ്ണമായി സമർപ്പിച്ചു ജീവിക്കുന്ന ഒരു വ്യക്തിക്ക് മാത്രമേ പരമമായ ശാന്തിയും മുക്തിയും ലഭിക്കൂ എന്ന് ഈ അധ്യായം വ്യക്തമാക്കുന്നു.

സപ്ത ഭൂമിക (Sapta Bhumika) എന്നാൽ ആത്മീയ ഉന്നതിക്കും ആത്മസാക്ഷാത്കാരത്തിനുമായി ഒരു സാധകൻ കടന്നുപോകേണ്ട ഏഴു ഘട്ടങ്ങളെയാണ് (7 Stages of Knowledge) അർത്ഥമാക്കുന്നത്. മഹർഷി വസിഷ്ഠൻ ശ്രീരാമന് നൽകിയ ഉപദേശങ്ങൾ അടങ്ങിയ 'യോഗവാസിഷ്ഠം' എന്ന പ്രശസ്തമായ ഗ്രന്ഥത്തിലാണ് ഇതിനെക്കുറിച്ച് വിശദമായി പ്രതിപാദിച്ചിരിക്കുന്നത്. ഒരു മനുഷ്യൻ അജ്ഞതയിൽ നിന്ന് ആത്മജ്ഞാനത്തിലേക്ക് ഉയരുന്ന പ്രക്രിയയെ യോഗശാസ്ത്രത്തിൽ ഈ ഏഴ് പടികളിലൂടെ വിവരിക്കുന്നു: ഏഴ് ജ്ഞാനഭൂമികകൾ ശുഭേച്ഛ (Subheccha): ആത്മീയമായ ഉണർവിനും സത്യം മനസ്സിലാക്കുന്നതിനുമുള്ള ആഗ്രഹം ഒരുവനിൽ ജനിക്കുന്ന ആദ്യ ഘട്ടമാണിത്. ശാസ്ത്രപഠനത്തിലും സജ്ജനസമ്പർക്കത്തിലും താല്പര്യം തോന്നുന്നത് ഈ ഘട്ടത്തിലാണ്. വിചാരണ (Vicharana): ശരിയും തെറ്റും ഏതെന്ന് വിവേചിച്ചറിയാനും (വിവേകം), ആത്മീയമായ അന്വേഷണങ്ങൾ നടത്താനുമുള്ള ഘട്ടമാണിത്. തനുമാനസി (Tanumanasi): നിരന്തരമായ ധ്യാനത്തിലൂടെയും ആത്മനിയന്ത്രണത്തിലൂടെയും മനസ്സ് ശാന്തമാവുകയും ലൗകികമായ ആഗ്രഹങ്ങളും ചിന്തകളും വളരെ നേർത്തതായി മാറുകയും ചെയ്യുന്ന അവസ്ഥ. സത്ത്വാപത്തി (Sattvapatti): മനസ്സ് പൂർണ്ണമായും ശുദ്ധീകരിക്കപ്പെട്ട് സത്വഗുണത്തിൽ അധിഷ്ഠിതമാകുന്ന ഘട്ടം. ഇവിടെ സാധകൻ സത്യം ദർശിക്കുകയും ആത്മസാക്ഷാത്കാരത്തിന്റെ ആദ്യ അനുഭൂതി നേടുകയും ചെയ്യുന്നു. അസംസക്തി (Asamsakti): ലൗകികമായ ഒന്നിനോടും ഒട്ടലില്ലാത്ത (അനാസക്തി) അവസ്ഥ. ബാഹ്യലോകത്തെ പ്രശംസകളോ പ്രതിസന്ധികളോ ഈ ഘട്ടത്തിലെത്തിയ വ്യക്തിയെ ബാധിക്കില്ല. പദാർത്ഥഭാവന (Padartha Bhavana): ബാഹ്യമായ വസ്തുക്കൾക്കൊന്നും സ്വതന്ത്രമായ നിലനില്പില്ലെന്നും, എല്ലാറ്റിലും നിറഞ്ഞുനിൽക്കുന്നത് ഒരേയൊരു ബ്രഹ്മം (പരമാത്മാവ്) മാത്രമാണെന്നും തിരിച്ചറിയുന്ന അവസ്ഥ. തുരീയ അല്ലെങ്കിൽ തുര്യഗ (Turiya / Turyaga): ഇത് ജീവൻമുക്തിയുടെ അവസ്ഥയാണ്. സാധകൻ പൂർണ്ണമായും സമാധിയിലാവുകയും പ്രപഞ്ചവുമായി ഒന്നായി മാറുകയും ചെയ്യുന്നു. ജനന-മരണ ചക്രങ്ങളിൽ നിന്നുള്ള പൂർണ്ണമായ മോചനമാണ് (മോക്ഷം) ഈ ഘട്ടം. ഈ ഏഴ് ഘട്ടങ്ങളും ക്രമാനുഗതമായ ആത്മീയ വളർച്ചയുടെ വഴികളാണ്. ആദ്യത്തെ മൂന്ന് ഘട്ടങ്ങൾ സാധനയുടെ തുടക്കകാലവും, നാലാമത്തെ ഘട്ടം ആത്മസാക്ഷാത്കാരത്തിന്റെ തുടക്കവും, അവസാന മൂന്ന് ഘട്ടങ്ങൾ ജീവൻമുക്തന്റെ അവസ്ഥകളുമായാണ് കണക്കാക്കപ്പെടുന്നത്. തുരീയ (Turiya) എന്നാൽ "നാലാമത്തേത്" എന്നാണ് അർത്ഥം. ഹൈന്ദവ തത്ത്വചിന്തയിലും (പ്രത്യേകിച്ച് അദ്വൈത വേദാന്തത്തിൽ) യോഗശാസ്ത്രത്തിലും മനുഷ്യമനസ്സിന്റെ ഏറ്റവും ഉന്നതമായ നാലാമത്തെ അവസ്ഥയെ സൂചിപ്പിക്കാനാണ് ഈ പദം ഉപയോഗിക്കുന്നത്. സാധാരണയായി ഒരു മനുഷ്യൻ നിത്യജീവിതത്തിൽ കടന്നുപോകുന്ന മൂന്ന് അവസ്ഥകൾക്ക് (അവസ്ഥാത്രയം) അപ്പുറത്തുള്ള പരമമായ ശുദ്ധബോധാവസ്ഥയാണ് തുരീയ. മനസ്സിന്റെ നാല് അവസ്ഥകൾ താഴെ പറയുന്നവയാണ്: ജാഗ്രത് (Waking State): നമ്മൾ ഉണർന്നിരിക്കുന്ന അവസ്ഥ. ഈ സമയത്ത് ബാഹ്യലോകത്തെ ഇന്ദ്രിയങ്ങളിലൂടെ (കണ്ണ്, ചെവി തുടങ്ങിയവ) നമ്മൾ അറിയുന്നു. സ്വപ്നം (Dream State): ഉറക്കത്തിൽ സ്വപ്നങ്ങൾ കാണുന്ന അവസ്ഥ. ഇവിടെ ബാഹ്യലോകവുമായി ബന്ധമില്ലെങ്കിലും മനസ്സ് സജീവമായിരിക്കും. സുഷുപ്തി (Deep Sleep): സ്വപ്നങ്ങളില്ലാത്ത ആഴത്തിലുള്ള ഉറക്കം. ഇവിടെ മനസ്സോ ഇന്ദ്രിയങ്ങളോ പ്രവർത്തിക്കുന്നില്ല, പൂർണ്ണമായ വിശ്രമമായിരിക്കും. തുരീയ (The Fourth State): മേൽപ്പറഞ്ഞ മൂന്ന് അവസ്ഥകൾക്കും സാക്ഷിയായി നിൽക്കുന്ന, മാറ്റമില്ലാത്ത ആത്മാവിന്റെ യഥാർത്ഥ അവസ്ഥ. ഇത് ഉറക്കവുമല്ല, ഉണർവ്വുമല്ല; എന്നാൽ പ്രപഞ്ച സത്യത്തെക്കുറിച്ചുള്ള പൂർണ്ണമായ ആത്മജ്ഞാനത്തിന്റെ അവസ്ഥയാണ്. തുരീയ അവസ്ഥയുടെ പ്രത്യേകതകൾ: ജീവൻമുക്തി: 'സപ്ത ഭൂമിക'യിലെ ഏഴാമത്തെ ഘട്ടമായി പറയുന്ന തുരീയ അവസ്ഥയിൽ എത്തുന്ന ഒരു साधകൻ (സാധകൻ) ജീവിച്ചിരിക്കുമ്പോൾ തന്നെ മുക്തി (മോക്ഷം) നേടിയവനായി മാറുന്നു. നിർവ്വികല്പ സമാധി: യോഗശാസ്ത്രത്തിൽ ഇതിനെ നിർവ്വികല്പ സമാധി എന്ന് വിളിക്കുന്നു. ഇവിടെ ചിന്തകളോ, 'ഞാൻ' എന്ന ഭാവമോ (അഹംഭാവം) ഉണ്ടാകില്ല. ആനന്ദം: ലൗകികമായ സന്തോഷങ്ങൾക്കപ്പുറമുള്ള പരമാനന്ദവും ശാന്തിയും ഈ അവസ്ഥയിൽ അനുഭവപ്പെടുന്നു. ചുരുക്കത്തിൽ, സിനിമ കാണുമ്പോൾ മാറിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്ന ദൃശ്യങ്ങൾ ജാഗ്രത്, സ്വപ്ന, സുഷുപ്തി അവസ്ഥകൾ ആണെങ്കിൽ, ആ ദൃശ്യങ്ങളെല്ലാം പതിക്കുന്ന മാറാത്ത സിനിമ സ്ക്രീൻ (White Screen) ആണ് തുരീയ. സ്ക്രീൻ ഇല്ലെങ്കിൽ സിനിമയില്ല, അതുപോലെ തുരീയ എന്ന ശുദ്ധബോധമില്ലെങ്കിൽ മറ്റ് മൂന്ന് അവസ്ഥകളുമില്ല.

ആനന്ദത്തിൽ ജനിക്കണം. ആനന്ദത്തിൽ ജീവിക്കണം ആനന്ദത്തിൽ മരിക്കണം "ആനന്ദോ ബ്രഹ്മേതി വ്യജാനാത്" (आनन्दो ब्रह्मेति व्यजानात्) എന്നതാണ് ഉപനിഷദ് വാക്യം. തൈത്തിരീയ ഉപനിഷത്തിലെ ഭൃഗുവല്ലിയിലാണ് ഈ പ്രശസ്തമായ വരികളുള്ളത്. "ആനന്ദമാണ് ബ്രഹ്മം (ഈശ്വരൻ) എന്ന് അദ്ദേഹം മനസ്സിലാക്കി" എന്നാണ് ഇതിന്റെ അർത്ഥം. ഈ ഉപനിഷദ് ഭാഗത്തിന്റെ പൂർണ്ണരൂപവും ആശയവും താഴെ നൽകുന്നു: "ആനന്ദോ ബ്രഹ്മേതി വ്യജാനാത്। ആനന്ദാധ്യേവ ഖല്വിമാനി ഭൂതാനി ജായന്തേ। ആനന്ദേന ജാതാനി ജീവന്തി। ആനന്ദം പ്രയന്ത്യഭിസംവിശന്തീതി॥" അർത്ഥം: ഉത്ഭവം: ഈ പ്രപഞ്ചത്തിലെ സമസ്ത ജീവജാലങ്ങളും ആനന്ദത്തിൽ നിന്നാണ് ഉണ്ടാകുന്നത്. നിലനിൽപ്പ്: അവ ജീവിക്കുന്നതും നിലനിൽക്കുന്നതും ആനന്ദത്തിലാണ്. ലയം: ഒടുവിൽ അവയെല്ലാം തിരികെ ലയിച്ചുചേരുന്നതും ആനന്ദത്തിലേക്കാണ്. ഭൃഗു മഹർഷി തന്റെ പിതാവായ വരുണദേവന്റെ ഉപദേശപ്രകാരം കഠിനമായ തപസ്സിലൂടെ പരമമായ സത്യം അന്വേഷിച്ച് പോകുമ്പോൾ, ജീവന്റെ പരമമായ അവസ്ഥ 'ആനന്ദം' (പരമാനന്ദം) ആണെന്നും, ആ ആനന്ദം തന്നെയാണ് 'ബ്രഹ്മം' എന്നും തിരിച്ചറിയുന്നതാണ് ഈ മന്ത്രത്തിന്റെ പശ്ചാത്തലം. ഈ ജ്ഞാനത്തെ 'ഭാർഗ്ഗവി വാരുണി വിദ്യ' എന്നും വിളിക്കുന്നു.