ഒരു ദിവസം ഉദ്ധവൻ ശ്രീകൃഷ്ണനോട് ചോദിച്ചു: “കണ്ണാ... മനുഷ്യൻ എങ്ങനെയാണ് ഈ ലോകത്തിൽ ജീവിച്ചുകൊണ്ട്, ലോകത്തിന്റെ ദുഃഖങ്ങളിൽ നിന്ന് സ്വയം സംരക്ഷിക്കേണ്ടത്?” കൃഷ്ണൻ പുഞ്ചിരിച്ചു. അദ്ദേഹം ഉദ്ധവനെയും കൂട്ടി ഒരു കാട്ടിലേക്ക് നടന്നു. അവിടെ ഒരു ചെറിയ ആശ്രമത്തിനരികിൽ ഒരു അഗ്നികുണ്ഡം എരിയുന്നുണ്ടായിരുന്നു. കൃഷ്ണൻ അഗ്നിയെ ചൂണ്ടിക്കാട്ടി പറഞ്ഞു: “ഉദ്ധവാ, ഇന്നത്തെ നിന്റെ ഗുരു ഇതാണ്... അഗ്നി.” ഉദ്ധവൻ അത്ഭുതത്തോടെ അഗ്നിയിലേക്ക് നോക്കി. കൃഷ്ണൻ അഗ്നിയിൽ ഒരു ഉണങ്ങിയ മരക്കഷണം ഇട്ടു. അത് കത്തിത്തുടങ്ങി. പിന്നെ ഒരു സുഗന്ധമുള്ള ചന്ദനത്തടി ഇട്ടു. അഗ്നി അതും സ്വീകരിച്ചു. കുറച്ച് കഴിഞ്ഞപ്പോൾ ഒരാൾ അവിടെ എത്തി, ദുർഗന്ധമുള്ള ഒരു വസ്തു അഗ്നിയിലേക്ക് എറിഞ്ഞു. അഗ്നി അതും കത്തിച്ചു. ഉദ്ധവൻ ചോദിച്ചു: “കണ്ണാ... നല്ല ചന്ദനത്തടിയും ദുർഗന്ധമുള്ള വസ്തുവും ഒരുപോലെ സ്വീകരിക്കുന്ന ഈ അഗ്നിയുടെ രഹസ്യം എന്താണ്?” കൃഷ്ണൻ പറഞ്ഞു: “ഉദ്ധവാ, അതാണ് ആദ്യത്തെ പാഠം.” “അഗ്നി തനിക്കരികിലേക്ക് വരുന്നതിനെ വെറുക്കുന്നില്ല... അതിൽ ആസക്തിയുമില്ല. ചന്ദനം വന്നാലും അത് അഗ്നിയെ മാറ്റുന്നില്ല. ദുർഗന്ധമുള്ള വസ്തു വന്നാലും അതിന്റെ സ്വഭാവം നഷ്ടപ്പെടുന്നില്ല.” കൃഷ്ണൻ അഗ്നിയിലേക്ക് നോക്കി തുടർന്നു: “അതുപോലെ മനുഷ്യനും ജീവിതത്തിൽ സന്തോഷവും ദുഃഖവും, പ്രശംസയും അപമാനവും, ലാഭവും നഷ്ടവും എല്ലാം നേരിടും.” “പക്ഷേ, അവയൊന്നും തന്റെ ഉള്ളിലെ സ്വഭാവത്തെ മാറ്റാൻ അനുവദിക്കരുത്.” ഉദ്ധവൻ നിശ്ശബ്ദനായി. കൃഷ്ണൻ വീണ്ടും പറഞ്ഞു: “മറ്റൊരു കാര്യം കൂടി പഠിക്കൂ.” അഗ്നി മരക്കഷണത്തെ കത്തിച്ചപ്പോൾ, ആ മരം അഗ്നിയുടെ രൂപം സ്വീകരിച്ചു. കൃഷ്ണൻ പറഞ്ഞു: “അഗ്നി ഏതു വസ്തുവിനെ സ്പർശിച്ചാലും അതിനെ തന്റെ പ്രകാശത്തിന്റെ ഭാഗമാക്കുന്നു. അതുപോലെ ജ്ഞാനമുള്ള മനുഷ്യൻ ലോകത്തിൽ ജീവിക്കുമ്പോൾ ലോകത്തിന്റെ ദോഷങ്ങളെ സ്വീകരിക്കാതെ, തന്റെ ഉള്ളിലെ ജ്ഞാനവും നന്മയും കൊണ്ട് ചുറ്റുമുള്ളവരെ പ്രകാശിപ്പിക്കണം.” ഉദ്ധവൻ ചോദിച്ചു: “പക്ഷേ കണ്ണാ... അഗ്നി അണഞ്ഞുപോയാൽ?” കൃഷ്ണൻ പുഞ്ചിരിച്ചു. “അഗ്നി അണയുന്നത് നീ കാണുന്നത് അതിന്റെ രൂപം മാത്രം ഇല്ലാതാകുന്നതാണ്. അഗ്നിയുടെ ശക്തി ഇല്ലാതാകുന്നില്ല.” അദ്ദേഹം ഉദ്ധവന്റെ തോളിൽ കൈവെച്ച് പറഞ്ഞു: “അതുപോലെ തന്നെ, ജീവിതത്തിൽ ചിലപ്പോൾ നിന്റെ പ്രകാശം മറ്റുള്ളവർക്ക് കാണാതെ പോകാം. നിന്റെ നന്മ ആരും തിരിച്ചറിയാതിരിക്കാം. നിന്റെ സ്നേഹത്തിന് മറുപടി ലഭിക്കാതിരിക്കാം.” “എന്നാലും നീ നിന്റെ ഉള്ളിലെ അഗ്നി കെടുത്തരുത്.” അൽപനേരം ഇരുവരും നിശ്ശബ്ദരായി നിന്നു. അഗ്നി അപ്പോഴും എരിയുകയായിരുന്നു. കൃഷ്ണൻ പറഞ്ഞു: “ഉദ്ധവാ, ഓർക്കുക... അഗ്നി ഇരുട്ടിനോട് യുദ്ധം ചെയ്യുന്നില്ല. അത് വെറുതെ പ്രകാശിക്കുന്നു.” “അതുപോലെ നീയും ആരെയും തോൽപ്പിക്കാനോ, ആരോടും പ്രതികാരം ചെയ്യാനോ ശ്രമിക്കേണ്ടതില്ല. നിന്റെ ജീവിതം തന്നെ ഒരു പ്രകാശമാക്കുക.” ഉദ്ധവന്റെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞു. അദ്ദേഹം കൃഷ്ണന്റെ പാദങ്ങളിൽ നമസ്കരിച്ചു. അപ്പോൾ കൃഷ്ണൻ അവസാനമായി പറഞ്ഞു: “ജീവിതത്തിൽ നിന്നെ വേദനിപ്പിച്ചവരെ ഓർത്ത് നീ കത്തിക്കൊണ്ടിരിക്കരുത്, ഉദ്ധവാ... അഗ്നിയെപ്പോലെ കത്തുക — മറ്റുള്ളവരെ ചുട്ടുകളയാനല്ല, നിന്റെ ചുറ്റുമുള്ള ഇരുട്ടിനെ ഇല്ലാതാക്കാൻ.” അഗ്നിയിൽ നിന്ന് നമുക്ക് പഠിക്കാം: നല്ലതും ചീത്തയും വന്നാലും സ്വഭാവം നഷ്ടപ്പെടുത്തരുത്. പ്രശംസയും അപമാനവും ഒരുപോലെ സ്വീകരിക്കാൻ പഠിക്കുക. മറ്റുള്ളവരുടെ ഇരുട്ട് ഏറ്റെടുക്കാതെ സ്വയം പ്രകാശിക്കുക. ആരും തിരിച്ചറിയാത്തപ്പോഴും ഉള്ളിലെ നന്മയുടെ അഗ്നി കെടുത്തരുത്. പ്രതികാരം ചെയ്യുന്നതിനു പകരം സ്വന്തം ജീവിതം കൊണ്ട് മറുപടി നൽകുക. ....... ഹരേ കൃഷ്ണാ ...,🙏

വേദാന്ത ചിന്തകളിലും തത്ത്വശാസ്ത്രങ്ങളിലും അഞ്ചും ഏഴും ഒന്നും ആയി എന്ന പ്രയോഗം പ്രപഞ്ചത്തിന്റെയും മനുഷ്യശരീരത്തിന്റെയും സൃഷ്ടിയെയും അവയുടെ ആത്യന്തികമായ ഏകോപനത്തെയുമാണ് സൂചിപ്പിക്കുന്നത്. ഇതിന്റെ ആഴത്തിലുള്ള തത്ത്വങ്ങൾ താഴെ പറയുന്നവയാണ്: അഞ്ച് (പഞ്ചഭൂതങ്ങൾ / പഞ്ചേന്ദ്രിയങ്ങൾ) പഞ്ചഭൂതങ്ങൾ: പ്രപഞ്ചം നിർമ്മിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നത് പൃഥ്വി (ഭൂമി), അപ് (ജലം), തേജസ്സ് (അഗ്നി), വായു, ആകാശം എന്നീ അഞ്ച് മൂലകങ്ങൾ കൊണ്ടാണ്. പഞ്ചേന്ദ്രിയങ്ങൾ: മനുഷ്യൻ ബാഹ്യലോകത്തെ അറിയുന്നത് കണ്ണ്, മൂക്ക്, നാക്ക്, ചെവി, തൊലി എന്നീ അഞ്ച് ജ്ഞാനേന്ദ്രിയങ്ങളിലൂടെയാണ്. ഏഴ് (സപ്തധാതുക്കൾ / സപ്തർഷികൾ / സപ്തലോകങ്ങൾ) സപ്തധാതുക്കൾ: മനുഷ്യശരീരത്തെ നിലനിർത്തുന്ന ഏഴ് ഘടകങ്ങളാണ് രസം, രക്തം, മാംസം, മേദസ്സ്, അസ്ഥി, മജ്ജ, ശുക്ലം എന്നിവ. ആത്മീയതയിൽ: പ്രപഞ്ചത്തിലെ ഏഴു ലോകങ്ങളെയോ ശരീരത്തിലെ ഊർജ്ജ കേന്ദ്രങ്ങളായ ഏഴു ചക്രങ്ങളെയോ (സഹസ്രാരം ഉൾപ്പെടെ) ഇത് പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു. ഒന്ന് (പരബ്രഹ്മം / ആത്മാവ്) വൈവിധ്യമാർന്ന ഈ അഞ്ചും ഏഴും ഘടകങ്ങളെല്ലാം ചേരുമ്പോഴും ആത്യന്തികമായി അവയെല്ലാം ഒരേയൊരു പരബ്രഹ്മത്തിന്റെ അല്ലെങ്കിൽ ജീവാത്മാവിന്റെ പ്രതിഫലനങ്ങൾ മാത്രമാണ്. ചാണ്ഡോഗ്യ ഉപനിഷത്ത് (7.26.2) അനുസരിച്ച്, മുക്തി നേടിയ ആത്മാവ് ബാഹ്യമായി പല രൂപങ്ങൾ കൈക്കൊള്ളുമ്പോൾ അഞ്ചും ഏഴും ഒൻപതുമൊക്കെയായി തോന്നാമെങ്കിലും, ആത്യന്തികമായി എല്ലാം ഒന്നുതന്നെയാണ് (അദ്വൈതം).

മേല്പത്തൂർ നാരായണ ഭട്ടതിരി രചിച്ച പ്രശസ്തമായ ഒരു സംസ്കൃത ചമ്പൂപ്രബന്ധമാണ് 'ശൂർപ്പണഖാപ്രലാപം'. ലക്ഷ്മണൻ മൂക്കും മുലയും അറുത്തതിനു ശേഷം ശൂർപ്പണഖ ഖരൻ്റെയും രാവണൻ്റെയും മുന്നിൽ ചെന്ന് തൻ്റെ സങ്കടം പറയുന്നതാണ് (പ്രലാപം) ഇതിന്റെ ഇതിവൃത്തം. ഈ കൃതിയുടെ ഏറ്റവും വലിയ സവിശേഷത ഇത് ഒരു 'നിരനുനാസിക' (Niranunasika) കാവ്യമാണ് എന്നതാണ്. അതായത്, ശൂർപ്പണഖയുടെ മൂക്ക് നഷ്ടപ്പെട്ടതിനാൽ അവൾക്ക് അനുനാസിക ശബ്ദങ്ങൾ (മ, ന, ണ, ഞ, ങ പോലുള്ള മൂക്കിൽ നിന്നു പുറപ്പെടുന്ന അക്ഷരങ്ങൾ) ഉച്ചരിക്കാൻ കഴിയില്ല. ഈ യാഥാർത്ഥ്യം ഉൾക്കൊണ്ട്, കാവ്യത്തിൽ ഒരിടത്തുപോലും മേല്പത്തൂർ അനുനാസിക അക്ഷരങ്ങൾ ഉപയോഗിച്ചിട്ടില്ല. പ്രധാന സവിശേഷതകൾ: ഭാഷാ വൈദഗ്ധ്യം: അനുനാസിക അക്ഷരങ്ങൾ പൂർണ്ണമായും ഒഴിവാക്കിക്കൊണ്ട് അർത്ഥവത്തായ ശ്ലോകങ്ങൾ ചമച്ചു എന്നത് മേല്പത്തൂരിന്റെ അസാധാരണമായ വ്യാകരണ-ഭാഷാ പാണ്ഡിത്യത്തിന് തെളിവാണ്. കൂടിയാട്ടത്തിലെ ഉപയോഗം: ചാക്യാർകൂത്തിലും കൂടിയാട്ടത്തിലും വലിയ പ്രാധാന്യമുള്ള ഒരു പ്രബന്ധമാണിത്. കഥാപാത്രത്തിന്റെ ശാരീരികാവസ്ഥയെ ശബ്ദത്തിലൂടെ കൃത്യമായി അവതരിപ്പിക്കാൻ ഇത് കലാകാരന്മാരെ സഹായിക്കുന്നു. ചമ്പൂ രൂപം: ഗദ്യവും പദ്യവും ചേർന്ന ചമ്പൂ ശൈലിയിലാണ് ഇത് രചിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നത്. മേല്പത്തൂരിന്റെ പ്രബന്ധങ്ങളിൽ പതിമൂന്നാം ഭാഗമായിട്ടാണ് ഇത് സാധാരണയായി കണക്കാക്കപ്പെടുന്നത്.. മേല്പത്തൂർ നാരായണ ഭട്ടതിരിയുടെ പ്രശസ്തമായ നിരനുനാസിക ചമ്പൂകാവ്യമാണ് ശൂർപ്പണഖാപ്രലാപം. പദ്യങ്ങളും ഗദ്യങ്ങളും ചേർന്ന ഈ കൃതിയിലെ ശ്ലോകങ്ങൾ ഭാവപൂർണ്ണമാണ്. || श्री ॥ श्रीनागयणमभद्रविरचितः शुपणखाप्रखपः । (निरनुनासेकप्ररन्धः |) आक्रन्द्‌ काम्पितसभे पतिता प्रसपेद्रक्तानतिस्फुट्रित्तकरारगंत्री | सर्भ्रान्तयातुगणमष्यगमग्रज सा नासक्षयान्निरनुनासिकमेषमूचे ॥ १ ॥ हा हा! राक्षपस्तराज! दुभ्परिमवग्रस्तस्य धिते जा षिुजिह्व विपत्तिरेव सुकरा कषुद्रभ्रताप ! त्वया । ध्वस्तापनत्रप ! परय परय सकरेजरश्षुभिरेतादशी जाता कस चेदेव तापसश्शिश)ः शष्ात्‌ तवैव खसा ॥ २ ॥ अस्यास्तिष्ठतु भा `वेपादितपतेदुरधरातिकाया विपत्‌ सोद याक्तव ये' खरप्रभृतयो य चापि रक्षोभटाः। सर्वे तच्छरलीरया बत ! कृता वेवखतोपासतकाः खसख्यस्तिष्ठ तवापि मो जर! गे प्रायोऽस्य हेतिः पतत्‌ ॥३॥ १. ‹ वि्षपे ` क. २. ‹ विविक्त" ख. ३. ' गात्रा"ख, ४. (हीदो "ख. ५. ' विपाटित "ख, ६. " विपत्‌ ते पिष्टत्रिदशलाः क्षपाचरभटस्ति चापिते सोदराः हव्यवि हद्यते गपडे ७. (ते ' ख, ८. ' खलु" ख. ९. , स्वस्थो जोव › इत्यदि गपषे। १०. ` ततैव ' ख.

*കാമിക ഏകാദശി* കാമിക ഏകാദശിയെ കുറിച്ചുള്ള വിശദാംശങ്ങൾ ബ്രഹ്മവൈവർത്തപുരാണത്തിൽ ഭഗവാൻ കൃഷ്ണനും യുധിഷ്ഠിരനും തമ്മിലുള്ള സംഭാഷണത്തിലൂടെ വിവരിച്ചിരിക്കുന്നു. യുധിഷ്ഠിര മഹാരാജാവ് പറഞ്ഞു "അല്ലയോ പരമപുരുഷാ ! കൃഷ്ണാ ! അങ്ങയിൽ നിന്ന് ദേവശയന ഏകാദശിയുടെ മാഹാത്മ്യത്തെ പറ്റി ഞാൻ കേട്ടറിഞ്ഞു. ഇപ്പോൾ ശ്രാവണ മാസത്തിലെ കൃഷ്ണപക്ഷത്തിൽ വരുന്ന ഏകാദശിയെക്കുറിച്ച് കേൾക്കാൻ ഞാൻ അതിയായി ആഗ്രഹിക്കുന്നു. എന്റെ ഭഗവാനേ ! ഈ ഏകാദശിയുടെ മഹാത്മ്യങ്ങളെ പറ്റി ദയവുണ്ടായി വിശദീകരിച്ചാലും" പത്മലോചനനായ ഭഗവാൻ കൃഷ്ണൻ മറുപടിയോതി "അല്ലയോ രാജാവേ, ഒരുവന്റെ സർവ്വവിധ പാപങ്ങളെയും ഉന്മൂലനം ചെയ്യുന്ന ഈ ഏകാദശി വ്രതാനുഷ്ഠാനത്തെ പറ്റി ദയവായി ശ്രദ്ധാപൂർവ്വം ശ്രവിച്ചു കൊള്ളുക." പണ്ടൊരിക്കൽ നാരദമുനി ബ്രഹ്മദേവനോട് ഇതേ വിഷയത്തെപ്പറ്റിയും, ഈ ഏകാദശിയുടെ അധിഷ്ഠാനദേവതയെപ്പറ്റിയും , ഏകാദശി വ്രതാനുഷ്ഠാനത്തിന്റ വിധി മുറകളെ പറ്റിയും ചോദിക്കുകയുണ്ടായി." സമസ്ത പ്രപഞ്ചത്തിന്റേയും ആത്മീയ ഗുരുവായി വിളങ്ങുന്ന ബ്രഹ്മദേവൻ ഇപ്രകാരം മറുപടിയോതി. "ശ്രാവണമാസത്തിലെ ശുക്ലപക്ഷത്തിൽ വരുന്ന ഈ ഏകാദശി ,കാമിക ഏകാദശി എന്ന നാമധേയത്തിൽ അറിയപ്പെടുന്നു. ഈ ഏകാദശിയെ പറ്റി ശ്രവിക്കുന്നതിലൂടെ ഒരുവന് 'വാജപേയയജ്ഞം' ചെയ്ത പുണ്യഫലം ലഭിക്കുന്നു." " ഈ ശുഭ ദിനത്തിൽ ഒരുവൻ ശംഖ ചക്ര ഗദാ പത്മ ധാരിയായ ഭഗവാൻ വിഷ്ണുവിനെ ആരാധിക്കണം. ഗംഗ , കാശി , നൈമിഷാരണ്യം , പുഷ്കരം എന്നീ തീർത്ഥ സ്ഥലങ്ങളിൽ തങ്ങുന്നതിനാലും അവയിൽ സ്നാനം ചെയ്യുന്നതിനാലും ലഭിക്കുന്ന പുണ്യഫലത്തെ, ഈ ഏകാദശി ദിനത്തിൽ ഭഗവാൻ വിഷ്ണുവിനെ ആരാധിക്കുന്നതിലൂടെ മാത്രം ഒരുവന് നേടാൻ കഴിയും. കേദാർനാഥിലോ കുരുക്ഷേത്രത്തിലോ സ്നാനം ചെയ്താലോ ,സൂര്യഗ്രഹണസമയത്തെ വ്രതാനുഷ്ഠാനത്തിനാലോ ലഭിക്കാത്ത പുണ്യഫലങ്ങൾ അത്രയും തന്നെ ഈ ദിവസം ശ്രീകൃഷ്ണ ഭഗവാനെ ആരാധിക്കുന്നത് കൊണ്ട് മാത്രം ഒരുവൻ നേടുന്നു. അതിനാൽ കാമിക ഏകാദശി വ്രതം നോൽക്കുന്നതും ഭഗവാൻ വിഷ്ണുവിനെ ആരാധിക്കുന്നതും സമസ്ത ലോകരുടേയും അതിപ്രധാനമായ കർത്തവ്യമാകുന്നു. ഒരു താമരയിലയിൽ പതിക്കുന്ന ജലത്തുള്ളികൾക്ക് അതിനെ സ്പർശിക്കാനാകാത്തത് പോലെ കാമിക ഏകാദശിയുടെ പ്രഭാവത്താൽ ഒരുവൻ പാപകർമ്മങ്ങളിൽ നിന്ന് വേറിട്ട് നിൽക്കുന്നു. ഈ ദിവസം ഭഗവാൻ ഹരിയെ തുളസി ദളങ്ങളാൽ അർച്ചന ചെയ്യുന്ന ഒരുവൻ സകലവിധ പാപങ്ങളിൽ നിന്നും മുക്തി നേടുന്നു. തുളസി ദേവിയെ ദർശിക്കുന്നതിലൂടെ മാത്രം ഒരുവന്റെ സകലവിധ പാപങ്ങളും നശിപ്പിക്കപ്പെടുന്നു. തുളസി ദേവിയെ സ്പർശിക്കുന്നതിലൂടെ മാത്രം ഒരുവൻ ശുദ്ധ ഹൃദയനായിത്തീരുന്നു. തുളസീദേവിക്ക് പ്രാർത്ഥനകൾ അർപ്പിക്കുന്നതിലൂടെ ഒരുവൻ രോഗശാന്തിയടയുന്നു. തുളസി ദേവിയെ സ്നാനം ചെയ്യിക്കുന്ന ഒരുവന് മരണത്തിന്റെ ദേവനായ യമരാജനെ ഭയപ്പെടേണ്ടതില്ല . തുളസി ദേവിയെ നട്ടു വളർത്തുന്നതിലൂടെ ഒരുവൻ ഭഗവാൻ ശ്രീകൃഷ്ണന്റെ നിത്യ വാസസ്ഥലമായ ഗോലോക വൃന്ദാവനത്തിൽ വസിക്കാൻ മാത്രം ഭാഗ്യശാലിയായിത്തീരുന്നു. പരമപുരുഷനായ ഭഗവാന്റെ പാദപത്മങ്ങളിൽ തുളസീദളങ്ങൾ സമർപ്പിക്കുന്ന ഒരുവൻ, ശുദ്ധഭക്തിയോടെയുള്ള ഈ സേവനം എന്നും ഉൽകൃഷ്ടമായ നിധി പ്രാപ്തമാക്കുന്നു." "ഏകാദശി ദിവസം തുളസീദേവിക്ക് നെയ്യ് ദീപം സമർപ്പിച്ച് പ്രണാമങ്ങൾ അർപ്പിക്കുന്ന ഒരുവൻ നേടുന്ന പുണ്യ ഫലത്തെ ചിത്രഗുപ്തന് പോലും അളന്ന് തിട്ടപ്പെടുത്താനാകുന്നതല്ല. ബ്രഹ്മഹത്യ, ഭ്രൂണഹത്യ മുതലായ ഹീനമായ പാപകൃത്യങ്ങൾ പോലും നശിക്കപ്പെടുമെന്നത്, ഈ ഏകാദശിയുടെ അനുഷ്ഠാനത്താൽ ലഭിക്കുന്ന തുലോം അപ്രധാനമായ ഫലങ്ങളിൽ ഒന്നാണ്. ഈ ഏകാദശിയുടെ മഹാത്മ്യം വിശ്വാസത്തോടെ ശ്രവിക്കുകയോ വായിക്കുകയോ ചെയ്യുന്ന ഒരുവൻ നിശ്ചയമായും ഭഗവാൻ വിഷ്ണുവിന്റ പരമധാമമായ വൈകുണ്ഡം പ്രാപിക്കുന്നു. 🌻🌻🌻🙏🕉️

ജ്ഞാനി ശിഷ്യനെ ബോധിപ്പിക്കുന്നു നിന്റെ സ്വരൂപം ആകാശം പോലെയാണ്. ഉപാധി , മനസ്സ്,ശരീരം ഒന്നും നിന്റെ ധർമ്മമല്ല. അപ്രാണോഹി അമന: ശുഭ്ര: പ്രാണൻ, ശരീരം, മനസ്സ് എല്ലാം ആകാശത്തിലെ മേഘങ്ങൾ പോലെ പ്രത്യക്ഷപ്പെടുന്നു അപ്രത്യക്ഷമാകുന്നു. ആകാശത്തിന് ഒരു കോട്ടവും സംഭവിക്കുന്നില്ല. അതുപോലെ സ്വരൂപമാകുന്ന ആകാശത്ത് ശരീരം നിൽക്കട്ടെ ശരീരം മറയട്ടെ മനസ്സുദിക്കട്ടെ മനസ്സ് മറയട്ടെ അഭിമാനമുദിക്കട്ടെ അഭിമാനം മറയട്ടെ ഇതൊക്കെ ഉദിച്ചത് കൊണ്ട് ആകാശത്തിന് ഒന്നും സംഭവിക്കുന്നില്ല അത് മറയുന്നത് കൊണ്ട് ഒന്നും നഷ്ടമാകുന്നുമില്ല. സ്വരൂപമാകുന്ന ആകാശം ഉദിക്കാതെ മറയാതെ സദാ ഏക സ്വരൂപമായി അഘണ്ടമായി ആ ചിതാകാശം ഒന്നിനാലും സ്പർശിക്കപ്പെടാതെ നിത്യ അസ്പന്ദ സ്വരൂപമായി സിദ്ദ വസ്തുവായി ഇരിക്കുന്നു. ആ സ്വരൂപം തന്നെയാണ് നമ്മുടെ ഹൃദയത്തിൽ ഞാൻ എന്ന ഉണർവിന്റെ രൂപത്തിൽ നിത്യ പ്രസിദ്ധമായിരിക്കുന്നത്. അഹം അഹം എന്ന പദത്തിലൂടെ നമ്മൾ കുറിക്കുന്ന വസ്തുവിന്റെ സത്യാവസ്ഥ ,പൊരുൾ, വാസ്തവത്തിലുള്ള സ്ഥിതി. അഹം പദത്തിന്റെ അർത്ഥം. അഹമെന്നാൽ അഹങ്കാരമല്ല. അഹങ്കാരത്തിന്റെ സ്വരൂപത്തെ ആരാഞ്ഞു പോയാൽ അഹങ്കാരം മറയുകയും അഹം പദം അഥവാ ചിത് പദം ,ചിത് പദാർത്ഥം താനേ വിളങ്ങുന്നത് അറിയുവാൻ സാധിക്കും. പുതിയതായി അപ്പോൾ വിളങ്ങുന്നതല്ല വിളങ്ങി കൊണ്ടേയിരിക്കുകയാണ്. മനസ്സ് പ്രവർത്തിച്ചു കൊണ്ടിരിക്കുമ്പോഴും വിളങ്ങുന്നു ,ബുദ്ധി പ്രവർത്തിക്കുമ്പോഴും വിളങ്ങുന്നു, അഹങ്കാരം ഉള്ളപ്പോഴും അത് പ്രകാശിച്ചു കൊണ്ടിരിക്കുന്നു. ആ സ്വയം പ്രകാശിക്കുന്ന വസ്തുവിൽ ശ്രദ്ധ പോകുമ്പോൾ എണ്ണി ഒടുങ്ങി സ്വയം പ്രകാശം തന്നെ സ്വയമേവ പ്രകാശപ്പെടുത്തുന്നു അഥവാ വെളിപ്പെടുത്തുന്നു. വിചാരം ഒടുങ്ങുന്നയിടത്ത് വിചാരം ചെയ്യുന്നവനും ഒടുങ്ങി വിശദമായ ബോധം ,വിശദമായ ഉണർവ് ,വിശദമായ ശാന്തി ,ശിവം ഹൃദയത്തിൽ പ്രകാശിക്കുന്നു. അതിനാണ് സമാധിയെന്നു പറയുന്നത്, ആത്മാനുഭവം എന്ന് പറയുന്നത്. അനുഭവം എന്നത് ആത്മാവിന്റെ സ്വരൂപമായിക്കുന്നു. ശരീരത്തിന് അനുഭവമില്ല പ്രതീതി മാത്രമാണുള്ളത്. മനസ്സിനനുഭവം ഇല്ല പ്രതീതി മാത്രമേയുള്ളു. ആത്മാ എപ്പോഴും അനുഭവ സ്വരൂപമായിരിക്കുന്നു. സന്ദേഹത്തിനിടമില്ലാതെ ഇരിക്കുന്നു. ഈശ്വരൻ ഉണ്ടോ ഇല്ലയോ എന്ന് സംശയിക്കാം. വേറെ ലോകങ്ങൾ ഉണ്ടാ ഇല്ലയോ എന്ന് സംശയിക്കാം. എന്നാൽ തന്നിലിരുപ്പ് ആർക്കും സംശയിക്കാൻ സാധിക്കില്ല. തന്നിലിരുപ്പ് എല്ലാവർക്കും ഉണർവായി സദാ നിത്യ സിദ്ദമായിരിക്കുന്നു. ആ കേവല അനുഭവത്തെ സംശയിക്കാതിരിക്കുന്നത് എന്തു കൊണ്ട് ശ്രദ്ധിക്കപ്പെടുന്നില്ല എന്നത് ആശ്ചര്യം തന്നെയാണ്.

വാല്മീകത്തില്‍ നിന്നുണര്‍ന്ന ഋഷി കാട്ടാളനില്‍ നിന്ന് ഈശ്വരാംശം നിറഞ്ഞ മുനിയിലേക്കുള്ള യാത്രയാണ് വാല്‍മീകിയുടെ ജീവിതം. രത്‌നാകരന്‍ എന്നായിരുന്നു പൂര്‍വ്വാശ്രമത്തിലെ നാമം. ഭാര്യയും മക്കളുമായി കാട്ടിലായിരുന്നു വാസം. വഴിപോക്കരെ കൊള്ളയടിച്ചായിരുന്നു ഉപജീവനം. ഒരിക്കല്‍ നാരദ മുനി ആ വഴി വന്നു. രത്‌നാകരന്‍ അദ്ദേഹത്തേയും കൊള്ളയടിക്കാന്‍ ശ്രമിച്ചു. ഈ പാപവൃത്തിയുടെ ഫലം ആരെല്ലാം അനുഭവിക്കേണ്ടിവരുമെന്ന ചോദ്യത്തിന് മുന്നില്‍ രത്‌നാകരന് ഉത്തരം മുട്ടി അശ്വിനമാസത്തിലെ പൗര്‍ണ്ണമി ദിവസം ആദികവിയായ വാല്മീകി മഹര്‍ഷിയുടെ ജന്മദിനമായിട്ടാണ് ഭാരതീയര്‍ ആചരിക്കുന്നത്. സംസ്‌കൃത ഭാഷയില്‍ ആദ്യമായി കാവ്യരചന നടത്തിയത് വാല്‍മീകിയാണ്. ഭഗവാന്‍ ശ്രീരാമചന്ദ്രന്റെ സമകാലീനനാണ് ഇദ്ദേഹം എന്നും വിശ്വസിക്കപ്പെടുന്നു. കാട്ടാളനില്‍ നിന്ന് ഈശ്വരാംശം നിറഞ്ഞ മുനിയിലേക്കുള്ള യാത്രയാണ് വാല്‍മീകിയുടെ ജീവിതം. രത്‌നാകരന്‍ എന്നായിരുന്നു പൂര്‍വ്വാശ്രമത്തിലെ നാമം. ഭാര്യയും മക്കളുമായി കാട്ടിലായിരുന്നു വാസം. വഴിപോക്കരെ കൊള്ളയടിച്ചായിരുന്നു ഉപജീവനം. ഒരിക്കല്‍ സപ്തര്‍ഷികള്‍ ആ വഴി വന്നു. രത്‌നാകരന്‍ അവരേയും കൊള്ളയടിക്കാന്‍ ശ്രമിച്ചു. ഈ പാപവൃത്തിയുടെ ഫലം ആരെല്ലാം അനുഭവിക്കേണ്ടിവരുമെന്ന ചോദ്യത്തിന് മുന്നില്‍ രത്‌നാകരന് ഉത്തരം മുട്ടി. ഭാര്യയും മക്കളും ഈ പാപഭാരം ചുമക്കുമോയെന്നറിയാന്‍ രത്‌നാകരന്‍ അവരെ സമീപിച്ചു. താന്‍താന്‍ ചെയ്യുന്ന പാപകര്‍മ്മങ്ങളുടെ ഫലം അവനവന്‍ തന്നെ അനുഭവിക്കണമെന്നായിരുന്നു അവരുടെ മറുപടി. ആ മറുപടി രത്‌നാകരന്റെ കണ്ണുതുറപ്പിച്ചു. അവന്‍ സപ്തര്‍ഷികളെ സമീപിച്ചു. ചെയ്തുപോയ അപരാധങ്ങള്‍ക്കെല്ലാം മാപ്പുചോദിച്ചു. ശിഷ്ടകാലം ഈശ്വരനെ ഭജിച്ച് ജീവിക്കണമെന്ന ആഗ്രഹം പ്രകടിപ്പിച്ചു. ഒരിക്കല്‍പോലും ഈശ്വര ചിന്തയില്ലാതിരുന്ന രത്‌നാകരന്റെ നാവിന് ഭഗവദ് നാമം അത്രവേഗം വഴങ്ങുന്നതായിരുന്നില്ല. അത് മനസ്സിലാക്കിയ സപ്തര്‍ഷികള്‍ ഒരുപായം കണ്ടെത്തി .രാമ രാമ എന്നതിന് പകരം മരാ മരാ എന്ന് ജപിക്കാന്‍ നിര്‍ദ്ദേശിച്ചു. അതും വേഗത്തില്‍ വേണം. ക്രമേണ മരാ മരാ എന്നത് ശ്രീരാമദേവന്റെ അനുഗ്രഹത്താല്‍ രാമ രാമ എന്നായി മാറി. നാളുകള്‍ പലത് കടന്നുപോയി. തീവ്ര തപസ്സനുഷ്ഠിച്ച രത്‌നാകരന്റെ ശരീരം ചിതല്‍പുറ്റുകൊണ്ട് മൂടി. പുറ്റില്‍ നിന്നും രാമ ശബ്ദം കേട്ട ഋഷിമാര്‍ രത്‌നാകരനെ ചിതല്‍പുറ്റില്‍ നിന്നും പുറത്തുകൊണ്ടുവന്നു. ചിതല്‍പുറ്റില്‍ നിന്നും പുറത്തുവന്നതിനാല്‍ വാല്മീകി എന്ന പേരു ലഭിച്ചു. ഈ ഋഷിമാരുടെ പ്രേരണയാലാണ് രാമായണം രചിച്ചതെന്നുമാണ് ഐതിഹ്യം. ഉത്തരകാണ്ഡം ഉള്‍പ്പെടെ ഏഴ് കാണ്ഡങ്ങളിലായി 24,000 ശ്ലോകങ്ങള്‍ അടങ്ങുന്നതാണ് രാമായണം. രാമന്റെ വനവാസകാലത്ത് വാല്‍മീകിയും ശ്രീരാമനും കണ്ടുമുട്ടിയതായും പറയപ്പെടുന്നു. രാമന്‍ സീതയെ പരിത്യജിച്ചപ്പോള്‍, സീതയ്ക്ക് അഭയം നല്‍കിയതും വാല്‍മീകിയാണ്. വാല്‍മീകിയുടെ ആശ്രമത്തില്‍ വച്ചാണ് ലവനും കുശനും സീത ജന്മം നല്‍കിയതും. പുത്രന്മാര്‍ രാമകഥ അറിയുന്നതും വാല്‍മീകിയില്‍ നിന്നത്രെ. ഒരിക്കല്‍ വാല്‍മീകി മഹര്‍ഷി പ്രഭാത കര്‍മ്മങ്ങള്‍ക്കായി ഗംഗാ നദിയിലേക്ക് പോവുകയായിരുന്നു. ശിഷ്യനായ ഭരദ്വാജന്‍ വസ്ത്രങ്ങളുമായി മഹര്‍ഷിയെ അനുഗമിച്ചു. അവര്‍ താമസാ നദിക്കരയിലെത്തുന്നു. നദിയിലെ തെളിഞ്ഞ ജലം കണ്ടു സന്തോഷം തോന്നിയ മഹര്‍ഷി ഇപ്രകാരം പറഞ്ഞു.’ നോക്കൂ, ഒരു നിര്‍മ്മല മനസ്സുപോലെ എത്ര തെളിഞ്ഞതാണ് ഈ നദിയിലെ തെളിനീര്‍. ഇന്ന് ഞാന്‍ ഈ നദിയിലാണ് കുളിക്കുന്നത്’ കുളിക്കാന്‍ യോജ്യമായ ഒരു സ്ഥലം തേടുന്നതിനിടയില്‍ പ്രണയ സല്ലാപത്തിലേര്‍പ്പെട്ട ഇണപ്രാവുകളെ കാണുന്നു. അതുകണ്ടു സന്തോഷിച്ചു നില്‍ക്കുമ്പോള്‍ പെട്ടന്ന് ഒരു വേടന്റെ അമ്പേറ്റ് ആണ്‍ പക്ഷി മരിച്ചു വീഴുന്നു. പെണ്‍പക്ഷിയും ദുഖ ഹൃദയം പൊട്ടി മരിക്കുന്നു. ദാരുണമായ കാഴ്ച കണ്ട മഹര്‍ഷി ആരാണ് ഈ ക്രൂരകൃത്യം ചെയ്തതെന്നറിയാന്‍ നാലുഭാഗത്തും തിരഞ്ഞു. അമ്പും വില്ലുമേന്തിയ വേടന്‍ മരണമടഞ്ഞ വേട്ട പക്ഷിയെ എടുക്കാന്‍ ശ്രമിക്കുകയായിരുന്നു. സങ്കടവും ക്രോധവും അടക്കാന്‍ കഴിയാതെ മഹര്‍ഷി വേടനെ ശകാരിക്കുന്നു, മനു ഷ്യരെ മാത്രമല്ല, ഒരു മൃഗത്തേയോ, പക്ഷികളെയോ ആക്രമിക്കുവാന്‍ പാടുള്ളതല്ല, പ്രത്യേകിച്ചും അവ സ്‌നേഹം പങ്കിടുമ്പോള്‍. നീ ഒരു കൊടും പാപകര്‍മ്മമാണ് ചെയ്തത്. ക്രോധത്താല്‍ വാല്മീകി ഇപ്രകാരം വിലപിച്ചു. ‘മാനിഷാദ, പ്രതിഷ്ഠാം ത്വമഗമഃ ശാശ്വതീഃസമാഃ യത്ക്രൗഞ്ചമിഥുനാദേകം അവധീഃ കാമമോഹിതം’ സംസ്‌കൃത ഭാഷയിലെ ആദ്യ ശ്ലോകം ഇതെന്നാണ് കരുതുന്നത്. പരസ്പരം സ്‌നേഹിച്ചുകഴിഞ്ഞ ഇണക്കിളികളെ കൊന്ന നീ ശിഷ്ടകാലം വിശ്രമമില്ലാതെ അലയട്ടെ എന്നാണ് ഈ ശ്ലോകത്തിന്റെ അര്‍ത്ഥം. അര്‍ത്ഥ പൂര്‍ണ്ണമായ ഈ ശ്ലോകത്തിന് ശേഷമാണ് ബ്രഹ്മാവിന്റെ അനുഗ്രഹത്താലും, ഈശ്വരനിയോഗത്താലും രാമായണത്തിന്റെ രചന നിര്‍വഹിച്ചത്. ഭാരതീയ ജനതയ്ക്ക് ദിശാബോധം നല്‍കുന്നതില്‍ രാമായണം വഹിച്ച പങ്ക് ചെറുതല്ല. രാമായണ രചനയിലൂടെ വാല്‍മീകിക്കും ഭാരതീയരുടെ മനസ്സില്‍ ശ്രേഷ്ഠ സ്ഥാനമാണുള്ളത്. വാല്‍മീകി ജയന്തി ഭാരതത്തിലെമ്പാടും പ്രാധാന്യത്തോടെ തന്നെ കൊണ്ടാടപ്പെടുന്നു. പ്രേമത്തിന്റേയും, ത്യാഗത്തിന്റേയും, തപസ്സിന്റേയും, യശസ്സിന്റേയും മഹത്വം പകര്‍ന്ന് നല്‍കിയ, മാനവരാശിക്ക് സഞ്ചരിക്കാന്‍ സന്മാര്‍ഗത്തിന്റെ വഴി കാണിക്കുകയും ചെയ്യുന്ന മഹത്തായ കാവ്യമാണ് രാമായണം. വാല്മീകി ക്ഷേത്രങ്ങളില്‍ പൂജകളും, അര്‍ച്ചനയും ശോഭായാത്രകളും സംഘടിപ്പിക്കുന്നു. ശോഭായാത്രകള്‍ കടന്നുപോകുന്ന വഴികളിലെല്ലാം ഭക്തര്‍ അത്യധികം ഉത്സാഹത്തോടു കൂടി യാത്രയെ വരവേല്‍ക്കുകയും രാമ നാമം ജപിച്ചു കൊണ്ട് അനുഗമിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു. ഇന്ത്യയില്‍ മുപ്പത്തിയാറോളം വാല്‍മീകി ആശ്രമങ്ങളുണ്ടെന്നാണ് വിവരം, ഇവയില്‍ ഏറ്റവും പ്രശസ്തമായത് പതിനൊന്നെണ്ണമാണ്. വാല്‍മീകിയുടെ പേരിലുള്ള ക്ഷേത്രങ്ങള്‍ പൂക്കളാലും ദീപങ്ങളാലും അലങ്കരിക്കുന്നു. വാല്മീകി ക്ഷേത്രങ്ങള്‍ ആശ്രമങ്ങളെന്ന പേരിലാണ് അറിയപ്പെടുന്നത്. ഇങ്ങനെയുള്ള ആശ്രമങ്ങളിലെല്ലാം രാമായണം പഠിപ്പിക്കുന്നു. ചെന്നൈയിലെ തിരുവാണ്‍മിയൂരില്‍ സ്ഥിതി ചെയ്യുന്ന മഹര്‍ഷി വാല്‍മീകി ക്ഷേത്രമാണ് രാജ്യത്തെ ഏറ്റവും വലിയ വാല്‍മീകി ക്ഷേത്രം. 1300 ലേറെ വര്‍ഷം പഴക്കം ഈ ക്ഷേത്രത്തിനുണ്ടെന്ന് കരുതപ്പെടുന്നു. വാല്‍മീകി നഗര്‍ എന്നാണ് ഈ ക്ഷേത്രം സ്ഥതി ചെയ്യുന്ന സ്ഥലം അറിയപ്പെടുന്നതുതന്നെ. രാമായണ രചനയ്ക്ക് ശേഷം വാല്‍മീകി മഹര്‍ഷി വിശ്രമിച്ചത് ഇവിടെയാണെന്നും കരുതപ്പെടുന്നു. എല്ലാ മാസവും പൗര്‍ണമി ദിനത്തില്‍ ഇവിടെ പ്രത്യേക പൂജകള്‍ നടത്താറുണ്ട്. കടപ്പാട്

🌟 *ചന്ദ്ര ഗുരു യോഗം (ഗജകേസരി യോഗം): ഭാഗ്യവും ഐശ്വര്യവും കൊണ്ടുവരുന്ന രാജയോഗം!*🌟 *ജ്യോതിഷത്തിലെ ഏറ്റവും ശക്തിയേറിയതും ശ്രേഷ്ഠവുമായ ശുഭയോഗങ്ങളിൽ ഒന്നാണ് ചന്ദ്ര ഗുരു യോഗം.* *ദേവഗുരുവായ വ്യാഴവും മനസ്സിന്റെ കാരകനായ ചന്ദ്രനും ജാതകത്തിൽ ഒന്നിച്ചു വരികയോ, ചന്ദ്രന്റെ കേന്ദ്രഭാവങ്ങളിൽ (1, 4, 7, 10 ഭാവങ്ങളിൽ) വ്യാഴം നിലകൊള്ളുകയോ ചെയ്യുമ്പോഴാണ് ഈ മഹാഭാഗ്യ യോഗം ഉണ്ടാകുന്നത്.* *സിംഹത്തിന് മുന്നിൽ ആനയ്ക്ക് എങ്ങനെയാണോ തലയുയർത്തി നിൽക്കാൻ കഴിയുന്നത്, അതുപോലെ ശത്രുക്കൾക്ക് മുന്നിൽ പതറാതെ വിജയക്കൊടി പാറിക്കാൻ ഈ യോഗമുള്ളവർക്ക് സാധിക്കും.* ✨ *ചന്ദ്ര ഗുരു യോഗത്തിന്റെ പ്രധാന ഫലങ്ങൾ:* 💰 *അഖണ്ഡ ഐശ്വര്യവും ധനലാഭവും:* ജീവിതത്തിൽ സാമ്പത്തിക ബുദ്ധിമുട്ടുകൾ ഉണ്ടാകില്ല. ചെയ്യുന്ന മേഖലകളിൽ അപ്രതീക്ഷിത ലാഭവും തടസ്സമില്ലാത്ത വരുമാനവും വന്നുചേരും. 🧠 *ഉയർന്ന ബുദ്ധിശക്തിയും ജ്ഞാനവും:* വിവേകത്തോടെ കാര്യങ്ങൾ തീരുമാനിക്കാനും മറ്റുള്ളവരെ നയിക്കാനുമുള്ള അസാധാരണമായ കഴിവ് ലഭിക്കും. *സമൂഹത്തിൽ ആദരവും ജനപ്രീതിയും:* ഔദ്യോഗിക മേഖലയിലും സമൂഹത്തിലും ഉയർന്ന പദവികളും പ്രശസ്തിയും ബഹുമാനവും ഇവർക്ക് തേടിയെത്തും. *ശത്രുനാശം:* ശത്രുക്കളുടെ എല്ലാത്തരം തന്ത്രങ്ങളെയും അതിജീവിച്ച് വിജയം വരിക്കാൻ ഇവർക്ക് പ്രത്യേക കഴിവുണ്ടായിരിക്കും. *മാനസിക സമാധാനം:* ചന്ദ്രൻ മനസ്സിനെ സ്വാധീനിക്കുന്നതിനാൽ, പ്രതിസന്ധി ഘട്ടങ്ങളിലും മനസ്സിന്റെ ശാന്തത നിലനിർത്താൻ ഇവർക്ക് സാധിക്കും. ⚠️ *ശ്രദ്ധിക്കേണ്ട കാര്യം:* ഒരു ജാതകത്തിൽ ചന്ദ്രനും വ്യാഴവും എത്രത്തോളം ബലവാന്മാരായിരിക്കുന്നുവോ, അത്രത്തോളം ഈ യോഗത്തിന്റെ പൂർണ്ണ ഫലം അനുഭവിക്കാൻ സാധിക്കും. ഇരുവരും ദോഷഗ്രഹങ്ങളുടെ ദൃഷ്ടിയിൽ പെടാതെ നിൽക്കുന്നത് യോഗത്തിന്റെ ശക്തി വർദ്ധിപ്പിക്കുന്നു. 🌝💫🌜🌟💥⭐🌛💫🌚

https://www.facebook.com/share/p/1EETfgwHrq/

🌿 *ഭാരതത്തിലെ ആറ് ഋതു ഭേദങ്ങൾ* 🌿 🪷🌹🌸🌻🪻🌼🌺🪷 *ഭാരതീയ പഞ്ചാംഗ പ്രകാരം ഒരു വർഷം ആറ് ഋതുക്കളായി വിഭജിച്ചിരിക്കുന്നു. ഓരോ ഋതുവിനും പ്രകൃതിയിലും മനുഷ്യജീവിതത്തിലും പ്രത്യേക പ്രാധാന്യമുണ്ട്.* 🌸 *1. വസന്ത ഋതു മാസങ്ങൾ:* ചൈത്രം – വൈശാഖം 🌿 പൂക്കൾ വിരിയുന്ന കാലം. 🌿 പ്രകൃതി ഏറ്റവും മനോഹരമാകുന്ന സമയം. 🌿 പുതിയ തുടക്കങ്ങൾക്ക് ശുഭകരമായി കണക്കാക്കുന്നു. ☀️ *2. ഗ്രീഷ്മ ഋതു മാസങ്ങൾ:* ജ്യേഷ്ഠം – ആഷാഢം 🌞 വേനൽക്കാലം. 🌞 ചൂട് കൂടുതലായിരിക്കും. 🌞 ജലസംരക്ഷണത്തിന് പ്രാധാന്യമുള്ള കാലം. 🌧️ *3. വർഷാ ഋതു മാസങ്ങൾ:* ശ്രാവണം – ഭാദ്രപദം 🌧️ മഴക്കാലം. 🌧️ കൃഷിക്ക് ഏറ്റവും അനുയോജ്യമായ സമയം. 🌧️ പ്രകൃതി പച്ചപ്പണിയും സമൃദ്ധിയും കൈവരിക്കുന്നു. 🍂 *4. ശരത് ഋതു മാസങ്ങൾ:* ആശ്വിനം – കാർത്തികം 🍁 തെളിഞ്ഞ ആകാശവും സുഖകരമായ കാലാവസ്ഥയും. 🍁 നിരവധി ഉത്സവങ്ങൾ ഈ കാലത്ത് ആഘോഷിക്കപ്പെടുന്നു. ❄️ *5. ഹേമന്ത ഋതു മാസങ്ങൾ:* മാർഗശീർഷം – പൗഷം 🌾 തണുപ്പ് ആരംഭിക്കുന്ന കാലം. 🌾 ആരോഗ്യസംരക്ഷണത്തിന് ശ്രദ്ധിക്കേണ്ട സമയം. 🧣 *6. ശിശിര ഋതുമാസങ്ങൾ:* മാഘം – ഫാൽഗുനം ❄️ വർഷത്തിലെ ഏറ്റവും തണുപ്പുള്ള കാലം. ❄️ വസന്തത്തെ വരവേൽക്കാനുള്ള ഒരുക്കങ്ങളുടെ സമയം. 🪷🌹🌺🌼🪻🌻🌸🌹🪷

ത്യാഗരാജസ്വാമികളുടെ ഉഞ്ഛവൃത്തി (Unchavritti) എന്നത് കർണ്ണാടക സംഗീത ത്രിമൂർത്തികളിൽ ഒരാളായ ത്യാഗരാജസ്വാമികൾ തന്റെ ജീവിതചര്യയായി സ്വീകരിച്ചിരുന്ന, പൂർണ്ണമായ ഈശ്വരസമർപ്പണവും ലളിതജീവിതവും അടങ്ങിയ ഒരു ഭിക്ഷാടനരീതിയാണ്. ലൗകിക സുഖങ്ങളോടും സമ്പത്തിനോടും ഉള്ള പൂർണ്ണമായ വിരക്തിയെയാണ് ഇത് സൂചിപ്പിക്കുന്നത്. ത്യാഗരാജസ്വാമികളുടെ ഉഞ്ഛവൃത്തിയെക്കുറിച്ചുള്ള പ്രധാന വിവരങ്ങൾ താഴെ പറയുന്നവയാണ്: എന്താണ് ഉഞ്ഛവൃത്തി? അർത്ഥം: നിലത്തു വീണുകിടക്കുന്ന ധാന്യമണികൾ പെറുക്കിയെടുത്ത് ജീവിക്കുക എന്നാണ് 'ഉഞ്ഛം' എന്ന വാക്കിന്റെ അർത്ഥം. ലക്ഷ്യം: നാളേക്കുവേണ്ടി ഒന്നും കരുതിവെക്കാതെ, അന്നന്നത്തെ ഭക്ഷണത്തിനുള്ളത് മാത്രം ഭിക്ഷയായി സ്വീകരിക്കുന്ന ഉദാത്തമായ ജീവിതരീതിയാണിത്. ത്യാഗരാജസ്വാമികളുടെ ഉഞ്ഛവൃത്തി ചര്യ പ്രഭാതസഞ്ചാരം: എല്ലാ ദിവസവും രാവിലെ ത്യാഗരാജസ്വാമികൾ തംബുരുവും മീട്ടി, ചിരട്ട കൊണ്ടുള്ള ഭിക്ഷാപാത്രവും ഏന്തി, ശ്രീരാമനാമം ഭജനയായി പാടിക്കൊണ്ട് തിരുവയ്യാറിലെ തെരുവുകളിലൂടെ സഞ്ചരിക്കുമായിരുന്നു. സ്വീകരണം: അദ്ദേഹത്തിന്റെ ഭക്തിസാന്ദ്രമായ കീർത്തനങ്ങൾ കേട്ട് ഗൃഹസ്ഥന്മാർ ഭക്തിപൂർവ്വം നൽകുന്ന അരിയോ മറ്റ് ധാന്യങ്ങളോ മാത്രമേ അദ്ദേഹം സ്വീകരിച്ചിരുന്നുള്ളൂ. അളവ്: അന്നന്നത്തെ ഭക്ഷണത്തിന് ആവശ്യമുള്ളത്രയും ധാന്യം പാത്രത്തിൽ ലഭിച്ചുകഴിഞ്ഞാൽ അദ്ദേഹം പാട്ടുനിർത്തി വീട്ടിലേക്ക് മടങ്ങും. നാളേക്ക് വേണ്ടി ഒന്നും ശേഖരിച്ചുവെച്ചിരുന്നില്ല. ഇതിന്റെ പ്രാധാന്യവും പശ്ചാത്തലവും നിരാസങ്ങൾ: തഞ്ചാവൂർ രാജാവ് കൊട്ടാരത്തിലേക്ക് ക്ഷണിക്കുകയും വലിയ സമ്മാനങ്ങൾ വാഗ്ദാനം ചെയ്യുകയും ചെയ്തപ്പോൾ സ്വാമികൾ അത് നിരസിച്ചു. 'നിധി സാല സുഖമാ' (പണമാണോ അതോ രാമസാന്നിധ്യമാണോ സുഖം തരുന്നത്?) എന്ന പ്രശസ്തമായ കീർത്തനം അദ്ദേഹം ഇതിന്റെ പശ്ചാത്തലത്തിൽ രചിച്ചതാണ്. കുടുംബകലഹം: സ്വാമികളുടെ ഈ ലളിതജീവിതവും ദാരിദ്ര്യവും മൂലം ജ്യേഷ്ഠനായ ജപേശന് അദ്ദേഹത്തോട് കടുത്ത അതൃപ്തിയുണ്ടായിരുന്നു. തന്റെ അറിവും സംഗീതവും പണമുണ്ടാക്കാൻ ഉപയോഗിക്കാത്തതിൽ പ്രകോപിതനായ ജപേശൻ സ്വാമികൾ ആരാധിച്ചിരുന്ന ശ്രീരാമവിഗ്രഹം കാവേരി നദിയിലേക്ക് വലിച്ചെറിയുകപോലുമുണ്ടായി. ഇന്നും ത്യാഗരാജ ആരാധന ഉത്സവങ്ങളുടെ ഭാഗമായി ഭക്തർ തിരുവയ്യാറിലും മറ്റ് സംഗീതോത്സവങ്ങളിലും പ്രഭാതത്തിൽ ഭജന പാടിക്കൊണ്ട് 'ഉഞ്ഛവൃത്തി ഘടം' (ഭിക്ഷാപാത്രം) തലയിലേന്തി പ്രദിക്ഷണം നടത്താറുണ്ട്.

ഭഗവാൻ മൃത്യുവിന്റെ രൂപത്തിൽ എല്ലാവരുടെയും അടുത്തെത്തും, എല്ലാം പിടിച്ചുവാങ്ങാൻ .അപ്പോൾ ചിരിച്ചുകൊണ്ട് വിട്ടുകൊടുക്കാൻ പറ്റുമോ? ✨✨✨✨✨✨✨✨✨✨✨✨✨✨✨✨✨✨✨✨✨✨ ഇവിടെ, ഏത് പാപിയും... ഇത് രാമായണം മാത്രമല്ല, ഏത് പാപിയും എന്നുപറഞ്ഞാൽ കർമ്മം ഇല്ലാത്തതാണ് ഇല്ലാത്തത്. അത് നല്ലവണ്ണം ഉറപ്പു വന്നാൽ പിന്നെ 'ഞാൻ പാപം ചെയ്തൊ'? 'പുണ്യം ചെയ്തോ'? എന്ന് ആര് ചിന്തിച്ചു ക്ലേശിക്കും. ഉറപ്പു വന്നില്ലെങ്കിലൊ? പുണ്യം പോലും കഠിന ബന്ധം. നമ്മുടെ അസുരചക്രവർത്തിമാരിൽ മിക്കവരും നല്ല വേദാന്തികൾ ബ്രഹ്മനിഷ്ഠർ.അസുരചക്രവർത്തിമാർ. സ്വധർമ്മം, ധർമ്മം അധർമ്മം. ഇവിടെ ധർമ്മമമേത് അധർമ്മമേത് എന്ന് ആരാ നിശ്ചയിക്കുക?ഇന്നുതന്നെ ലോകത്ത് ഇന്ത്യയിൽ ധർമ്മമായിട്ടുള്ള എത്രയോ കാര്യങ്ങൾ മറ്റു രാജ്യങ്ങളിൽ അധർമ്മം. അവിടുത്തെ ധർമ്മം ഇവിടെ തികഞ്ഞ അധർമ്മം. എൻ്റെ ധർമ്മം മറ്റൊരാൾക്ക് അധർമ്മം .മാത്രമല്ല കർമ്മം ചെയ്യുന്നത് ആരും പെട്ടെന്ന് മന:പ്പൂർവ്വം ആയിട്ട് ചെയ്യുകയല്ല. *"പ്രാകൃതേഃ ക്രിയാമാണി ഗുണൈഃ കർമ്മാണി സർവഷഃ അഹംങ്കാരവിമൂഢാത്മാ കർത്താഹം ഇതി മന്യതേ"*(ഗീത:3-27) അർജ്ജുനാ, ഓരോരുത്തരേയും അവരവരുടെ പ്രകൃതി കർമ്മം ചെയ്യിക്കുകയാണ്.അഹങ്കാരവിമൂഢാത്മാക്കൾ (ഒക്കെ) ഞാനാണ് ചെയ്യുന്നത് എന്ന് കരുതുന്നു. ഒരുത്തരും അവരവര് ചെയ്യുകയല്ല ,കാരണം എങ്ങനെ അറിയാം? അവരവർക്ക് അവരവർ ചെയ്തോണ്ടിരിക്കുന്ന കർമ്മം വേണ്ടെന്നുവയ്ക്കാനൊ മാറ്റിമറിക്കാനോ ഒന്നും പറ്റില്ല .എല്ലാം *"അവശ പ്രകൃതേർവശാ"- ഓരോരുത്തരൂം പ്രകൃതിക്ക് വശപ്പെട്ട് അവശരായി പ്രവർത്തിക്കുകയാണ്.അപ്പോൾ ഈ ലോകത്ത് ആസുരവർഗ്ഗം ദേവവർഗ്ഗം എന്ന് 2 വർഗ്ഗമേ ഉള്ളൂ. കൃഷ്ണൻ ഗീത 16 അധ്യായത്തിൽ വിസ്തരിച്ച് പ്രതിപാദിക്കുന്നുണ്ട്. ജനനാൽ തന്നെ അസുരന്മാർ ആസുര കർമ്മങ്ങൾ ചെയ്യുന്നു. എന്നുവെച്ചാൽ ദേവന്മാരെ യുദ്ധം ചെയ്ത് തോൽപ്പിക്കുക, അവരെ സ്വർഗ്ഗത്തിൽ നിന്നൊക്കെ അടിച്ചിറക്കുക ഇതാണ് അസുരന്മാരുടെ ജോലി ,അവരുടെ സ്വധർമ്മം. അവരുടെ സ്വധർമ്മം അതാണ് അവര് അത് ചെയ്യുന്നു. അവരെ എതിർക്കുക എന്നുള്ളതാണ് ദേവന്മാരുടെ സ്വധർമ്മം അവര് അത്ചെയ്യുന്നു. പക്ഷേ ഇങ്ങനെയുള്ള അസുരന്മാർ അവരുടെ സ്വധർമ്മം ചെയ്യുമ്പോൾ അവർ ബ്രഹ്മബോധംമുൾക്കൊള്ളുന്നു. ഗംഭീരൻമാർ! എന്നുവച്ചാൽ നമ്മള് കേട്ടിട്ടില്ലേ ഹിരണ്യകശിപു പ്രഹ്ലാദൻ്റെ അച്ഛൻ,ഹിരണ്യകശിപു ഗംഭീര വേദാന്തിയാണ്. സഹോദരനെ വിഷ്ണു കൊന്നു എന്ന് അറിഞ്ഞ് അമ്മ നിലവിളിക്കുന്നു. ഭാഗവതത്തിൽ തന്നെ ഹിരണ്യകശിപു അമ്മയെ ഉപദേശിക്കുന്ന വേദാന്തതത്ത്വങ്ങൾ അതിഗംഭീരങ്ങളാണ് വായിച്ചു നോക്കൂ, 'അമ്മേ, ഇതിൽ എന്താ ഇത്ര ദുഃഖിക്കാൻ?ഇതൊരു സ്വപ്നം. ഈ ജീവിതം ഇവിടുത്തെ ഈ ഭൗതികജീവിതം വെറും ഒരു സ്വപ്നം'. അപ്പോഴാണ് ചിലര് വന്ന് ചോദിക്കുന്നത്, 'അങ്ങനെയാണെങ്കിൽ സാറേ, ആ പ്രഹ്ലാദനെ കൊല്ലാൻ എന്തിനാണ് ഈ ഹിരണ്യകശിപു ഇത്രയധികം പ്രയത്നം ചെയ്തത്?' അതൊന്നും എന്നോട് ചോദിച്ചിട്ട് ആവശ്യമില്ല ഹിരണ്യകശിപുവിനോട് ചോദിക്കുക അദ്ദേഹം പറയും. അദ്ദേഹത്തിന് നല്ല ഉറപ്പ്, പ്രഹ്ലാദന് എത്ര ഉറപ്പുണ്ടോ അത്രയും ഉറപ്പ് ഹിരണ്യകശിപുവിന്. അദ്ദേഹം അദ്ദേഹത്തിൻ്റെ ജോലി നടത്തുന്നു.ഹിരണ്യകശിപു, പിന്നെ ഇങ്ങനെ ഓരോരുത്തര് വരികയാണെ അസുരന്മാർ . മഹാബലി.മഹാബലിയെപോലെ ഒരു ബ്രഹ്മനിഷ്ഠൻ വേറെ ആരുണ്ട്?നമ്മുടെയൊക്കെ വിചാരം ഭഗവാൻ മഹാബലിയെ മൂന്നടി മണ്ണിനുവേണ്ടി ചവിട്ടിതാഴ്ത്തി എന്നൊക്കെ അല്ലോ .മൂന്നാമത്തെ അടി വയ്ക്കാൻ സ്ഥലം ഇല്ലാതെ വാമനൻ മഹാബലിയെ കുറെയൊക്കെ പരിഹസിക്കും,'നീയാണോ വലിയ ദാനധർമ്മങ്ങൾ ഒക്കെ ചെയ്യുന്നവൻ? എനിക്ക് മൂന്നടി ഭൂമി തരാം എന്നൊക്കെ പറഞ്ഞിട്ട് ഇപ്പോൾ രണ്ടടി അല്ലേ തന്നുള്ളൂ'.അപ്പോഴും മഹാബലി ചിരിക്കുകയാണ് .എല്ലാം പിടിച്ചു വാങ്ങി എങ്കിലും ചിരിക്കുന്നു. ചിരിച്ചിട്ട് വാമനനെ നോക്കി പറഞ്ഞു, 'ഭഗവാനെ അവിടുന്നെന്നെ കള്ളൻ എന്നൊന്നും പറയണ്ട. മൂന്നാമത്തെ അടി എൻ്റെ തലയിൽ വച്ചോളൂ'. ചിരിച്ചോണ്ട്. അപ്പോഴാണ് മഹാവിഷ്ണു - വാമനൻ അത്ഭുതപരതന്ത്രനായി ചുറ്റും നോക്കിനിന്ന ദേവന്മാരോട് പറഞ്ഞു, 'എടോ ,ഇതാണ് ദേവന്മാർ... നിങ്ങളൊക്കെ നോക്കിനിൽക്കുന്നു അല്ലേ? ഭാഗവതത്തിലെ ശ്ലോകമാണ്, *"ഏഷ ദാനവദൈത്യാനാമഗ്രണീഃ കീർത്തിവർധനഃ അജൈഷീദജയാം മായാം സീദന്നപി ന മുഹ്യതി"*(ഭാഗവതം-8-22-28) ഭാഗവതത്തിലെ ശ്ലോകമാണ്.നിങ്ങളൊക്കെ ഇത് നോക്കി നിൽക്കുന്നു അല്ലേ ? എന്റെ *അജയിയായ മായയെ * ഈ മഹാബലി ജയിച്ചിരിച്ചിരിക്കുന്നു!' എന്തുകൊണ്ട് ? 'എല്ലാം ഞാൻ പിടിച്ചു വാങ്ങിയിട്ടും അദ്ദേഹം ചിരിക്കുന്നു. എടോ, നിങ്ങൾക്ക് ഇത് കഴിയുമൊ? നിങ്ങൾക്ക് സ്വർഗ്ഗം പൊയ്പോയി (അത് നിങ്ങൾക്ക്) തിരിച്ചെടുത്തു തരണമെന്ന് പറഞ്ഞല്ലേ നിങ്ങൾ എന്നെ ശരണം പ്രാപിച്ചത്? നേരെ മുറിച്ച് ഈ വാമനനെ നോക്കൂ. ഈ ഭഗവാൻ വാമനനായി എന്നുവച്ചാൽ കാണാനില്ലാത്ത ഒരു വടുവായി എല്ലാവരുടെയും അടുത്തെത്തും, എല്ലാം പിടിച്ചുവാങ്ങാൻ .അപ്പോൾ ചിരിച്ചുകൊണ്ട് വിട്ടുകൊടുക്കാൻ പറ്റുമോ ?ഇപ്പോഴേ ശ്രമിച്ചുനോക്കണം, മൃത്യുവിന്റെ രൂപത്തിൽ സകലരുടെയും അടുത്ത് ശരീരം ഉൾപ്പെടെ സകലതും പിടിച്ചുവാങ്ങാൻ എത്തും.ചിരിച്ചോണ്ട് , 'ഞാനിത് നേരത്തെ പ്രതീക്ഷിച്ചിരുന്നതുതന്നെ! എന്താ ഇത്ര താമസിച്ചത്? കുറച്ചുകൂടെ നേരത്തെ വന്നുകൂടായിരുന്നോ?' എന്ന് ചിരിച്ചുകൊണ്ട് കൊടുത്തു വിടാൻ പറ്റുമോ? ഇപ്പോഴേ ശ്രദ്ധിക്കണം. ഇതിൽ എല്ലാത്തിലും ഉപരി വൃത്രാസുരൻ, ഭാഗവതത്തിൽ ഇന്ദ്രവൃത്രയുദ്ധം ഉണ്ടെ. ഇന്ദ്രൻ വൃത്രനെ കൊല്ലാൻ ഭാവിക്കുകയാണ് .വൃത്രൻ ഒരു ചിത്രകേതു എന്ന ഒരു ഗന്ധർവൻ ആയിരുന്നു.ആ ഗന്ധർവൻ അങ്ങനെ അഹങ്കരിച്ചു നടന്നു. പാർവ്വതിയുടെ ശാപം നിമിത്തം അസുരനായി ജനിക്കേണ്ടി വന്നു. അയാൾ ഇങ്ങനെ സ്വർഗ്ഗത്ത് അപ്സരസ്ത്രീകളും ഒക്കെ ആയിട്ട് ഓടിനടന്ന് പാട്ടും കൂത്തുമായി നടക്കുമ്പോൾ ഒരു ദിവസം ശിവനെ കണ്ടു .എങ്ങനെയാണ് ശിവനെ കണ്ടത്? പാർവ്വതീദേവിയെ ഗാഢമായി ആലിംഗനം ചെയ്തുകൊണ്ട് മുനിമാരുടെ മധ്യത്തിൽ ഇരിക്കുന്നതായിട്ടാണ് കണ്ടത് .ചിത്രകേതുവിന് വലിയ ദേഷ്യം ആയി. 'അതുകൊള്ളാം! പ്രകൃതന്മാരു പോലും ഇങ്ങനെ ചെയ്യില്ലല്ലോ? ഈ പരമശിവനാണൊ ലോകത്തെ രക്ഷിക്കുന്നവൻ ?ഇയാൾക്ക് ധർമ്മം എന്തെന്ന് അറിയാമോ?' അതാണ് ധർമ്മാധർമ്മങ്ങൾ നിശ്ചയിക്കുക. അവിടെ പരമശിവൻ എന്തോ അധർമ്മം ചെയ്തു എന്നാണ് ഇയാൾ കരുതുന്നത്. അദ്ദേഹം തന്റെ പ്രിയതമയ്ക്ക് പണ്ടുപണ്ടേ തന്നെ പകുതി ശരീരം വീതിച്ചു കൊടുത്തിട്ടിരിക്കുന്ന പുള്ളിയിണ്. നേരെമറിച്ച് ഇയാളോ, ഈ ചിത്രകേതു. അലഞ്ഞുതിരിയുന്ന ഒരു വിഡ്ഢി. അയാളാണോ ധർമ്മം നിശ്ചയിക്കുന്നത് ? അയാൾ പരമശിവനെ പരിഹസിച്ചു. പരമശിവൻ പൂർണ്ണ ബ്രഹ്മനിഷ്ഠനാണെ. ഈ ചിത്രകേതുവിലും ബ്രഹ്മത്തെ തന്നെ കാണാൻ കഴിവുണ്ടായിരുന്ന ആ ജഗദീശ്വരൻ ചിരിച്ചു. പക്ഷേ ദേവിക്ക് അത് സഹിച്ചില്ല . ഉടനെ തന്നെ നമ്മുടെ ചില കുസൃതികൾ ചോദിക്കും, 'അപ്പോൾ ദേവിക്ക് ബ്രഹ്മനിഷ്ഠ ഇല്ലായിരുന്നൊ?' ബ്രഹ്മനിഷ്ഠ ഉള്ളവരെല്ലാം എപ്പോഴും എല്ലായിടത്തും ചിരിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കണമെന്നൊന്നും ഒരു നിർബന്ധവുമില്ല. ചിലപ്പോൾ അവർ ശരിക്കും പ്രതികരിച്ചേക്കും ശരിക്ക്. ദേവി വിചാരിച്ചു,'ഈ വഷളനെ ഇങ്ങനെ വിട്ടാൽ ശരിയാവില്ലല്ലൊ'. ഉടൻതന്നെ ,'നീ അസുരനായി ജനിക്കും' എന്ന് ശപിച്ചു. അങ്ങനെ വൃത്രാസുരനായി ജനിക്കുകയാണ്. അപ്പോൾ തന്നെ ചിത്രകേതു രഥത്തിൽ നിന്നിറങ്ങി അമ്മയുടെ പാദങ്ങളിൽ നമസ്കരിച്ചു. 'അ സാരമില്ല, അവിടെ ഇന്ദ്രനുമായി ഒരു യുദ്ധത്തിൽ നീ മരിക്കും നിനക്ക് മോക്ഷം കിട്ടും' അപ്പോൾ ഇത് ഇന്ദ്രന് അറിയാം വൃത്രൻ ജനിച്ചിരിക്കുന്നു,(അയാൾ ഒടുവിൽ )സ്വർഗ്ഗത്തെ കീഴടക്കി. ഇന്ദ്രനാണെങ്കിൽ ദധീചിയുടെ നട്ടെല്ല് വാങ്ങി വജ്രായുധം ഉണ്ടാക്കി. ഭഗവാൻ പറഞ്ഞു കൊടുത്തിട്ടാണ്. വൃതാസുരനെ വധിക്കാൻ നോക്കിനിൽക്കുകയാണ് .രണ്ടുപേരും തമ്മിലുള്ള യുദ്ധം... ഞാനിത് പറയുന്നത്, *ഭാഗവതം* വായിച്ചു നോക്കുക ;അല്ലെങ്കിൽ *ഭാഗവതഹൃദയം* ഇവിടെ ഉണ്ട് .ഭാഗവതത്തിലെ പ്രധാനപ്പെട്ട കഥകളെല്ലാം ഈ വേദാന്തതത്ത്വത്തിന്റെ അടിസ്ഥാനത്തിൽ സംഗ്രഹിച്ചിട്ടുള്ള പുസ്തകം ,*ഏകാദശത്തിന്റെ എല്ലാ അധ്യായവും അതുപോലെ നല്ല വ്യക്തമായി വിസ്തരിച്ച് പ്രതിപാദിച്ചിട്ടുള്ള പുസ്തകം *ഭാഗവതഹൃദയം* പറ്റുമെങ്കിൽ വാങ്ങിച്ചു വായിച്ചു നോക്കുക. അതിൽ വൃത്രവധം എന്ന അദ്ധ്യായം വായിച്ചു നോക്കുക . വൃത്രൻ ഇന്ദ്രനോട് പറയുകയാണ്: 'എടോ ഇന്ദ്രാ നീയും ഞാനും ഒന്ന് ,നീയും ഞാനും ബ്രഹ്മം. എനിക്ക് ഒരു സംശയവുമില്ല .നീ എന്നെ കൊല്ലും എനിക്കതിലൊന്നും ഇപ്പം ഒരു സംശയവുമില്ല.നല്ല ഉത്സാഹം !' വൃത്രന് നല്ല ഉത്സാഹം. 'നീ എന്നെ കൊല്ലും എന്നും എനിക്കറിയാം, അതിനാണ് നീ ദധീചിയുടെ എല്ലെടുത്ത് വജ്രം ഉണ്ടാക്കിവെച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്നത് .പക്ഷേ, അതിന് മുമ്പ്, എന്നെ കൊല്ലുന്നതിനു മുമ്പ് പരമാവധി നിന്നെ ഞാൻ തകർക്കും. ഞാനും നീയും ഒന്നാണ്. ഒരേ ബ്രഹ്മം. അക്കാര്യത്തിൽ ഒന്നും എനിക്ക് ഒരു സംശയവുമില്ല' .ഗംഭീരമായ യുദ്ധം നടക്കുന്നു ഗംഭീരമായ യുദ്ധം! 'എടോ, ഇവിടെ ഈ പ്രപഞ്ചത്തിൽ ഒന്നും ഇല്ല'. വൃത്രൻ പറയുകയാണ് : സർവ്വം ഭഗവാൻ്റെ കൈയ്യിൽ. *"യഥാ ദാരുമയീ നാരീ യഥാ യന്ത്രമയ പുമാൻ തഥാ സർവ്വാണി ഭൂതാനി ഈശതന്ത്രാണി വിദ്ധി ഭോഃ"*(ഭാഗവതം -6-11-10) *യഥാ ദാരുമയീ നാരീ* - ഒരു മരപ്പാവ ,ആ പാവയെ ഒരു പാവകളിക്കാരൻ എങ്ങനെയൊക്കെയാണ് കളിപ്പിക്കുന്നത് ? പാവകളിക്കാരൻ്റെ ഇഷ്ടംപോലെ കളിപ്പിക്കും.അതുപോലെ ഈ ജഗത്തിനെ ഭഗവാൻ കളിപ്പിച്ചോണ്ടിരിക്കുകയാണ്.ഈ ജഗത്തിനെയെന്നുവെച്ചാൽ എന്നെയും നിങ്ങളെയും മാത്രമൊന്നുമല്ല അനന്തകോടി സൂര്യന്മാരെ, അനന്തകോടി ചന്ദ്രന്മാരെ,അന്തകോടി ബ്രഹ്മാണ്ഡങ്ങളെ ആര്? ഈ ബ്രാഹ്മം.നേരിട്ടല്ല,മായാ തൻ്റെ മായാദേവിയിൽ കൂടി ആ ബ്രഹ്മം ഇവരെയൊക്കെ കളിപ്പിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുകയാണ്. എന്നാര് പറയുന്നു?വൃത്രൻ. *"യഥാ ദാരുമയീ നാരീ യഥാ യന്ത്രമയ പുമാൻ തഥാ സർവ്വാണി ഭൂതാനി ഈശതന്ത്രാണി വിദ്ധി ഭോഃ"* 'സകലജീവജാലങ്ങളും ,സൂര്യചന്ദ്രന്മാർ ഉൾപ്പെടെ ആ ജഗദീഷ്വരൻ്റെ കളിയിൽ പെട്ടിരിക്കുന്നു. അതുകൊണ്ട് ഞാനോ നീയോ എന്നൊന്നുമല്ല. എനിക്ക് ഈ മരണം ഒന്നും ഒരു പ്രശ്നമേയല്ല .നീയും ഞാനും ഒന്ന് .നീ പിന്നെ എന്താ ഈ വജ്രം വച്ചോണ്ടിരിക്കുന്നത്!എടാ കൊല്ലെന്നേ .എന്തിനു താമസിക്കുന്നത് ?' അത് വായിച്ചുനോക്കുക. ഞാൻ ഈ പറഞ്ഞത് ഏത് പാപിക്കും ആ ജഗദീശ്വര തത്ത്വം വ്യക്തമായി അറിഞ്ഞുകൊണ്ട് ഭക്തിപൂർവം ഭഗവത്ഭജനം നടത്താൻ കഴിയുമെങ്കിൽ ഏത് മഹാപാപത്തിൽ നിന്നും രക്ഷനേടാം;അവിടെ പാപം ഒന്നും ഇല്ല .എന്ത് പാപം? എന്ത് പുണ്യം? കൃഷ്ണൻ പറയുന്നു:''ഇവിടെ ഗുണവും ദോഷവും ഒന്നും വേർതിരിക്കാൻ പോകണ്ട. ഒക്കെ കർമ്മം. ഗുണവും കർമ്മം ദോഷവും കർമ്മം .കർമ്മം തന്നെ ഇല്ലാത്തത്. നിങ്ങളതിനെ വേർതിരിക്കാൻ പോകുന്നതാണ് ഏറ്റവും വലിയ ബന്ധം". എന്നുവച്ച് ദോഷങ്ങൾ മന:പൂർവ്വം ചെയ്യണമെന്നല്ല അർത്ഥം അങ്ങനെയൊന്നും ചെയ്യില്ല .വെറും സഹജമായ കർമ്മങ്ങൾ വാസനാബന്ധങ്ങളായ കർമ്മങ്ങൾ അതീന്ന് പൊടുന്നനെ ഒഴിവാകാൻ ആർക്കും സാധ്യമല്ല ആർക്കും .ഭഗവാൻ ഗീതയിൽ പറയുന്നു: അർജജുനാ യുദ്ധം നിൻ്റെ സഹജമായ കർമ്മമാണ്. *'സഹജം കർമ്മ കൗന്തേയ സദോഷമപി ന ത്യജേത് ."*(ഗീത:18-48) തുടരും....... #ശിവാരവിന്ദം #sivaravindam #അധ്യാത്മരാമായണം #രാമനാമം #ഭക്തി #അദ്വൈതം #sivaravindam #പ്രൊഫ_ജി_ബാലകൃഷ്ണൻ_നായർ

ദേവിമാഹാത്മ്യം (ദുർഗ്ഗാസപ്തശതി) മാർക്കണ്ഡേയപുരാണത്തിന്റെ ഭാഗമാണ്. ആദിപരാശക്തിയുടെ മഹിമകളും അസുരനിഗ്രഹങ്ങളുമാണ് ഇതിലെ പ്രധാന പ്രമേയം. ഈ പുണ്യഗ്രന്ഥത്തിലെ കഥാസംഗ്രഹം താഴെ നൽകുന്നു: പശ്ചാത്തലം സുരഥൻ എന്ന രാജാവും സമാധി എന്ന വൈശ്യനും തങ്ങളുടെ സർവ്വസ്വവും നഷ്ടപ്പെട്ട് കാട്ടിൽ അഭയം പ്രാപിക്കുന്നു. അവിടെവെച്ച് അവർ മേധസ്സ് എന്ന മഹർഷിയെ കണ്ടുമുട്ടുന്നു. ദുഃഖങ്ങൾക്കിടയിലും തങ്ങൾക്ക് പഴയ കാര്യങ്ങളോടുള്ള മോഹവും (മായ) മമതയും മാറാത്തത് എന്തുകൊണ്ടാണെന്ന് അവർ മഹർഷിയോട് ചോദിക്കുന്നു. ഇതിന് മറുപടിയായി മഹർഷി മഹാമായയുടെ പ്രഭാവത്തെക്കുറിച്ച് വിവരിക്കുന്നതാണ് ദേവിമാഹാത്മ്യത്തിലെ കഥകൾ. മൂന്ന് പ്രധാന ചരിതങ്ങൾ (കഥകൾ) മധുകൈടഭ വധം (പ്രഥമ ചരിതം): പ്രപഞ്ചസൃഷ്ടിക്ക് മുൻപ് വിഷ്ണുഭഗവാൻ യോഗനിദ്രയിലാണ്ടപ്പോൾ അദ്ദേഹത്തിന്റെ കർണ്ണമലങ്ങളിൽ നിന്ന് മധു, കൈടഭൻ എന്നീ അസുരന്മാർ ജനിച്ചു. അവർ ബ്രഹ്മാവിനെ വധിക്കാൻ ശ്രമിച്ചപ്പോൾ, ബ്രഹ്മാവ് മഹാമായയെ (യോഗനിദ്രയെ) സ്തുതിച്ചു. ദേവി വിഷ്ണുവിനെ നിദ്രയിൽ നിന്ന് ഉണർത്തുകയും വിഷ്ണുഭഗവാൻ അസുരന്മാരെ നിഗ്രഹിക്കുകയും ചെയ്തു. മഹിഷാസുര വധം (മധ്യമ ചരിതം): മഹിഷാസുരൻ എന്ന അസുരൻ സ്വർഗ്ഗം കീഴടക്കി ദേവന്മാരെ പുറത്താക്കി. ദുഃഖിതരായ ദേവന്മാരുടെ ക്രോധത്തിൽ നിന്നും തേജസ്സിൽ നിന്നും 'ദുർഗ്ഗാദേവി' അവതരിച്ചു. ദേവിക്ക് എല്ലാ ദേവന്മാരും തങ്ങളുടെ ആയുധങ്ങൾ നൽകി. ഭയങ്കരമായ യുദ്ധത്തിനൊടുവിൽ ദേവി മഹിഷാസുരനെ വധിച്ച് ദേവന്മാർക്ക് സ്വർഗ്ഗം തിരികെ നൽകി. ശുംഭനിശുംഭ വധം (ഉത്തര ചരിതം): ശുംഭൻ, നിശുംഭൻ എന്നീ അസുരന്മാർ ദേവലോകം പിടിച്ചെടുത്തു. ദേവന്മാരുടെ പ്രാർത്ഥനയാൽ പാർവ്വതിദേവിയുടെ ശരീരകോശങ്ങളിൽ നിന്ന് 'കൗശികി' (മഹാസരസ്വതി) അവതരിച്ചു. ചണ്ഡൻ, മുണ്ഡൻ എന്നീ അസുരന്മാരെ വധിക്കാൻ ദേവിയുടെ നെറ്റിത്തടത്തിൽ നിന്ന് 'കാളി' അവതരിച്ചു. ചണ്ഡമുണ്ഡന്മാരെ വധിച്ചതിനാൽ കാളി 'ചാമുണ്ഡി' എന്ന് അറിയപ്പെട്ടു. തുടർന്ന് രക്തബീജൻ എന്ന അസുരന്റെ രക്തത്തുള്ളികൾ നിലത്തുവീണ് പുതിയ അസുരന്മാർ ഉണ്ടാകാതിരിക്കാൻ കാളി അവന്റെ രക്തം മുഴുവൻ കുടിച്ചു വറ്റിച്ചു. ഒടുവിൽ ദേവി ശുംഭനെയും നിശുംഭനെയും വധിച്ചു. ശുഭപര്യവസാനം മഹർഷിയുടെ ഈ കഥകൾ കേട്ട സുരഥനും സമാധിയും ദേവിയെ ഭജിച്ച് പ്രത്യക്ഷപ്പെടുത്തി. സുരഥൻ തന്റെ നഷ്ടപ്പെട്ട രാജ്യവും അടുത്ത ജന്മത്തിൽ മനുപദവിയും (സാവർണ്ണി മനു) വരമായി നേടി. സമാധി എന്ന വൈശ്യൻ ലൗകിക മോഹങ്ങളിൽ നിന്ന് മുക്തിയും ജ്ഞാനവും നേടി.