ശ്രീനാരായണ ഗുരുവും രമണ മഹർഷിയും തമ്മിലുള്ള ചരിത്രപ്രസിദ്ധമായ കൂടിക്കാഴ്ച നടന്നത് 1916-ൽ തമിഴ്‌നാട്ടിലെ തിരുവണ്ണാമലയിലുള്ള സ്‌കന്ദാശ്രമത്തിൽ വെച്ചാണ്. ഈ കൂടിക്കാഴ്ചയുടെ ഏറ്റവും വലിയ പ്രത്യേകത, അവിടെ വാക്കുകൾ കൊണ്ടുള്ള ചോദ്യോത്തരങ്ങൾ ഉണ്ടായിരുന്നില്ല എന്നതാണ്. അത് തികച്ചും മൗനത്തിന്റെ ആത്മീയ ഭാഷയിലുള്ളതായിരുന്നു. രമണ മഹർഷിയുടെ പ്രധാന ആത്മീയ അന്വേഷണം "ഞാൻ ആരാണ്?" (Who am I?) എന്നതായിരുന്നു. പൂർണ്ണമായും ആത്മസാക്ഷാത്കാരം നേടിയ രണ്ട് മഹാത്മാക്കൾ പരസ്പരം കണ്ടുമുട്ടിയപ്പോൾ ഉയർന്ന ആത്മീയ ചോദ്യങ്ങൾക്കോ സംശയങ്ങൾക്കോ പ്രസക്തിയില്ലായിരുന്നു. ഈ കൂടിക്കാഴ്ചയെക്കുറിച്ചുള്ള പ്രധാന വിവരങ്ങൾ താഴെ പറയുന്നവയാണ്: മൗനത്തിന്റെ ഉത്തരം: രമണ മഹർഷിയെ സന്ദർശിച്ച ശേഷം തിരികെ എത്തിയ നാരായണ ഗുരുവിനോട് ശിഷ്യന്മാർ മഹർഷിയുമായുള്ള കൂടിക്കാഴ്ചയെക്കുറിച്ച് ചോദിച്ചു. അപ്പോൾ ഗുരു പറഞ്ഞത്, "അദ്ദേഹം ഒരുകൂട്ടം ആളുകൾക്ക് നടുവിലാണ് ഇരിക്കുന്നതെങ്കിലും തികച്ചും ഏകനാണ് (മൗനിയാണ്). അദ്ദേഹത്തിന്റെ മൗനം തന്നെയാണ് ഏറ്റവും വലിയ ഉത്തരം" എന്നാണ്. രമണ മഹർഷിയുടെ പ്രതികരണം: പിന്നീട് നാരായണ ഗുരുവിന്റെ ശിഷ്യന്മാർ രമണ മഹർഷിയെ സന്ദർശിച്ച് ഗുരുവിനെക്കുറിച്ച് ചോദിച്ചപ്പോൾ മഹർഷി പറഞ്ഞത്, "ഗുരുവിന് എന്നോട് ചോദിക്കാൻ ഒന്നും ഉണ്ടായിരുന്നില്ല, കാരണം അദ്ദേഹം എല്ലാം അറിഞ്ഞവനാണ് (സർവ്വജ്ഞനാണ്)" എന്നാണ്. നിർവൃതി പഞ്ചകം (Nirvruthi Panchakam): ഈ കൂടിക്കാഴ്ചയുടെ സ്മരണാർത്ഥം നാരായണ ഗുരു അഞ്ച് ശ്ലോകങ്ങളുള്ള "നിർവൃതി പഞ്ചകം" എന്ന അതിമനോഹരമായ സംസ്കൃത കൃതി രചിക്കുകയും അത് രമണ മഹർഷിക്ക് സമ്മാനിക്കുകയും ചെയ്തു. പേര്, ജാതി, മതം, രാജ്യം തുടങ്ങിയ ലൗകികമായ ചോദ്യങ്ങളിൽ നിന്നും ചിന്തകളിൽ നിന്നും മുക്തനായ ഒരുവന് മാത്രമേ യഥാർത്ഥ "നിർവൃതി" അഥവാ പരമമായ ശാന്തി (Tranquility) ലഭിക്കൂ എന്നാണ് ഈ കൃതിയിലൂടെ ഗുരു വ്യക്തമാക്കുന്നത്. ഇത് രമണ മഹർഷിയുടെ പ്രശാന്തമായ അവസ്ഥയെ പ്രതിഫലിപ്പിക്കുന്നതായിരുന്നു. ചുരുക്കത്തിൽ, നാരായണ ഗുരുവിന്റെ ആത്മീയ സാന്നിധ്യമാകുന്ന ചോദ്യത്തിന് രമണ മഹർഷി നൽകിയ മറുപടി അദ്ദേഹത്തിന്റെ വിഖ്യാതമായ "ആത്മമൗനം" ആയിരുന്നു. ശ്രീനാരായണ ഗുരുദേവൻ രചിച്ച "നിർവൃതി പഞ്ചകം" എന്ന കൃതിയുടെ ഉള്ളടക്കവും അതിന്റെ അർത്ഥവുമാണ് താങ്കൾ അറിയാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നത് എന്ന് മനസ്സിലാക്കുന്നു. സംസ്കൃതത്തിൽ എഴുതപ്പെട്ട അഞ്ച് ശ്ലോകങ്ങളാണ് ഇതിലുള്ളത്. ലൗകികമായ ചോദ്യങ്ങൾക്കും തർക്കങ്ങൾക്കും അതീതമായി, മനസ്സിന്റെ പരമമായ ശാന്തിയും (നിർവൃതി) ആത്മജ്ഞാനവും നേടിയ ഒരു ജീവൻമുക്തന്റെ (ഇവിടെ രമണ മഹർഷിയുടെ) അവസ്ഥയെയാണ് ഗുരു ഈ ശ്ലോകങ്ങളിലൂടെ വർണ്ണിക്കുന്നത്. ആ ശ്ലോകങ്ങളും അവയുടെ ലളിതമായ മലയാളം അർത്ഥവും താഴെ നൽകുന്നു: 1. ഒന്നാം ശ്ലോകം കോ നാമ ദേശഃ കാ ജാതിഃ പ്രവൃത്തിഃ കാ കിയദ് വയഃ ഇത്യാദി വാദോപരതിർ യസ്യ തസ്യൈവ നിർവൃതിഃ. അർത്ഥം: "ഏതാണ് നിന്റെ രാജ്യം? ഏതാണ് നിന്റെ ജാതി? എന്താണ് നിന്റെ തൊഴിൽ? നിനക്ക് എത്ര വയസ്സായി?" തുടങ്ങിയ ലൗകികമായ ചോദ്യങ്ങളിലും തർക്കങ്ങളിലും (വാദങ്ങളിൽ) നിന്നും ആരുടെ മനസ്സാണോ പൂർണ്ണമായി പിൻവാങ്ങി ശാന്തമായിരിക്കുന്നത്, അവന് മാത്രമാണ് യഥാർത്ഥ നിർവൃതി (പരമമായ ആനന്ദം) ഉണ്ടാകുന്നത്. 2. രണ്ടാം ശ്ലോകം ആഗച്ഛ ഗച്ഛ മാ ഗച്ഛ പ്രവിശ ക്വനു ഗച്ഛസി ഇത്യാദി വാദോപരതിർ യസ്യ തസ്യൈവ നിർവൃതിഃ. അർത്ഥം: "ഇങ്ങോട്ട് വരൂ, അവിടെക്കൂടി പോകൂ, പോകരുത്, അകത്തേക്ക് പ്രവേശിക്കൂ, നീ എങ്ങോട്ടാണ് ഈ പോകുന്നത്?" തുടങ്ങിയ ലോകത്തിന്റെ രാപ്പകലില്ലാത്ത കല്പനകളിലും വ്യവഹാരങ്ങളിലും പെടാതെ, ആരുടെ മനസ്സാണോ ശാന്തമായിരിക്കുന്നത് അവനാണ് നിർവൃതി അനുഭവിക്കുന്നത്. 3. മൂന്നാം ശ്ലോകം ക്വ യാസ്യസി യദായാതഃ കുത ആയാസി കോസി വൈ ഇത്യാദി വാദോപരതിർ യസ്യ തസ്യൈവ നിർവൃതിഃ. അർത്ഥം: "നീ എങ്ങോട്ട് പോകുന്നു? എപ്പോഴാണ് വന്നത്? എവിടെ നിന്നാണ് വരുന്നത്? യഥാർത്ഥത്തിൽ നീ ആരാണ്?" തുടങ്ങിയ ബാഹ്യമായ അന്വേഷണങ്ങളിൽ നിന്നെല്ലാം മുക്തനായി, താൻ ശരീരമല്ല ആത്മാവാണെന്ന് തിരിച്ചറിഞ്ഞ് മൗനമായിരിക്കുന്നവനാണ് യഥാർത്ഥ നിർവൃതി നേടുന്നത്. 4. നാലാം ശ്ലോകം അഹം ത്വം സോയമന്തർഹി ബഹിരസ്തി ന വാസ്തി വാ ഇത്യാദി വാദോപരതിർ യസ്യ തസ്യൈവ നിർവൃതിഃ. അർത്ഥം: "ഞാൻ, നീ, അവൻ, അത്, ഉള്ളിൽ ഉള്ളത്, പുറത്തുള്ളത്, നിലനിൽക്കുന്നത്, നിലനിൽക്കാത്തത്..." എന്നിങ്ങനെയുള്ള ദ്വൈതചിന്തകളിൽ നിന്നും ഭേദഭാവങ്ങളിൽ നിന്നും ആരുടെ ബുദ്ധിയാണോ ഉപരമിക്കുന്നത് (നിവർത്തിക്കുന്നത്), അവനാണ് നിർവൃതി കൈവരുന്നത്. 5. അഞ്ചാം ശ്ലോകം ജ്ഞാതജ്ഞാതസമഃ സ്വാന്യഭേദശൂന്യഃ കുതോ ഭിദാ ഇത്യാദി വാദോപരതിർ യസ്യ തസ്യൈവ നിർവൃതിഃ. അർത്ഥം: അറിഞ്ഞ കാര്യങ്ങളും അറിയാത്ത കാര്യങ്ങളും ഒന്നുപോലെ കാണുന്ന, താനെന്നും അന്യനെന്നുമുള്ള ഭേദഭാവം ഇല്ലാത്ത, ഇനി എവിടെയാണ് ഭേദമുള്ളത് എന്ന് ചിന്തിക്കുന്ന (എല്ലാം ഒന്നായി കാണുന്ന) ജ്ഞാനിയായ വ്യക്തിക്ക് മാത്രമേ പരമമായ ശാന്തിയും ആനന്ദവും അനുഭവിക്കാൻ കഴിയൂ. ഉപസംഹാരം: ഈ അഞ്ച് ശ്ലോകങ്ങളിലൂടെയും ഗുരു ആവർത്തിച്ചു പറയുന്ന ഒരു കാര്യമുണ്ട്: ലോകത്തിന്റെ സാധാരണ ചോദ്യോത്തരങ്ങൾക്കും തർക്കങ്ങൾക്കും അപ്പുറം തന്റെ ആത്മാവിൽത്തന്നെ രമിച്ചിരിക്കുന്നവനാണ് യഥാർത്ഥ സന്യാസി. തിരുവണ്ണാമലയിലെ ആശ്രമത്തിൽ വെച്ച് ബാഹ്യലോകത്തെ പൂർണ്ണമായി മറന്ന് ആത്മമൗനത്തിൽ ഇരുന്ന രമണ മഹർഷിയുടെ ആ അവസ്ഥയെയാണ് ശ്രീനാരായണ ഗുരു ഈ വരികളിലൂടെ ലോകത്തിന് കാട്ടിക്കൊടുത്തത്. ഭഗവാൻ രമണ മഹർഷിയുടെ വിരുപാക്ഷ ഗുഹയിലെ ജീവിതകാലത്ത്, കേരളീയനായ അമൃതനാഥ യതീന്ദ്രൻ (അമൃതനാഥ യതി) എന്ന ഭക്തനും രമണ മഹർഷിയും തമ്മിൽ നടന്ന ചോദ്യോത്തരങ്ങൾ ആത്മീയ ചരിത്രത്തിൽ ഏറെ പ്രശസ്തമാണ്. രമണ മഹർഷിയുടെ യഥാർത്ഥ സ്വരൂപം എന്താണെന്ന് അറിയാൻ ആഗ്രഹിച്ച അമൃതനാഥ യതി മലയാളത്തിൽ ഒരു ശ്ലോകം എഴുതി മഹർഷിയുടെ സീറ്റിൽ വെക്കുകയായിരുന്നു. അതിന് രമണ മഹർഷി അതേ മലയാളം വൃത്തത്തിൽ നൽകിയ മറുപടിയാണ് താഴെ പറയുന്നത്: അമൃതനാഥ യതീന്ദ്രന്റെ ചോദ്യം (ശ്ലോകം): അമൃതനാഥ യതി എഴുതിയ ചോദ്യം ഇതായിരുന്നു: "അരുണാചല ഗുഹയിൽ വസിക്കുന്ന കാരുണ്യക്കടലായ ഈ രമണൻ ആരാണ്? ലക്ഷ്മീപതിയായ വിഷ്ണുവാണോ? അതോ ശിവന്റെ ഗുരുവായി അവതരിച്ച സുബ്രഹ്മണ്യനാണോ (ശിവഗുരു)? അതോ യതിവര്യനായ പരമശിവൻ തന്നെയാണോ? അതോ മഹർഷിയായ വ്യാസനാണോ? ഈ അരുണാചല രമണൻ ആരാണെന്ന് ദയവായി പറഞ്ഞുതന്നാലും." ഭഗവാന്റെ ബാഹ്യരൂപത്തിന് പിന്നിലെ ആത്മീയ സ്വത്വം (True Identity) എന്തെന്ന് നേരിട്ട് അറിയുകയായിരുന്നു ഈ ചോദ്യത്തിന്റെ ലക്ഷ്യം. രമണ മഹർഷിയുടെ ഉത്തരം (മറുപടി ശ്ലോകം): അമൃതനാഥ യതി ചോദ്യം എഴുതിവെച്ച അതേ കടലാസിന്റെ മറുപുറത്ത്, രമണ മഹർഷി അതേ മലയാളം വൃത്തത്തിൽ (മീറ്ററിൽ) തന്റെ വിഖ്യാതമായ മറുപടി കുറിച്ചു. ആ ഉത്തരത്തിന്റെ അർത്ഥം ഇതാണ്: "മഹാവിഷ്ണു മുതൽ ആരംഭിക്കുന്ന സമസ്ത ജീവജാലങ്ങളുടെയും താമരമൊട്ടുപോലെയുള്ള ഹൃദയകൂടാരങ്ങളിൽ, കേവല ജ്ഞാനസ്വരൂപമായി (Absolute Consciousness) പ്രകാശിക്കുന്നത് ഏത് പരമാത്മാവാണോ, അതുതന്നെയാണ് അരുണാചല രമണൻ. മനസ്സ് പൂർണ്ണമായ സ്നേഹത്തോടെ ഉരുകി, അവൻ വസിക്കുന്ന ഹൃദയത്തിന്റെ ആഴങ്ങളിലേക്ക് ഇറങ്ങിച്ചെല്ലുമ്പോൾ, അവിടുത്തെ ജ്ഞാനക്കണ്ണ് തുറക്കപ്പെടുകയും അവൻ ശുദ്ധമായ ചൈതന്യമായി സ്വയം വെളിപ്പെടുത്തുകയും ചെയ്യും." മറ്റൊരു ചരിത്രപ്രസിദ്ധമായ ചോദ്യം (സിദ്ധന്മാരുടെ മഹിമ): ഇതേ അമൃതനാഥ യതീന്ദ്രൻ ശ്രീ രമണഗീതയിൽ (Sri Ramana Gita) ഭഗവാനോട് ചോദിക്കുന്ന മറ്റൊരു പ്രധാന ചോദ്യമുണ്ട്: ചോദ്യം: "ഭഗവാനേ, സിദ്ധന്മാരുടെ (ആത്മസാക്ഷാത്കാരം നേടിയ യോഗികളുടെ) അതിരുകളില്ലാത്ത മഹത്വത്തെക്കുറിച്ച് എനിക്ക് പറഞ്ഞുതന്നാലും." മഹർഷിയുടെ ഉത്തരം: "സിദ്ധന്മാരുടെ മഹിമ എന്നത് മനുഷ്യന്റെ ഭാവനകൾക്കും ചിന്തകൾക്കും അതീതമാണ്. അവർ സാക്ഷാൽ പരമശിവന് തുല്യരാണ്. തീർച്ചയായും അവർ ശിവന്റെ തന്നെ രൂപങ്ങളാണ്." ബാഹ്യമായ ദേവതാ സങ്കല്പങ്ങൾക്കും വ്യക്തിത്വങ്ങൾക്കും അപ്പുറം, പ്രപഞ്ചത്തിന്റെ പരമമായ സത്യവും പ്രകാശവും നമ്മുടെ ഉള്ളിലെ 'ഹൃദയം' തന്നെയാണ് എന്ന് അമൃതനാഥ യതിക്ക് രമണ മഹർഷി കാട്ടിക്കൊടുത്ത ഈ ഉത്തരം അദ്വൈത ദർശനത്തിന്റെ ഏറ്റവും മനോഹരമായ ഉദാഹരണങ്ങളിലൊന്നാണ്. നാരായണ ഗുരുവിന്റെ ശിഷ്യൻ അമൃതനാഥ യതീന്ദ്രനും രമണ മഹർഷിയും തമ്മിൽ കൈമാറിയ ചരിത്രപ്രസിദ്ധമായ ആ മലയാളം ശ്ലോകങ്ങൾ (ഹരിണീ വൃത്തത്തിൽ രചിക്കപ്പെട്ടവ) താഴെ നൽകുന്നു: അമൃതനാഥ യതീന്ദ്രന്റെ ചോദ്യ ശ്ലോകം: ഹരിപരനോ ഗുഹാവാസനാമീ രമണനതോ ശിവഗുരുവോ യതീന്ദ്രനോ മഹർഷിവരനോ അറിയാനായൊരു കൗതുകം മനസ്സിലുളവാ- യരുളുക സൽക്കൃപാസമുദ്രമേ ഭഗവാനേ. ഭഗവാൻ രമണ മഹർഷി നൽകിയ മറുപടി ശ്ലോകം: അമൃതനാഥ യതിയുടെ ചോദ്യം എഴുതിയ കടലാസിന്റെ മറുപുറത്ത്, അതേ വൃത്തത്തിൽത്തന്നെ മഹർഷി ഇങ്ങനെ മറുപടി കുറിച്ചു: ഹരിമുതലായ ജീവാത്മാക്കളുടെ ഹൃദയമാം ഗുഹയിലിരുന്നിടും കേവലജ്ഞാനമതേ അരുണാചലരമണൻ, അൻപോടു മനമുരുകി- യറിവുകണ്ണാൽ നോക്കിലതു താനായ് വിളങ്ങും. ശ്ലോകങ്ങളുടെ ലളിതമായ അർത്ഥം: ചോദ്യം: അരുണാചലത്തിലെ ഗുഹയിൽ വസിക്കുന്ന ഈ രമണൻ ആരാണ്? മഹാവിഷ്ണുവാണോ (ഹരി)? അതോ പരമശിവനാണോ (ഹരൻ)? അതോ സുബ്രഹ്മണ്യനാണോ (ഗുഹൻ)? അതോ ശിവന്റെ ഗുരുവോ, യതിശ്രേഷ്ഠനോ, വ്യാസനെപ്പോലുള്ള മഹർഷിവര്യനോ? കാരുണ്യക്കടലായ ഭഗവാനേ, ഇത് അറിയാൻ മനസ്സിൽ വലിയൊരു കൗതുകമുണ്ട്, ദയവായി പറഞ്ഞുതന്നാലും. ഉത്തരം: വിഷ്ണു ഉൾപ്പെടെയുള്ള സമസ്ത ജീവജാലങ്ങളുടെയും 'ഹൃദയമാകുന്ന ഗുഹയിൽ' പ്രകാശിക്കുന്ന കേവലമായ ജ്ഞാനസ്വരൂപം (Pure Consciousness) ഏതാണോ, അതുതന്നെയാണ് ഈ അരുണാചല രമണൻ. ഭക്തിയോടും സ്നേഹത്തോടും കൂടി മനസ്സ് ഉരുകി, തന്റെ ഉള്ളിലെ അറിവിന്റെ കണ്ണ് (ജ്ഞാനക്കണ്ണ്) തുറന്ന് നോക്കുന്നവന്, അവൻ തന്നെയാണത് എന്ന് സ്വയം ബോധ്യപ്പെടും (അദ്വൈതാനുഭവം ഉണ്ടാകും).