മഹാഭാരതത്തിലെ ചൂതുകളി കുരുക്ഷേത്ര യുദ്ധത്തിന് വഴിതെളിച്ച ഏറ്റവും നിർണായകമായ സംഭവമാണ്. പാണ്ഡവരുടെ ഐശ്വര്യത്തിൽ അസൂയ പൂണ്ട ദുര്യോധനനും ശകുനിയും ചേർന്നാണ് ഈ ചതിക്കളി ആസൂത്രണം ചെയ്തത്. ചൂതുകളിയുടെ പശ്ചാത്തലം ഇന്ദ്രപ്രസ്ഥത്തിലെ ഐശ്വര്യം: പാണ്ഡവർ നടത്തിയ രാജസൂയ യജ്ഞവും അവരുടെ കൊട്ടാരത്തിന്റെ ഭംഗിയും ദുര്യോധനനിൽ കടുത്ത അസൂയ ഉണ്ടാക്കി. ശകുനിയുടെ കുതന്ത്രം: പാണ്ഡവരെ യുദ്ധത്തിൽ തോൽപ്പിക്കാൻ കഴിയില്ലെന്ന് മനസ്സിലാക്കിയ ശകുനി, ധർമ്മപുത്രരെ (യുധിഷ്ഠിരൻ) ചൂതുകളിക്ക് ക്ഷണിക്കാൻ ദുര്യോധനനെ ഉപദേശിച്ചു. ക്ഷണക്കത്ത്: ധൃതരാഷ്ട്രരുടെ അനുവാദത്തോടെ പാണ്ഡവരെ ഹസ്തിനപുരത്തേക്ക് ചൂതുകളിക്കായി ക്ഷണിച്ചു. ക്ഷണം നിരസിക്കുന്നത് ക്ഷത്രിയ ധർമ്മത്തിന് നിരക്കാത്തതിനാൽ യുധിഷ്ഠിരൻ അത് സ്വീകരിച്ചു. കളിയിലെ ചതിയും യുധിഷ്ഠിരന്റെ പരാജയവും കള്ളച്ചൂത്: ദുര്യോധനന് വേണ്ടി കരുക്കൾ നീക്കിയത് മാന്ത്രിക ചൂതുകളിൽ പ്രാവീണ്യമുള്ള ശകുനിയായിരുന്നു. ശകുനിയുടെ കരുക്കൾ അദ്ദേഹത്തിന്റെ ആഗ്രഹപ്രകാരമാണ് വീണിരുന്നത്. സർവ്വവും നഷ്ടപ്പെടുന്നു: കളിയിൽ യുധിഷ്ഠിരന് തന്റെ രാജ്യവും, സമ്പത്തും, സഹോദരന്മാരായ ഭീമൻ, അർജ്ജുനൻ, നകുലൻ, സഹദേവൻ എന്നിവരെയും ഒടുവിൽ സ്വയം തന്നെയും നഷ്ടപ്പെട്ടു. ദ്രൗപദിയെ പണയം വെക്കുന്നു: എല്ലാം നഷ്ടപ്പെട്ട യുധിഷ്ഠിരൻ ഒടുവിൽ പത്നിയായ ദ്രൗപദിയെയും പണയം വെച്ച് കളിക്കുകയും പരാജയപ്പെടുകയും ചെയ്തു. പരിണിത ഫലങ്ങൾ ദ്രൗപദി വസ്ത്രാക്ഷേപം: സഭയിലേക്ക് വലിച്ചിഴക്കപ്പെട്ട ദ്രൗപദിയെ ദുശ്ശsplitസനൻ തുകിൽ ഉരിയാൻ ശ്രമിച്ചതും ശ്രീകൃഷ്ണൻ വസ്ത്രം നൽകി മാനരക്ഷ വരുത്തിയതും ഇതിന്റെ തുടർച്ചയായിരുന്നു. വനവാസവും അജ്ഞാതവാസവും: ഒടുവിൽ ധൃതരാഷ്ട്രരുടെ ഇടപെടലിലൂടെ പാണ്ഡവർക്ക് രാജ്യം തിരികെ ലഭിച്ചെങ്കിലും, രണ്ടാമതും ചൂതുകളി നടന്നു. അതിൽ തോറ്റ പാണ്ഡവർക്ക് 12 വർഷത്തെ വനവാസവും 1 വർഷത്തെ അജ്ഞാതവാസവും അനുഭവിക്കേണ്ടി വന്നു. ഈ ചൂതുകളിയാണ് പാണ്ഡവരിൽ പ്രതികാര ദാഹം വളർത്തിയതും ഒടുവിൽ കൗരവ വംശത്തിന്റെ നാശത്തിന് കാരണമായ കുരുക്ഷേത്ര യുദ്ധത്തിലേക്ക് നയിച്ചതും.

മഹാഭാരത കഥ മുഴുവൻ ഒരൊറ്റ ശ്ലോകത്തിൽ ചുരുക്കി വിവരിക്കുന്നതാണ് ഏകശ്ലോകീ മഹാഭാരതം. ഈ പ്രസിദ്ധമായ ശ്ലോകവും അതിന്റെ അർത്ഥവും താഴെ നൽകുന്നു: മലയാളം വരികളിൽ ദ്യൂതേ ശ്രീഹരണം വനേ വിഹരണം മത്സ്യാ ലയേ വർത്തനം ലീലാഗോഗ്രഹണം രണേ വിഹരണം സന്ധിക്രിയാജൃംഭണം പശ്ചാദ്ഭീഷ്മസുയോധനാദിനിധനം ഹ്യേതന്മഹാഭാരതം യഃ പഠേത് പ്രയതോ നിത്യം സ വിഷ്ണോഃ പദമാപ്നുയാത് ശ്ലോകത്തിന്റെ അർത്ഥം ഈ ശ്ലോകം മഹാഭാരതത്തിലെ പ്രധാനപ്പെട്ട ഏഴ് ഘട്ടങ്ങളെ കോർത്തിണക്കിയാണ് നിർമ്മിച്ചിരിക്കുന്നത്: ദ്യൂതേ ശ്രീഹരണം: ചൂതുകളിയിലൂടെ പാണ്ഡവരുടെ ഐശ്വര്യവും രാജ്യവും കൗരവർ അപഹരിക്കുന്നു. വനേ വിഹരണം: രാജ്യം നഷ്ടപ്പെട്ട പാണ്ഡവർ പന്ത്രണ്ട് വർഷക്കാലം വനവാസം അനുഷ്ഠിക്കുന്നു. മത്സ്യാലയേ വർത്തനം: വനവാസത്തിന് ശേഷം വിരാടരാജാവിന്റെ കൊട്ടാരത്തിൽ (മത്സ്യരാജ്യത്തിൽ) പാണ്ഡവർ ഒരു വർഷം അജ്ഞാതവാസം നയിക്കുന്നു. ലീലാഗോഗ്രഹണം: അജ്ഞാതവാസത്തിനിടെ കൗരവർ വിരാടരാജ്യത്തെ പശുക്കളെ അപഹരിക്കാൻ വരുമ്പോൾ പാണ്ഡവർ അവരെ ലീലാലാവലഭ്യത്തോടെ തോൽപ്പിക്കുന്നു (ഉത്തരഗോഗ്രഹം). രണേ വിഹരണം: തുടർന്ന് പാണ്ഡവരും കൗരവരും തമ്മിൽ കുരുക്ഷേത്ര യുദ്ധക്കളത്തിൽ ഏറ്റുമുട്ടുന്നു. സന്ധിക്രിയാ ജൃംഭണം: യുദ്ധത്തിന് മുൻപും ശേഷവുമുള്ള സന്ധിസംഭാഷണങ്ങൾ (ശ്രീകൃഷ്ണന്റെ ദൂത് ഉൾപ്പെടെ) നടക്കുന്നു. പശ്ചാദ്ഭീഷ്മസുയോധനാദിനിധനം: ഒടുവിൽ ഭീഷ്മർ, ദുര്യോധനൻ (സുയോധനൻ) തുടങ്ങിയ പ്രബലരായ കൗരവപക്ഷ നേതാക്കൾ വധിക്കപ്പെടുന്നു. ഈ സംഭവങ്ങൾ അടങ്ങിയതാണ് മഹാഭാരത ചരിത്രം. ഇത് ദിവസവും ഭക്തിയോടെ ജപിക്കുന്നവർ വിഷ്ണുപദം (മോക്ഷം) പ്രാപിക്കും എന്നാണ് അവസാന വരിയുടെ അർത്ഥം.

മഹാഭാരതത്തിലെ പാണ്ഡവഗീതയിലുള്ള പ്രശസ്തമായ ഒരു ശ്ലോകത്തിൻ്റെ ആദ്യഭാഗമാണ്. ദുര്യോധനൻ്റെ വരികൾ എന്ന പേരിൽ അറിയപ്പെടുന്ന ഈ പൂർണ്ണ ശ്ലോകം താഴെ നൽകുന്നു: "ജാനാമി ധർമ്മം ന ച മേ പ്രവൃത്തിഃ ജാനാമി അധർമ്മം ന ച മേ നിവൃത്തിഃ ത്വയാ ഹൃഷീകേശ ഹൃദി സ്ഥിതേന യഥാ നിയുക്തോസ്മി തഥാ കരോമി" ശ്ലോകത്തിൻ്റെ അർത്ഥം: ധർമ്മം എന്താണെന്ന് എനിക്കറിയാം, പക്ഷേ അത് പ്രവർത്തിക്കാൻ എനിക്ക് സാധിക്കുന്നില്ല. അധർമ്മം എന്താണെന്നും എനിക്കറിയാം, പക്ഷേ അതിൽ നിന്ന് പിന്തിരിയാൻ എനിക്ക് കഴിയുന്നതുമില്ല. ഹേ ഹൃഷീകേശാ (ശ്രീകൃഷ്ണാ), എൻ്റെ ഹൃദയത്തിലിരുന്ന് അവിടുന്ന് എന്നെ എങ്ങനെ നയിക്കുന്നുവോ, അതുപോലെ ഞാൻ പ്രവർത്തിക്കുന്നു. ഇതിൻ്റെ പശ്ചാത്തലം: ശരിയും തെറ്റും തിരിച്ചറിയാൻ കഴിഞ്ഞിട്ടും സ്വന്തം അഹങ്കാരവും ഈർഷയും കാരണം തെറ്റായ വഴിയിലൂടെ മാത്രം സഞ്ചരിക്കേണ്ടി വരുന്ന മനുഷ്യൻ്റെ മാനസികാവസ്ഥയെയാണ് ദുര്യോധനൻ്റെ ഈ വാക്കുകൾ സൂചിപ്പിക്കുന്നത്. തൻ്റെ പ്രവൃത്തികളുടെ ഉത്തരവാദിത്തം തനിക്കല്ല, മറിച്ച് തൻ്റെ ഉള്ളിലിരിക്കുന്ന ഭഗവാനാണെന്ന് പറഞ്ഞ് സ്വന്തം തെറ്റുകളെ ന്യായീകരിക്കാനാണ് ദുര്യോധനൻ ഇവിടെ ശ്രമിക്കുന്നത്.

മുക്തി ഭവൻ- മരണത്തെ സന്തോഷത്തോടെ സൗഹർദ്ദത്തോടെ സ്വീകരിക്കാൻ ഒരു വീട്.- അങ്ങനെ ഒന്നിനെ കുറിച്ച് എപ്പോഴെങ്കിലും ചിന്തിച്ചിട്ടുണ്ടോ? അല്ലെങ്കിൽ കേട്ടിട്ടുണ്ടോ? എന്നാൽ അങ്ങനെ ഒന്നുണ്ട് - ഒന്നല്ല രണ്ടെണ്ണം.. 1.മുക്തി ഭവൻ 2.ബിർള ഭവൻ ഉടൻ മരിക്കും എന്നുള്ളവർക്ക് സന്തോഷത്തോടെയും സമാധാനത്തോടെയും ശാന്തമായി മരിക്കാനുള്ള സ്ഥലമാണ് മുക്തി ഭവൻ. സാധാരണ ലോഡ്ജോ ആശ്രമമോ അല്ല ഇത്. ഉത്തർപ്രദേശിലെ വാരണാസി (കാശി) യിൽ സ്ഥിതിചെയ്യുന്ന ഒരു ധർമ്മശാല മാതൃകയിലുള്ള താമസസ്ഥാപനം. പൂർണ്ണമായും ഹിന്ദു ആചാരപരമായ അന്ത്യം താൽപ്പര്യപ്പെടുന്നവർക്കായി അവരുടെ അവസാന ദിനങ്ങൾ ചിലവഴിക്കാനുള്ള ഒരു സംവിധാനമാണിത്. ഡോക്ടറുടെ മെഡിക്കൽ സർട്ടിഫിക്കറ്റ് വേണമെന്ന് മാത്രം. അതുണ്ടെങ്കിൽ 15 ദിവസം വരെ കുടുംബാ ഗംങ്ങളോടൊപ്പം ഇവിടെ താമസിക്കാം. കുടുംബാംഗങ്ങൾക്ക്‌ ചെറിയ വാടക കൊടുക്കേണ്ടി വരും. 1960-കളിൽ ദുനിയാലാൽ ജാലൻ എന്ന വ്യവസായിയാണ് ഇത് സ്ഥാപിച്ചത്. ഇവിടെ ഒരു നിയമം ഉണ്ട് അടുത്ത 15 ദിവസത്തിനുള്ളിൽ അന്ത്യം സംഭവിക്കുമെന്ന് ഡോക്ടർ സൂചന നൽകിയവർക്കു മാത്രമേ താമസത്തിന് അനുവാദമുള്ളു. വളരെ ലളിതമായ 12 മുറികൾ മാത്രമാണ് ഇവിടുള്ളത്.ഭവനത്തിൽ സ്ഥിരമായി പുരോഹിതൻ, ഭജന- കീർത്തന സംഘം,നഴ്സിംഗ് സ്റ്റാഫ് എന്നിവരുണ്ട്. 24 മണിക്കൂറും രാമനാമ ജപം മാത്രമാണ് എവിടെയും കേൾക്കാനാകുക . കാശിയിൽ മരിച്ചാൽ മോക്ഷം ലഭിക്കുമെന്ന ഹിന്ദു വിശ്വാസത്തിൽ ആധാരപ്പെട്ടതാണിത്. ഗംഗ ജലം ചുണ്ടുകളിൽ ഇറ്റുക, മന്ത്രോച്ചാരണങ്ങൾ എന്നിവയുടെ സാന്നിധ്യത്തിൽ ഇവിടെ ശാന്തമായി അന്ത്യം സ്വീകരിക്കാൻ വേണ്ട ആത്മീയാന്തരീക്ഷം ഒരുക്കിയിരിക്കുന്നു. വർഷം തോറും 700–900 പേരോളം ഇവിടെ അന്ത്യം ചെയ്യുന്നു എന്നാണ് റിപ്പോർട്ടുകൾ. 15 ദിവസങ്ങൾ മാത്രമേ പരമാവധി ഇവിടെ താമസിക്കാനാകൂ. 15 ദിവസങ്ങൾ കഴിഞ്ഞിട്ടും അന്ത്യം സംഭവിക്കാത്തവർക്ക് ബിർള ഭവൻ പോലുള്ള മറ്റു സമാന സ്ഥാപനങ്ങളിലേക്ക് മാറേണ്ടി വരും. ഗംഗാ നദിക്ക് അടുത്തായുള്ള കാശിയിലെ ബിർള ഭവൻ മുക്തിഭവനോടു സമാനമാണെങ്കിലും കൂടുതൽ സൗകര്യങ്ങളിൽ ശാന്തമായ അന്ത്യം നൽകാൻ രൂപകൽപ്പന ചെയ്ത സ്ഥലമാണ്. ഇവിടെയും മരണാസന്നരായവർക്ക് ആത്മീയമായി തയ്യാറെടുക്കാനും, കുടുംബാംഗങ്ങൾക്കൊപ്പം ശാന്തമായി അവസാന ദിവസങ്ങൾ ചെലവഴിക്കാനും സഹായിക്കുന്നു. ഇവിടേയും മെഡിക്കൽ സർട്ടിഫിക്കറ്റ് ആവശ്യമാണ്. മുക്തിഭവനേക്കാൾ കുറച്ചുകൂടി സൗകര്യങ്ങൾ ഇവിടെയുണ്ട്. വൃത്തിയുള്ള എസി/ നോൺ-എസി മുറികൾ ആണുള്ളത്. കിടക്ക, വീൽചെയർ സൗകര്യം, നഴ്‌സിംഗ് അസിസ്റ്റ് സംവിധാനങ്ങളും വേണ്ടി വന്നാൽ മെഡിക്കൽ സഹായങ്ങളും ഇവിടെ കിട്ടും. മുക്തി ഭവൻ പോലെ തന്നെ ഇവിടേയും 24 മണിക്കൂറും രാമനാമ ജപവും ഭജനമാലയുമൊക്കെ ഉണ്ട്. മരണ സമയത്ത് പുരോഹിതരുടെ അന്ത്യകർമ്മ സഹായം, ഗംഗാപൂജ,മന്ത്രോച്ചാരണ സൗകര്യം ഇവയൊക്കെ ലഭ്യമാകും. അതുപോലെ കുടുംബാംഗങ്ങൾക്കൊപ്പം താമസിക്കാനുള്ള സൗകര്യവും ലഭിക്കും. ഭക്ഷണം ലഭ്യമാണ്. അത് ചില സമയങ്ങളിൽ സൗജന്യവും ചിലപ്പോൾ ചെറിയ നിരക്കിലും ആകും കിട്ടുക. ഇവിടെ 15 ദിവസത്തേക്കാൾ കൂടുതൽ താമസിക്കാൻ സാധാരണ അനുവദിക്കാറുണ്ട്. പേർസണൽ അറ്റെൻഷൻ ഇവിടെ കൂടുതലായി കിട്ടും. എസി മുറിയുണ്ട് എന്ന് കരുതി വലിയ റേറ്റ് ഒന്നും ഇവിടെ ഈടാക്കുന്നില്ല. സാധാരണ വളരെ കുറഞ്ഞ സംഭാവനയോ ചെറിയ നിരക്കോ ഒക്കെ ആകും കൊടുക്കേണ്ടി വരിക. ചില മുറികൾ സമ്പൂർണ സൗജന്യവും ആണ്. അന്യദേശങ്ങളിലെ ആളുകൾ വരെ അവസാന ശ്വാസം കാശിയിൽ എടുക്കാൻ ഇവിടെ എത്തുന്നു. ഏകദേശം ഓരോ വർഷവും 500–700 പേർ വരെ ശാന്തമായി മരിക്കാനായി ഇവിടെയും എത്തുന്നുണ്ട്. മുക്തി ഭവനിലെ കെയർടേക്കർമാർക്ക് ധാരാളം മറക്കാനാവാത്ത അനുഭവങ്ങൾ ഉണ്ടാകാം. ഒരിക്കൽ 95 ഓളം വയസ്സുള്ള ഒരു വൃദ്ധൻ മരണാസന്നനായി ബന്ധുക്കളോടൊപ്പം ഇവിടെയെത്തി. എന്നാൽ അവർ പ്രതീക്ഷിച്ച സമയത്തൊന്നും ആൾ മരിച്ചില്ല. 15 ആം ദിവസം അടുത്തു. ആ സമയത്ത് പൂജാരി അദ്ദേഹത്തോട് ചോദിച്ചു ജീവിതത്തിൽ എന്തെങ്കിലും കടങ്ങൾ ബാക്കി വച്ചിട്ടുണ്ടോ എന്ന്. സ്വന്തം അനുജനോട് സംസാരിച്ചിട്ട് വർഷങ്ങൾ ആയി എന്നും അതുമാത്രമാണ് അവശേഷിച്ചിട്ടുള്ള തെന്നും അദ്ദേഹം പറഞ്ഞു. ഇക്കാര്യം അനുജനെ അറിയിക്കുകയും അദ്ദേഹം അവിടെ എത്തുകയും ചെയ്തു. അദ്ദേഹവും 85 കഴിഞ്ഞ ഒരു വയോധികനാണ്. അവർ രണ്ടുപേരും കുറേ നേരം സംസാരിച്ചു. സംസാരമദ്ധ്യേ തന്നെ അദ്ദേഹം മരിക്കുകയും ചെയ്തു. ജീവിതത്തിൽ നിന്നാണ് നമുക്ക് മോക്ഷം കിട്ടേണ്ടത്. അല്ലാതെ മരണത്തിലൂടെ അല്ല എന്ന് ഈ അനുഭവം തെളിയിക്കുന്നു. വാൽക്കഷണം: നമ്മൾ പലപ്പോഴും അന്ത്യത്തോട് അടുത്തവരെ ശാന്തമായി മരിക്കാൻ അനുവദിക്കാതെ ഐ സി യു വിലും വെന്റിലേറ്ററിലും ആക്കി അവരുടെ അന്ത്യ നിമിഷങ്ങൾ കൂട്ടി അവരെ കൂടുതൽ ദുരിതത്തിലും ബന്ധുക്കളെ സാമ്പത്തിക ദുരിതത്തിലും ആക്കുന്നു എന്ന് എനിക്ക് പലപ്പോഴും തോന്നിയിട്ടുണ്ട്. എപ്പോഴായാലും നമ്മൾ മരിച്ചേ പറ്റൂ. അപ്പോൾ ഇങ്ങനെ മൊത്തം ട്യൂബുകളിൽ ആക്കി കഷ്ടപ്പെടുത്തുന്ന തിനേക്കാൾ നല്ലത് സമാധാനത്തോടെ അവരെ മരിക്കാൻ വിടുന്നതല്ലേ . എന്നാൽ വളരെ ചെറിയ വിഭാഗം ഡോക്ടർമാർ മാത്രമേ ഇതിന് അനുവദിക്കൂ എന്നുള്ളതാണ് വാസ്തവം. കാരണം ആശുപത്രിയ്ക്ക് കിട്ടുന്ന കാശിന്റെ ഒരു പങ്ക് അവരുടേയും പോക്കറ്റിലേക്ക് എത്തുന്നുണ്ടാകുമല്ലോ.

ബ്രഹ്മരാത്രം പുരാണങ്ങളിലും ജ്യോതിശാസ്ത്രത്തിലും പ്രപഞ്ചത്തിന്റെ കാലചക്രവുമായി ബന്ധപ്പെട്ട ഒരു പ്രധാന സങ്കൽപ്പമാണ് ബ്രഹ്മരാത്രം (Night of Brahma). പ്രപഞ്ചസൃഷ്ടികർത്താവായ ബ്രഹ്മാവിന്റെ ഒരു രാത്രിയെയാണ് ഈ പദം കൊണ്ട് അർത്ഥമാക്കുന്നത്. [1, 2] ഈ സങ്കൽപ്പത്തിന്റെ പ്രധാന വശങ്ങൾ താഴെ പറയുന്നവയാണ്: 1. സമയദൈർഘ്യം ബ്രഹ്മാവിന്റെ ഒരു പകൽ എന്നത് ഒരു 'കല്പം' (Kalpa) ആണ്. ഒരു കല്പം എന്നാൽ 432 കോടി മനുഷ്യ വർഷങ്ങൾ (1000 ചതുര്യുഗങ്ങൾ) ചേരുന്നതാണ്. ഇതിന് തുല്യമായ സമയദൈർഘ്യം തന്നെയാണ് (432 കോടി വർഷങ്ങൾ) ബ്രഹ്മരാത്രത്തിനും ഉള്ളത്. [1] 2. പ്രപഞ്ചാവസ്ഥ (മഹാപ്രളയം) ബ്രഹ്മാവിന്റെ പകൽസമയത്ത് പ്രപഞ്ചസൃഷ്ടിയും അതിന്റെ നിലനിൽപ്പും നടക്കുന്നു. എന്നാൽ ബ്രഹ്മരാത്രം ആരംഭിക്കുന്നതോടെ പ്രപഞ്ചം മുഴുവൻ ബ്രഹ്മാവിലേക്ക് ലയിക്കുന്നു. ഇതിനെയാണ് 'നൈമിത്തിക പ്രളയം' അല്ലെങ്കിൽ 'മഹാപ്രളയം' എന്ന് വിളിക്കുന്നത്. ഈ സമയത്ത് പ്രപഞ്ചത്തിൽ ജീവജാലങ്ങളോ മറ്റ് സൃഷ്ടികളോ ഉണ്ടാകില്ല. എല്ലാം നിശ്ചലവും അന്ധകാരപൂർണ്ണവുമായിരിക്കും. [1, 2, 3] 3. പുനഃസൃഷ്ടി ബ്രഹ്മരാത്രം അവസാനിക്കുകയും ബ്രഹ്മാവിന്റെ അടുത്ത പകൽ (പുതിയ കല്പം) ആരംഭിക്കുകയും ചെയ്യുമ്പോൾ വീണ്ടും പ്രപഞ്ചസൃഷ്ടി നടക്കുന്നു. [1, 2]

വേദ സ്തുതി (Veda Stuti). എന്നാൽ വേദങ്ങൾ ഭഗവാനെ സ്തുതിക്കുന്ന മനോഹരമായ പ്രാർത്ഥനയാണ്. ശ്രീമദ് ഭാഗവതം (ദശമസ്കന്ധം, അധ്യായം 87), ശ്രീമൻ നാരായണീയം (ദശകം 99) എന്നിവയിലാണ് ഇതിന്റെ പ്രധാന വിവരണം വരുന്നത്. പ്രപഞ്ച സൃഷ്ടിക്ക് മുൻപ് സുഷുപ്തിയിലായിരുന്ന ഭഗവാനെ ഉണർത്താനായി ശ്രുതികൾ (വേദങ്ങൾ) നടത്തിയ സ്തുതിയാണിത്. ഈ സ്തുതിയുടെ പ്രധാന സാരവും പ്രാധാന്യവും താഴെ നൽകുന്നു: പ്രധാന ആശയങ്ങൾ പരബ്രഹ്മ സ്വരൂപം: ഭഗവാൻ നിർഗുണനും നിരാകാരനുമാണെങ്കിലും പ്രപഞ്ച സൃഷ്ടിക്കായി സഗുണ രൂപം കൈക്കൊള്ളുന്നു. മായയെ ജയിക്കൽ: ഭഗവാന്റെ മായാശക്തിയെ മറികടക്കാൻ അവിടുത്തെ ഭക്തിക്കൊണ്ട് മാത്രമേ സാധിക്കൂ. ജ്ഞാനവും ഭക്തിയും: വേദങ്ങളുടെ യഥാർത്ഥ ലക്ഷ്യം ഭഗവത് ചിന്തയിലൂടെ മോക്ഷം നേടുക എന്നതാണ്. ശ്ലോകം 1 ജയ ജയ ജയ ധാമൻ വിശ്വമംഗല്യമൂർത്തേ ത്വയി വിലസിതമന്തർമ്മായയാ വിശ്വജാതം ശ്രുതിശതമരുദസ്ത്വാം ബോധയന്തീവ പൂർവ്വം സകലകരണഹീനം ത്വത്പദാരൂഢമാഹൂഃ (1) അർത്ഥം: പ്രപഞ്ചമംഗള സ്വരൂപനായ ഭഗവാനേ, അവിടുന്ന് സർവ്വോത്കർഷേണ വിജയിച്ചാലും. സൃഷ്ടിക്ക് മുൻപ് അങ്ങയുടെ മായാശക്തിയാൽ ഈ പ്രപഞ്ചം അങ്ങയിൽ തന്നെ ഒതുങ്ങിനിന്നിരുന്നു. പ്രളയകാലത്ത് ഇന്ദ്രിയങ്ങളൊന്നുമില്ലാതെ യോഗനിദ്രയിലായിരുന്ന അങ്ങയെ നൂറുകണക്കിന് വേദങ്ങൾ സ്തുതിച്ച് ഉണർത്തുന്നു. ശ്ലോകം 2 ത്വഘടിതമപി യുക്തം ത്വത്പ്രഭാവേന വിശ്വം ഭവതി പുരുഷരൂപൈ രത്നവത് സന്നിധാനാത് പ്രകൃതിരതി ജവാത് തേ ജൃംഭതേ വിംശതാത്യാ കിമപി ഭയമസ്യാസ്ത്വം ഹി നിയന്താ തഥാപി (2) അർത്ഥം: ഭഗവാനേ, പ്രകൃതി ജഡമാണ്. എങ്കിലും കാന്തക്കല്ലിന്റെ സാന്നിധ്യം കൊണ്ട് ഇരുമ്പ് ചലിക്കുന്നത് പോലെ, അങ്ങയുടെ സാന്നിധ്യം കൊണ്ട് പ്രകൃതി മഹത്തത്ത്വം മുതൽ 24 തത്ത്വങ്ങളായി അതിവേഗം വികസിക്കുന്നു. അങ്ങാണ് ഈ മായയെ നിയന്ത്രിക്കുന്നത്. ശ്ലോകം 3 വിവിധതനുഷു ചേഷ്ടാ മീശ്വരാണാം വിധാതും പ്രവിശതി പരിപൂർണ്ണോ ജീവരൂപേണ യസ്ത്വം ത്വദുപഹിതവിഭൂമാ മത്പതേ ജീവലോകഃ സുകൃതിഷു പരിമേയസ്ത്വത്പദാരൂഢഭക്തഃ (3) അർത്ഥം: പരിപൂർണ്ണനായ അവിടുന്ന് പ്രപഞ്ചത്തിലെ വിവിധ ശരീരങ്ങളിൽ ജീവരൂപത്തിൽ പ്രവേശിക്കുന്നു. അങ്ങനെ ജീവന്മാരായി മാറി സുഖദുഃഖങ്ങൾ അനുഭവിക്കുന്നു. എന്നാൽ ഭാഗ്യവാന്മാരായ ഭക്തന്മാർ അങ്ങയെ ഭജിച്ച് ജീവഭാവം വെടിഞ്ഞ് അങ്ങയുടെ പരമപദത്തെ പ്രാപിക്കുന്നു. ശ്ലോകം 4 ഭ്രമയതി കില മായാ ത്വത്പദാലംബഹീനാൻ ശ്രുതിഷു ച പരിഗീതം ത്വത്പദധ്യാനലക്ഷ്യം ത്വയി രതിരതിരമ്യാ തത് പരത്യാഗഹീനൈഃ കിമിവ ന സുകൃതം തൈർലംഭിതം ഭാഗ്യഭദ്വൈഃ (4) അർത്ഥം: അങ്ങയുടെ പാദങ്ങളെ ആശ്രയിക്കാത്തവരെ മായ എപ്പോഴും സംസാരസാഗരത്തിൽ ഭ്രമിപ്പിച്ചു (ഉഴറ്റിക്കൊണ്ട്) ഇരിക്കുന്നു. വേദങ്ങൾ പാടിപ്പുകഴ്ത്തുന്നത് അങ്ങയുടെ പാദധ്യാനത്തെയാണ്. അങ്ങയോട് പരമപ്രേമം പുലർത്തുന്ന ഭക്തന്മാർ എല്ലാ പുണ്യങ്ങളും ഭാഗ്യങ്ങളും നേടിയവരാണ്. ശ്ലോകം 5 ജനനമരണരോഗൈർഭൂരിദുഃഖൈർവിതുദ്തേ കലിമലബഹുലേസ്മിൻ ജന്തുലോകേ കിലൈവം ത്വദനുഭജനമേകം മുക്തിഹേതും വിഹായ ഭ്രമതി കൃപണലോകഃ കാമഭോഗേ മുധൈവ (5) അർത്ഥം: ജനനം, മരണം, രോഗം എന്നിവയാൽ നിറഞ്ഞ ഈ കലിയുഗത്തിൽ, ദുഃഖങ്ങളിൽ നിന്ന് മുക്തി നേടാനുള്ള ഏക വഴി അങ്ങയെ ഭജിക്കുക മാത്രമാണ്. എന്നാൽ അജ്ഞരായ മനുഷ്യർ അത് ചെയ്യാതെ, വ്യർത്ഥമായ കാമഭോഗങ്ങൾക്ക് പിന്നാലെ പോയി കഷ്ടപ്പെടുന്നു. ശ്ലോകം 6 ത്വദനുഭജനഭക്ത്യാ ചിത്തശദ്ധിം ഗതാനാം ഭവതി ഭഗവത് ജ്ഞാനം ജ്ഞാനവിജ്ഞാനരൂപം ത്വയി വിലയമുപേതാ വീതമോഹാ വിമുക്താഃ ത്വമപി ഭവസി തേഷാം ജീവതാമേവ ഭർത്താ (6) അർത്ഥം: അങ്ങയെ ഭജിച്ച് ചിത്തശുദ്ധി വരുത്തിയവർക്ക് ആത്മജ്ഞാനവും ഭഗവത്സ്വരൂപ ജ്ഞാനവും ഉണ്ടാകുന്നു. അവർ മോഹങ്ങൾ നശിച്ച്, ജീവിച്ചിരിക്കുമ്പോൾ തന്നെ ജീവന്മുക്തരായി അങ്ങയിൽ ലയിച്ചുചേരുന്നു. അവിടുന്ന് അവരെ എല്ലാവിധത്തിലും സംരക്ഷിക്കുന്നു. ശ്ലോകം 7 ത്വദനുരതമനസ്സാം ജ്ഞാനവിജ്ഞാനഭാജാം ന കില ഭവതി ബന്ധഃ കർമ്മഭിഃ പുണ്യപാപൈഃ ത്വയി വിലയമുപേതാ സ്തേ സുകൃത്യാൻ പ്രപഞ്ചേ ജനനമരണഹീനാ യാന്തി യോഗീന്ദ്രഗമ്യം (7) അർത്ഥം: അങ്ങയിൽ മനസ്സ് അർപ്പിച്ച ജ്ഞാനികളെ പുണ്യപാപ കർമ്മങ്ങൾ ബാധിക്കുന്നില്ല. അവ പ്രപഞ്ചത്തിൽ ലയിച്ചുപോകുന്നു. അങ്ങനെയുള്ള മഹാത്മാക്കൾ ജനനമരണങ്ങളിൽ നിന്ന് മുക്തരായി, യോഗീശ്വരന്മാർ കാംക്ഷിക്കുന്ന പരമപദത്തിൽ എത്തിച്ചേരുന്നു. ശ്ലോകം 8 ഭവതി ഭജനഭക്ത്യാ തത്വവിജ്ഞാനലാഭഃ തവ ച ചരണഭക്തിഃ സത്പ്രസംഗേന ലഭ്യാ സതമപി ച സമാഗോ ഭൂരിപുണ്യൈർഭവദ്ഭിഃ ത്വയി വിലസിതു കാമാസ്ത്വാമുപാസേ സദൈവ (8) അർത്ഥം: ഭക്തിയോടെയുള്ള ഭജനം കൊണ്ട് മാത്രമേ തത്ത്വജ്ഞാനം ലഭിക്കൂ. അങ്ങയുടെ പാദങ്ങളിലുള്ള ഭക്തി ലഭിക്കണമെങ്കിൽ സജ്ജനസമ്പർക്കം (സത്സംഗം) വേണം. സജ്ജനങ്ങളുടെ കൂട്ടായ്മ ലഭിക്കുന്നത് വലിയ പുണ്യം കൊണ്ടാണ്. അതിനാൽ ഭഗവാനേ, അങ്ങയെ അറിയാൻ ഞാൻ എപ്പോഴും അങ്ങയെ ഉപാസിക്കുന്നു. ശ്ലോകം 9 ത്വമസി ഭുവനബന്ധോ സർവ്വഭൂതാത്മരൂപീ ത്വയി വിലസതി സർവ്വം ത്വം ച സർവ്വത്ര പൂർണ്ണഃ ഇതി മതികലിതാനാം ഭക്തിരുദ്രേക രൂപഃ ത്വയി ഭവതി വിമുക്തിഃ സാ ച സാക്ഷാത്കാരരൂപാ (9) അർത്ഥം: ഹേ പ്രപഞ്ചബന്ധുവായ ഭഗവാനേ, അങ്ങ് എല്ലാ ജീവികളുടെയും ആത്മാവാണ്. എല്ലാം അങ്ങയിലാണ് സ്ഥിതി ചെയ്യുന്നത്. അങ്ങ് എല്ലാടവും നിറഞ്ഞുനിൽക്കുന്നു. ഈ ബോധത്തോടെ അങ്ങയെ ഭജിക്കുന്നവർക്ക് സാക്ഷാത്കാരരൂപത്തിലുള്ള പരമമുക്തി ലഭിക്കുന്നു. ശ്ലോകം 10 വിവിധമതപഥാനാം വാദകോലാഹലേഷു ശ്രുതിഭिरരുദിതമേവം ത്വത്പദം നിർഗ്ഗുണാത്മം ഗുരുപവനപുരേശ ത്വത്പ്രസാദാത് കഥഞ്ചിത് സകലശമനരൂപം തത്പദം പ്രാപ്നുയാം മേ (10) അർത്ഥം: പലതരം മതങ്ങളും തത്ത്വങ്ങളും തമ്മിലുള്ള വാദകോലാഹലങ്ങൾക്കിടയിൽ, വേദങ്ങൾ ഉറപ്പിച്ചു പറയുന്നത് നിർഗ്ഗുണനും നിരാകാരനുമായ അങ്ങയുടെ പരമപദത്തെക്കുറിച്ചാണ്. ഹേ ഗുരുവായൂരപ്പാ, അങ്ങയുടെ കാരുണ്യം കൊണ്ട് എല്ലാ ദുഃഖങ്ങളും ശമിപ്പിക്കുന്ന ആ പരമപദം എനിക്ക് ലഭിക്കുമാറാകേണമേ.

*14 ലോകങ്ങളുടെ* സങ്കൽപ്പം കാണിക്കുന്ന ഹിന്ദു സനാതന ധർമത്തിലെ ഒരു കോസ്മിക് ഭൂപടമാണ്. “ലോകം” എന്നാൽ “ലോകം” അല്ലെങ്കിൽ “ലോകം” എന്നാണ് അർത്ഥം. ഇവ മനുഷ്യന്റെ കർമ്മവും ആത്മീയ വളർച്ചയും അനുസരിച്ച് ആത്മാവിന് ജനിക്കാൻ കഴിയുന്ന 14 വ്യത്യസ്ത തലങ്ങളാണ്. ചിത്രം മുകളിൽ നിന്ന് താഴേക്ക് ഇങ്ങനെ ക്രമീകരിച്ചിരിക്കുന്നു: *മുകളിലെ 7 ലോകങ്ങൾ – സ്വർഗ്ഗലോകങ്ങൾ, ഉയർന്ന ബോധമുള്ളവ:* 1. *സത്യലോകം*: ഏറ്റവും ഉയർന്ന ലോകം. ബ്രഹ്മാവ് താമരയിൽ ഇരിക്കുന്നതായി കാണാം. ഇവിടെ മുക്തി നേടിയ ആത്മാക്കൾ വസിക്കുന്നു. 2. *തപോലോകം*: കടുത്ത തപസ്സ് ചെയ്യുന്ന ഋഷിമാരുടെ ലോകം. 3. *ജനലോകം*: ഉയർന്ന ജ്ഞാനമുള്ള ദേവതകളുടെയും സിദ്ധന്മാരുടെയും ലോകം. 4. *മഹർലോകം*: വലിയ ഋഷിമാരും മഹാത്മാക്കളും വസിക്കുന്ന സ്ഥലം. 5. *സ്വർഗലോകം*: ഇന്ദ്രനും ദേവന്മാരും വസിക്കുന്ന സ്വർഗ്ഗം. നല്ല കർമ്മത്തിന്റെ ഫലമായി ഇവിടെ എത്തുന്നു. 6. *ഭുവർലോകം*: ദേവന്മാരും ആത്മാക്കളും സഞ്ചരിക്കുന്ന അന്തരീക്ഷ ലോകം. 7. *ഭൂലോകം*: നമ്മൾ ജീവിക്കുന്ന ഭൂമി. മനുഷ്യർ, മൃഗങ്ങൾ, സസ്യങ്ങൾ എല്ലാം ഇവിടെയാണ്. *താഴെയുള്ള 7 ലോകങ്ങൾ – പാതാളങ്ങൾ, കൂടുതൽ തമോഗുണമുള്ളവ:* 8. *അതലം* 9. *വിതലം* 10. *സുതലം* 11. *തലാതലം* 12. *മഹാതലം* 13. *രസാതലം* 14. *പാതാളം*: ഏറ്റവും താഴെയുള്ള ലോകം. നാഗരാജാവായ ആദിശേഷന്റെ മേൽ വിഷ്ണു ഭഗവാൻ കിടക്കുന്നതായി ചിത്രത്തിന്റെ അടിയിൽ കാണാം. മൊത്തത്തിൽ, ഈ 14 ലോകങ്ങൾ ആത്മാവിന്റെ യാത്രയെയും കർമ്മഫലത്തെയും പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു. മുകളിലേക്ക് പോകുന്തോറും കൂടുതൽ ശുദ്ധിയും ജ്ഞാനവും, താഴേക്ക് പോകുന്തോറും കൂടുതൽ ഇരുട്ടും അജ്ഞാനവുമാണ്.

*ജീവനിൽ എന്താണ് കുറവ് ? ✨🍁✨🍁✨ ശരിയാണ്. പശുവിന് അയവിറക്കാം. കിടാവിന് പിറന്നപാടെ നിൽക്കാം. മത്സ്യത്തിന് നീന്താം. കുരുവിക്ക് കൂടുണ്ടാക്കാം. ഒന്നും പഠിക്കാതെ തന്നെ അവയ്ക്ക് ജീവിക്കാനുള്ളതെല്ലാം പ്രകൃതി കൊടുത്തിട്ടുണ്ട്. അവയ്ക്ക് _സഹജവാസന_ ഉണ്ട്. Instinct. പക്ഷേ മനുഷ്യന് ജനിക്കുമ്പോൾ ഒന്നും അറിയില്ല. നടക്കാൻ മാസങ്ങളെടുക്കും. സംസാരിക്കാൻ വർഷങ്ങളെടുക്കും. ജീവിക്കാൻ പഠിക്കാൻ ഒരു ആയുസ്സ് മുഴുവൻ വേണം. *അപ്പോൾ നമ്മൾ കുറഞ്ഞവരാണോ?* അല്ല. ഇവിടെയാണ് ആ രണ്ട് പ്രത്യേക ശക്തിയുടെ കഥ. *1. വിവേകം - തിരിച്ചറിയാനുള്ള ശക്തി* മൃഗത്തിന് വിശപ്പടക്കാൻ മാത്രമേ അറിയൂ. നല്ലതോ ചീത്തയോ എന്ന് നോക്കില്ല. കിട്ടിയത് തിന്നും. മനുഷ്യന് മാത്രമേ "ഇത് ശരിയോ തെറ്റോ", "ഇത് വേണോ വേണ്ടയോ" എന്ന് ചിന്തിക്കാനാവൂ. പുല്ലും വിഷച്ചെടിയും തിരിച്ചറിയുന്ന മൃഗത്തിന്, സ്വന്തം ചിന്ത വിഷമാണോ അമൃതാണോ എന്ന് തിരിച്ചറിയാൻ പറ്റില്ല. നമുക്ക് പറ്റും. അതാണ് വിവേകം. *2. വിവേചനം - തിരഞ്ഞെടുക്കാനുള്ള ശക്തി* കുരുവി കൂട് കെട്ടും, പക്ഷേ കൊട്ടാരം പണിയില്ല. പശു പുല്ല് തിന്നും, പക്ഷേ കൃഷി ചെയ്യില്ല. കാരണം അവയുടെ ജീവിതം പ്രോഗ്രാം ചെയ്തതാണ്. മനുഷ്യൻ മാത്രമാണ് പ്രോഗ്രാം തിരുത്തിയെഴുതുന്നവൻ. കാട്ടിൽ ജീവിക്കണോ, നാട്ടിൽ ജീവിക്കണോ, സന്യാസിയാകണോ, ശാസ്ത്രജ്ഞനാകണോ എന്ന് തിരഞ്ഞെടുക്കുന്നത് നമ്മളാണ്. അതാണ് വിവേചനം. *അപ്പോൾ ജീവനിൽ എന്താണ് കുറവ്?* ഒന്നും കുറവല്ല. മൃഗങ്ങൾക്ക് ജീവിക്കാനുള്ളത് റെഡിമെയ്ഡ് ആയി കിട്ടി. നമുക്ക് ജീവിതം Raw Material ആയി കിട്ടി. അതുകൊണ്ട് എന്തുണ്ടാക്കണം എന്ന് തീരുമാനിക്കേണ്ടത് നമ്മളാണ്. പശുവിന് അയവിറക്കാൻ പറ്റും, നമുക്ക് അനുഭവങ്ങളെ അയവിറക്കി പാഠം പഠിക്കാൻ പറ്റും. മത്സ്യത്തിന് നീന്താൻ പറ്റും, നമുക്ക് ചിന്തകളുടെ സമുദ്രത്തിൽ നീന്തി മുത്ത് വാരാൻ പറ്റും. കുരുവിക്ക് കൂട് കെട്ടാം, നമുക്ക് സ്വപ്നങ്ങൾ കൊണ്ട് ഒരു ലോകം തന്നെ കെട്ടിപ്പടുക്കാം. ദൈവം നമുക്ക് കുറച്ചു തന്നില്ല. പകരം _സ്വാതന്ത്ര്യം_ തന്നു. സ്വന്തം ജീവിതത്തിന്റെ എൻജിനീയറും ശിൽപ്പിയും ആകാനുള്ള സ്വാതന്ത്ര്യം. അതുകൊണ്ട് ചോദ്യം "എന്താണ് കുറവ്" എന്നല്ല. "കിട്ടിയത് കൊണ്ട് എന്ത് ഉണ്ടാക്കി" എന്നാണ്. .

*🙏കലിയുഗം🙏* അല്പ സമയം ഇത് വായിക്കാൻ ചിലവഴിയ്ക്കുക. കാലഗണനാസമ്പ്രദായം അനുസരിച്ച് നാലാമത്തെ യുഗമാണ് കലിയുഗം... മനുഷ്യവർഷങ്ങളുടെ ഗണനയനുസരിച്ച് നാലുലക്ഷത്തി മുപ്പത്തിരണ്ടായിരം വത്സരമാണു കലിയുഗം... കലിയുഗം ആരംഭിച്ച് 5117 വർഷം നാം പിന്നിട്ടിരിക്കുന്നു... അതായത്, ഇപ്പോൾ കലിയെ മനുഷ്യരൂപത്തിൽ‌ ദർശിച്ചാൽ, കേവലം ഒരു ശിശുവിന്റെ പ്രായം മാത്രമേ കലിക്ക് ഉണ്ടാകൂ... ആരാണ് കലി? കലിയെ നാം ഏറ്റവും അടുത്ത് പരിചയപ്പെടുന്നത് ശ്രീമദ് ഭാഗവത മഹാ പുരാണത്തിലാണ്... യഥാർ‌ഥത്തിൽ ഭാഗവത പുരാണത്തിന്റെ പ്രചാരണത്തിനു കാരണം കലിയാണെന്ന് പോലും പറയാം... കലി ആരാണെന്ന് ഉളള അന്വേഷണം ചെന്നവസാനിപ്പിച്ചത് ഇവിടെ. യുവരാജാവായ പരീക്ഷിത്ത്, യാത്രാവേളയിൽ ഇരുമ്പു തൊപ്പിയും, കുടില മുഖവുമുളള ഒരു അപരിചിതനെ ആകസ്മികമായി കണ്ടുമുട്ടുന്നു... അയാൾ ഒരു കാളയുടെ നാലാമത്തെ കാൽ, ഒടിക്കാൻ ശ്രമിക്കുകയാണ്. കാള വളരെ ദയനീയമായി കരയുകയാണ്... അതിന്റെ മറ്റു മൂന്നു കാലുകൾ ഒടിഞ്ഞു പോയിരിക്കുന്നു. പരീക്ഷിത്ത് അപരിചിതനുമായി വഴക്കായി, യുദ്ധമായി... അവസാനം അപരിചിതൻ അടിയറവു പറയുന്നു. ശേഷം, അയാൾ സ്വയം പരിചയപ്പെടുത്തുന്നു... ഞാൻ‌ കലിയെന്നു പേരുളളവനും, ഈ യുഗത്തിന്റെ അധികാരിയുമാണ്... കലി കാലൊടിക്കാൻ ശ്രമിച്ച കാള ധർമ്മമായിരുന്നു. ധർമ്മത്തിനു നാലു കാലുകളുണ്ട്... ദയ ദാനം ശുചിത്വം സത്യം സത്യയുഗത്തിൽ ധർമത്തിന് ഈ നാലു പാദങ്ങളും ഉണ്ടായിരിക്കും... ക്രമേണ മനുഷ്യന്റെ സ്വാർ‌ഥത വർധിക്കുന്തോറും ത്രേതായുഗത്തിൽ ദയ ഇല്ലാതാവുകയും, ദ്വാപരത്തിൽ ദാനമില്ലാതാവുകയും, കലിയിൽ ശുചിത്വം ഇല്ലാതെ പോവുകയും ചെയ്യും... (അതിന്റെ തെളിവായിരിക്കണം നമ്മുടെ ജലാശയങ്ങളും, മറ്റും മനുഷ്യന്റെ ദുരഭിമാനത്താൽ മലിനമായിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്നത്.) നാലാം കാലായ സത്യത്തെ ഒടിക്കാനാണു കലി ശ്രമിച്ചതെങ്കിലും, നടന്നില്ല... അതിനർഥം, സത്യമെന്ന ഏകപാദത്തിൽ ധർമം കലിയുഗത്തിൽ നിലകൊളളുമെന്നാണ്... സത്യം പ്രബലതയുടെ രൂപത്തിലായിരിക്കും കലിയുഗത്തിൽ... കലിയുഗത്തിലെ മനുഷ്യർ ദയയില്ലാത്തവരും, ദുർമനസുളളവരും, കുടിലഹൃദയമുളളവരുമായിരിക്കും... മനുഷ്യമനസിലെ ധർ‌മത്തിനു ച്യുതി സംഭവിക്കും. ഇക്കാലത്ത് ഗുരുശിഷ്യ ബന്ധത്തിനും, ധർ‌മ്മാനുസൃത- വിവാഹത്തിനും, ദാമ്പത്യത്തിനും, ദേവയജ്ഞത്തിനും യാതൊരു മൂല്യവും ഉണ്ടായിരിക്കുകയില്ല... ബലവാന്മാരായ ആളുകളായിരിക്കും എല്ലാ സമ്പത്തിന്റെയും ഉടമാവകാശം കൈക്കലാക്കുക... ഏതു കുലത്തിൽ പിറന്നവനും, ഏതു വർ‌ണ്ണത്തിലുളള കന്യകയെയും, വിവാഹം കഴിക്കാൻ യോഗ്യരാകും... ബ്രാഹ്മണർ നിഷിദ്ധ ദ്രവ്യങ്ങളാൽ തോന്നിയ പ്രകാരം പ്രായശ്ചിത്ത കർ‌മ്മങ്ങൾ നടത്തുകയും ചെയ്യും.. ധർമ്മാനുഷ്ഠാനങ്ങൾ തോന്നിയ മട്ടിലാകും. കപട സന്യാസിമാർ ധാരാളം ഉണ്ടാകും... ഇവരുടെ പ്രവർത്തനം സുഖലോലുപമായിരിക്കും... സന്യാസം മറയാക്കി ഇക്കൂട്ടർ സാമൂഹിക വിരുദ്ധ പ്രവർത്തനങ്ങൾ നടത്തും... ഭഗവദ്‌ഗീത മുതലായ പുരാണ പുണ്യഗ്രന്ഥങ്ങളെ വേണ്ട രീതിയിൽ ഉൾക്കൊളളാതെ പ്രഭാഷണങ്ങൾ‌ സംഘടിപ്പിക്കുകയും, ജനങ്ങൾ തെറ്റായ സാരാംശം ഉൾക്കൊളളുകയും ചെയ്യും... സന്യാസം ആഡംബര ജീവിതത്തിനുളള തൊഴിലായി മാറും.. ഋഷിപ്രോക്തങ്ങളായ ശാസ്ത്രങ്ങളെ നിഷിദ്ധങ്ങളെന്നും, മറ്റും പ്രചാരണം നടത്തുകയും തന്മൂലം ശാസ്ത്രങ്ങൾക്ക് മൂല്യച്യുതി സംഭവിക്കുകയും ചെയ്യും... കലിയുഗത്തിൽ ഏതെങ്കിലും ഒരുത്തന്റെ വായിൽ നിന്നു വരുന്നതു ശാസ്ത്രമായി ഗണിക്കപ്പെടുമെന്നും ഭൂതപ്രേതാദികളെ പോലും ദേവന്മാരായി ഗണിക്കപ്പെടുമെന്നും ഋഷീശ്വരന്മാർ നൂറ്റാണ്ടുകൾ‌ക്കു മുൻപേ മനസ്സിലാക്കിയിരുന്നു... അതുകൊണ്ടു തന്നെയായിരിക്കണം രഹസ്യശാസ്ത്രങ്ങളെ വരും തലമുറയ്ക്കു കൈമാറാതെ നശിപ്പിച്ചു കള‍ഞ്ഞത്... അവനവന് അർഹിക്കുന്നത് അല്ല കയ്യിൽ കിട്ടുന്നതെങ്കിൽ, അവൻ സമൂഹത്തിനും ലോകത്തിനും ദോഷം മാത്രമേ ചെയ്യൂ എന്നു നീതിസാരം ഓർമപ്പെടുത്തുന്നു... ഉപവാസം, തീർ‌ത്ഥാടനം, ധനദാനം, തപസ് ഇതിന്റെയൊക്കെ അനുഷ്ഠാനാദികൾ ഓരോരുത്തർക്കും തോന്നിയ വിധത്തിലാകുമെന്നും, അതിനൊക്കെ ധർ‌മത്തിന്റെ പരിവേഷം കിട്ടുമെന്നും ആചാര്യന്മാർ സമർ‌ഥിച്ചിരിക്കുന്നു... കലിയുഗത്തിൽ ആളുകൾക്ക് അല്പധനം കൊണ്ടു ധനാഢ്യന്മാരുടെ ഗർ‌വ്‌ ഉണ്ടാകും... തലമുടിയുടെ സൗന്ദര്യം കൊണ്ട് സ്ത്രീകൾ‌ക്ക് അഭിമാനം തോന്നും... സ്വർണ്ണം , വസ്ത്രം എന്നിവ കുറഞ്ഞാലും സ്ത്രീകൾ കേശാലങ്കാര തൽപരകൾ ആയിത്തീരും. ധനമില്ലാത്ത ഭർത്താവിനെ സ്ത്രീകൾ സ്തുതിക്കുകയില്ലെന്നും, എത്ര നിന്ദ്യനായാലും പണക്കാരൻ, ആളുകളുടെ നാഥനാകുമെന്നും, സമ്പാദ്യമെല്ലാം വീടു പണിയുന്നതിനു വേണ്ടിയാകുമെന്നും, ദാനധർ‌മ്മങ്ങൾ നടത്തുകയില്ലെന്നും, ബുദ്ധി ആത്മജ്ഞാനത്തിലല്ലാതെ പണമുണ്ടാക്കാൻ വേണ്ടി മാത്രമേ ഉപയോഗിക്കുകയുള്ളൂവെന്നും, അതിഥികളെ സൽക്കരിക്കാൻ ആതിഥേയനു വേണ്ടത്ര ശക്തി ഉണ്ടാകുകയില്ലെന്നും ആചാര്യ മര്യാദകൾ വേണ്ട വിധം ഉണ്ടാകില്ലെന്നും മുനിശ്രേഷ്ഠന്മാർ നേരത്തേ തന്നെ രേഖപ്പെടുത്തി വച്ചിരുന്നു... കലിയുഗാവസാനമാകുമ്പോഴേക്കും, സ്തീകൾക്ക് 5, 6, 7 വയസുകളിൽ സന്താനങ്ങൾ ഉണ്ടാകുമെന്നും 8, 9, 10 വയസ്സ് പുരുഷനു സന്താനാർഹമാകുമെന്നും, 12 വയസ്സാകുമ്പോഴേക്കും തലനരയ്ക്കാനും, 20 വയസ്സാകുമ്പോഴേക്കും കാലപുരി പൂകാനും യോഗ്യരാകുമെന്നു ചില ഗ്രന്ഥങ്ങളിൽ പറയുന്നു... മഴ കുറയുമെന്നും, വയലുകൾ നികത്തുമെന്നും, ഭക്ഷണസാമഗ്രികൾ സാരയുക്തങ്ങളല്ലാതെയാകുമെന്നുളള, പ്രവചനം അക്ഷരാർ‌ഥത്തിൽ ശരിയാകുന്നുണ്ട്... കാമം, ക്രോധം, ഭയം ഈ മൂന്നു വികാരങ്ങളും നൈമിഷാഘാതമുളളവയാണ്.... അവയുടെ ചർച്ചകളും,സംഭവങ്ങളും മാത്രമേ കലിയുഗത്തിൽ പ്രാധാന വാർത്തകളാകൂ... കാമസംബന്ധമായ ചതി, വഞ്ചന, അനാചാരം, തുടങ്ങിയവ, ക്രോധസ്വരൂപമായ കൊല, യുദ്ധം, പക മുതലായവ, ഭയസ്വരൂപങ്ങളായ പ്രകൃതി ക്ഷോഭങ്ങൾ, ഭീഷണി, രോഗം, മരണം, സാമ്പത്തികബാധ്യത, ആത്മഹത്യകൾ എന്നിവയെല്ലാം വർ‌ധിക്കും... ഇങ്ങനെയൊക്കെയാണെങ്കിലും, അല്പമായ പ്രയത്നത്താൽ ജനങ്ങൾ‌ക്കു വളരെ പുണ്യം സമ്പാദിക്കാൻ കഴിയും... എന്തെന്നാൽ സത്യയുഗത്തിൽ മഹത്തായ തപസ്സു കൊണ്ട് നേടിയത് , കലിയുഗത്തിൽ അല്പമായ സത്പ്രവൃത്തികൾ കൊണ്ടു നേടാൻ കഴിയുമെന്നു സാരം... പൂന്താനത്തിന്റെ ജ്ഞാനപ്പാനയിൽ ഇപ്രകാരം പറയുന്നു:- ‘‘യുഗം നാലിലും നല്ലൂ കലിയുഗം സുഖമേ തന്നെ മുക്തി വരുത്തുവാൻ" സത്യം കൈവെടിയാതെ ജീവിക്കുക... അത് നമ്മെ മുക്തിക്കർഹതപ്പെടുത്തുമെന്ന് നിശ്ചയം....🙏. ഈ യുഗത്തിന്റെ അവസാനം അധർമ്മം അതിന്റെ പരകോടിയിൽ എത്തുമ്പോൾ, ധർമ്മസംസ്ഥാപനത്തിനായി മഹാവിഷ്ണു തന്റെ പത്താമത്തെ അവതാരമായ കൽക്കിയായി അവതരിക്കുമെന്നാണ് പുരാണങ്ങൾ വ്യക്തമാക്കുന്നത്. കൽക്കി അവതാരം ദേവദത്തം എന്ന വെളുത്ത കുതിരപ്പുറത്ത് വാളുമേന്തി വന്ന് അധർമ്മികളെ നിഗ്രഹിച്ച്, കലിയുഗം അവസാനിപ്പിച്ച് വീണ്ടും സത്യയുഗത്തിന് (കൃതയുഗത്തിന്) തുടക്കം കുറിക്കുമെന്നാണ് വിശ്വാസം.

വേദങ്ങളുടെ ശരിയായ പഠനത്തിനും വ്യാഖ്യാനത്തിനും സഹായിക്കുന്നവയാണ് വേദാംഗങ്ങൾ (വേദങ്ങളുടെ അംഗങ്ങൾ) എന്നറിയപ്പെടുന്നത്. ഇവ ആറെണ്ണമാണ്. വേദപുരുഷന്റെ വിവിധ അവയവങ്ങളായാണ് ഇവയെ സങ്കൽപ്പിച്ചിരിക്കുന്നത്: ശിക്ഷ: വേദമന്ത്രങ്ങൾ ഉച്ചരിക്കേണ്ട ശരിയായ രീതിയെയും സ്വരങ്ങളെയും കുറിച്ചു പ്രതിപാദിക്കുന്നു (വേദപുരുഷന്റെ മൂക്ക്). കല്പം: യജ്ഞങ്ങൾ, പൂജകൾ തുടങ്ങിയ അനുഷ്ഠാനങ്ങളുടെ ക്രമങ്ങൾ വിശദീകരിക്കുന്നു (വേദപുരുഷന്റെ കൈകൾ). വ്യാകരണം: ഭാഷയുടെ വ്യാകരണ നിയമങ്ങളും പദങ്ങളുടെ ഘടനയും വ്യക്തമാക്കുന്നു (വേദപുരുഷന്റെ മുഖം). നിരുക്തം: വേദമന്ത്രങ്ങളിലെ പദങ്ങളുടെ അർത്ഥവും അവയുടെ നിഷ്പത്തിയും (ഉത്ഭവം) വിശദീകരിക്കുന്നു (വേദപുരുഷന്റെ ചെവി). ഛന്ദസ്സ്: വേദമന്ത്രങ്ങളിലെ വൃത്തങ്ങളെയും (Meter) അളവുകളെയും കുറിച്ചു പ്രതിപാദിക്കുന്നു (വേദപുരുഷന്റെ കാലുകൾ). ജ്യോതിഷം: യാഗങ്ങൾക്കും മറ്റ് കർമ്മങ്ങൾക്കും അനുയോജ്യമായ സമയം നിർണ്ണയിക്കാൻ സഹായിക്കുന്നു (വേദപുരുഷന്റെ കണ്ണുകൾ). ഇവ കൂടാതെ വേദങ്ങൾക്ക് നാല് പ്രധാന ഭാഗങ്ങൾ കൂടിയുണ്ട്: സംഹിത, ബ്രാഹ്മണം, ആരണ്യകം, ഉപനിഷത്ത് എന്നിവയാണവ. വേദാംഗങ്ങൾ ഓരോന്നും വേദങ്ങളുടെ സംരക്ഷണത്തിനും, അവ തെറ്റുകൂടാതെ പ്രയോഗിക്കുന്നതിനും താഴെ പറയുന്ന രീതികളിൽ സഹായിക്കുന്നു: മന്ത്രങ്ങളുടെ ശുദ്ധമായ ഉച്ചാരണം: ശിക്ഷ വഴി വേദമന്ത്രങ്ങളിലെ അക്ഷരങ്ങളും സ്വരങ്ങളും കൃത്യമായി ഉച്ചരിക്കാൻ സാധിക്കുന്നു. സ്വരം മാറിയാൽ അർത്ഥം മാറുമെന്നതിനാൽ വേദപാഠത്തിന് ഇത് നിർണ്ണായകമാണ്. യജ്ഞങ്ങളുടെ കൃത്യമായ നടത്തിപ്പ്: കല്പം എന്ന അംഗം യജ്ഞങ്ങളും മറ്റ് വൈദിക കർമ്മങ്ങളും ചെയ്യേണ്ട ശരിയായ രീതിയും പ്രമാണങ്ങളും ഉപദേശിക്കുന്നു. ഭാഷാപരമായ ശുദ്ധി: വ്യാകരണം വേദഭാഷയിലെ പദങ്ങളുടെ ഘടനയെയും പ്രയോഗങ്ങളെയും വിശകലനം ചെയ്ത് തെറ്റുകൾ വരാതെ കാക്കുന്നു. അർത്ഥബോധം: നിരുക്തം കഠിനമായ വൈദിക പദങ്ങളുടെ ഉത്ഭവവും യഥാർത്ഥ അർത്ഥവും വിശദീകരിച്ച് വേദസൂക്തങ്ങളെ ശരിയായി മനസ്സിലാക്കാൻ സഹായിക്കുന്നു. കാവ്യഘടന നിലനിർത്തൽ: ഛന്ദസ്സ് വേദമന്ത്രങ്ങളുടെ വൃത്തം, വരികളുടെ ഘടന എന്നിവ നിശ്ചയിക്കുന്നു. ഇത് മന്ത്രങ്ങൾ തെറ്റാതെ മനഃപാഠമാക്കാൻ സഹായിക്കുന്നു. ശുഭമുഹൂർത്തം കണ്ടെത്തൽ: ജ്യോതിഷം വഴി ഗ്രഹങ്ങളുടെയും നക്ഷത്രങ്ങളുടെയും സ്ഥാനം നോക്കി വൈദിക കർമ്മങ്ങൾ ചെയ്യേണ്ട കൃത്യമായ സമയവും കാലവും നിർണ്ണയിക്കുന്നു. ചുരുക്കത്തിൽ, വേദങ്ങളെ വികലമാകാതെ വരുംതലമുറകളിലേക്ക് കൈമാറാനുള്ള പ്രായോഗിക മാർഗ്ഗരേഖകളാണ് വേദാംഗങ്ങൾ.