വേദങ്ങളുടെ ശരിയായ പഠനത്തിനും വ്യാഖ്യാനത്തിനും സഹായിക്കുന്നവയാണ് വേദാംഗങ്ങൾ (വേദങ്ങളുടെ അംഗങ്ങൾ) എന്നറിയപ്പെടുന്നത്. ഇവ ആറെണ്ണമാണ്. വേദപുരുഷന്റെ വിവിധ അവയവങ്ങളായാണ് ഇവയെ സങ്കൽപ്പിച്ചിരിക്കുന്നത്: ശിക്ഷ: വേദമന്ത്രങ്ങൾ ഉച്ചരിക്കേണ്ട ശരിയായ രീതിയെയും സ്വരങ്ങളെയും കുറിച്ചു പ്രതിപാദിക്കുന്നു (വേദപുരുഷന്റെ മൂക്ക്). കല്പം: യജ്ഞങ്ങൾ, പൂജകൾ തുടങ്ങിയ അനുഷ്ഠാനങ്ങളുടെ ക്രമങ്ങൾ വിശദീകരിക്കുന്നു (വേദപുരുഷന്റെ കൈകൾ). വ്യാകരണം: ഭാഷയുടെ വ്യാകരണ നിയമങ്ങളും പദങ്ങളുടെ ഘടനയും വ്യക്തമാക്കുന്നു (വേദപുരുഷന്റെ മുഖം). നിരുക്തം: വേദമന്ത്രങ്ങളിലെ പദങ്ങളുടെ അർത്ഥവും അവയുടെ നിഷ്പത്തിയും (ഉത്ഭവം) വിശദീകരിക്കുന്നു (വേദപുരുഷന്റെ ചെവി). ഛന്ദസ്സ്: വേദമന്ത്രങ്ങളിലെ വൃത്തങ്ങളെയും (Meter) അളവുകളെയും കുറിച്ചു പ്രതിപാദിക്കുന്നു (വേദപുരുഷന്റെ കാലുകൾ). ജ്യോതിഷം: യാഗങ്ങൾക്കും മറ്റ് കർമ്മങ്ങൾക്കും അനുയോജ്യമായ സമയം നിർണ്ണയിക്കാൻ സഹായിക്കുന്നു (വേദപുരുഷന്റെ കണ്ണുകൾ). ഇവ കൂടാതെ വേദങ്ങൾക്ക് നാല് പ്രധാന ഭാഗങ്ങൾ കൂടിയുണ്ട്: സംഹിത, ബ്രാഹ്മണം, ആരണ്യകം, ഉപനിഷത്ത് എന്നിവയാണവ. വേദാംഗങ്ങൾ ഓരോന്നും വേദങ്ങളുടെ സംരക്ഷണത്തിനും, അവ തെറ്റുകൂടാതെ പ്രയോഗിക്കുന്നതിനും താഴെ പറയുന്ന രീതികളിൽ സഹായിക്കുന്നു: മന്ത്രങ്ങളുടെ ശുദ്ധമായ ഉച്ചാരണം: ശിക്ഷ വഴി വേദമന്ത്രങ്ങളിലെ അക്ഷരങ്ങളും സ്വരങ്ങളും കൃത്യമായി ഉച്ചരിക്കാൻ സാധിക്കുന്നു. സ്വരം മാറിയാൽ അർത്ഥം മാറുമെന്നതിനാൽ വേദപാഠത്തിന് ഇത് നിർണ്ണായകമാണ്. യജ്ഞങ്ങളുടെ കൃത്യമായ നടത്തിപ്പ്: കല്പം എന്ന അംഗം യജ്ഞങ്ങളും മറ്റ് വൈദിക കർമ്മങ്ങളും ചെയ്യേണ്ട ശരിയായ രീതിയും പ്രമാണങ്ങളും ഉപദേശിക്കുന്നു. ഭാഷാപരമായ ശുദ്ധി: വ്യാകരണം വേദഭാഷയിലെ പദങ്ങളുടെ ഘടനയെയും പ്രയോഗങ്ങളെയും വിശകലനം ചെയ്ത് തെറ്റുകൾ വരാതെ കാക്കുന്നു. അർത്ഥബോധം: നിരുക്തം കഠിനമായ വൈദിക പദങ്ങളുടെ ഉത്ഭവവും യഥാർത്ഥ അർത്ഥവും വിശദീകരിച്ച് വേദസൂക്തങ്ങളെ ശരിയായി മനസ്സിലാക്കാൻ സഹായിക്കുന്നു. കാവ്യഘടന നിലനിർത്തൽ: ഛന്ദസ്സ് വേദമന്ത്രങ്ങളുടെ വൃത്തം, വരികളുടെ ഘടന എന്നിവ നിശ്ചയിക്കുന്നു. ഇത് മന്ത്രങ്ങൾ തെറ്റാതെ മനഃപാഠമാക്കാൻ സഹായിക്കുന്നു. ശുഭമുഹൂർത്തം കണ്ടെത്തൽ: ജ്യോതിഷം വഴി ഗ്രഹങ്ങളുടെയും നക്ഷത്രങ്ങളുടെയും സ്ഥാനം നോക്കി വൈദിക കർമ്മങ്ങൾ ചെയ്യേണ്ട കൃത്യമായ സമയവും കാലവും നിർണ്ണയിക്കുന്നു. ചുരുക്കത്തിൽ, വേദങ്ങളെ വികലമാകാതെ വരുംതലമുറകളിലേക്ക് കൈമാറാനുള്ള പ്രായോഗിക മാർഗ്ഗരേഖകളാണ് വേദാംഗങ്ങൾ.