മഹാഭാരതത്തിലെ ചൂതുകളി കുരുക്ഷേത്ര യുദ്ധത്തിന് വഴിതെളിച്ച ഏറ്റവും നിർണായകമായ സംഭവമാണ്. പാണ്ഡവരുടെ ഐശ്വര്യത്തിൽ അസൂയ പൂണ്ട ദുര്യോധനനും ശകുനിയും ചേർന്നാണ് ഈ ചതിക്കളി ആസൂത്രണം ചെയ്തത്. ചൂതുകളിയുടെ പശ്ചാത്തലം ഇന്ദ്രപ്രസ്ഥത്തിലെ ഐശ്വര്യം: പാണ്ഡവർ നടത്തിയ രാജസൂയ യജ്ഞവും അവരുടെ കൊട്ടാരത്തിന്റെ ഭംഗിയും ദുര്യോധനനിൽ കടുത്ത അസൂയ ഉണ്ടാക്കി. ശകുനിയുടെ കുതന്ത്രം: പാണ്ഡവരെ യുദ്ധത്തിൽ തോൽപ്പിക്കാൻ കഴിയില്ലെന്ന് മനസ്സിലാക്കിയ ശകുനി, ധർമ്മപുത്രരെ (യുധിഷ്ഠിരൻ) ചൂതുകളിക്ക് ക്ഷണിക്കാൻ ദുര്യോധനനെ ഉപദേശിച്ചു. ക്ഷണക്കത്ത്: ധൃതരാഷ്ട്രരുടെ അനുവാദത്തോടെ പാണ്ഡവരെ ഹസ്തിനപുരത്തേക്ക് ചൂതുകളിക്കായി ക്ഷണിച്ചു. ക്ഷണം നിരസിക്കുന്നത് ക്ഷത്രിയ ധർമ്മത്തിന് നിരക്കാത്തതിനാൽ യുധിഷ്ഠിരൻ അത് സ്വീകരിച്ചു. കളിയിലെ ചതിയും യുധിഷ്ഠിരന്റെ പരാജയവും കള്ളച്ചൂത്: ദുര്യോധനന് വേണ്ടി കരുക്കൾ നീക്കിയത് മാന്ത്രിക ചൂതുകളിൽ പ്രാവീണ്യമുള്ള ശകുനിയായിരുന്നു. ശകുനിയുടെ കരുക്കൾ അദ്ദേഹത്തിന്റെ ആഗ്രഹപ്രകാരമാണ് വീണിരുന്നത്. സർവ്വവും നഷ്ടപ്പെടുന്നു: കളിയിൽ യുധിഷ്ഠിരന് തന്റെ രാജ്യവും, സമ്പത്തും, സഹോദരന്മാരായ ഭീമൻ, അർജ്ജുനൻ, നകുലൻ, സഹദേവൻ എന്നിവരെയും ഒടുവിൽ സ്വയം തന്നെയും നഷ്ടപ്പെട്ടു. ദ്രൗപദിയെ പണയം വെക്കുന്നു: എല്ലാം നഷ്ടപ്പെട്ട യുധിഷ്ഠിരൻ ഒടുവിൽ പത്നിയായ ദ്രൗപദിയെയും പണയം വെച്ച് കളിക്കുകയും പരാജയപ്പെടുകയും ചെയ്തു. പരിണിത ഫലങ്ങൾ ദ്രൗപദി വസ്ത്രാക്ഷേപം: സഭയിലേക്ക് വലിച്ചിഴക്കപ്പെട്ട ദ്രൗപദിയെ ദുശ്ശsplitസനൻ തുകിൽ ഉരിയാൻ ശ്രമിച്ചതും ശ്രീകൃഷ്ണൻ വസ്ത്രം നൽകി മാനരക്ഷ വരുത്തിയതും ഇതിന്റെ തുടർച്ചയായിരുന്നു. വനവാസവും അജ്ഞാതവാസവും: ഒടുവിൽ ധൃതരാഷ്ട്രരുടെ ഇടപെടലിലൂടെ പാണ്ഡവർക്ക് രാജ്യം തിരികെ ലഭിച്ചെങ്കിലും, രണ്ടാമതും ചൂതുകളി നടന്നു. അതിൽ തോറ്റ പാണ്ഡവർക്ക് 12 വർഷത്തെ വനവാസവും 1 വർഷത്തെ അജ്ഞാതവാസവും അനുഭവിക്കേണ്ടി വന്നു. ഈ ചൂതുകളിയാണ് പാണ്ഡവരിൽ പ്രതികാര ദാഹം വളർത്തിയതും ഒടുവിൽ കൗരവ വംശത്തിന്റെ നാശത്തിന് കാരണമായ കുരുക്ഷേത്ര യുദ്ധത്തിലേക്ക് നയിച്ചതും.

മഹാഭാരത കഥ മുഴുവൻ ഒരൊറ്റ ശ്ലോകത്തിൽ ചുരുക്കി വിവരിക്കുന്നതാണ് ഏകശ്ലോകീ മഹാഭാരതം. ഈ പ്രസിദ്ധമായ ശ്ലോകവും അതിന്റെ അർത്ഥവും താഴെ നൽകുന്നു: മലയാളം വരികളിൽ ദ്യൂതേ ശ്രീഹരണം വനേ വിഹരണം മത്സ്യാ ലയേ വർത്തനം ലീലാഗോഗ്രഹണം രണേ വിഹരണം സന്ധിക്രിയാജൃംഭണം പശ്ചാദ്ഭീഷ്മസുയോധനാദിനിധനം ഹ്യേതന്മഹാഭാരതം യഃ പഠേത് പ്രയതോ നിത്യം സ വിഷ്ണോഃ പദമാപ്നുയാത് ശ്ലോകത്തിന്റെ അർത്ഥം ഈ ശ്ലോകം മഹാഭാരതത്തിലെ പ്രധാനപ്പെട്ട ഏഴ് ഘട്ടങ്ങളെ കോർത്തിണക്കിയാണ് നിർമ്മിച്ചിരിക്കുന്നത്: ദ്യൂതേ ശ്രീഹരണം: ചൂതുകളിയിലൂടെ പാണ്ഡവരുടെ ഐശ്വര്യവും രാജ്യവും കൗരവർ അപഹരിക്കുന്നു. വനേ വിഹരണം: രാജ്യം നഷ്ടപ്പെട്ട പാണ്ഡവർ പന്ത്രണ്ട് വർഷക്കാലം വനവാസം അനുഷ്ഠിക്കുന്നു. മത്സ്യാലയേ വർത്തനം: വനവാസത്തിന് ശേഷം വിരാടരാജാവിന്റെ കൊട്ടാരത്തിൽ (മത്സ്യരാജ്യത്തിൽ) പാണ്ഡവർ ഒരു വർഷം അജ്ഞാതവാസം നയിക്കുന്നു. ലീലാഗോഗ്രഹണം: അജ്ഞാതവാസത്തിനിടെ കൗരവർ വിരാടരാജ്യത്തെ പശുക്കളെ അപഹരിക്കാൻ വരുമ്പോൾ പാണ്ഡവർ അവരെ ലീലാലാവലഭ്യത്തോടെ തോൽപ്പിക്കുന്നു (ഉത്തരഗോഗ്രഹം). രണേ വിഹരണം: തുടർന്ന് പാണ്ഡവരും കൗരവരും തമ്മിൽ കുരുക്ഷേത്ര യുദ്ധക്കളത്തിൽ ഏറ്റുമുട്ടുന്നു. സന്ധിക്രിയാ ജൃംഭണം: യുദ്ധത്തിന് മുൻപും ശേഷവുമുള്ള സന്ധിസംഭാഷണങ്ങൾ (ശ്രീകൃഷ്ണന്റെ ദൂത് ഉൾപ്പെടെ) നടക്കുന്നു. പശ്ചാദ്ഭീഷ്മസുയോധനാദിനിധനം: ഒടുവിൽ ഭീഷ്മർ, ദുര്യോധനൻ (സുയോധനൻ) തുടങ്ങിയ പ്രബലരായ കൗരവപക്ഷ നേതാക്കൾ വധിക്കപ്പെടുന്നു. ഈ സംഭവങ്ങൾ അടങ്ങിയതാണ് മഹാഭാരത ചരിത്രം. ഇത് ദിവസവും ഭക്തിയോടെ ജപിക്കുന്നവർ വിഷ്ണുപദം (മോക്ഷം) പ്രാപിക്കും എന്നാണ് അവസാന വരിയുടെ അർത്ഥം.

മഹാഭാരതത്തിലെ പാണ്ഡവഗീതയിലുള്ള പ്രശസ്തമായ ഒരു ശ്ലോകത്തിൻ്റെ ആദ്യഭാഗമാണ്. ദുര്യോധനൻ്റെ വരികൾ എന്ന പേരിൽ അറിയപ്പെടുന്ന ഈ പൂർണ്ണ ശ്ലോകം താഴെ നൽകുന്നു: "ജാനാമി ധർമ്മം ന ച മേ പ്രവൃത്തിഃ ജാനാമി അധർമ്മം ന ച മേ നിവൃത്തിഃ ത്വയാ ഹൃഷീകേശ ഹൃദി സ്ഥിതേന യഥാ നിയുക്തോസ്മി തഥാ കരോമി" ശ്ലോകത്തിൻ്റെ അർത്ഥം: ധർമ്മം എന്താണെന്ന് എനിക്കറിയാം, പക്ഷേ അത് പ്രവർത്തിക്കാൻ എനിക്ക് സാധിക്കുന്നില്ല. അധർമ്മം എന്താണെന്നും എനിക്കറിയാം, പക്ഷേ അതിൽ നിന്ന് പിന്തിരിയാൻ എനിക്ക് കഴിയുന്നതുമില്ല. ഹേ ഹൃഷീകേശാ (ശ്രീകൃഷ്ണാ), എൻ്റെ ഹൃദയത്തിലിരുന്ന് അവിടുന്ന് എന്നെ എങ്ങനെ നയിക്കുന്നുവോ, അതുപോലെ ഞാൻ പ്രവർത്തിക്കുന്നു. ഇതിൻ്റെ പശ്ചാത്തലം: ശരിയും തെറ്റും തിരിച്ചറിയാൻ കഴിഞ്ഞിട്ടും സ്വന്തം അഹങ്കാരവും ഈർഷയും കാരണം തെറ്റായ വഴിയിലൂടെ മാത്രം സഞ്ചരിക്കേണ്ടി വരുന്ന മനുഷ്യൻ്റെ മാനസികാവസ്ഥയെയാണ് ദുര്യോധനൻ്റെ ഈ വാക്കുകൾ സൂചിപ്പിക്കുന്നത്. തൻ്റെ പ്രവൃത്തികളുടെ ഉത്തരവാദിത്തം തനിക്കല്ല, മറിച്ച് തൻ്റെ ഉള്ളിലിരിക്കുന്ന ഭഗവാനാണെന്ന് പറഞ്ഞ് സ്വന്തം തെറ്റുകളെ ന്യായീകരിക്കാനാണ് ദുര്യോധനൻ ഇവിടെ ശ്രമിക്കുന്നത്.

മുക്തി ഭവൻ- മരണത്തെ സന്തോഷത്തോടെ സൗഹർദ്ദത്തോടെ സ്വീകരിക്കാൻ ഒരു വീട്.- അങ്ങനെ ഒന്നിനെ കുറിച്ച് എപ്പോഴെങ്കിലും ചിന്തിച്ചിട്ടുണ്ടോ? അല്ലെങ്കിൽ കേട്ടിട്ടുണ്ടോ? എന്നാൽ അങ്ങനെ ഒന്നുണ്ട് - ഒന്നല്ല രണ്ടെണ്ണം.. 1.മുക്തി ഭവൻ 2.ബിർള ഭവൻ ഉടൻ മരിക്കും എന്നുള്ളവർക്ക് സന്തോഷത്തോടെയും സമാധാനത്തോടെയും ശാന്തമായി മരിക്കാനുള്ള സ്ഥലമാണ് മുക്തി ഭവൻ. സാധാരണ ലോഡ്ജോ ആശ്രമമോ അല്ല ഇത്. ഉത്തർപ്രദേശിലെ വാരണാസി (കാശി) യിൽ സ്ഥിതിചെയ്യുന്ന ഒരു ധർമ്മശാല മാതൃകയിലുള്ള താമസസ്ഥാപനം. പൂർണ്ണമായും ഹിന്ദു ആചാരപരമായ അന്ത്യം താൽപ്പര്യപ്പെടുന്നവർക്കായി അവരുടെ അവസാന ദിനങ്ങൾ ചിലവഴിക്കാനുള്ള ഒരു സംവിധാനമാണിത്. ഡോക്ടറുടെ മെഡിക്കൽ സർട്ടിഫിക്കറ്റ് വേണമെന്ന് മാത്രം. അതുണ്ടെങ്കിൽ 15 ദിവസം വരെ കുടുംബാ ഗംങ്ങളോടൊപ്പം ഇവിടെ താമസിക്കാം. കുടുംബാംഗങ്ങൾക്ക്‌ ചെറിയ വാടക കൊടുക്കേണ്ടി വരും. 1960-കളിൽ ദുനിയാലാൽ ജാലൻ എന്ന വ്യവസായിയാണ് ഇത് സ്ഥാപിച്ചത്. ഇവിടെ ഒരു നിയമം ഉണ്ട് അടുത്ത 15 ദിവസത്തിനുള്ളിൽ അന്ത്യം സംഭവിക്കുമെന്ന് ഡോക്ടർ സൂചന നൽകിയവർക്കു മാത്രമേ താമസത്തിന് അനുവാദമുള്ളു. വളരെ ലളിതമായ 12 മുറികൾ മാത്രമാണ് ഇവിടുള്ളത്.ഭവനത്തിൽ സ്ഥിരമായി പുരോഹിതൻ, ഭജന- കീർത്തന സംഘം,നഴ്സിംഗ് സ്റ്റാഫ് എന്നിവരുണ്ട്. 24 മണിക്കൂറും രാമനാമ ജപം മാത്രമാണ് എവിടെയും കേൾക്കാനാകുക . കാശിയിൽ മരിച്ചാൽ മോക്ഷം ലഭിക്കുമെന്ന ഹിന്ദു വിശ്വാസത്തിൽ ആധാരപ്പെട്ടതാണിത്. ഗംഗ ജലം ചുണ്ടുകളിൽ ഇറ്റുക, മന്ത്രോച്ചാരണങ്ങൾ എന്നിവയുടെ സാന്നിധ്യത്തിൽ ഇവിടെ ശാന്തമായി അന്ത്യം സ്വീകരിക്കാൻ വേണ്ട ആത്മീയാന്തരീക്ഷം ഒരുക്കിയിരിക്കുന്നു. വർഷം തോറും 700–900 പേരോളം ഇവിടെ അന്ത്യം ചെയ്യുന്നു എന്നാണ് റിപ്പോർട്ടുകൾ. 15 ദിവസങ്ങൾ മാത്രമേ പരമാവധി ഇവിടെ താമസിക്കാനാകൂ. 15 ദിവസങ്ങൾ കഴിഞ്ഞിട്ടും അന്ത്യം സംഭവിക്കാത്തവർക്ക് ബിർള ഭവൻ പോലുള്ള മറ്റു സമാന സ്ഥാപനങ്ങളിലേക്ക് മാറേണ്ടി വരും. ഗംഗാ നദിക്ക് അടുത്തായുള്ള കാശിയിലെ ബിർള ഭവൻ മുക്തിഭവനോടു സമാനമാണെങ്കിലും കൂടുതൽ സൗകര്യങ്ങളിൽ ശാന്തമായ അന്ത്യം നൽകാൻ രൂപകൽപ്പന ചെയ്ത സ്ഥലമാണ്. ഇവിടെയും മരണാസന്നരായവർക്ക് ആത്മീയമായി തയ്യാറെടുക്കാനും, കുടുംബാംഗങ്ങൾക്കൊപ്പം ശാന്തമായി അവസാന ദിവസങ്ങൾ ചെലവഴിക്കാനും സഹായിക്കുന്നു. ഇവിടേയും മെഡിക്കൽ സർട്ടിഫിക്കറ്റ് ആവശ്യമാണ്. മുക്തിഭവനേക്കാൾ കുറച്ചുകൂടി സൗകര്യങ്ങൾ ഇവിടെയുണ്ട്. വൃത്തിയുള്ള എസി/ നോൺ-എസി മുറികൾ ആണുള്ളത്. കിടക്ക, വീൽചെയർ സൗകര്യം, നഴ്‌സിംഗ് അസിസ്റ്റ് സംവിധാനങ്ങളും വേണ്ടി വന്നാൽ മെഡിക്കൽ സഹായങ്ങളും ഇവിടെ കിട്ടും. മുക്തി ഭവൻ പോലെ തന്നെ ഇവിടേയും 24 മണിക്കൂറും രാമനാമ ജപവും ഭജനമാലയുമൊക്കെ ഉണ്ട്. മരണ സമയത്ത് പുരോഹിതരുടെ അന്ത്യകർമ്മ സഹായം, ഗംഗാപൂജ,മന്ത്രോച്ചാരണ സൗകര്യം ഇവയൊക്കെ ലഭ്യമാകും. അതുപോലെ കുടുംബാംഗങ്ങൾക്കൊപ്പം താമസിക്കാനുള്ള സൗകര്യവും ലഭിക്കും. ഭക്ഷണം ലഭ്യമാണ്. അത് ചില സമയങ്ങളിൽ സൗജന്യവും ചിലപ്പോൾ ചെറിയ നിരക്കിലും ആകും കിട്ടുക. ഇവിടെ 15 ദിവസത്തേക്കാൾ കൂടുതൽ താമസിക്കാൻ സാധാരണ അനുവദിക്കാറുണ്ട്. പേർസണൽ അറ്റെൻഷൻ ഇവിടെ കൂടുതലായി കിട്ടും. എസി മുറിയുണ്ട് എന്ന് കരുതി വലിയ റേറ്റ് ഒന്നും ഇവിടെ ഈടാക്കുന്നില്ല. സാധാരണ വളരെ കുറഞ്ഞ സംഭാവനയോ ചെറിയ നിരക്കോ ഒക്കെ ആകും കൊടുക്കേണ്ടി വരിക. ചില മുറികൾ സമ്പൂർണ സൗജന്യവും ആണ്. അന്യദേശങ്ങളിലെ ആളുകൾ വരെ അവസാന ശ്വാസം കാശിയിൽ എടുക്കാൻ ഇവിടെ എത്തുന്നു. ഏകദേശം ഓരോ വർഷവും 500–700 പേർ വരെ ശാന്തമായി മരിക്കാനായി ഇവിടെയും എത്തുന്നുണ്ട്. മുക്തി ഭവനിലെ കെയർടേക്കർമാർക്ക് ധാരാളം മറക്കാനാവാത്ത അനുഭവങ്ങൾ ഉണ്ടാകാം. ഒരിക്കൽ 95 ഓളം വയസ്സുള്ള ഒരു വൃദ്ധൻ മരണാസന്നനായി ബന്ധുക്കളോടൊപ്പം ഇവിടെയെത്തി. എന്നാൽ അവർ പ്രതീക്ഷിച്ച സമയത്തൊന്നും ആൾ മരിച്ചില്ല. 15 ആം ദിവസം അടുത്തു. ആ സമയത്ത് പൂജാരി അദ്ദേഹത്തോട് ചോദിച്ചു ജീവിതത്തിൽ എന്തെങ്കിലും കടങ്ങൾ ബാക്കി വച്ചിട്ടുണ്ടോ എന്ന്. സ്വന്തം അനുജനോട് സംസാരിച്ചിട്ട് വർഷങ്ങൾ ആയി എന്നും അതുമാത്രമാണ് അവശേഷിച്ചിട്ടുള്ള തെന്നും അദ്ദേഹം പറഞ്ഞു. ഇക്കാര്യം അനുജനെ അറിയിക്കുകയും അദ്ദേഹം അവിടെ എത്തുകയും ചെയ്തു. അദ്ദേഹവും 85 കഴിഞ്ഞ ഒരു വയോധികനാണ്. അവർ രണ്ടുപേരും കുറേ നേരം സംസാരിച്ചു. സംസാരമദ്ധ്യേ തന്നെ അദ്ദേഹം മരിക്കുകയും ചെയ്തു. ജീവിതത്തിൽ നിന്നാണ് നമുക്ക് മോക്ഷം കിട്ടേണ്ടത്. അല്ലാതെ മരണത്തിലൂടെ അല്ല എന്ന് ഈ അനുഭവം തെളിയിക്കുന്നു. വാൽക്കഷണം: നമ്മൾ പലപ്പോഴും അന്ത്യത്തോട് അടുത്തവരെ ശാന്തമായി മരിക്കാൻ അനുവദിക്കാതെ ഐ സി യു വിലും വെന്റിലേറ്ററിലും ആക്കി അവരുടെ അന്ത്യ നിമിഷങ്ങൾ കൂട്ടി അവരെ കൂടുതൽ ദുരിതത്തിലും ബന്ധുക്കളെ സാമ്പത്തിക ദുരിതത്തിലും ആക്കുന്നു എന്ന് എനിക്ക് പലപ്പോഴും തോന്നിയിട്ടുണ്ട്. എപ്പോഴായാലും നമ്മൾ മരിച്ചേ പറ്റൂ. അപ്പോൾ ഇങ്ങനെ മൊത്തം ട്യൂബുകളിൽ ആക്കി കഷ്ടപ്പെടുത്തുന്ന തിനേക്കാൾ നല്ലത് സമാധാനത്തോടെ അവരെ മരിക്കാൻ വിടുന്നതല്ലേ . എന്നാൽ വളരെ ചെറിയ വിഭാഗം ഡോക്ടർമാർ മാത്രമേ ഇതിന് അനുവദിക്കൂ എന്നുള്ളതാണ് വാസ്തവം. കാരണം ആശുപത്രിയ്ക്ക് കിട്ടുന്ന കാശിന്റെ ഒരു പങ്ക് അവരുടേയും പോക്കറ്റിലേക്ക് എത്തുന്നുണ്ടാകുമല്ലോ.

ബ്രഹ്മരാത്രം പുരാണങ്ങളിലും ജ്യോതിശാസ്ത്രത്തിലും പ്രപഞ്ചത്തിന്റെ കാലചക്രവുമായി ബന്ധപ്പെട്ട ഒരു പ്രധാന സങ്കൽപ്പമാണ് ബ്രഹ്മരാത്രം (Night of Brahma). പ്രപഞ്ചസൃഷ്ടികർത്താവായ ബ്രഹ്മാവിന്റെ ഒരു രാത്രിയെയാണ് ഈ പദം കൊണ്ട് അർത്ഥമാക്കുന്നത്. [1, 2] ഈ സങ്കൽപ്പത്തിന്റെ പ്രധാന വശങ്ങൾ താഴെ പറയുന്നവയാണ്: 1. സമയദൈർഘ്യം ബ്രഹ്മാവിന്റെ ഒരു പകൽ എന്നത് ഒരു 'കല്പം' (Kalpa) ആണ്. ഒരു കല്പം എന്നാൽ 432 കോടി മനുഷ്യ വർഷങ്ങൾ (1000 ചതുര്യുഗങ്ങൾ) ചേരുന്നതാണ്. ഇതിന് തുല്യമായ സമയദൈർഘ്യം തന്നെയാണ് (432 കോടി വർഷങ്ങൾ) ബ്രഹ്മരാത്രത്തിനും ഉള്ളത്. [1] 2. പ്രപഞ്ചാവസ്ഥ (മഹാപ്രളയം) ബ്രഹ്മാവിന്റെ പകൽസമയത്ത് പ്രപഞ്ചസൃഷ്ടിയും അതിന്റെ നിലനിൽപ്പും നടക്കുന്നു. എന്നാൽ ബ്രഹ്മരാത്രം ആരംഭിക്കുന്നതോടെ പ്രപഞ്ചം മുഴുവൻ ബ്രഹ്മാവിലേക്ക് ലയിക്കുന്നു. ഇതിനെയാണ് 'നൈമിത്തിക പ്രളയം' അല്ലെങ്കിൽ 'മഹാപ്രളയം' എന്ന് വിളിക്കുന്നത്. ഈ സമയത്ത് പ്രപഞ്ചത്തിൽ ജീവജാലങ്ങളോ മറ്റ് സൃഷ്ടികളോ ഉണ്ടാകില്ല. എല്ലാം നിശ്ചലവും അന്ധകാരപൂർണ്ണവുമായിരിക്കും. [1, 2, 3] 3. പുനഃസൃഷ്ടി ബ്രഹ്മരാത്രം അവസാനിക്കുകയും ബ്രഹ്മാവിന്റെ അടുത്ത പകൽ (പുതിയ കല്പം) ആരംഭിക്കുകയും ചെയ്യുമ്പോൾ വീണ്ടും പ്രപഞ്ചസൃഷ്ടി നടക്കുന്നു. [1, 2]

വേദ സ്തുതി (Veda Stuti). എന്നാൽ വേദങ്ങൾ ഭഗവാനെ സ്തുതിക്കുന്ന മനോഹരമായ പ്രാർത്ഥനയാണ്. ശ്രീമദ് ഭാഗവതം (ദശമസ്കന്ധം, അധ്യായം 87), ശ്രീമൻ നാരായണീയം (ദശകം 99) എന്നിവയിലാണ് ഇതിന്റെ പ്രധാന വിവരണം വരുന്നത്. പ്രപഞ്ച സൃഷ്ടിക്ക് മുൻപ് സുഷുപ്തിയിലായിരുന്ന ഭഗവാനെ ഉണർത്താനായി ശ്രുതികൾ (വേദങ്ങൾ) നടത്തിയ സ്തുതിയാണിത്. ഈ സ്തുതിയുടെ പ്രധാന സാരവും പ്രാധാന്യവും താഴെ നൽകുന്നു: പ്രധാന ആശയങ്ങൾ പരബ്രഹ്മ സ്വരൂപം: ഭഗവാൻ നിർഗുണനും നിരാകാരനുമാണെങ്കിലും പ്രപഞ്ച സൃഷ്ടിക്കായി സഗുണ രൂപം കൈക്കൊള്ളുന്നു. മായയെ ജയിക്കൽ: ഭഗവാന്റെ മായാശക്തിയെ മറികടക്കാൻ അവിടുത്തെ ഭക്തിക്കൊണ്ട് മാത്രമേ സാധിക്കൂ. ജ്ഞാനവും ഭക്തിയും: വേദങ്ങളുടെ യഥാർത്ഥ ലക്ഷ്യം ഭഗവത് ചിന്തയിലൂടെ മോക്ഷം നേടുക എന്നതാണ്. ശ്ലോകം 1 ജയ ജയ ജയ ധാമൻ വിശ്വമംഗല്യമൂർത്തേ ത്വയി വിലസിതമന്തർമ്മായയാ വിശ്വജാതം ശ്രുതിശതമരുദസ്ത്വാം ബോധയന്തീവ പൂർവ്വം സകലകരണഹീനം ത്വത്പദാരൂഢമാഹൂഃ (1) അർത്ഥം: പ്രപഞ്ചമംഗള സ്വരൂപനായ ഭഗവാനേ, അവിടുന്ന് സർവ്വോത്കർഷേണ വിജയിച്ചാലും. സൃഷ്ടിക്ക് മുൻപ് അങ്ങയുടെ മായാശക്തിയാൽ ഈ പ്രപഞ്ചം അങ്ങയിൽ തന്നെ ഒതുങ്ങിനിന്നിരുന്നു. പ്രളയകാലത്ത് ഇന്ദ്രിയങ്ങളൊന്നുമില്ലാതെ യോഗനിദ്രയിലായിരുന്ന അങ്ങയെ നൂറുകണക്കിന് വേദങ്ങൾ സ്തുതിച്ച് ഉണർത്തുന്നു. ശ്ലോകം 2 ത്വഘടിതമപി യുക്തം ത്വത്പ്രഭാവേന വിശ്വം ഭവതി പുരുഷരൂപൈ രത്നവത് സന്നിധാനാത് പ്രകൃതിരതി ജവാത് തേ ജൃംഭതേ വിംശതാത്യാ കിമപി ഭയമസ്യാസ്ത്വം ഹി നിയന്താ തഥാപി (2) അർത്ഥം: ഭഗവാനേ, പ്രകൃതി ജഡമാണ്. എങ്കിലും കാന്തക്കല്ലിന്റെ സാന്നിധ്യം കൊണ്ട് ഇരുമ്പ് ചലിക്കുന്നത് പോലെ, അങ്ങയുടെ സാന്നിധ്യം കൊണ്ട് പ്രകൃതി മഹത്തത്ത്വം മുതൽ 24 തത്ത്വങ്ങളായി അതിവേഗം വികസിക്കുന്നു. അങ്ങാണ് ഈ മായയെ നിയന്ത്രിക്കുന്നത്. ശ്ലോകം 3 വിവിധതനുഷു ചേഷ്ടാ മീശ്വരാണാം വിധാതും പ്രവിശതി പരിപൂർണ്ണോ ജീവരൂപേണ യസ്ത്വം ത്വദുപഹിതവിഭൂമാ മത്പതേ ജീവലോകഃ സുകൃതിഷു പരിമേയസ്ത്വത്പദാരൂഢഭക്തഃ (3) അർത്ഥം: പരിപൂർണ്ണനായ അവിടുന്ന് പ്രപഞ്ചത്തിലെ വിവിധ ശരീരങ്ങളിൽ ജീവരൂപത്തിൽ പ്രവേശിക്കുന്നു. അങ്ങനെ ജീവന്മാരായി മാറി സുഖദുഃഖങ്ങൾ അനുഭവിക്കുന്നു. എന്നാൽ ഭാഗ്യവാന്മാരായ ഭക്തന്മാർ അങ്ങയെ ഭജിച്ച് ജീവഭാവം വെടിഞ്ഞ് അങ്ങയുടെ പരമപദത്തെ പ്രാപിക്കുന്നു. ശ്ലോകം 4 ഭ്രമയതി കില മായാ ത്വത്പദാലംബഹീനാൻ ശ്രുതിഷു ച പരിഗീതം ത്വത്പദധ്യാനലക്ഷ്യം ത്വയി രതിരതിരമ്യാ തത് പരത്യാഗഹീനൈഃ കിമിവ ന സുകൃതം തൈർലംഭിതം ഭാഗ്യഭദ്വൈഃ (4) അർത്ഥം: അങ്ങയുടെ പാദങ്ങളെ ആശ്രയിക്കാത്തവരെ മായ എപ്പോഴും സംസാരസാഗരത്തിൽ ഭ്രമിപ്പിച്ചു (ഉഴറ്റിക്കൊണ്ട്) ഇരിക്കുന്നു. വേദങ്ങൾ പാടിപ്പുകഴ്ത്തുന്നത് അങ്ങയുടെ പാദധ്യാനത്തെയാണ്. അങ്ങയോട് പരമപ്രേമം പുലർത്തുന്ന ഭക്തന്മാർ എല്ലാ പുണ്യങ്ങളും ഭാഗ്യങ്ങളും നേടിയവരാണ്. ശ്ലോകം 5 ജനനമരണരോഗൈർഭൂരിദുഃഖൈർവിതുദ്തേ കലിമലബഹുലേസ്മിൻ ജന്തുലോകേ കിലൈവം ത്വദനുഭജനമേകം മുക്തിഹേതും വിഹായ ഭ്രമതി കൃപണലോകഃ കാമഭോഗേ മുധൈവ (5) അർത്ഥം: ജനനം, മരണം, രോഗം എന്നിവയാൽ നിറഞ്ഞ ഈ കലിയുഗത്തിൽ, ദുഃഖങ്ങളിൽ നിന്ന് മുക്തി നേടാനുള്ള ഏക വഴി അങ്ങയെ ഭജിക്കുക മാത്രമാണ്. എന്നാൽ അജ്ഞരായ മനുഷ്യർ അത് ചെയ്യാതെ, വ്യർത്ഥമായ കാമഭോഗങ്ങൾക്ക് പിന്നാലെ പോയി കഷ്ടപ്പെടുന്നു. ശ്ലോകം 6 ത്വദനുഭജനഭക്ത്യാ ചിത്തശദ്ധിം ഗതാനാം ഭവതി ഭഗവത് ജ്ഞാനം ജ്ഞാനവിജ്ഞാനരൂപം ത്വയി വിലയമുപേതാ വീതമോഹാ വിമുക്താഃ ത്വമപി ഭവസി തേഷാം ജീവതാമേവ ഭർത്താ (6) അർത്ഥം: അങ്ങയെ ഭജിച്ച് ചിത്തശുദ്ധി വരുത്തിയവർക്ക് ആത്മജ്ഞാനവും ഭഗവത്സ്വരൂപ ജ്ഞാനവും ഉണ്ടാകുന്നു. അവർ മോഹങ്ങൾ നശിച്ച്, ജീവിച്ചിരിക്കുമ്പോൾ തന്നെ ജീവന്മുക്തരായി അങ്ങയിൽ ലയിച്ചുചേരുന്നു. അവിടുന്ന് അവരെ എല്ലാവിധത്തിലും സംരക്ഷിക്കുന്നു. ശ്ലോകം 7 ത്വദനുരതമനസ്സാം ജ്ഞാനവിജ്ഞാനഭാജാം ന കില ഭവതി ബന്ധഃ കർമ്മഭിഃ പുണ്യപാപൈഃ ത്വയി വിലയമുപേതാ സ്തേ സുകൃത്യാൻ പ്രപഞ്ചേ ജനനമരണഹീനാ യാന്തി യോഗീന്ദ്രഗമ്യം (7) അർത്ഥം: അങ്ങയിൽ മനസ്സ് അർപ്പിച്ച ജ്ഞാനികളെ പുണ്യപാപ കർമ്മങ്ങൾ ബാധിക്കുന്നില്ല. അവ പ്രപഞ്ചത്തിൽ ലയിച്ചുപോകുന്നു. അങ്ങനെയുള്ള മഹാത്മാക്കൾ ജനനമരണങ്ങളിൽ നിന്ന് മുക്തരായി, യോഗീശ്വരന്മാർ കാംക്ഷിക്കുന്ന പരമപദത്തിൽ എത്തിച്ചേരുന്നു. ശ്ലോകം 8 ഭവതി ഭജനഭക്ത്യാ തത്വവിജ്ഞാനലാഭഃ തവ ച ചരണഭക്തിഃ സത്പ്രസംഗേന ലഭ്യാ സതമപി ച സമാഗോ ഭൂരിപുണ്യൈർഭവദ്ഭിഃ ത്വയി വിലസിതു കാമാസ്ത്വാമുപാസേ സദൈവ (8) അർത്ഥം: ഭക്തിയോടെയുള്ള ഭജനം കൊണ്ട് മാത്രമേ തത്ത്വജ്ഞാനം ലഭിക്കൂ. അങ്ങയുടെ പാദങ്ങളിലുള്ള ഭക്തി ലഭിക്കണമെങ്കിൽ സജ്ജനസമ്പർക്കം (സത്സംഗം) വേണം. സജ്ജനങ്ങളുടെ കൂട്ടായ്മ ലഭിക്കുന്നത് വലിയ പുണ്യം കൊണ്ടാണ്. അതിനാൽ ഭഗവാനേ, അങ്ങയെ അറിയാൻ ഞാൻ എപ്പോഴും അങ്ങയെ ഉപാസിക്കുന്നു. ശ്ലോകം 9 ത്വമസി ഭുവനബന്ധോ സർവ്വഭൂതാത്മരൂപീ ത്വയി വിലസതി സർവ്വം ത്വം ച സർവ്വത്ര പൂർണ്ണഃ ഇതി മതികലിതാനാം ഭക്തിരുദ്രേക രൂപഃ ത്വയി ഭവതി വിമുക്തിഃ സാ ച സാക്ഷാത്കാരരൂപാ (9) അർത്ഥം: ഹേ പ്രപഞ്ചബന്ധുവായ ഭഗവാനേ, അങ്ങ് എല്ലാ ജീവികളുടെയും ആത്മാവാണ്. എല്ലാം അങ്ങയിലാണ് സ്ഥിതി ചെയ്യുന്നത്. അങ്ങ് എല്ലാടവും നിറഞ്ഞുനിൽക്കുന്നു. ഈ ബോധത്തോടെ അങ്ങയെ ഭജിക്കുന്നവർക്ക് സാക്ഷാത്കാരരൂപത്തിലുള്ള പരമമുക്തി ലഭിക്കുന്നു. ശ്ലോകം 10 വിവിധമതപഥാനാം വാദകോലാഹലേഷു ശ്രുതിഭिरരുദിതമേവം ത്വത്പദം നിർഗ്ഗുണാത്മം ഗുരുപവനപുരേശ ത്വത്പ്രസാദാത് കഥഞ്ചിത് സകലശമനരൂപം തത്പദം പ്രാപ്നുയാം മേ (10) അർത്ഥം: പലതരം മതങ്ങളും തത്ത്വങ്ങളും തമ്മിലുള്ള വാദകോലാഹലങ്ങൾക്കിടയിൽ, വേദങ്ങൾ ഉറപ്പിച്ചു പറയുന്നത് നിർഗ്ഗുണനും നിരാകാരനുമായ അങ്ങയുടെ പരമപദത്തെക്കുറിച്ചാണ്. ഹേ ഗുരുവായൂരപ്പാ, അങ്ങയുടെ കാരുണ്യം കൊണ്ട് എല്ലാ ദുഃഖങ്ങളും ശമിപ്പിക്കുന്ന ആ പരമപദം എനിക്ക് ലഭിക്കുമാറാകേണമേ.

*14 ലോകങ്ങളുടെ* സങ്കൽപ്പം കാണിക്കുന്ന ഹിന്ദു സനാതന ധർമത്തിലെ ഒരു കോസ്മിക് ഭൂപടമാണ്. “ലോകം” എന്നാൽ “ലോകം” അല്ലെങ്കിൽ “ലോകം” എന്നാണ് അർത്ഥം. ഇവ മനുഷ്യന്റെ കർമ്മവും ആത്മീയ വളർച്ചയും അനുസരിച്ച് ആത്മാവിന് ജനിക്കാൻ കഴിയുന്ന 14 വ്യത്യസ്ത തലങ്ങളാണ്. ചിത്രം മുകളിൽ നിന്ന് താഴേക്ക് ഇങ്ങനെ ക്രമീകരിച്ചിരിക്കുന്നു: *മുകളിലെ 7 ലോകങ്ങൾ – സ്വർഗ്ഗലോകങ്ങൾ, ഉയർന്ന ബോധമുള്ളവ:* 1. *സത്യലോകം*: ഏറ്റവും ഉയർന്ന ലോകം. ബ്രഹ്മാവ് താമരയിൽ ഇരിക്കുന്നതായി കാണാം. ഇവിടെ മുക്തി നേടിയ ആത്മാക്കൾ വസിക്കുന്നു. 2. *തപോലോകം*: കടുത്ത തപസ്സ് ചെയ്യുന്ന ഋഷിമാരുടെ ലോകം. 3. *ജനലോകം*: ഉയർന്ന ജ്ഞാനമുള്ള ദേവതകളുടെയും സിദ്ധന്മാരുടെയും ലോകം. 4. *മഹർലോകം*: വലിയ ഋഷിമാരും മഹാത്മാക്കളും വസിക്കുന്ന സ്ഥലം. 5. *സ്വർഗലോകം*: ഇന്ദ്രനും ദേവന്മാരും വസിക്കുന്ന സ്വർഗ്ഗം. നല്ല കർമ്മത്തിന്റെ ഫലമായി ഇവിടെ എത്തുന്നു. 6. *ഭുവർലോകം*: ദേവന്മാരും ആത്മാക്കളും സഞ്ചരിക്കുന്ന അന്തരീക്ഷ ലോകം. 7. *ഭൂലോകം*: നമ്മൾ ജീവിക്കുന്ന ഭൂമി. മനുഷ്യർ, മൃഗങ്ങൾ, സസ്യങ്ങൾ എല്ലാം ഇവിടെയാണ്. *താഴെയുള്ള 7 ലോകങ്ങൾ – പാതാളങ്ങൾ, കൂടുതൽ തമോഗുണമുള്ളവ:* 8. *അതലം* 9. *വിതലം* 10. *സുതലം* 11. *തലാതലം* 12. *മഹാതലം* 13. *രസാതലം* 14. *പാതാളം*: ഏറ്റവും താഴെയുള്ള ലോകം. നാഗരാജാവായ ആദിശേഷന്റെ മേൽ വിഷ്ണു ഭഗവാൻ കിടക്കുന്നതായി ചിത്രത്തിന്റെ അടിയിൽ കാണാം. മൊത്തത്തിൽ, ഈ 14 ലോകങ്ങൾ ആത്മാവിന്റെ യാത്രയെയും കർമ്മഫലത്തെയും പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു. മുകളിലേക്ക് പോകുന്തോറും കൂടുതൽ ശുദ്ധിയും ജ്ഞാനവും, താഴേക്ക് പോകുന്തോറും കൂടുതൽ ഇരുട്ടും അജ്ഞാനവുമാണ്.

*ജീവനിൽ എന്താണ് കുറവ് ? ✨🍁✨🍁✨ ശരിയാണ്. പശുവിന് അയവിറക്കാം. കിടാവിന് പിറന്നപാടെ നിൽക്കാം. മത്സ്യത്തിന് നീന്താം. കുരുവിക്ക് കൂടുണ്ടാക്കാം. ഒന്നും പഠിക്കാതെ തന്നെ അവയ്ക്ക് ജീവിക്കാനുള്ളതെല്ലാം പ്രകൃതി കൊടുത്തിട്ടുണ്ട്. അവയ്ക്ക് _സഹജവാസന_ ഉണ്ട്. Instinct. പക്ഷേ മനുഷ്യന് ജനിക്കുമ്പോൾ ഒന്നും അറിയില്ല. നടക്കാൻ മാസങ്ങളെടുക്കും. സംസാരിക്കാൻ വർഷങ്ങളെടുക്കും. ജീവിക്കാൻ പഠിക്കാൻ ഒരു ആയുസ്സ് മുഴുവൻ വേണം. *അപ്പോൾ നമ്മൾ കുറഞ്ഞവരാണോ?* അല്ല. ഇവിടെയാണ് ആ രണ്ട് പ്രത്യേക ശക്തിയുടെ കഥ. *1. വിവേകം - തിരിച്ചറിയാനുള്ള ശക്തി* മൃഗത്തിന് വിശപ്പടക്കാൻ മാത്രമേ അറിയൂ. നല്ലതോ ചീത്തയോ എന്ന് നോക്കില്ല. കിട്ടിയത് തിന്നും. മനുഷ്യന് മാത്രമേ "ഇത് ശരിയോ തെറ്റോ", "ഇത് വേണോ വേണ്ടയോ" എന്ന് ചിന്തിക്കാനാവൂ. പുല്ലും വിഷച്ചെടിയും തിരിച്ചറിയുന്ന മൃഗത്തിന്, സ്വന്തം ചിന്ത വിഷമാണോ അമൃതാണോ എന്ന് തിരിച്ചറിയാൻ പറ്റില്ല. നമുക്ക് പറ്റും. അതാണ് വിവേകം. *2. വിവേചനം - തിരഞ്ഞെടുക്കാനുള്ള ശക്തി* കുരുവി കൂട് കെട്ടും, പക്ഷേ കൊട്ടാരം പണിയില്ല. പശു പുല്ല് തിന്നും, പക്ഷേ കൃഷി ചെയ്യില്ല. കാരണം അവയുടെ ജീവിതം പ്രോഗ്രാം ചെയ്തതാണ്. മനുഷ്യൻ മാത്രമാണ് പ്രോഗ്രാം തിരുത്തിയെഴുതുന്നവൻ. കാട്ടിൽ ജീവിക്കണോ, നാട്ടിൽ ജീവിക്കണോ, സന്യാസിയാകണോ, ശാസ്ത്രജ്ഞനാകണോ എന്ന് തിരഞ്ഞെടുക്കുന്നത് നമ്മളാണ്. അതാണ് വിവേചനം. *അപ്പോൾ ജീവനിൽ എന്താണ് കുറവ്?* ഒന്നും കുറവല്ല. മൃഗങ്ങൾക്ക് ജീവിക്കാനുള്ളത് റെഡിമെയ്ഡ് ആയി കിട്ടി. നമുക്ക് ജീവിതം Raw Material ആയി കിട്ടി. അതുകൊണ്ട് എന്തുണ്ടാക്കണം എന്ന് തീരുമാനിക്കേണ്ടത് നമ്മളാണ്. പശുവിന് അയവിറക്കാൻ പറ്റും, നമുക്ക് അനുഭവങ്ങളെ അയവിറക്കി പാഠം പഠിക്കാൻ പറ്റും. മത്സ്യത്തിന് നീന്താൻ പറ്റും, നമുക്ക് ചിന്തകളുടെ സമുദ്രത്തിൽ നീന്തി മുത്ത് വാരാൻ പറ്റും. കുരുവിക്ക് കൂട് കെട്ടാം, നമുക്ക് സ്വപ്നങ്ങൾ കൊണ്ട് ഒരു ലോകം തന്നെ കെട്ടിപ്പടുക്കാം. ദൈവം നമുക്ക് കുറച്ചു തന്നില്ല. പകരം _സ്വാതന്ത്ര്യം_ തന്നു. സ്വന്തം ജീവിതത്തിന്റെ എൻജിനീയറും ശിൽപ്പിയും ആകാനുള്ള സ്വാതന്ത്ര്യം. അതുകൊണ്ട് ചോദ്യം "എന്താണ് കുറവ്" എന്നല്ല. "കിട്ടിയത് കൊണ്ട് എന്ത് ഉണ്ടാക്കി" എന്നാണ്. .

*🙏കലിയുഗം🙏* അല്പ സമയം ഇത് വായിക്കാൻ ചിലവഴിയ്ക്കുക. കാലഗണനാസമ്പ്രദായം അനുസരിച്ച് നാലാമത്തെ യുഗമാണ് കലിയുഗം... മനുഷ്യവർഷങ്ങളുടെ ഗണനയനുസരിച്ച് നാലുലക്ഷത്തി മുപ്പത്തിരണ്ടായിരം വത്സരമാണു കലിയുഗം... കലിയുഗം ആരംഭിച്ച് 5117 വർഷം നാം പിന്നിട്ടിരിക്കുന്നു... അതായത്, ഇപ്പോൾ കലിയെ മനുഷ്യരൂപത്തിൽ‌ ദർശിച്ചാൽ, കേവലം ഒരു ശിശുവിന്റെ പ്രായം മാത്രമേ കലിക്ക് ഉണ്ടാകൂ... ആരാണ് കലി? കലിയെ നാം ഏറ്റവും അടുത്ത് പരിചയപ്പെടുന്നത് ശ്രീമദ് ഭാഗവത മഹാ പുരാണത്തിലാണ്... യഥാർ‌ഥത്തിൽ ഭാഗവത പുരാണത്തിന്റെ പ്രചാരണത്തിനു കാരണം കലിയാണെന്ന് പോലും പറയാം... കലി ആരാണെന്ന് ഉളള അന്വേഷണം ചെന്നവസാനിപ്പിച്ചത് ഇവിടെ. യുവരാജാവായ പരീക്ഷിത്ത്, യാത്രാവേളയിൽ ഇരുമ്പു തൊപ്പിയും, കുടില മുഖവുമുളള ഒരു അപരിചിതനെ ആകസ്മികമായി കണ്ടുമുട്ടുന്നു... അയാൾ ഒരു കാളയുടെ നാലാമത്തെ കാൽ, ഒടിക്കാൻ ശ്രമിക്കുകയാണ്. കാള വളരെ ദയനീയമായി കരയുകയാണ്... അതിന്റെ മറ്റു മൂന്നു കാലുകൾ ഒടിഞ്ഞു പോയിരിക്കുന്നു. പരീക്ഷിത്ത് അപരിചിതനുമായി വഴക്കായി, യുദ്ധമായി... അവസാനം അപരിചിതൻ അടിയറവു പറയുന്നു. ശേഷം, അയാൾ സ്വയം പരിചയപ്പെടുത്തുന്നു... ഞാൻ‌ കലിയെന്നു പേരുളളവനും, ഈ യുഗത്തിന്റെ അധികാരിയുമാണ്... കലി കാലൊടിക്കാൻ ശ്രമിച്ച കാള ധർമ്മമായിരുന്നു. ധർമ്മത്തിനു നാലു കാലുകളുണ്ട്... ദയ ദാനം ശുചിത്വം സത്യം സത്യയുഗത്തിൽ ധർമത്തിന് ഈ നാലു പാദങ്ങളും ഉണ്ടായിരിക്കും... ക്രമേണ മനുഷ്യന്റെ സ്വാർ‌ഥത വർധിക്കുന്തോറും ത്രേതായുഗത്തിൽ ദയ ഇല്ലാതാവുകയും, ദ്വാപരത്തിൽ ദാനമില്ലാതാവുകയും, കലിയിൽ ശുചിത്വം ഇല്ലാതെ പോവുകയും ചെയ്യും... (അതിന്റെ തെളിവായിരിക്കണം നമ്മുടെ ജലാശയങ്ങളും, മറ്റും മനുഷ്യന്റെ ദുരഭിമാനത്താൽ മലിനമായിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്നത്.) നാലാം കാലായ സത്യത്തെ ഒടിക്കാനാണു കലി ശ്രമിച്ചതെങ്കിലും, നടന്നില്ല... അതിനർഥം, സത്യമെന്ന ഏകപാദത്തിൽ ധർമം കലിയുഗത്തിൽ നിലകൊളളുമെന്നാണ്... സത്യം പ്രബലതയുടെ രൂപത്തിലായിരിക്കും കലിയുഗത്തിൽ... കലിയുഗത്തിലെ മനുഷ്യർ ദയയില്ലാത്തവരും, ദുർമനസുളളവരും, കുടിലഹൃദയമുളളവരുമായിരിക്കും... മനുഷ്യമനസിലെ ധർ‌മത്തിനു ച്യുതി സംഭവിക്കും. ഇക്കാലത്ത് ഗുരുശിഷ്യ ബന്ധത്തിനും, ധർ‌മ്മാനുസൃത- വിവാഹത്തിനും, ദാമ്പത്യത്തിനും, ദേവയജ്ഞത്തിനും യാതൊരു മൂല്യവും ഉണ്ടായിരിക്കുകയില്ല... ബലവാന്മാരായ ആളുകളായിരിക്കും എല്ലാ സമ്പത്തിന്റെയും ഉടമാവകാശം കൈക്കലാക്കുക... ഏതു കുലത്തിൽ പിറന്നവനും, ഏതു വർ‌ണ്ണത്തിലുളള കന്യകയെയും, വിവാഹം കഴിക്കാൻ യോഗ്യരാകും... ബ്രാഹ്മണർ നിഷിദ്ധ ദ്രവ്യങ്ങളാൽ തോന്നിയ പ്രകാരം പ്രായശ്ചിത്ത കർ‌മ്മങ്ങൾ നടത്തുകയും ചെയ്യും.. ധർമ്മാനുഷ്ഠാനങ്ങൾ തോന്നിയ മട്ടിലാകും. കപട സന്യാസിമാർ ധാരാളം ഉണ്ടാകും... ഇവരുടെ പ്രവർത്തനം സുഖലോലുപമായിരിക്കും... സന്യാസം മറയാക്കി ഇക്കൂട്ടർ സാമൂഹിക വിരുദ്ധ പ്രവർത്തനങ്ങൾ നടത്തും... ഭഗവദ്‌ഗീത മുതലായ പുരാണ പുണ്യഗ്രന്ഥങ്ങളെ വേണ്ട രീതിയിൽ ഉൾക്കൊളളാതെ പ്രഭാഷണങ്ങൾ‌ സംഘടിപ്പിക്കുകയും, ജനങ്ങൾ തെറ്റായ സാരാംശം ഉൾക്കൊളളുകയും ചെയ്യും... സന്യാസം ആഡംബര ജീവിതത്തിനുളള തൊഴിലായി മാറും.. ഋഷിപ്രോക്തങ്ങളായ ശാസ്ത്രങ്ങളെ നിഷിദ്ധങ്ങളെന്നും, മറ്റും പ്രചാരണം നടത്തുകയും തന്മൂലം ശാസ്ത്രങ്ങൾക്ക് മൂല്യച്യുതി സംഭവിക്കുകയും ചെയ്യും... കലിയുഗത്തിൽ ഏതെങ്കിലും ഒരുത്തന്റെ വായിൽ നിന്നു വരുന്നതു ശാസ്ത്രമായി ഗണിക്കപ്പെടുമെന്നും ഭൂതപ്രേതാദികളെ പോലും ദേവന്മാരായി ഗണിക്കപ്പെടുമെന്നും ഋഷീശ്വരന്മാർ നൂറ്റാണ്ടുകൾ‌ക്കു മുൻപേ മനസ്സിലാക്കിയിരുന്നു... അതുകൊണ്ടു തന്നെയായിരിക്കണം രഹസ്യശാസ്ത്രങ്ങളെ വരും തലമുറയ്ക്കു കൈമാറാതെ നശിപ്പിച്ചു കള‍ഞ്ഞത്... അവനവന് അർഹിക്കുന്നത് അല്ല കയ്യിൽ കിട്ടുന്നതെങ്കിൽ, അവൻ സമൂഹത്തിനും ലോകത്തിനും ദോഷം മാത്രമേ ചെയ്യൂ എന്നു നീതിസാരം ഓർമപ്പെടുത്തുന്നു... ഉപവാസം, തീർ‌ത്ഥാടനം, ധനദാനം, തപസ് ഇതിന്റെയൊക്കെ അനുഷ്ഠാനാദികൾ ഓരോരുത്തർക്കും തോന്നിയ വിധത്തിലാകുമെന്നും, അതിനൊക്കെ ധർ‌മത്തിന്റെ പരിവേഷം കിട്ടുമെന്നും ആചാര്യന്മാർ സമർ‌ഥിച്ചിരിക്കുന്നു... കലിയുഗത്തിൽ ആളുകൾക്ക് അല്പധനം കൊണ്ടു ധനാഢ്യന്മാരുടെ ഗർ‌വ്‌ ഉണ്ടാകും... തലമുടിയുടെ സൗന്ദര്യം കൊണ്ട് സ്ത്രീകൾ‌ക്ക് അഭിമാനം തോന്നും... സ്വർണ്ണം , വസ്ത്രം എന്നിവ കുറഞ്ഞാലും സ്ത്രീകൾ കേശാലങ്കാര തൽപരകൾ ആയിത്തീരും. ധനമില്ലാത്ത ഭർത്താവിനെ സ്ത്രീകൾ സ്തുതിക്കുകയില്ലെന്നും, എത്ര നിന്ദ്യനായാലും പണക്കാരൻ, ആളുകളുടെ നാഥനാകുമെന്നും, സമ്പാദ്യമെല്ലാം വീടു പണിയുന്നതിനു വേണ്ടിയാകുമെന്നും, ദാനധർ‌മ്മങ്ങൾ നടത്തുകയില്ലെന്നും, ബുദ്ധി ആത്മജ്ഞാനത്തിലല്ലാതെ പണമുണ്ടാക്കാൻ വേണ്ടി മാത്രമേ ഉപയോഗിക്കുകയുള്ളൂവെന്നും, അതിഥികളെ സൽക്കരിക്കാൻ ആതിഥേയനു വേണ്ടത്ര ശക്തി ഉണ്ടാകുകയില്ലെന്നും ആചാര്യ മര്യാദകൾ വേണ്ട വിധം ഉണ്ടാകില്ലെന്നും മുനിശ്രേഷ്ഠന്മാർ നേരത്തേ തന്നെ രേഖപ്പെടുത്തി വച്ചിരുന്നു... കലിയുഗാവസാനമാകുമ്പോഴേക്കും, സ്തീകൾക്ക് 5, 6, 7 വയസുകളിൽ സന്താനങ്ങൾ ഉണ്ടാകുമെന്നും 8, 9, 10 വയസ്സ് പുരുഷനു സന്താനാർഹമാകുമെന്നും, 12 വയസ്സാകുമ്പോഴേക്കും തലനരയ്ക്കാനും, 20 വയസ്സാകുമ്പോഴേക്കും കാലപുരി പൂകാനും യോഗ്യരാകുമെന്നു ചില ഗ്രന്ഥങ്ങളിൽ പറയുന്നു... മഴ കുറയുമെന്നും, വയലുകൾ നികത്തുമെന്നും, ഭക്ഷണസാമഗ്രികൾ സാരയുക്തങ്ങളല്ലാതെയാകുമെന്നുളള, പ്രവചനം അക്ഷരാർ‌ഥത്തിൽ ശരിയാകുന്നുണ്ട്... കാമം, ക്രോധം, ഭയം ഈ മൂന്നു വികാരങ്ങളും നൈമിഷാഘാതമുളളവയാണ്.... അവയുടെ ചർച്ചകളും,സംഭവങ്ങളും മാത്രമേ കലിയുഗത്തിൽ പ്രാധാന വാർത്തകളാകൂ... കാമസംബന്ധമായ ചതി, വഞ്ചന, അനാചാരം, തുടങ്ങിയവ, ക്രോധസ്വരൂപമായ കൊല, യുദ്ധം, പക മുതലായവ, ഭയസ്വരൂപങ്ങളായ പ്രകൃതി ക്ഷോഭങ്ങൾ, ഭീഷണി, രോഗം, മരണം, സാമ്പത്തികബാധ്യത, ആത്മഹത്യകൾ എന്നിവയെല്ലാം വർ‌ധിക്കും... ഇങ്ങനെയൊക്കെയാണെങ്കിലും, അല്പമായ പ്രയത്നത്താൽ ജനങ്ങൾ‌ക്കു വളരെ പുണ്യം സമ്പാദിക്കാൻ കഴിയും... എന്തെന്നാൽ സത്യയുഗത്തിൽ മഹത്തായ തപസ്സു കൊണ്ട് നേടിയത് , കലിയുഗത്തിൽ അല്പമായ സത്പ്രവൃത്തികൾ കൊണ്ടു നേടാൻ കഴിയുമെന്നു സാരം... പൂന്താനത്തിന്റെ ജ്ഞാനപ്പാനയിൽ ഇപ്രകാരം പറയുന്നു:- ‘‘യുഗം നാലിലും നല്ലൂ കലിയുഗം സുഖമേ തന്നെ മുക്തി വരുത്തുവാൻ" സത്യം കൈവെടിയാതെ ജീവിക്കുക... അത് നമ്മെ മുക്തിക്കർഹതപ്പെടുത്തുമെന്ന് നിശ്ചയം....🙏. ഈ യുഗത്തിന്റെ അവസാനം അധർമ്മം അതിന്റെ പരകോടിയിൽ എത്തുമ്പോൾ, ധർമ്മസംസ്ഥാപനത്തിനായി മഹാവിഷ്ണു തന്റെ പത്താമത്തെ അവതാരമായ കൽക്കിയായി അവതരിക്കുമെന്നാണ് പുരാണങ്ങൾ വ്യക്തമാക്കുന്നത്. കൽക്കി അവതാരം ദേവദത്തം എന്ന വെളുത്ത കുതിരപ്പുറത്ത് വാളുമേന്തി വന്ന് അധർമ്മികളെ നിഗ്രഹിച്ച്, കലിയുഗം അവസാനിപ്പിച്ച് വീണ്ടും സത്യയുഗത്തിന് (കൃതയുഗത്തിന്) തുടക്കം കുറിക്കുമെന്നാണ് വിശ്വാസം.

വേദങ്ങളുടെ ശരിയായ പഠനത്തിനും വ്യാഖ്യാനത്തിനും സഹായിക്കുന്നവയാണ് വേദാംഗങ്ങൾ (വേദങ്ങളുടെ അംഗങ്ങൾ) എന്നറിയപ്പെടുന്നത്. ഇവ ആറെണ്ണമാണ്. വേദപുരുഷന്റെ വിവിധ അവയവങ്ങളായാണ് ഇവയെ സങ്കൽപ്പിച്ചിരിക്കുന്നത്: ശിക്ഷ: വേദമന്ത്രങ്ങൾ ഉച്ചരിക്കേണ്ട ശരിയായ രീതിയെയും സ്വരങ്ങളെയും കുറിച്ചു പ്രതിപാദിക്കുന്നു (വേദപുരുഷന്റെ മൂക്ക്). കല്പം: യജ്ഞങ്ങൾ, പൂജകൾ തുടങ്ങിയ അനുഷ്ഠാനങ്ങളുടെ ക്രമങ്ങൾ വിശദീകരിക്കുന്നു (വേദപുരുഷന്റെ കൈകൾ). വ്യാകരണം: ഭാഷയുടെ വ്യാകരണ നിയമങ്ങളും പദങ്ങളുടെ ഘടനയും വ്യക്തമാക്കുന്നു (വേദപുരുഷന്റെ മുഖം). നിരുക്തം: വേദമന്ത്രങ്ങളിലെ പദങ്ങളുടെ അർത്ഥവും അവയുടെ നിഷ്പത്തിയും (ഉത്ഭവം) വിശദീകരിക്കുന്നു (വേദപുരുഷന്റെ ചെവി). ഛന്ദസ്സ്: വേദമന്ത്രങ്ങളിലെ വൃത്തങ്ങളെയും (Meter) അളവുകളെയും കുറിച്ചു പ്രതിപാദിക്കുന്നു (വേദപുരുഷന്റെ കാലുകൾ). ജ്യോതിഷം: യാഗങ്ങൾക്കും മറ്റ് കർമ്മങ്ങൾക്കും അനുയോജ്യമായ സമയം നിർണ്ണയിക്കാൻ സഹായിക്കുന്നു (വേദപുരുഷന്റെ കണ്ണുകൾ). ഇവ കൂടാതെ വേദങ്ങൾക്ക് നാല് പ്രധാന ഭാഗങ്ങൾ കൂടിയുണ്ട്: സംഹിത, ബ്രാഹ്മണം, ആരണ്യകം, ഉപനിഷത്ത് എന്നിവയാണവ. വേദാംഗങ്ങൾ ഓരോന്നും വേദങ്ങളുടെ സംരക്ഷണത്തിനും, അവ തെറ്റുകൂടാതെ പ്രയോഗിക്കുന്നതിനും താഴെ പറയുന്ന രീതികളിൽ സഹായിക്കുന്നു: മന്ത്രങ്ങളുടെ ശുദ്ധമായ ഉച്ചാരണം: ശിക്ഷ വഴി വേദമന്ത്രങ്ങളിലെ അക്ഷരങ്ങളും സ്വരങ്ങളും കൃത്യമായി ഉച്ചരിക്കാൻ സാധിക്കുന്നു. സ്വരം മാറിയാൽ അർത്ഥം മാറുമെന്നതിനാൽ വേദപാഠത്തിന് ഇത് നിർണ്ണായകമാണ്. യജ്ഞങ്ങളുടെ കൃത്യമായ നടത്തിപ്പ്: കല്പം എന്ന അംഗം യജ്ഞങ്ങളും മറ്റ് വൈദിക കർമ്മങ്ങളും ചെയ്യേണ്ട ശരിയായ രീതിയും പ്രമാണങ്ങളും ഉപദേശിക്കുന്നു. ഭാഷാപരമായ ശുദ്ധി: വ്യാകരണം വേദഭാഷയിലെ പദങ്ങളുടെ ഘടനയെയും പ്രയോഗങ്ങളെയും വിശകലനം ചെയ്ത് തെറ്റുകൾ വരാതെ കാക്കുന്നു. അർത്ഥബോധം: നിരുക്തം കഠിനമായ വൈദിക പദങ്ങളുടെ ഉത്ഭവവും യഥാർത്ഥ അർത്ഥവും വിശദീകരിച്ച് വേദസൂക്തങ്ങളെ ശരിയായി മനസ്സിലാക്കാൻ സഹായിക്കുന്നു. കാവ്യഘടന നിലനിർത്തൽ: ഛന്ദസ്സ് വേദമന്ത്രങ്ങളുടെ വൃത്തം, വരികളുടെ ഘടന എന്നിവ നിശ്ചയിക്കുന്നു. ഇത് മന്ത്രങ്ങൾ തെറ്റാതെ മനഃപാഠമാക്കാൻ സഹായിക്കുന്നു. ശുഭമുഹൂർത്തം കണ്ടെത്തൽ: ജ്യോതിഷം വഴി ഗ്രഹങ്ങളുടെയും നക്ഷത്രങ്ങളുടെയും സ്ഥാനം നോക്കി വൈദിക കർമ്മങ്ങൾ ചെയ്യേണ്ട കൃത്യമായ സമയവും കാലവും നിർണ്ണയിക്കുന്നു. ചുരുക്കത്തിൽ, വേദങ്ങളെ വികലമാകാതെ വരുംതലമുറകളിലേക്ക് കൈമാറാനുള്ള പ്രായോഗിക മാർഗ്ഗരേഖകളാണ് വേദാംഗങ്ങൾ.

തോലകവി ← കൊട്ടാരത്തിൽ ശങ്കുണ്ണി ഇദ്ദേഹം ഒരു മലയാള ബ്രാഹ്മണകുലത്തിൽ ജനിച്ച ആളായിരുന്നു എന്നല്ലാതെ ഇദ്ദേഹത്തിന്റെ ഇല്ലം എവിടെയായിരുന്നുവെന്നും സാക്ഷാൽ പേരെന്തായിരുന്നുവെന്നും ജീവിച്ചിരുന്ന കാലമേതെന്നും മറ്റുമറിയുന്നതിനു് ശരിയായ ലഷ്യമൊന്നും കാണുന്നില്ല. എങ്കിലും ഇദ്ദേഹം അഭി‌ഷേകം, തപതീസംവരണം, സുഭദ്രാധനഞ്ജയം എന്നീ നാടകങ്ങളുടെയും ആശ്ചര്യമഞ്ജരി എന്ന ഗദ്യപ്രബന്ധത്തിന്റെയും നിർമാതാവും കേരളചക്രവർത്തിയുമായിരുന്ന ‘കുലശേഖരവർമാ’വെന്ന ചേരമാൻ പെരുമാളുടെകൂടെ സേവകനായി തിരുവഞ്ചിക്കുളത്തു് താമസിച്ചിരുന്നതായി കേൾവിയുണ്ടു്. അതിനാൽ തോലകവി ജീവിച്ചിരുന്നതു് ആ ചേരമാൻ പെരുമാളുടെ കാലത്തായിരുന്നു എന്നു വിചാരിക്കാം. തോലകവിയുടെ കുടുംബവും വംശ്യന്മാരും ഇപ്പോൾ ഇല്ലെന്നു് തീർച്ചയാണു്. അദ്ദേഹത്തിന്റെ ചരിത്രം വിചാരിച്ചാൽ അതൊന്നുമുണ്ടായിരിക്കാൻ മാർഗവുമില്ല. തോലകവി ഉപനയനം കഴിഞ്ഞു് ബ്രഹ്മചാരിയായിരുന്ന കാലത്തുതന്നെ അദ്ദേഹത്തിന്റെ അച്ഛൻ മരിച്ചു. പിന്നെ ആ കുടുംബത്തിൽ അദ്ദേഹവും വിധവയായ അമ്മയും മാത്രമേ ഉണ്ടായിരുന്നുള്ളു. തോലകവി വിവാഹം കഴിച്ചിരുന്നില്ല. പിന്നെ ആ വംശം വർദ്ധിക്കാനിടയില്ലല്ലോ. തോലകവി ചെറുപ്പത്തിൽത്തന്നെ ബുദ്ധിയും യുക്തിയുമുള്ള ആളും ഫലിതക്കാരനും പരിഹാസശീലനുമായിരുന്നു. ഒരു ദിവസം അദ്ദേഹം അദ്ദേഹത്തിന്റെ ഇല്ലത്തു് ഊണുകഴിച്ചുകൊണ്ടും അമ്മ വിളമ്പിക്കൊടുത്തുകൊണ്ടുമിരുന്ന സമയം അവിടെ ദാസ്യ പ്രവൃത്തികൾ ചെയ്തു താമസിച്ചിരുന്ന ‘ചക്കി’ എന്നു പേരായ വൃ‌ഷലി ഇതൊരു നല്ല അവസരമാണെന്നു കരുതി നെല്ലു മോഷ്ടിച്ചെടുക്കാനായി പത്തായത്തിൽ കയറി. തോലനും അമ്മയും അടുക്കളയിലായിരുന്നതിനാൽ ആരും കാണുകയില്ലെന്നു് വിചാരിച്ചാണു് അവൾ ആ തരം നോക്കി പത്തായത്തിൽ കയറിയതു്. എങ്കിലും തോലൻ അതു കണ്ടു. ബ്രഹ്മചാരികൾ ഉണ്ടിരിക്കുമ്പോൾ മിണ്ടരുതെന്നും അഥവാ വല്ലതും സംസാരിക്കുകയാണെങ്കിൽ അതു് സംസ്കൃതത്തിലേ ആകാവൂ എന്നും മലയാള ബ്രാഹ്മണരുടെ ഇടയിൽ ഒരു ചട്ടമുണ്ടു്. തോലനു് സംസ്കൃതഭാ‌ഷാജ്ഞാനമില്ലായിരുന്നതിനാൽ ഒരു സമയം അദ്ദേഹം കണ്ടാലും തത്ക്കാലമൊന്നും മിണ്ടുകയില്ലെന്നുള്ള വിചാരവും ചക്കിക്കു് ഉണ്ടായിരുന്നു. എന്നാൽ തോലൻ ഇതു കണ്ടിട്ടു മിണ്ടാതെയിരുന്നില്ല. അദ്ദേഹത്തിനു ഗീർവ്വാണഭാ‌ഷാജ്ഞാനമില്ലായിരുന്നുവെങ്കിലും തൽക്കാലാവശ്യത്തിനായി അദ്ദേഹം തന്റെ യുക്തികൊണ്ടും ബുദ്ധികൊണ്ടും ചില വാക്കുകൾ സൃഷ്ടിച്ചാണു് സംസാരിച്ചതു്. അതു് ‘പനസി ദശായാം പാശി’ എന്നായിരുന്നു. പനസം എന്നു പറഞ്ഞാൽ ചക്ക എന്നും ദശ എന്നു പറഞ്ഞാൽ പത്തു് എന്നും പാശം എന്നു പറഞ്ഞാൽ കയറു് എന്നും അർത്ഥമുള്ളതിനാൽ പനസി എന്നു പറഞ്ഞാൽ ചക്കി എന്നും ദശായാം എന്നു പറഞ്ഞാൽ പത്തായത്തിലെന്നും പാശി എന്നു പറഞ്ഞാൽ കയറി എന്നും അർത്ഥം സിദ്ധിക്കുമെന്നു യുക്തികൊണ്ടു് നിശ്ചയിച്ചാണു് അദ്ദേഹം ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞതു്. തോലന്റെ അമ്മയും പുത്രനെപ്പോലെത്തന്നെ ബുദ്ധിയും യുക്തിയുമുള്ള കൂട്ടത്തിലായിരുന്നു. അതിനാൽ ആ അന്തർജനം പുത്രൻ പറഞ്ഞതിന്റെ അർത്ഥം മനസ്സിലാക്കുകയും ഉടൻ ഓടിച്ചെന്നു് ചക്കിയുടെ കളവു് കണ്ടുപിടിക്കുകയും ചെയ്തുഎങ്കിലും ‘ഇനി മേലാൽ ഇങ്ങനെ ചെയ്യരുതെ’ന്നും പറഞ്ഞു ശാസിച്ചതല്ലാതെ ആ അന്തർജനം ചിരപരിചിതയും അനന്യശരണയുമായിരുന്ന ആ വൃ‌ഷലിയെ ഉപേക്ഷിച്ചില്ല. അതിനാൽ അവൾ പിന്നെയും യഥാപൂർവ്വം അവിടെത്തന്നെ താമസിച്ചു. എങ്കിലും അക്കാലം മുതൽ അന്തർജനവും തോലനും പ്രത്യേകം സൂക്ഷിച്ചു് തുടങ്ങിയതുകൊണ്ടു് അവൾക്കു് അവിടെനിന്നു് ഒന്നും മോഷ്ടിച്ചെടുക്കാൻ തരമില്ലാതെയായിത്തീർന്നു. അതിനാലവൾ, ‘ബ്രഹ്മചാരിയെ ഏതു വിധവും സ്വാധീനപ്പെടുത്തണം. ഇദ്ദേഹത്തിന്റെ സഹായം കൂടാതെ ഇവിടെനിന്നും യാതൊന്നും കൈക്കലാക്കുവാൻ സാധിക്കയില്ല’ എന്നു വിചാരിച്ചു് അദ്ദേഹത്തെ വശപ്പെടുത്താൻ ഉത്സാഹിച്ചു് തുടങ്ങി. ഈ ആഗ്രഹം സാധിക്കുന്നതിനായി അവൾ പ്രയോഗിച്ച ഉപായങ്ങൾ ഗൂഡമായി ചില നർമ്മാലാപങ്ങളും ശൃംഗാരചേഷ്ടകളും മറ്റുമായിരുന്നു. ആദ്യ കാലത്തു് ഇവകൊണ്ടു് വിശേ‌ഷിചു ഫലമൊന്നും ഉണ്ടായില്ല. എങ്കിലും ക്രമേണ തോലനു പ്രായം കൂടിവരികയും അതോടുകൂടി അദ്ദേഹത്തിനു ചക്കിയുടെ ചേഷ്ടകളിലും നാട്യങ്ങളിലും രഹസ്സല്ലാപങ്ങളിലും ഒരു കൗതുകം ജനിക്കുകയും ചെയ്തു. പതിനാറു വയസ്സാകാതെ സമാവർത്തനം കഴിച്ചുകൂടാ എന്നാണല്ലോ മലയാള ബ്രാഹ്മണരുടെ നിയമം. ഈ ബ്രഹ്മചാരി പതിനാറു വയസ്സാകുന്നതിനു് മുമ്പു് തന്നെ മന്മഥാക്രാന്തഹൃദയനായിത്തീരുകയും ചക്കിയുടെ അപാംഗവലയിലകപ്പെടുകയും അങ്ങനെ ബ്രഹ്മചര്യവ്രതത്തിനു ഭംഗം വരുത്തുകയും അതു പലരും അറിയുന്നതിനു് ഇടയാവുകയും ചെയ്തു. ഇതിനു വിധിപ്രകാരം പ്രായശ്ചിത്തവും മറ്റും ചെയ്യിച്ചു് അദ്ദേഹത്തെ ശുദ്ധീകരിച്ചെടുക്കുന്നതിനു് അദ്ദേഹത്തിനു് അച്ഛനും മറ്റും ജീവിച്ചിരിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നില്ലല്ലോ. എന്നു മാത്രമല്ല, അദ്ദേഹം തരം കിട്ടുമ്പോഴെല്ലാം എല്ലാവരെയും പരിഹസിക്കാറുമുണ്ടായിരുന്നതുകൊണ്ടു് സ്വജനങ്ങൾക്കൊക്കെ അദ്ദേഹത്തോടു വിരോധവുമുണ്ടായിരുന്നു. അതിനാൽ എല്ലാവരും കൂടി അദ്ദേഹത്തെ ഭ്രഷ്ടനാക്കിക്കളഞ്ഞു. സമാവർത്തനത്തിന്റെ കാലമായിട്ടും ആരും അതു് നടത്താതെയിരിക്കുകയും നടത്തുകയില്ലെന്നു് തീർച്ചയാവുകയും ചെയ്തപ്പോൾ അദ്ദേഹം സ്വയമേവ അദ്ദേഹത്തിന്റെ കഴുത്തിൽക്കിടന്നിരുന്ന തോൽ പറിച്ചു കളഞ്ഞു. അങ്ങനെയായിരുന്നു അദ്ദേഹത്തിന്റെ സമാവർത്തനം. ബ്രാഹ്മണകുമാരന്മാരെ ഉപനയിക്കുമ്പോൾ പൂണൂലോടു കൂടി തോലും (കൃ‌ഷ്ണാജിനവും) ഇടുക പതിവുണ്ടല്ലോ. അതിനാൽ ബ്രഹ്മചാരികളെ തോലിട്ട ഉണ്ണി എന്നും ചിലർ പരിഹാസമായിട്ടു് തോലൻ എന്നും പറയാറുണ്ടു്. ആ തോൽ എടുത്തുകളയുന്നതു് സമാവർത്തന സമയത്താണു് . ഈ ഉണ്ണിക്കു് തോൽ ഇട്ടതല്ലാതെ മുറപ്രകാരം എടുത്തു് കളയുകയുണ്ടായില്ലല്ലോ. അതുകൊണ്ടും സ്വയമേവ തോൽ പറിച്ചു് കളഞ്ഞതുകൊണ്ടും അദ്ദേഹത്തെ എല്ലു്ലാവരും തോലൻ എന്നു പറഞ്ഞു തുടങ്ങുകയും ആ പേരുതന്നെ ക്രമേണ സ്ഥിരപ്പെടുകയും അതിനാൽ അദ്ദേഹത്തിന്റെ സാക്ഷാൽ പേർ എന്തായിരുന്നുവെന്നു കാലാന്തരത്തിൽ ആർക്കും നിശ്ചയമില്ലാതെയായിത്തീരുകയും ചെയ്തു. ഭ്രഷ്ടനായിപ്പോയ അദ്ദേഹത്തിനു സ്വജനങ്ങളായിട്ടുള്ളവരാരും പെണ്ണിനെ കൊടുക്കാഞ്ഞിട്ടാണു് അദ്ദേഹം വിവാഹം കഴിക്കാതെയിരിക്കുകയും അദ്ദേഹത്തിന്റെ വംശം നശിച്ചുപോവുകയും ചെയ്തതെന്നു് വിശേ‌ഷിച്ചു പറയണമെന്നില്ലല്ലോ. ആരും പെണ്ണിനെ കൊടുക്കുകയില്ലെന്നു തീർച്ചയായപ്പോൾ ചക്കിയെത്തന്നെ അദ്ദേഹം ഭാര്യയായി സ്വീകരിച്ചു. അനന്തരം തോലൻ യഥാക്രമം വിദ്യാഭ്യാസം ചെയ്യുകയും അചിരേണ വലിയ വിദ്വാനും മഹാകവിയുമായിത്തീരുകയും ചെയ്തു. എങ്കിലും അദ്ദേഹത്തിന്റെ പ്രകൃതിസിദ്ധമായുള്ള പരിഹാസശീലത്തിനും ഫലിതോക്തിക്കും യാതൊരു ഭേദവും വന്നില്ല. ചക്കിയെക്കുറിച്ചുതന്നെ അദ്ദേഹം വർണ്ണിച്ചു പല ശ്ലോകങ്ങളുണ്ടാക്കിയിട്ടുണ്ടു്. അവയിൽ ചിലതു താഴെ ചേർക്കുന്നു: ‘അന്നൊത്ത പോക്കീ! കുയിലൊത്ത പാട്ടീ! തേനൊത്ത വാക്കീ! തിലപു‌ഷ്പമൂക്കീ! ദരിദ്രയില്ലത്തെ യവാഗുപോലെ നീണ്ടിട്ടിരിക്കും നയനദ്വയത്തീ!’ ഈ ശ്ലോകം ചക്കിക്കു് ഒട്ടും സന്തോ‌ഷകരമായില്ല. ‘എന്നെ പോക്കീ, പാട്ടീ, വാക്കീ, മൂക്കീ എന്നും മറ്റും പറയരുതു്’ എന്നവൾ പറഞ്ഞു. അതിനാൽ തോലൻ നല്ല ഭംഗിയുള്ള പദങ്ങൾ ചേർത്തു പിന്നെയൊരു ശ്ലോകമുണ്ടാക്കി. അതു്: ‘അർക്കശു‌ഷ്കഫലകോമളസ്തനീ! ശർക്കരാസദൃശ ചാരുഭാ‌ഷിണീ! തന്ത്രിരിണീദല സമാന ലോചനേ! സിന്ധുരേന്ദ്രരുചിരാമലദ്യുതേ! ഇതു് ചക്കിക്കു് നല്ലപോലെ ബോധിച്ചു. ചക്കി കേവലം വിഡ്ഢിയായിരുന്നുവെന്നും ശ്ലോകങ്ങളുടെ അർത്ഥം മനസ്സിലാക്കാൻ അവൾക്കു ശക്തിയില്ലായിരുന്നുവെന്നും വിശേ‌ഷിച്ചു പറയണമെന്നില്ലല്ലോ. തോലകവി ചക്കിയെ വർണ്ണിച്ചുണ്ടാക്കിയ മറ്റൊരു ശ്ലോകവും താഴെ ചേർക്കുന്നു: ‘മുളഞ്ഞാസന സൃഷ്ടീങ്കൽ വിളങ്ങും ചേർജലോചനേ! പൊതിപ്പെണ്ണച്ചനോടൊത്ത മാർജദ്വന്ദം വിരാജതേ!’ ചില ആശാന്മാർ ‘വിരിഞ്ചഃ കമലാസനഃ’ എന്നുള്ളതു് ‘വിരിംചക്കമലാസന’ എന്നു ചൊല്ലിക്കൊടുത്തു് കുട്ടികളെ പഠിപ്പിക്കുന്നതുകേട്ടിട്ടു് ആ ആശാന്മാരെ പരിഹസിക്കാനും തന്റെ യുക്തി കാണിക്കാനും കൂടിയാണു് തോലൻ ഈ ശ്ലോകമുണ്ടാക്കിയതു്. ചക്കമലാസനനൻ ചക്കയുടെ മലം ആസനമായിട്ടുള്ളവൻ. ചക്കയുടെ മലം മുളഞ്ഞു്. ‘വിരിഞ്ചഃ കമലാസനഃ’ എന്നുള്ളതു് ബ്രഹ്മാവിന്റെ പര്യായങ്ങളാണല്ലോ. ബ്രഹ്മാവിനെ ‘ചക്കമലാസനൻ’ എന്നു പറയാമെങ്കിൽ ‘മുളഞ്ഞാസനൻ’ എന്നും പറയാമെന്നാണു് തോലന്റെ യുക്തി. ചേർ = പങ്കം. ചേർജം എന്നു പറഞ്ഞാൽ പങ്കജം എന്നർത്ഥം. കാളപ്പുറത്തു് കെട്ടിയിടുന്ന ചുമടിനു് പൊതിയെന്നു് പറയാറുണ്ടല്ലോ. അപ്പോൾ കാളപ്പുറത്തിരിക്കുന്നതിനു് പൊതിയെന്നു് പറയാമെന്നു് സിദ്ധിക്കുന്നു. ശിവനും കാളപ്പുറത്തിരിക്കുമല്ലോ. അതിനാൽ ശിവനെയും പൊതിയെന്നു പറയാം. ആ പൊതിയുടെ പെണ്ണു് ശ്രീപാർവതി. ശ്രീപാർവതിയുടെ അച്ചൻ (അച്ഛൻ) ഹിമവാൻ. അപ്പോൾ ‘പൊതിപ്പെണ്ണച്ചനോടൊത്തു്’ എന്നു പറഞ്ഞാൽ ‘പർവത തുല്യമായ’ എന്നർത്ഥം. മാർജം മാറിൽ ജനിച്ചതു്. സ്തനം എന്നു താൽപര്യം. ഉരോജം, വക്ഷോജം ഇത്യാദി എന്നപോലെ. ഈ ശ്ലോകവും ചക്കിക്കു് ഏറ്റവും സന്തോ‌ഷകരമായിരുന്നതിനാൽ ഒരു ശ്ലോകം കൂടിയുണ്ടാക്കണമെന്നു് അവൾ പറയുകയും ഉടനെ തോലകവി താഴെക്കാണുന്ന പ്രകാരം ഒരു ശ്ലോകമുണ്ടാക്കിച്ചൊല്ലുകയും ചെയ്തു. ‘വക്ത്രാംഭോജം തു കൈലാസവദിദമളകാ- ലംകൃതം, കൊങ്കയുഗ്മം വൃത്രാരാതേഃ കഠോരം കുലിശമിവപരി ച്ഛിന്നസാരം ഗിരീണാം. മധ്യം മത്തേഭവത്തേ പിടിയിലമരുവൊ ന്നെത്രയും ചിത്രമോർത്താൽ മുഗ്ദ്ധേ, മൽപ്രാണനാഥേ, വപുരുദധിരിവാ ബ്ഭാതി ലാവണ്യപൂർണ്ണം.’ ഇങ്ങനെ ചക്കിയുടെ ആവശ്യപ്രകാരവും അല്ലാതെയും ശൃംഗാരഹാസ്യരസ പ്രധാനങ്ങളും ഫലിതമയങ്ങളുമായിട്ടുള്ള അനേകം ശ്ലോകങ്ങൾ തോലകവി ഉണ്ടാക്കീട്ടുണ്ടു്. എല്ലാത്തിന്റെയും രീതി ഇതു തന്നെ. തോലകവിയുടെ ഭക്തിരസപ്രധാനങ്ങളായ ശ്ലോകങ്ങൾ ഫലിതമയങ്ങളും യുക്തികൊണ്ടു് അർത്ഥം ഗ്രഹിക്കേണ്ടുന്നവയുമാണു്. രീതി കാണിക്കാനായി ഒരു ശ്ലോകം താഴെ ചേർക്കുന്നു: ‘പല്ലിത്തോലാടയാം യസ്യ യസ്യ പന്ത്രണ്ടര പ്രിയ കോണച്ചേട്ടാഭിധാനസ്യ അർദ്ധാർദ്ധം പ്രണതോസ്മ്യഹം.’ പല്ലിനു സംസ്കൃതത്തിൽ ദന്തമെന്നു പറയുമല്ലോ. അപ്പോൾ പല്ലി എന്നു പറഞ്ഞാൽ ദന്തി ആന എന്നർത്ഥം. പന്തു്രണ്ടര ആറു്. ഗംഗ എന്നു താൽപര്യം. കോണു് = മുക്കു്. ചേട്ടൻ = അണ്ണൻ. കോണചേട്ടൻ = മുക്കണ്ണൻ. അർദ്ധാർദ്ധം = അർദ്ധത്തിന്റെ അർദ്ധം. അർദ്ധം = പകുതി. അര എന്നു താൽപര്യം. അതിന്റെ അർദ്ധം കാൽ = പാദം എന്നർത്ഥം. ആനത്തോൽ വസ്ത്രമായും ഗംഗ ഭാര്യയായും മുക്കണ്ണൻ എന്നു പേരോടുകൂടിയവനുമായിരിക്കുന്ന അവന്റെ പാദത്തെ ഞാൻ നമസ്കരിക്കുന്നു എന്നു് ആകപ്പാടെയുള്ള അർത്ഥം. തോലകവി ശിവനെക്കുറിച്ചുതന്നെ മറ്റൊരു വന്ദനശ്ലോകമുണ്ടാക്കിയിട്ടുണ്ടു്. അതും താഴെ ചേർക്കുന്നു: ‘മാരാരേ, തവ ദാസോഹം വാരി യസ്യ ജടാന്തരേ യം പ്രാഹുരവ്യയം നിത്യം തന്തു്രിണേത്രം നമാമ്യഹം.’ കേവലം സംസ്കൃതഭാ‌ഷയിലുള്ള ഈ ശ്ലോകത്തിലും അദ്ദേഹം മാരാർ, വാരിയർ, എമ്പ്രാൻ, തന്ത്രി എന്നിവരുടെ പേരുകൾ വരുത്തിയിരിക്കുന്നു. ഇതും ഒരുവക ഫലിതമാണല്ലോ. പരപരിഹാസാർത്ഥമായിട്ടും തോലകവി അനേകം ശ്ലോകങ്ങളുണ്ടാക്കീട്ടുണ്ടു്. ‘ഒന്നായ്ച്ചേർക്കയുമാം പദങ്ങളിടവിട്ടെങ്ങെങ്കിലും ചേർത്തിടാം’ എന്നാണല്ലോ സംസ്കൃതനിയമം. ആ നിയമവും പ്രാസം, യമകം മുതലായ ശബ്ദഭംഗിക്കും പാദപൂരണത്തിനും മറ്റുമായി നിരർത്ഥകങ്ങളും അനാവശ്യകങ്ങളുമായ പദങ്ങൾ പ്രയോഗിക്കുന്നതും തോലകവിക്കു് ഇഷ്ടമല്ല. അങ്ങനെ പ്രയോഗിക്കുന്നവരെ ആക്ഷേപിച്ചു് തോലകവി ഉണ്ടാക്കീട്ടുള്ള ചില ശ്ലോകങ്ങളും താഴെ ചേർക്കുന്നു: ഥപ്രഥനന്ദാനന്ദം പദദ്വയം നാത്ര ജനിതനന്ദാനന്ദം തനയം വന്ദേ വക്യാ നിരന്വയം ദലിതദാനവന്ദേവക്യാഃ ഈ ശ്ലോകത്തിൽ ഥപ്രഥനം, ദാനന്ദം, വക്യാഃ ഈ മൂന്നു പദങ്ങൾ നിരർത്ഥങ്ങളും യമകത്തിനായിട്ടു് മാത്രം ചേർത്തിട്ടുള്ളവയുമാണു് . ശേ‌ഷമുള്ള പദങ്ങൾകൊണ്ടു് മാത്രമേ കാര്യമുള്ളു. ആവശ്യമില്ലാത്ത പദങ്ങളോടു് ചേർത്തുതന്നെ ‘പദദ്വയം നാത്ര’ എന്നും ‘നിരന്വയം’ എന്നും പ്രയോഗിച്ചു് അവ അനാവശ്യകങ്ങളാണെന്നു സൂചിപ്പിക്കുകയും ചെയ്തിരിക്കുന്നു. അതും ഒരു സാമർത്ഥ്യമാണല്ലോ. ഇനി ഇതുപോലെത്തന്നെ വേറൊരു ശ്ലോകം: ‘ഉത്തി‌ഷ്ഠോത്തി‌ഷ്ഠ രാജേന്ദ്ര മുഖം പ്രക്ഷാളയസ്വ ടഃ ഏഷഖ ആഹ്വയതേ കുക്കു ച വൈ തു ഹി ച വൈ തു ഹി’ ഇവിടെ ‘കുക്കു’ എന്നുള്ളതിനോടു് ‘ടഃ’ എന്നുകൂടിച്ചേർത്തു് അന്വയിക്കണം. പദങ്ങളെ അങ്ങുമിങ്ങുമായി പ്രയോഗിക്കാമെങ്കിൽ അക്ഷരങ്ങളെയും അങ്ങനെ പ്രയോഗിക്കാം എന്നാണു്‌ തോലകവിയുടെ അഭിപ്രായം. അപ്രകാരം തന്നെ ‘ച, വൈ, തു, ഹി ഇത്യാദി അനാവശ്യകങ്ങളായിട്ടുള്ള അവ്യയപദങ്ങൾ അങ്ങുമിങ്ങുമായി ഇടയ്ക്കിടയ്ക്കു് ചേർത്തു് പ്രയോഗിക്കുന്നതെന്തിനു്? എല്ലാംകൂടി ഒരുമിച്ചിരിക്കട്ടെ. ആവശ്യം പോലെ ഓരോ പദങ്ങൾ എടുത്തു് അന്വയിക്കാമല്ലോ’ എന്നു വിചാരിച്ചാണു് തോലകവി ആ വക പദങ്ങൾ കൊണ്ടുതന്നെ നാലാം പാദം തീർത്തതു്. അനാവശ്യങ്ങളും അനർത്ഥങ്ങളുമായ പദങ്ങളെ ഔചിത്യം കൂടാതെ പ്രയോഗിക്കുന്ന കവികൾക്കു് ഈ ആക്ഷേപങ്ങൾ മർമഭേദകങ്ങളായിരിക്കുമല്ലോ. അന്യരുടെ കൃതികൾക്കു് കുറ്റവും കുറവും പറയുന്നവർ ധാരാളവും നിരാക്ഷേപമായി കവനം നിർമിക്കുവാൻ കഴിയുന്നവർ ലോകത്തിൽ ചുരുക്കവുമാണല്ലോ. എന്നാൽ തോലകവി അന്യന്മാരുടെ കൃതികളെ ആക്ഷേപിക്കുന്നതിനും അന്യന്മാർ ആക്ഷേപിക്കാത്തവിധത്തിൽ കാവ്യങ്ങൾ നിർമിക്കുന്നതിനും കഴിയുന്ന ആളായിരുന്നു. അദ്ദേഹം അന്വയ ക്രമത്തിനു പദങ്ങൾ ചേർത്തും അനാവശ്യപദങ്ങൾ കൂടാതെയും കാവ്യം നിർമിച്ചിട്ടുണ്ടു്. അതിലുള്ള ശ്ലോകങ്ങളിൽ ഏറ്റവും പ്രസിദ്ധമായിട്ടുള്ള ഒന്നു താഴെ ചേർക്കുന്നു. ‘സ്വർജാലികാനിർജരനിർഝരിണ്യാം തദീയസൗധാഗ്രജു‌ഷാം വധൂനാം ആലോലനേത്രപ്രകരം നിരീക്ഷ്യ ഝ‌ഷഭ്രമാർജാലശതം ക്ഷിപന്തി.’ ഈ കാവ്യം കൂടി ഉണ്ടാക്കിക്കഴിഞ്ഞപ്പോഴേക്കും തോലകവി വിശ്വവിശ്രുതനായിത്തീർന്നു. അദ്ദേഹത്തെ ‘തോലൻ’ എന്നു പറഞ്ഞിരുന്ന അസൂയാലുക്കളായ വിരോധികൾ പോലും ‘തോലകവി’ എന്നുതന്നെ പറഞ്ഞുതുടങ്ങുകയും ചെയ്തു. ഇങ്ങനെയിരുന്ന കാലത്താണു് കുലശേഖരവർമ്മാവെന്നു് പ്രസിദ്ധനായിരുന്ന ചേരമാൻ പെരുമാൾ സംസ്കൃതനാടകങ്ങൾ ചാക്യാന്മാരെക്കൊണ്ടു് അരങ്ങേറ്റം കഴിപ്പിക്കുവാൻ ഉത്സാഹിച്ചു് തുടങ്ങിയതു്. അദ്ദേഹം ആദ്യംതന്നെ ചാക്യാന്മാരെക്കൊണ്ടു് അരങ്ങേറ്റം കഴിപ്പിക്കാനുത്സാഹിച്ചതു് ശാകുന്തളം നാടകമാണു്. അരങ്ങേറ്റത്തിനു സൂതന്റെ വേ‌ഷം ധരിച്ച ചാക്യാർ ‘രാജാനം മൃഗഞ്ചാവലോക്യ’ (മൃഗമതിനെയുമാത്തചാപനാകും ജഗദഭിവന്ദ്യ ഭവാനെയും വിലോക്യ) എന്നുള്ള ഭാഗം യഥാക്രമം അഭിനയിച്ചപ്പോൾ ആ ചാക്യാരുടെ കണ്ണു പൊട്ടിപ്പോവുകയാൽ അരങ്ങേറ്റം നടന്നില്ല. പിന്നെ പെരുമാൾ അഭി‌ഷേകം, തപതീസംവരണം, സുഭദ്രാധനഞ്ജയം ഇങ്ങനെ മൂന്നു നാടകങ്ങൾ സ്വയമേ നിർമിക്കുകയും അവ ഉടനെ ചാക്യാന്മാരെക്കൊണ്ടു് അരങ്ങേറ്റം കഴിപ്പിക്കണമെന്നു് നിശ്ചയിക്കുകയും ചെയ്തു. ആ മൂന്നു നാടകങ്ങളിൽ ഒടുവിലുണ്ടാക്കിയ സുഭദ്രാധനഞ്ജയമാണു് പെരുമാൾക്കു് അധികം ബോധിച്ചതു്. അതിനാൽ അതു തന്നെ ആദ്യം അരങ്ങേറ്റം കഴിപ്പിക്കണമെന്നു് അദ്ദേഹം നിശ്ചയിച്ചു. എങ്കിലും അതു വിദ്വാന്മാരെ ഒന്നു കേൾപ്പിച്ചിട്ടു വേണം ചാക്യാന്മാരെ ഏൽപിക്കാനെന്നു് അദ്ദേഹത്തിനു തോന്നി. ‘ആപരിതോ‌ഷാദ്വി ദു‌ഷാം ന സാധു മന്യേ പ്രയോഗവിജ്ഞാനം’ എന്നുണ്ടല്ലോ. അതിനാൽ ചേരമാൻ പെരുമാൾ ഒരു ദിവസം തന്റെ സദസ്യന്മാരും സമീപസ്ഥന്മാരുമായ വിദ്വാന്മാരെയെല്ലാം വിളിച്ചുകൂട്ടി. ആ സദസ്സിൽ തോലകവിയും ചെന്നു ചേർന്നിരുന്നു. ആ സഭാവാസികളെ ചേരമാൻ പെരുമാൾ സുഭദ്രാധനഞ്ജയം സ്വയമേവ വായിച്ചു കേൾപ്പിക്കാനാരംഭിച്ചു. ഒന്നാമങ്കം കഴിഞ്ഞു രണ്ടാമങ്കം വയിച്ചുതുടങ്ങിയപ്പോൾ തന്നെ തോലകവി കുറേശ്ശെ വിറച്ചു തുടങ്ങി. രണ്ടാമങ്കം ഏകദേശം പകുതിയായപ്പോൾ തോലകവി അത്യുച്ചത്തിൽ അട്ടഹസിച്ചുകൊണ്ടും ‘അയ്യോ, എനിക്കു സഹിക്കാൻ വയ്യേ’ എന്നു പറഞ്ഞുകൊണ്ടു് ചാടിയെണീറ്റുനിന്നു വെളിച്ചപ്പാടിനെപ്പോലെ തുള്ളിത്തുടങ്ങി. സദസ്യരെല്ലാം പരിഭ്രമിച്ചു് എണീക്കുകയും ‘ആരാണു്? കാര്യമെന്താണു്?’ എന്നും മറ്റും ചോദിക്കുകയും ചെയ്തു. അപ്പോൾ തോലകവി ‘ഞാൻശാകുന്തളം നാടകമാണു്. എനിക്കുള്ള അർത്ഥകൽപ്പനകളും ഛായയുമെല്ലാമപഹരിച്ചു് സുഭദ്രാധനഞ്ജയത്തിനു് കൊടുത്തിരിക്കുന്നു. ഇതെനിക്കു് സഹിക്കാവുന്നതല്ല’ എന്നു പറഞ്ഞു. ഇതു കേട്ടപ്പോൾ ഇതു തോലകവി ചേരമാൻ പെരുമാളെ പരിഹസിക്കാനായിട്ടെടുത്ത വിദ്യയാണെന്നു് സദസ്യർക്കു മനസ്സിലാവുകയും ചിലർ മനസ്സറിയാതെ പൊട്ടിച്ചിരിച്ചുപോവുകയും ഏതാനും പേർ തങ്ങൾക്കു വന്ന ചിരി പെരുമാളെ ഭയപ്പെട്ടു് ഉള്ളിൽ ഒതുക്കുകയും ചെയ്തു. പെരുമാൾ ഏറ്റവും വി‌ഷണ്ണനായിത്തീർന്നു് എന്നുള്ളതു് പറയണമെന്നില്ലല്ലോ. അദ്ദേഹം ശേ‌ഷം വായിക്കാൻ ശക്തനാകാതെ ലജ്ജാവനതമുഖനായി അവിടെനിന്നു് എണീറ്റുപോയി. ഉടനെ തോലകവിയുടെ തുള്ളൽ നിൽക്കുകയും സഭാവാസികളെല്ലാവരും പിരിഞ്ഞു പോവുകയും ചെയ്തു. അന്നു രാത്രിയിൽ കിടന്നിട്ടു ചേരമാൻ പെരുമാൾക്കു് ഉറക്കം വന്നില്ല. തന്റെ നാടകങ്ങൾ വിദ്വജ്ജനങ്ങൾക്കു രുചിക്കയും അവയ്ക്കു പ്രസിദ്ധിയും പ്രചാരവും സിദ്ധിക്കുകയും ചെയ്യുന്നതിനു് എന്താണു് വേണ്ടതെന്നു് അദ്ദേഹം വളരെ നേരം വിചാരിച്ചു നോക്കീട്ടും ശരിയായ മാർഗ്ഗമൊന്നും കണ്ടില്ല. ഒടുക്കം തോലകവിയെ തന്നെ വരുത്തി ആലോചിക്കാമെന്നു നിശ്ചയിച്ചു. ചേരമാൻ പെരുമാൾ ആ രാത്രിയിൽത്തന്നെ ആളയച്ചു തോലകവിയെ ഗൂഢമാമായി തന്റെ അടുക്കൽ വരുത്തി അദ്ദേഹത്തിന്റെ അഭിപ്രായപ്രകാരം നാടകാഭിനയത്തിനുവേണ്ടുന്ന മുറകളെല്ലാം വ്യവസ്ഥപ്പെടുത്തി. വിദൂ‌ഷകനുള്ള നാടകങ്ങൾ അഭിനയിക്കുന്നതിനു് ആദ്യം തന്നെ വിദൂ‌ഷകവേ‌ഷധാരിയായ ഒരു നടൻ പ്രവേശിച്ചു വിവാദു തീർത്തു എന്നും വിനോദം, വഞ്ചനം, അശനം, രാജസേവ എന്നീ പുരു‌ഷാർത്ഥങ്ങൾ സാധിച്ചു എന്നും പറയണമെന്നും അവയ്ക്കും നാടക ങ്ങളിലെ വിദൂ‌ഷകന്റെ വാക്യങ്ങൾക്കു പകരമായിട്ടും മണിപ്രവാളമായും മറ്റു ചിലശ്ലോകങ്ങൾ കൂടി വേണമെന്നും മറ്റുമാണു് അവർ വ്യവസ്ഥപ്പെടുത്തിയതു്. ആ വക ശ്ലോകങ്ങളെല്ലാമുണ്ടാക്കുന്നതിനു് ചേരമാൻ പെരുമാൾ തോലകവിയെത്തന്നെ ഏൽപിക്കുകയും അദ്ദേഹം ഉണ്ടാക്കിക്കൊടുക്കുകയും ചെയ്തു. Chap74pge601.png വിവാദുതീർക്കുക എന്നുവെച്ചാൽ അനധീതമംഗലം ഗ്രാമക്കാരും പെരുംതൃക്കോവിലെന്ന ക്ഷേത്രത്തിലെ ഊരാളന്മാരുമായ മേയ്ക്കാന്തല, കിഴക്കാന്തല എന്നു രണ്ടുകൂട്ടർ തമ്മിലുള്ള അധികാരത്തർക്കം തീർക്കുകയാണു് . ഇതിൽ ഊരാളന്മാർ, സമുദായം, ശാന്തിക്കാർ, വാരിയർ, മാരാരു് മുതലായ ക്ഷേത്രാധികാരികളുടെയും ക്ഷേത്രസംബന്ധികളുടെയും ചാക്യാർ, നമ്പ്യാർ മുതലായവരുടെയും സ്വഭാവങ്ങളെ വർണ്ണിച്ചു് അനവധി ശ്ലോകങ്ങൾ തോലകവി ഉണ്ടാക്കി. വിനോദം എന്നതു് ഈ ഊരാളന്മാർ മുതലായവരെല്ലാംകൂടി ‘ഭ്രമരികുലകോലാഹലത്തുണ്ണിമഞ്ജരി’ എന്നൊരു വേശ്യാസ്ത്രീയുടെ അടുക്കൽച്ചെന്നു് തൃതീയപുരു‌ഷാർത്ഥം സാധിക്കുകയാണു്. ഇതിനു് സ്ത്രീകളുടെ സ്വഭാവങ്ങളെ വർണ്ണിച്ചും വളരെ ശ്ലോകങ്ങൾ തോലകവി നിർമ്മിച്ചു. വഞ്ചനം എന്നതു് വിനോദം സാധിക്കാൻ പോയവരിൽ ഒരാൾ ഉണ്ണിമഞ്ജരിയുടെ വെള്ളിക്കരണ്ടകം മോഷ്ടിച്ചു് ആരുമറിയാതെ വായിലാക്കി കൊണ്ടുപോന്നു എന്നുള്ളതാണു്. അതിനു് അധികം വിസ്താരവും വർണ്ണനയുമൊന്നുമില്ല. പിന്നെ അശനം എന്നതു് ണ്ഠീം ണ്ഠീം നായ്ക്കരുടെ പന്ത്രണ്ടാം മാസസദ്യ ഇവർ പോയി ഉണ്ടു് എന്നുള്ളതാണു്. ഇതു വളരെ കേമമാക്കി. സദ്യയുടെ ഓരോ വിഭവങ്ങളെയും പ്രത്യേകം പ്രത്യേകം വിവരിച്ചും വർണ്ണിച്ചും വളരെ ശ്ലോകങ്ങൾ കവി ഉണ്ടാക്കി. ഇങ്ങനെ മൂന്നു പുരു‌ഷാർത്ഥങ്ങൾ സാധിച്ചുകഴിഞ്ഞാൽ പിന്നെ രാജസേവയായി. അതിനു് ഈ ഊരാളന്മാർ മുതലായവരിൽ സമർത്ഥനായ ഒരാളെ തിരഞ്ഞെടുത്തു് അയയ്ക്കുകയാണു്. അയാൾ, പിന്നീടഭിനയിക്കാൻ നിശ്ചയിച്ചിരിക്കുന്ന നാടകമേതോ അതിലെ കഥാനായകനായ രാജാവിനെ സേവിച്ചു താമസിച്ചു എന്നു പറഞ്ഞു് നാടകവുമായി സംബന്ധം വരുത്തണം. നാടകത്തിലെ വിദൂ‌ഷകനായിത്തീരുന്നതും അയാൾ തന്നെയാണു്. ഈ നാലാമത്തെ പുരു‌ഷാർത്ഥം പറയുന്നതിനും രാജാക്കന്മാരുടെ സ്വഭാവങ്ങളെ വർണ്ണിച്ചു് അനവധി ശ്ലോകങ്ങൾ തോലകവി ഉണ്ടാക്കി. വിവാദു തീർത്തതായും പുർ‌ഷാർത്ഥങ്ങൾ സാധിച്ചതായും പറയുന്നതിലേക്കായി തോലകവി ഉണ്ടാക്കിയ ശ്ലോകങ്ങളെല്ലാം സരസങ്ങളും ഫലിതഭരിതങ്ങളുമാണു് . അവയിൽ മിക്കവയും മണിപ്രവാളങ്ങളും ചിലതു സംസ്കൃതങ്ങളുമാണു്. ഭർത്തൃഹരി മുതലായവയിൽനിന്നും ചില ശ്ലോകങ്ങൾ ഈ ആവശ്യത്തിലേക്കായി അദ്ദേഹം യഥോചിതം എടുത്തു് ചേർത്തിട്ടുമുണ്ടു്. തോലകവി ഉണ്ടാക്കീട്ടുള്ള ശ്ലോകങ്ങൾ കേട്ടാൽ പ്രത്യേകമറിയാം. അവയുടെ രസികത്വം ഒന്നു വേറെ തന്നെയാണു്. മേൽപറഞ്ഞ ചടങ്ങുകളോടും തോലകവിയുടെ സഹായത്തോടും കൂടി ചേരമാൻ പെരുമാൾ തന്റെ നാടകങ്ങളെലാം അരങ്ങേറ്റം കഴിപ്പിക്കുകയും എല്ലാവരും വളരെ രസിക്കുകയും സന്തോ‌ഷിക്കുകയും ചെയ്തു. അപ്പോൾ മാത്രമേ ചേരമാൻ പെരുമാൾക്കു് മുമ്പുണ്ടായ കുണ്ഠിതം നിശ്ശേ‌ഷം തീർന്നുള്ളു. പിന്നെ അദ്ദേഹം തോലകവിക്കു് വളരെ സമ്മാനങ്ങളും മറ്റും കൊടുത്തു് സന്തോ‌ഷിപ്പിച്ചു് അദ്ദേഹത്തിനെ തന്റെ കൂടെത്തന്നെ താമസിപ്പിച്ചു. അനന്തരം ചേരമാൻ പെരുമാൾ നാഗാനന്ദം മുതലായ ചില നാടകങ്ങൾക്കു് കൂടി തോലകവിയെക്കൊണ്ടു് വിദൂ‌ഷകശ്ലോകങ്ങളുണ്ടാക്കിക്കുകയും അവയും ആശ്ചര്യചൂഡാമണി, കല്യാണസഗൗന്ധികം മുതലായി മറ്റു ചില നാടകങ്ങളും കൂടി അരങ്ങേറ്റം കഴിപ്പിക്കുകയും ചെയ്തു. ചാക്യാന്മാർ നാടകങ്ങളിലഭിനയിക്കുന്നതിനു് ചേരമാൻ പെരുമാൾ നിശ്ചയിച്ചിട്ടുള്ള പേരു് ‘കൂടിയാട്ടം’ എന്നാണു് അങ്ങനെതന്നെ ഇപ്പോഴും പറഞ്ഞുവരുന്നു. അതിനു‘ ആകപ്പാടെയുള്ള പേരു് കൂത്തു് എന്നുമാണു്. രസവാസനയും നാട്യസാമർത്ഥ്യവും വേ‌ഷഭംഗിയുമുള്ള ചാക്യാന്മാർ നായകന്റെ ഭാഗവും, മനോധർമ്മവും യുക്തിയും വാഗ്മിത്വവും വാഗ്മാധുര്യവുമുള്ള ചാക്യാന്മാർ വിദൂ‌ഷകന്റെ ഭാഗവും നിർവ്വഹിക്കുന്നതായാൽ കൂടിയാട്ടം കാണാനും കേൾക്കാനും വളരെ നല്ലതാണു് . പക്ഷേ അങ്ങനെയുള്ള ചാക്യാന്മാർ ഇപ്പോൾ ചുരുക്കമാണെന്നേയുള്ളു. വിദൂ‌ഷകനില്ലാത്ത നാടകങ്ങൾ അഭിനയിക്കുന്നതിനു് പുർ‌ഷാർത്ഥങ്ങളും മറ്റും പറയുക പതിവില്ലാത്തതിനാൽ നല്ല ആട്ടക്കാരായിട്ടുള്ള ചാക്യന്മാരുണ്ടായാലും മതി. അതിനും യോഗ്യന്മാരായിട്ടുള്ളവർ വളരെ ചുരുക്കമാണു്. കൂത്തു് ക്ഷേത്രങ്ങളിൽ മാത്രമേ പാടുള്ളൂ എന്നാണു് ചേരമാൻ പെരുമാൾ നിശ്ചയിച്ചിട്ടുള്ളതു്. കൂത്തിനുള്ള വിളക്കിനു വെളിച്ചെണ്ണയും വേ‌ഷം കെട്ടുന്നതിനു് വെളുത്തേടന്റെ മാറ്റും മാലയ്ക്കു ചെത്തിപ്പൂവും വേണമെന്നാണു് നിശ്ചയം. ‘കലിയുഗം മൂക്കുമ്പോൾ ഇല്ലത്തു് കൂത്തും കൊമ്പത്തെണ്ണ(പുന്നക്കായെണ്ണ, പൂവത്തെണ്ണ, മരോട്ടിയെണ്ണ മുതലായവ)യും മണ്ണാത്തി മാറ്റും അശകിൻ പൂവും വേണമെന്നു ജനങ്ങൾ പറഞ്ഞുതുടങ്ങും. അപ്പോൾ നിങ്ങളുടെ അണയലങ്ങൾ (വേ‌ഷം കെട്ടാനുള്ള കോപ്പുകൾ) തിരുവഞ്ചിക്കുളത്തു് ക്ഷേത്രത്തിൽ കൊണ്ടു ചെന്നു മണ്ഡപത്തിൽ കെട്ടിത്തൂക്കീട്ടു നിങ്ങൾ തീർത്ഥാടനം ചെയ്തുകൊള്ളണം’ എന്നു ചേരമാൻ പെരുമാൾ ചാക്യാരോടും പറഞ്ഞിട്ടുണ്ടെന്നു് ഒരു കേൾവിയുണ്ടു്. ഇതുകൊണ്ടും മുമ്പു വിവരിച്ചിട്ടുള്ള ചില സംഗതികൾ കൊണ്ടും കുലശേഖരവർമ്മാവു് താമസിച്ചിരുന്നതു് തിരുവഞ്ചിക്കുളത്തുതന്നെയായിരുന്നുവെന്നും തോലകവിയുടെ വാസസ്ഥലവും അവിടെ സമീപത്തെവിടെയോ ആയിരുന്നുവെന്നും ഊഹിക്കേണ്ടിയിരിക്കുന്നു. തോലകവി ഉണ്ടാക്കീട്ടുള്ള പുർ‌ഷാർത്ഥശ്ലോകങ്ങളുടെയും നാടകശ്ലോകങ്ങളുടെയും രസികത്വം വിചാരിക്കുമ്പോൾ അവയിൽ ചിലതുകൂടി ഇവിടെ പകർത്തിയാൽ കൊള്ളാമെന്നു് തോന്നുന്നുണ്ടു്. ലേഖനദൈർഘ്യം വിചാരിക്കുമ്പോൾ അതിനു മനസ്സു വരുന്നുമില്ല. എങ്കിലും ചിലതു താഴെ ചേർക്കുന്നു: ‘ശാന്തിദ്വിജഃ പ്രകുരുതേ ബഹുദീപശാന്തിം തത്രത്യവാരവനിതാമദനാഗ്നിശാന്തിം പക്വാജ്യപായസഗുളൈർജഠരാഗ്നിശാന്തിം കാലക്രമേണ പരമേശ്വരശക്തിശാന്തിം.’ ‘കുളിച്ചു കുറ്റിത്തലയും കുടഞ്ഞ- ങ്ങമന്തു്രകുംഭം ചൊരിയുന്ന നേരം ഭ്രമിച്ചു ദേവൻ ചുമരോടലച്ചു നീരോകിലൂടെ ഗമനം കരോതി.’ ഈ ശ്ലോകങ്ങൾ വിവാദു തീർക്കുന്നതിലുള്ളവയാണു് . ഇനി വിനോദത്തിലെ ചില ശ്ലോകങ്ങൾ താഴെ കുറിക്കുന്നു: ‘പത്തചങ്ങു പടിപ്പുരയ്ക്കു പുറമേ നിൽപ്പാ, നകം പൂകുവാൻ പത്താനക്കളഭാ, നകത്തൊരു പദം വെയ്പാൻ സുവർണ്ണാചലം മറ്റേകാൽക്കു സുരദ്രുമം, പുണരുവാൻ വിശ്വം തരേണം നമു- ക്കിത്ഥം ചൊൽവൊരു നാരിമാരൊടണയു- ന്നോർക്കേ‌ഷ ബദ്ധാഞ്ജലിഃ’ അശനത്തിലെ പ്രധാനവും പ്രഥമവുമായ ശ്ലോകം കൂടി അടിയിൽ ചേർക്കുന്നു: വെണ്ണസ്മേരമുഖീം വറത്തു വരളും വാർത്താകദന്തച്ഛദാം ചെറ്റോമന്മധുരക്കറിസ്തനഭരാ മമ്ലാപദം ശോദരീം ചേണാർന്നോരെരുമത്തയിർക്കുടിതടാം ചിങ്ങമ്പഴോരുദ്വയീ മേനാം ഭുക്തിവധൂം പിരിഞ്ഞയി സഖേ ലോകഃ കഥം ജീവതി?’ രാജാക്കന്മാരുടെ സ്വഭാവങ്ങളെ വർണ്ണിച്ചു രാജസേവയിലും വളരെ ശ്ലോകങ്ങളുണ്ടു്. വിസ്തരഭയത്താൽ അവയൊന്നും ഇവിടെ പകർത്തുന്നില്ല. കേരളത്തിൽ ബ്രാഹ്മണർക്കു ശാസ്ത്ര(സംഘ)ക്കളിയും നായന്മാർ മുതലായവർക്കു് ഏഴാമത്തു കളിയുമുള്ളതുപോലെ അമ്പലവാസിവർഗ്ഗക്കാർക്കു കൂറപ്പാറകൻ എന്നൊരു കളിയുണ്ടല്ലു്ലോ. അതിൽ ഉപയോഗിക്കുന്നതിനായിട്ടും തോലകവി അനേകം ശ്ലോകങ്ങളുണ്ടാക്കി ആ വകക്കാർക്കു കൊടുത്തു. ആ കളിയിലും അനേകം വേ‌ഷങ്ങളുണ്ടു്. അവർ ചൊല്ലുന്ന ശ്ലോകങ്ങൾ കൂടി ഇവിടെ ഉദ്ധരിക്കാം. പാത്രം തേയ്ക്കാൻ പോകുന്ന ഭാവത്തിൽ പ്രവേശിക്കുന്ന വാരസ്യാരെക്കുറിച്ചുള്ള ശ്ലോകമാണു് താഴെ പകർത്തുന്നതു്: ‘വെണ്ണീറ്റുകട്ട വലിയോന്നു വലത്തുകൈയിൽ, മറ്റേതിൽ വറ്റുരുളി, ചട്ടക, മൊട്ടു വയ്ക്കോൽ ഓമൽക്കഴുത്തിലൊരു മദ്ദളവും ധരിച്ചു കൈലാസനാരി വരവുണ്ടതു കാണ്മനീ ഞാൻ.’ ഒരു വൃദ്ധയും മകളും പ്രവേശിച്ചിട്ടു വൃദ്ധ മകളോടു പറയുന്നതായി ചൊല്ലുന്ന ശ്ലോകം കൂടി താഴെ ചേർക്കുന്നു: ‘പത്തു പത്തനമൊത്തോണം ശുദ്ധശൂന്യം വരുത്തി ഞാൻ പത്താലൊന്നു മുടിച്ചീടാൻ മുഗ്ധേ! നീ മതിയാകുമോ?’ കൂട്ടപ്പാഠകത്തിൽ ഉപയോഗിച്ചുവരുന്ന ശ്ലോകങ്ങളെല്ലാം തോലകവി ഉണ്ടാക്കീട്ടുള്ളവയാണെന്നാണു് പറയുന്നതു്. എന്നാൽ അവയിൽ ചില ശ്ലോകങ്ങൾ കേട്ടൽ രീതിഭേദം കൊണ്ടു് അവ മറ്റാരോ ഉണ്ടാക്കിയതാണെന്നു് തോന്നിപ്പോകും. അങ്ങനെയുള്ള ചില ശ്ലോകങ്ങൾ കൂടിയാട്ടങ്ങളിൽ ചാക്യാന്മാരുപയോഗിക്കുന്ന വിദൂ‌ഷകശ്ലോകങ്ങളിലും കാണുന്നുണ്ടു്. അവയുടെ വ്യത്യാസം കവിതാമർമ്മജ്ഞന്മാരായ സഹൃദയന്മാർക്കറിയാവുന്നതാണു് . അതൊക്കെ എങ്ങിനയായാലും കൂട്ടപ്പാഠകം എന്നൊന്നു് ഉണ്ടാക്കിത്തീർത്തതു് തോലകവിതന്നെയാണെന്നു് വിശ്വസിക്കേണ്ടിയിരിക്കുന്നു. ‘പോരുന്ന ലോകരു പരമ്പരയാ പറഞ്ഞു പോരുന്ന വാക്കിലയഥാർത്ഥവിചാരമാകാ’ എന്നുണ്ടല്ലോ. ഇനി നാടകങ്ങളിൽ വിദൂ‌ഷകനു ചൊല്ലാനായി തോലകവി ഉണ്ടാക്കീട്ടുള്ള ചില ശ്ലോകങ്ങൾ കൂടി ഇവിടെ ഉദ്ധരിക്കാം. സുഭദ്രാധനഞ്ജയത്തിൽ സുഭദ്രയെക്കുറിച്ചുള്ള ‘സൌന്ദര്യം, സുകുമാരതാ’ ഇത്യാദി ശ്ലോകത്തിനു പകരം, ‘വാനാറ്റം കവർനാറ്റമീറപൊടിയും ഭാവം കൊടുംക്രൂരമാം നോക്കും വാക്കുമിതാദിസർഗ്ഗവിഭവാൻ നിശ്ശേ‌ഷചക്കീഗുണാൻ ഇച്ചക്കു്യാമുപയുജ്യ പത്മജനഹോ! ശക്യാണ, ചക്യന്തരം സൃഷ്ടിപ്പാനവ വേണമെങ്കിലിഹ- വന്നെല്ലാമിരന്നീടണം.’ ‘നാഴിഭിരുരിഭിരുഴഗ്ഭിഃ പാതി മണൽഭിസ്തഥൈവ ചവലരിഭിഃ യത്ര മനോരഥമുടനേ സിധ്യയി തസ്യൈ നമോ നമശ്ചക്കു്യൈ’ തനിക്കു വിവേവകമില്ലാതെയിരുന്ന ചെറുപ്പകാലത്തു തന്നെ മയക്കി ഭ്രഷ്ടനാക്കിത്തീർത്ത ചക്കിയെക്കുറിച്ചു തോലകവിക്കു പിന്നീടു വൈരസ്യമുണ്ടായതായി മേലെഴുതിയിരിക്കുന്ന ഈ ശ്ലോകങ്ങൾകൊണ്ടു വിചാരിക്കാം. അഥവാ അദ്ദേഹത്തിനു പ്രകൃത്യാ ഉള്ള പരിഹാസശീലം കൊണ്ടു് ഇങ്ങനെയുണ്ടാക്കിയതാണെന്നും വരാം. ഏതായാലും അദ്ദേഹം ചക്കിയെ ഒരുകാലത്തും മറന്നിരുന്നില്ലെന്നു് സ്പഷ്ടമാകുന്നുണ്ടു്. മലയാളപദങ്ങൾക്കു (നാമമായാലും ക്രിയയായാലും) സംസ്കൃത പ്രത്യയങ്ങൾ ചേർത്തു് പ്രയോഗിക്കുകയെന്നുള്ള വിദ്യ ആദ്യം തുടങ്ങിയതു് തോലകവി തന്നെയാണെന്നാണു് തോന്നുന്നതു് . അദ്ദേഹത്തിന്റെ മിക്ക പദ്യങ്ങളിലും അങ്ങനെയുള്ള പ്രയോഗങ്ങൾ കാണാം. അങ്ങനെയുള്ളതും പ്രസിദ്ധവുമായ ഒരു സന്ധ്യാവർണ്ണനശ്ലോകം കൂടി താഴെ ചേർക്കുന്നു: ‘താഴ്പൂട്ടിയന്തി തകരാഃ കറികൊയ്തശേ‌ഷാഃ കാകാഃ കരഞ്ഞു മരമേറിയുറങ്ങിയന്തി മണ്ടന്തി പാന്ഥനിവഹാഃ പടിബന്ധപേട്യാ മിന്നാമിനുങ്ങനിവഹാശ്ചഃ മിനുങ്ങയന്തി.’ തോലകവി ചേരമാൻ പെരുമാളുടെ സേവകനായിത്താമസിച്ചിരുന്ന കാലത്തുണ്ടായ ചില നേരമ്പോക്കുകൾ കൂടി പറഞ്ഞിട്ടു് ഈ ഉപന്യാസം അവസാനിപ്പിക്കാമെന്നു വിചാരിക്കുന്നു. ഒരിക്കൽ ചേരമാൻ പെരുമാൾ എണ്ണതേച്ച സമയം തന്റെ കൈ വിരലിൽ കിടന്നിരുന്ന തിരുവാഴി (മോതിരം) ഊരി താഴെ വച്ചിട്ടു് എണ്ണ തേച്ചു. കുളി കഴിഞ്ഞു പോന്ന സമയം ആ മോതിരമെടുക്കാൻ അദ്ദേഹം മറന്നുപോയി. കൂടെയുണ്ടായിരുന്ന പരിചാരകന്മാരും മോതിരത്തിന്റെ കാര്യം ഓർത്തില്ല. ചേരമാൻ പെരുമാൾ കുളികഴിഞ്ഞു് പോയ ഉടനെ തോലകവി കടവിൽച്ചെന്നപ്പോൾ തിരുവാഴി അവിടെയിരിക്കുന്നതു് കണ്ടു. അദ്ദേഹം ആരും കാണാതെയും ആരോടും പറയാതെയും നേരമ്പോക്കിനായി അതെടുത്തുകൊണ്ടുപോയി വാളിന്റെ ഉറയിലിട്ടു് ഒളിച്ചുവച്ചു. പിന്നെ അദ്ദേഹം ആ കടവിൽ പോകാതെ മറ്റൊരു സ്ഥലത്തു് പോയി കുളിച്ചു പോരികയും ചെയ്തു. ചേരമാൻ പെരുമാൾ ഊണു കഴിഞ്ഞു് കൈ കഴുകിയപ്പോഴാണു്‌ മോതിരത്തെക്കുറിച്ചു് ഓർത്തതു് . ഉടനെ ആളയച്ചു കടവിൽ നോക്കിച്ചു. മോതിരം അവിടെ കാണായ്കയാൽ മുറയ്ക്കു് അന്വേ‌ഷണം തുടങ്ങി. പലവിധത്തിൽ അന്വേ‌ഷിച്ചിട്ടും ഒരു തുമ്പുമുണ്ടായില്ല. തോലകവി സേവകന്മാരിൽ പ്രധാനിയായിത്തീരുകകൊണ്ടും അദ്ദേഹം എല്ലാവരെയും പരിഹസിച്ചിരുന്നതിനാലും പലർക്കും അദ്ദേഹത്തോടു വിരോധവും അസൂയയുമുണ്ടായിരുന്നു. അവരെല്ലാവരും കൂടി തിരുവാഴി മോഷ്ടിച്ചതു തോലകവിയാണെന്നു പെരുമാളുടെ അടുക്കൽ പറഞ്ഞു വിശ്വസിപ്പിച്ചു. പെരുമാൾ ചോദിച്ചിട്ടും തോലവവി കുറ്റം സമ്മതിച്ചില്ല. ഒടുക്കം തോലകവി കൈ മുക്കണമെന്നു് പെരുമാൾ വിധിച്ചു. കൈ മുക്കുകയെന്നാൽ ഇരുനാഴിയുരി നെയ്യ് ഒരു പാത്രത്തിലൊഴിച്ചു് അടുപ്പത്തുവെച്ചു് തിളപ്പിച്ചു് ചൂടോടുകൂടി വങ്ങിവെച്ചു് അതിൽ കൈ മുക്കുകയാണു്. കൈ പൊള്ളിയെങ്കിൽ മോഷ്ടിച്ചു എന്നും പൊള്ളിയില്ലെങ്കിൽ മോഷ്ടിച്ചില്ലെന്നും തീർച്ചപ്പെടുത്തും. ഒരിക്കൽ എന്തെങ്കിലും കുറ്റം ചെയ്തതായി സംശയം ജനിക്കുകയും സംശയിക്കപ്പെടുന്നയാൾ കുറ്റം സമ്മതിക്കാതിരിക്കുകയും ചെയ്താൽ സംശയം തീർക്കുന്നതിനു് അക്കാലത്തു് ഇങ്ങനെ ഒരു വിദ്യയാണു് ചെയ്തിരുന്നതു്. (മുൻകാലങ്ങളിൽ സ്മാർത്തവിചാരത്തിൽ സംശയഗ്രസ്തന്മാരായിത്തീരുന്നവർ ശുചീന്ദ്രത്തു നടയിൽവെച്ചു് കൈ മുക്കുക പതിവായിരുന്നുവല്ലോ.) അങ്ങനെ ചെയ്യാമെന്നു തോലകവി സമ്മതിക്കുകയും ചെയ്തു. ഉടനെ ചിലർകൂടി ചേരമാൻ പെരുമാളുടെ മുമ്പിൽത്തന്നെ ഒരടുപ്പുണ്ടാക്കി തീ കത്തിച്ചു, പാത്രത്തിൽ നെയ്യൊഴിച്ചു്, അടുപ്പത്തു് വച്ചു് തിളപ്പിച്ചു. നെയ്യ് നല്ലപോലെ തിളച്ച സമയം ഒരാൾ കൈക്കല കൂട്ടിപ്പിടിച്ചു് അതു് വാങ്ങിത്താഴെവെച്ചു. ഉടനെ തോലകവി ‘ഇനി ഞാൻകൈ മുക്കണമെന്നുണ്ടോ? കളവിവിടെ തെളിഞ്ഞുവല്ലോ. ഈ നെയ്യു് വാങ്ങിവെച്ച ആളാണു് തിരുവാഴി മോഷ്ടിച്ചതു് . അല്ലെങ്കിൽ അയാൾ കൈക്കല കൂട്ടിപ്പിടിച്ചതെന്തിനാണു്? അയാൾ മോഷ്ടിച്ചില്ലെങ്കിൽ അയാളുടെ കൈ പൊള്ളുകയില്ലല്ലോ’ എന്നു പറഞ്ഞു. ഇതിനു ശരിയായ സമാധാനം പറയാൻ ആർക്കും തോന്നിയില്ല. പെരുമാളും മൗനത്തെത്തനെ അവലംബിച്ചു്. അപ്പോൾ തോലകവി ‘ഇതൊക്കെ വിഡ്ഢികളെപ്പറ്റിക്കാനുള്ള വിദ്യകളാണു്. ഇതൊന്നും എന്നോടു പറ്റുകയില്ല. ബുദ്ധിയുള്ളവർ ശരിയായി അന്വേഷിച്ചിരുന്നെങ്കിൽ തിരുവാഴി കിട്ടുമായിരുന്നു. തമ്പുരാന്റെ ചോറു തിന്നുന്നവരിൽ അങ്ങനെയുള്ളവരാരും ഇവിടെയില്ല. എല്ലാവരുടെയും ഉത്സാഹമൊക്കെക്കഴിഞ്ഞുവല്ലോ. ഇനി തിരുവാഴി ഞാൻകണ്ടെടുത്തുതരാം’ എന്നു പറഞ്ഞു തിരുവാഴി വാളുറയിൽ നിന്നെടുത്തു് തിരുമുമ്പിൽ വെച്ചുകൊടുത്തു. ഇപ്രകാരം തന്നെ പിന്നെയുമൊരിക്കൽ ചിലർ കൂടി തോലകവിയുടെ മേൽ ഒരു കുറ്റം സ്ഥാപിച്ചുകൊണ്ടു് തിരുമനസ്സറിയിച്ചു. തോലകവി ആ കുറ്റം സമ്മതിച്ചില്ല. അതിനു ചേരമാൻ പെരുമാൾ വിധിച്ചതു് തോലകവി ഒരു കയത്തിൽ ചാടണമെന്നായിരുന്നു. മനു‌ഷ്യരോ മറ്റു ജീവജന്തുക്കളോ വീണാൽ ഉടനെ പിടിച്ചുതിന്നുന്നവയായ വലിയ മുതലകൾ ആ കയത്തിൽ വളരെയുണ്ടായിരുന്നു. തോലകവി അതിൽ ചാടീട്ടു് മുതല പിടിച്ചില്ലെങ്കിൽ നിർദ്ദോ‌ഷനാണെന്നു വിശ്വസിക്കാമെന്നായിരുന്നു കൽപ്പന. തോലകവി അതും സമ്മതിച്ചു. കയത്തിൽ ചാടാനുള്ള ദിവസവും സമയവും നിശ്ചയിച്ചു മുൻകൂട്ടി പ്രസിദ്ധപ്പെടുത്തുകയും ആ സമയത്തു പെരുമാളും അസംഖ്യം ജനങ്ങളും കയത്തിന്റെ കരയിലെത്തുകയും ചെയ്തു. ആ സമയം, ജനിച്ചിട്ടു കണ്ണുതുറക്കുകപോലും ചെയ്യാത്ത രണ്ടു പട്ടിക്കുട്ടികളെ തോലകവി കയത്തിലേയ്ക്കു് എറിയുകയും തൽക്ഷണം മുതലകൾ വന്നു് അവയെ പിടിച്ചുകൊണ്ടുപോവുകയും ചെയ്തു. അപ്പോൾ തോലകവി ചേരമാൻ പെരുമാളുടെ അടുക്കൽച്ചെന്നു് ‘ആ പട്ടിക്കുട്ടികൾ ജനിച്ചിട്ടു് കണ്ണു് തുറക്കുക പോലും ചെയ്തിട്ടില്ല. അവ യാതൊരപരാധവും ചെയ്തിരിക്കയില്ലല്ലോ. അവയെയും ഈ മുതലകൾ പിടിച്ചു. അതിനാൽ ഈ മുതലകൾ അപരാധികളെയും നിരപരാധ ന്മാരെയും തിരിച്ചറിയുന്നവയാണെന്നു് തോന്നുന്നില്ല. അവ ആരെയും പിടിച്ചു് തിന്നും. ഈ സ്ഥിതിക്കു ഞാൻ ചാടിയാൽ എന്നെയും പിടിക്കയില്ലയോ എന്നു ഞാൻ സംശയിക്കുന്നു’ എന്നു പറഞ്ഞു. ഇതിനും ശരിയായ മറുപടിയൊന്നും പറയാൻ തോന്നായ്കയാൽ ചേരമാൻ പെരുമാൾ ഒന്നും മിണ്ടാതെ തിരിച്ചെഴുന്നള്ളി. പുരു‌ഷാരങ്ങളും പിരിഞ്ഞു. തോലകവിയും മടങ്ങിപ്പോയി. അതിൽപ്പിന്നെ ആരും അദ്ദേഹത്തെക്കുറിച്ചു പെരുമാളുടെ അടുക്കൽ ഏഷണി പറയുകയും പെരുമാൾ കുറ്റം വിധിക്കുകയുമുണ്ടായില്ല.

എന്താണ് പരബ്രഹ്മം, മോക്ഷം? പ്രപഞ്ചം നിർമിക്കപെട്ടിരിക്കുന്നതും പ്രവർത്തിക്കുന്നതും എതുവസ്തുവാലാണോ അതാണു പരബ്രഹ്മം. അതായത് ദ്രവ്യവും ഊർജ്ജവും സ്തലകാലങ്ങളും ഒന്നിന്റെ തന്നെ വിവിധ രൂപങ്ങലളാണു. അതാണു പരബ്രഹ്മം. അതിൽ നിന്നും വിഭിന്നമായി ഒന്നും തന്നെയില്ല! എല്ലം അതിൽ അധിഷ്ടിതമാണു! എല്ലാം അതിൽ ഉണ്ടായി അതിൽ ലയിക്കുന്നു. എല്ലാത്തിനും കാരണമായ പരബ്രഹ്മമാണു ഭാരതീയ ദശനമനുസരിച്ച് ഈശ്വരൻ. അതു അന്തര്യാമിയാണു. ബ്രഹ്മം കേവലം ചിന്മയമാണ്. ഏകനാണ്. കലകളില്ല, ശരീരമില്ല എങ്കിലും ഉപാസകന്റെ ആഗ്രഹപ്രകാരം അതാത് രൂപങ്ങള്‍ കല്‍പ്പിക്കപ്പെടുന്നു. എന്നാല്‍ അതാത് രൂപങ്ങള്‍ ഉപാസകന്റെ മനസില്‍ മാത്രമെ ഉള്ളു. യാഥാര്‍ഥ്യത്തില്‍ അങ്ങനെ ഒന്നില്ല. പരബ്രഹ്മം തന്നെയാണ് വിവിധ ദേവതകളായി അവതാരം ധരിക്കുന്നത്. എന്നാല്‍ ഈശ്വരന്‍ അത് ഒന്ന് മാതം. '' സര്‍വ്വ ദേവ നമസ്ക്കാരം കേശവം പ്രതി ഗഛതി'' എന്നാണ് പറയുക. അതായത് ഏത് ദേവനെ/ ദേവതയെ സ്മരിച്ചാലും ആത്യന്തികമായി പരബ്രഹ്മത്തിലേക്ക് എത്തിച്ചേരും എന്നതാണ് ഈ വാചകത്തിന്റെ അര്‍ഥം. എല്ലാ സൃഷ്ടിയും ബ്രഹ്മമയമാണ്. എന്തെന്നാല്‍ ബ്രഹ്മം ഈ വസ്തുക്കളിലുമുണ്ട് പുറത്തുമുണ്ട് എന്നാല്‍ ഈ വസ്തുക്കള്‍ ബ്രഹ്മത്തിന് പുറത്തു വരില്ല. അതിനാല്‍ ലോകത്തിലെ സമസ്ത വസ്തുക്കളും ബ്രഹ്മമയമാണ്. ഒരു ചെറിയ ഉദാഹരണത്തിലൂടെ ഇതു വ്യക്തമാക്കാം. ഒരു പാത്രം വെള്ളത്തില്‍ മുങ്ങിക്കിടക്കുന്ന ഒരു തുണ്ട് തുണി പോലെ നാമെല്ലാം ബ്രഹ്മത്തിനുള്ളിലാണ്. പാത്രത്തിലെ തുണിക്കഷണ ത്തിന്റെ ഉള്ളിലും പുറത്തും വെള്ളമാണ്. വെള്ളമില്ലാത്ത ഒരു ഭാഗവും ഈ തുണിക്കഷണത്തിലില്ല എന്നത് പോലെ ഇതിനു പുറത്തും ജലമാണ്. ബ്രഹ്മം ഒരുവന്റെയും പാപം ഏറ്റെടുക്കുന്നില്ല. ഒരുവന്റെയും പുണ്യവും ഏറ്റെടുക്കുന്നില്ല. ഭഗവനാണ് ഇതൊക്കെ തന്നത് എന്നത് നമ്മുടെ തെറ്റിദ്ധാരണയാണ്. ഭഗവാന്‍ ഒന്നിന്റെയും കര്‍തൃത്വം ഏറ്റെടുക്കുന്നില്ല. കര്‍തൃത്വം തികച്ചും മാനുഷികമാണ്. കര്‍മ്മം ചെയ്തത് ഞാനാണ് എന്നു പറയുന്നത് അഹങ്കാരമാണ്. ലോകത്തിന്റെ കര്‍തൃത്വഭാവം ഭഗവാന്‍ ഏറ്റെടുക്കാത്തതിന് കാരണം എല്ലാവരും ഭഗവനായിത്തീരണം എന്ന ആഗ്രഹമാണ്. പ്രവൃത്തിയെ പ്രദര്‍ശനവസ്തുവാക്കുന്നവര്‍ ഈശ്വരനില്‍ നിന്ന് അകലും അതിനാല്‍ സർവ്വചരാചരങ്ങളിലും ഈശ്വരചൈതന്യം ദർശിച്ചതിനാൽ ഏതൊന്നിനെയും ആദരവോടെയും ആരാധനയോടെയും വീക്ഷിക്കുന്ന ഒരു സംസ്‌കാരം ഭാരതത്തില്‍ വളർന്നുവന്നു. പക്ഷിമൃഗാദികളെപ്പോലും നിന്ദ്യമായോ നികൃഷ്ടമായോ കാണാതെ ഈശ്വരന്റെ പ്രത്യക്ഷമൂർത്തികളായി ഇവിടുത്തെ ഋഷീശ്വരന്മാർ ദർശിച്ചു. അങ്ങനെ ഇവിടെ പാമ്പുകൾക്കും പക്ഷികൾക്കും ക്ഷേത്രങ്ങളുണ്ടായി. ചിലന്തിക്കും ഗൗളിക്കുംപോലും ക്ഷേത്രാരാധനയിൽ സ്ഥാനം നല്കപ്പെട്ടു. മനുഷ്യനു പൂർണ്ണത നേടുവാൻ ഒരു ഉറുമ്പിന്റെപോലും അനുഗ്രഹം വേണമെന്നു സനാതനധർമ്മം പഠിപ്പിക്കുന്നു. പക്ഷിമൃഗാദികൾ ഉൾപ്പെടെ ഇരുപത്തിനാലു ഗുരുക്കന്മാരെ സ്വീകരിച്ച അവധൂതന്റെ കഥ ഭാഗവതത്തിൽക്കാണാം. അതിനാൽ നമ്മൾ ഒരു തുടക്കക്കാരനായിരിക്കാൻ പഠിക്കണം. കാരണം, ഏതിൽനിന്നും നമുക്കു പാഠങ്ങൾ. എന്താണ് മോക്ഷം? എപ്പോഴാണോ എന്റെ, എന്റെ എന്നിങ്ങനെ വിവിധ വിഷയങ്ങളോട് ബന്ധപ്പെട്ടുകൊണ്ടുള്ള മമത്വബന്ധങ്ങളാകുന്ന ഹൃദയഗ്രന്ഥികള്‍, കെട്ടുപാടുകള്‍ ആത്മജ്ഞാനത്താല്‍ ഭേദിക്കപ്പെടുന്നത് അപ്പോള്‍ മര്‍ത്ത്യന്‍ അമൃതനാകുന്നു. ഇതാണ് വേദത്തിന്റെ പരമമായ ഉപദേശം. ഇതറിഞ്ഞ് തന്റെ സ്വരൂപത്തെ ശരീരാദ്യുപാധികളില്‍നിന്നും വേര്‍തിരിച്ച് അറിയേണ്ടതാണ്. ഈ അറിവില്‍ ഉണ്ടായി നശിക്കുന്ന ശരീരത്തോടുള്ള താദാത്മ്യഭാവത്തിനായി താന്‍ അമൃതസ്വരൂപനാകുന്നതുതന്നെയാണ് മോക്ഷം തെറ്റിദ്ധാരണകളും സംശയവും നീങ്ങിയവര്‍, ആത്മനിയന്ത്രണം നേടിയവര്‍, കാമക്രോധം നീങ്ങിയവര്‍, സകല പ്രാണികളുടെയും ഇഷ്ടത്തെ ചെയ്യുന്നവര്‍, തന്നില്‍ തന്നെ ആനന്ദം കണ്ടെത്തിയവര്‍ ഇങ്ങനെയുള്ള ബ്രഹ്മജ്ഞാനികള്‍ മോക്ഷം നേടുന്നു എന്ന് ഗീത പറയുന്നു. മരണത്തിനു മുമ്പ് ഇവിടെ കാമക്രോധങ്ങളില്‍ നിന്നുത്ഭവിക്കുന്ന മനഃക്ഷോഭത്തെ അടക്കാന്‍ കഴിവുള്ളവരാകണം.

*_സത്സംഗം എന്തിന്? എങ്ങനെ?_* *വേദസാരം* സത്സംഗം എന്ന് നാം കേള്‍ക്കാറുണ്ട്. സത്സംഗം ചെയ്യണമെന്നും ദുസ്സംഗം ഒഴിവാക്കണമെന്നും പലരും നമ്മെ ഉപദേശിക്കാറുമുണ്ട്. എന്താണ് യഥാര്‍ഥത്തില്‍ സത്സംഗം? അതുകൊണ്ടെന്താണ് പ്രയോജനം? സത്സംഗത്തെക്കുറിച്ച് വേദം എന്ത് പറയുന്നു നമുക്ക് നോക്കാം. ഒരു യജുര്‍വേദം കാണൂ: ഓം പുനന്തു മാ ദേവജനാഃ പുനന്തു മനസാ ധിയഃ. പുനന്തു വിശ്വാ ഭൂതാനി ജാതവേദഃ പുനീഹി മാ. (യജുര്‍വേദം 19.39) അര്‍ഥം: (ദേവജനാഃ=) ദിവ്യവൃത്തികളോടുകൂടിയ ആളുകള്‍ (മാ=) എന്നെ (പുനന്തു=) പവിത്രനാക്കട്ടെ. (മനസാ=) വിചാരപൂര്‍വം ചെയ്യുന്ന (ധിയഃ=) കര്‍മം (പുനന്തു=) ജീവിതത്തെ പവിത്രമാക്കട്ടെ. (വിശ്വാ ഭൂതാനി=) പൃഥ്വി, ജലം, അഗ്നി, വായു, ആകാശം തുടങ്ങിയ സര്‍വഭൂതങ്ങളും (പുനന്തു=) പവിത്രമാക്കട്ടെ. (ജാതവേദഃ=) അറിവിന്റെയും സത്യസങ്കല്പത്തിന്റെയും അധിപതിയായ ഹേ ഈശ്വരാ, (മാ പുനീഹി=) അവിടുന്ന് എന്റെ ജീവിതത്തെ പവിത്രമാക്കിയാലും. സാമാന്യേന പറഞ്ഞാല്‍ നല്ലത് ചിന്തിക്കുകയും നല്ലതു പ്രവര്‍ത്തിക്കുകയും ചെയ്യുന്നവരുടെ കൂട്ടായ്മയാണ് സത്സംഗം. എന്തിനാണ് സത്സംഗം? നോക്കൂ. നാം നല്ലത് ചിന്തിക്കുകയും പ്രവര്‍ത്തിക്കുകയും ചെയ്യുന്നുണ്ടാകാം. എന്നാല്‍ ആ നല്ല ചിന്തകളും പ്രവൃത്തികളും സ്ഥായിയായി നിലനില്‍ക്കുന്നതായിരിക്കുമോ? എന്നും ഇതേ വിചാരത്തോട നില്‍ക്കാന്‍ നമുക്ക് കഴിയുമോ? നമ്മുടെ ജീവിതയത്രയില്‍ ആരും ചീത്ത ചെയ്യണമെന്നോ, ചിന്തിക്കണമെന്നോ കരുതുന്നില്ല. എന്നാല്‍ ഓരോരുത്തരും ആര്‍ജിച്ച അറിവും കേട്ടുകള്‍വികളും താന്‍ ബഹുമാനിക്കുകയും സ്‌നേഹിക്കുകയും ചെയ്യുന്നവര്‍ ചെയ്യുന്നതിനെ അനുകരിച്ചുമാെക്കയാണ് തന്റെ സംസ്‌കാരത്തെ രൂപപ്പെടുത്തുന്നത്. താന്‍ ബഹുമാനിക്കുന്ന വ്യക്തി സത്യ സന്ധനാണെങ്കില്‍ തന്റെ സംസ്‌കാരത്തിലും സത്യത്താടുള്ള പ്രതിപത്തി രൂപപ്പെട്ടുവരും. എന്നാല്‍ തന്റെ ഉള്ളില്‍ കാലങ്ങളായി ആര്‍ജിച്ച സംസ്‌കാരം സത്യത്തിന് എതിരാണെങ്കിലോ? അപ്പോള്‍ നമ്മുടെ ചിന്താധാരകളും കളവിനോടുള്ള പ്രേമം ഉദിച്ചുയരുന്നു. അപ്പോള്‍ നമ്മുടെ സംസ്‌കാരത്തിന് അനുയോജ്യരായ വ്യക്തികളെ നാം കൊത്തുന്നു. ചിത്രം വരയില്‍ താല്പര്യമുള്ളവരെല്ലാം ഒരുമിച്ച് ഒത്തുകൂടാറില്ല? ചിലരാകട്ടെ മദ്യപാനത്തില്‍ ഒത്തുചേരുന്നു. വേറെ ചിലര്‍ നൃത്ത-സംഗീതമേഖലകളിൽ ഒത്തുചേരുന്നു. അങ്ങനെ മുഖ്യമായ നമ്മുടെ വാസനയ്ക്ക് അനുഗുണമായ കൂട്ടുകെട്ടാണ് നാം സമ്പാദിച്ചെടുക്കുക. ഇവിടെയുമുണ്ട് ചതിക്കുഴികള്‍. ഒരേ വാസനകള്‍ ഉള്ളവരുടെ കൂട്ടായ്മയ്ക്കകത്തും കുടിലസംസ്‌കാരങ്ങള്‍ പെരുകുന്നതിന് ഇടയുണ്ട്. ചില നല്ല കവികളും നടന്മാരുമെല്ലാം സംഗീതമെന്ന പൊതുവാസനയുടെ അടിസ്ഥാനത്തില്‍ ഒത്തുചേരും. എങ്കിലും ഒത്തുചേരുന്നതില്‍ ചിലരുടെയെങ്കിലും വാസന പ്രബലമാകുന്നത് മദ്യത്തിലോ, മയക്കുമരുന്നിലോ, വ്യഭിചാരത്തിലോ ആണെങ്കില്‍ അവരുടെ മുഖ്യവാസനയായ കലകള്‍ മാറിനില്‍ക്കുകയും ആത്യന്തികമായി ചീത്ത സംസ്‌കാരത്തിേലക്ക് വഴുതിവീഴുകയും ചെയ്യും. ഒടുവില്‍ മുഖ്യവാസനെകാണ്ട് ജീവിതത്തിന്റ ഹിമാലയസദൃശമായ നേട്ടങ്ങള്‍ കൈവരിക്കുന്നതിനു പകരം തികച്ചും പരാജയങ്ങളുടെ പടുകുഴിയിലേക്ക് മൂക്കുകുത്തി നിലംപതിക്കുന്നതും നാം നേരിട്ടു കണ്ടിട്ടുണ്ടാകുമല്ലോ! ഇങ്ങെന നോക്കുമ്പാള്‍ തെന്റ ജീവിതെത്ത വിജയപൂര്‍ണമായ സോപാനത്തിേലക്ക് നാം എത്തിക്കണെമന്നാഗ്രഹിക്കുന്നുവെങ്കില്‍ രണ്ടു കാര്യങ്ങൾ ശ്രദ്ധിക്കേണ്ടതുണ്ട്. ഒന്ന്, തന്നില്‍ പ്രബലമായ വാസന എന്താണ്? തന്നില്‍ ഉറങ്ങിക്കിടക്കുന്നതും ഉണര്‍ന്നാല്‍ വിനാശത്തിേലക്ക് നയിക്കുന്നതുമായ വാസന എന്താണ്? വിജയശക്തി പകര്‍ന്നു തരുന്ന തന്നിലെ പ്രബലവാസനെയ പോഷിപ്പിക്കുകയും വിനാശാത്മകമായ പ്രബലവാസനെയ പാേടെ ഉന്മൂലനം ചെയ്യുകയും വേണം. ഈശ്വരീയമായ ഗുണങ്ങളെ യാണ് നാം നമ്മോട് ചേര്‍ക്കുന്നത്. അതിനായി അത്തരം ഗുണങ്ങളുള്ള ധാര്‍മികരായ വ്യക്തികളോടൊത്ത് നാം കൂട്ടുകൂടേണം. അത് നമ്മുടെ ജീവിതത്തെ പവിത്രമാക്കും. മന്ത്രത്തില്‍ സത്സംഗത്തിന് മറ്റ് ചില മാനങ്ങള്‍കൂടി നല്‍കിയിരിക്കുന്നു. നമ്മുടെ കര്‍മങ്ങള്‍ക്ക് സുവിചാരത്തോട്, സത്സങ്കല്പത്തോട് സംഗം വേണം. ചിന്തിക്കാതെ കര്‍മങ്ങള്‍ ചെയ്യരുത്. ചിന്തിക്കാതെ ചെയ്യുന്ന കര്‍മങ്ങള്‍ ഗുണത്തേക്കാളേറെ ദോഷം ചെയ്യും. അപ്പോള്‍ വിചാരശീലവും സത്സംഗത്തിന്റെ ഭാഗമാണ്. നമ്മുടെ ശരീരം പഞ്ചഭൂതാത്മകമാണ്. പഞ്ചഭൂതങ്ങള്‍ അസന്തുലിതമാകുമ്പോള്‍ രോഗങ്ങള്‍ വന്നുചേരുന്നു. അതിനാല്‍ ആരോഗ്യമുള്ള ശരീരത്തിനായി സാത്ത്വികമായ ഭക്ഷണത്തെ നാം ശരീരത്തോടു ചേര്‍ക്കണം. വൈദികമായ കാഴ്ചപ്പാടനുസരിച്ച് മനസ്സ് അന്നമയമാണ്. ഭക്ഷണത്തിന്റെ സൂക്ഷ്മാംശം മനസ്സായി പരിണമിക്കുന്നു. അതുകൊണ്ട് നല്ല മനസ്സും ശരീരവും വേണമെങ്കില്‍ ഭക്ഷണത്തോടും നമുക്ക് സത്സംഗമാകണം. ഏറ്റവും പ്രധാനമായി സര്‍വജ്ഞനും സത്യസങ്കല്പത്തിന്റെ ഉടയോനുമായ ഈശ്വരനെ ഉപാസിക്കണം. ഉപാസനയും സത്സംഗം തന്നെയാണ്. ഉപാസനയില്‍ വിട്ടുവീഴ്ച അരുത്. ഈശ്വരനെ മന്ത്രത്തില്‍ ജാതവേദന്‍ എന്നാണ് വിശേഷിപ്പിച്ചിരിക്കുന്നത്. സൃഷ്ടിയെക്കുറിച്ച് സമ്പൂര്‍ണമായും അറിയുന്നവനാണ് ജാതവേദന്‍. അതായത്, അറിവിനായിരിക്കണം ജീവിതത്തില്‍ മുന്‍ഗണന കൊടുക്കേണ്ടത് എന്ന സന്ദേശവും ഈ മന്ത്രം നല്‍കുന്നു. ഈശ്വരോപാസനയോടൊപ്പം പ്രതിദിനം സ്വാധ്യായം ചെയ്യണം. എന്നാല്‍ കേവലം പുസ്തകത്തില്‍ നിന്ന് ലഭിക്കുന്ന അറിവ് മാത്രം പോരാ. അറിവുള്ളവരെ സേവിച്ചും അറിവ് നേടാന്‍ ശ്രമിക്കണം. കേവലം നേരംപോക്കിനും തമാശകള്‍പറഞ്ഞു ചിരിക്കുന്നതിനും, അതേപോലെ സമാനമായ ദുര്‍ബലതകളെ മറച്ചുവെക്കുന്നതിനും, ദുര്‍വിചാരങ്ങളെ പങ്കുവെക്കുന്നതിനും കുസംസ്‌കാരങ്ങളെ പോഷിപ്പിക്കുന്നതിനും വേദിയാകരുത് കൂട്ടുകൂടല്‍. അറിവ് നേടുന്നതിനും ദിവ്യഗുണങ്ങള്‍ വളര്‍ത്തുന്നതിനും സാമൂഹ്യസേവ ചെയ്യുന്നതിനും വേദിയാകണം. ഒറ്റയ്ക്ക് ചെയ്യാനാകാത്തത് പലതും കൂട്ടായ്മകള്‍ കൊണ്ട് ചെയ്യാനും നേടാനും കഴിയും. അതിനുവേണ്ടി നമുക്ക് സത്സംഗം ചെയ്യാം.

നവകാഭിഷേകം ഒൻപത് കുടങ്ങളിൽ ജലം നിറച്ച് പൂജിച്ച് വിഗ്രഹത്തിൽ നടത്തുന്ന വിശേഷാൽ അഭിഷേകമാണ് നവകാഭിഷേകം. ഹൈന്ദവ ക്ഷേത്രങ്ങളിൽ വിശേഷ ദിവസങ്ങളിലും ശുദ്ധിക്രിയകളുടെ ഭാഗമായും ഇത് നടത്താറുണ്ട്. നവകാഭിഷേകത്തെക്കുറിച്ചുള്ള പ്രധാന വിവരങ്ങൾ താഴെ നൽകുന്നു: പൂജാ ക്രമം: ഒൻപത് കുടങ്ങളിൽ (കലശങ്ങളിൽ) വെള്ളം നിറച്ച് നമസ്കാര മണ്ഡപത്തിൽ പത്മമിട്ട് അതിൽ വച്ച് പൂജിച്ച ശേഷമാണ് അഭിഷേകം നടത്തുന്നത്. ഗുരുവായൂർ ക്ഷേത്രം: ഗുരുവായൂർ ശ്രീകൃഷ്ണസ്വാമി ക്ഷേത്രത്തിലെ നവകാഭിഷേകം വളരെ പ്രസിദ്ധമാണ്. ഉഷപൂജയ്ക്കും പന്തീരടി പൂജയ്ക്കും ഇടയിലായാണ് സാധാരണയായി ഇത് നടക്കുന്നത്. ഫലങ്ങൾ: നവകാഭിഷേകം ദർശിക്കുന്നത് വഴി രോഗപ്രതിരോധ ശേഷി വർധിക്കുമെന്നും പ്രത്യേകിച്ച് കണ്ണ് സംബന്ധമായ അസുഖങ്ങൾക്ക് ശമനമുണ്ടാകുമെന്നും ഭക്തർ വിശ്വസിക്കുന്നു. മഹാദേവ ക്ഷേത്രങ്ങളിൽ: ശിവക്ഷേത്രങ്ങളിൽ മാസത്തിൽ തിരുവാതിര നക്ഷത്ര ദിവസം (ഭഗവാന്റെ തിരുനാൾ) നവകാഭിഷേകം നടത്താറുണ്ട്. മറ്റു പ്രത്യേകതകൾ: നവകാഭിഷേകത്തോടൊപ്പം പലപ്പോഴും പഞ്ചഗവ്യാഭിഷേകവും നടത്താറുണ്ട്.

ബ്രഹ്മം. ഭൃഗു മഹർഷിയും പിതാവായ വരുണനും തമ്മിലുള്ള ആത്മീയ സംവാദം തൈത്തിരീയ ഉപനിഷത്തിലെ ഭൃഗുവല്ലി എന്ന ഭാഗത്താണ് വിവരിക്കുന്നത്. പരമമായ സത്യമായ "ബ്രഹ്മത്തെ" കുറിച്ചുള്ള ഭൃഗുവിന്റെ അന്വേഷണവും വരുണൻ നൽകുന്ന ഉത്തരങ്ങളുമാണ് ഈ സംവാദത്തിന്റെ സാരം. ഈ സംവാദത്തിലെ പ്രധാന ഘട്ടങ്ങൾ താഴെ പറയുന്നവയാണ്: ബ്രഹ്മജിജ്ഞാസ: തനിക്ക് ബ്രഹ്മത്തെ ഉപദേശിച്ചു തരണമെന്ന് ഭൃഗു പിതാവായ വരുണനോട് അപേക്ഷിക്കുന്നു. അന്നം, പ്രാണൻ, ചക്ഷുസ്സ് (കാഴ്ച), ശ്രോത്രം (കേൾവി), മനസ്സ്, വാക്ക് എന്നിവ ബ്രഹ്മത്തെ അറിയാനുള്ള വഴികളാണെന്ന് വരുണൻ മറുപടി നൽകുന്നു. അന്വേഷണ രീതി: സകല ഭൂതങ്ങളും എന്തിൽ നിന്ന് ജനിക്കുന്നുവോ, ജനിച്ചവ എന്തിൽ ജീവിക്കുന്നുവോ, അവസാനം എന്തിലേക്ക് മടങ്ങുന്നുവോ അതാണ് ബ്രഹ്മം എന്ന് വരുണൻ ഒരു സൂചന നൽകുന്നു. ഇത് സ്വയം തപസ്സിലൂടെ കണ്ടെത്താൻ അദ്ദേഹം മകനോട് ആവശ്യപ്പെടുന്നു. ഭൃഗുവിന്റെ അഞ്ചു ഘട്ടങ്ങളിലുള്ള തിരിച്ചറിവ്: അന്നം ബ്രഹ്മം: ആദ്യം അന്നമാണ് ബ്രഹ്മമെന്ന് ഭൃഗു കരുതുന്നു, കാരണം സകലതും അന്നത്തിൽ നിന്ന് ജനിക്കുന്നു. പ്രാണൻ ബ്രഹ്മം: കൂടുതൽ ചിന്തിച്ചപ്പോൾ പ്രാണനാണ് ബ്രഹ്മമെന്ന് അദ്ദേഹം മനസ്സിലാക്കുന്നു. മനസ്സ് ബ്രഹ്മം: അടുത്ത ഘട്ടത്തിൽ മനസ്സിനെ ബ്രഹ്മമായി തിരിച്ചറിയുന്നു. വിജ്ഞാനം ബ്രഹ്മം: പിന്നീട് വിജ്ഞാനമാണ് (ബുദ്ധി) ബ്രഹ്മമെന്ന് അദ്ദേഹം കണ്ടെത്തുന്നു. ആനന്ദം ബ്രഹ്മം: ഒടുവിൽ, പരമമായ സത്യം ആനന്ദമാണെന്ന് ഭൃഗു തിരിച്ചറിയുന്നു. സകല ചരാചരങ്ങളും ആനന്ദത്തിൽ നിന്ന് ഉണ്ടാവുകയും ആനന്ദത്തിൽ ജീവിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു എന്നതാണ് ഇതിന്റെ പൊരുൾ. ഈ സംവാദം ആത്മജ്ഞാനത്തിലേക്കുള്ള വഴി ലളിതമായ കാര്യങ്ങളിൽ തുടങ്ങി പരമമായ ആനന്ദത്തിൽ എത്തിച്ചേരുന്ന ഒന്നാണെന്ന് കാണിച്ചുതരുന്നു.

ഭാരതീയ തത്ത്വചിന്തയിലും വേദോപനിഷത്തുകളിലും 'ഹൃദയഗുഹ' എന്നത് വളരെ അർത്ഥവത്തായ ഒരു സങ്കൽപ്പമാണ്. ഇത് ശാരീരികമായ ഹൃദയത്തെയല്ല, മറിച്ച് നമ്മുടെ ഉള്ളിലെ പരമമായ ചൈതന്യം കുടികൊള്ളുന്ന അതീന്ദ്രിയമായ കേന്ദ്രത്തെയാണ് സൂചിപ്പിക്കുന്നത്. വേദഗ്രന്ഥങ്ങൾ പ്രകാരം ഇതിന്റെ പ്രധാന സവിശേഷതകൾ താഴെ പറയുന്നവയാണ്: ആത്മാവിന്റെ ഇരിപ്പിടം: ജീവാത്മാവും പരമാത്മാവും കുടികൊള്ളുന്ന രഹസ്യമായ ഇടമായാണ് ഉപനിഷത്തുകൾ ഹൃദയഗുഹയെ വിശേഷിപ്പിക്കുന്നത്. ദൈവിക ചൈതന്യം: ദൈവികമായ അറിവും പ്രകാശവും ഉദിക്കുന്നത് ഇവിടെ നിന്നാണ്. ധ്യാനത്തിലൂടെയും ആത്മവിചാരത്തിലൂടെയും ഒരാൾക്ക് ഈ ഹൃദയഗുഹയിലേക്ക് ഇറങ്ങിച്ചെന്ന് പരമ സത്യത്തെ കണ്ടെത്താൻ കഴിയുമെന്ന് ശ്രീ അരബിന്ദോയുടെ കൃതികൾ സൂചിപ്പിക്കുന്നു. ദഹരാകാശം: ഉപനിഷത്തുകളിൽ ഇതിനെ 'ദഹരാകാശം' എന്നും വിളിക്കുന്നു. അതായത് ഹൃദയത്തിനുള്ളിലെ സൂക്ഷ്മമായ ആകാശം എന്നർത്ഥം. പ്രപഞ്ചം മുഴുവൻ ഈ സൂക്ഷ്മ രൂപത്തിൽ നമ്മുടെ ഉള്ളിൽ അടങ്ങിയിരിക്കുന്നു എന്നാണ് സങ്കല്പം. ധ്യാന കേന്ദ്രം: യോഗാഭ്യാസത്തിലും ഭക്തിമാർഗ്ഗത്തിലും ഈ ഹൃദയഗുഹയിലെ പ്രകാശത്തെ ധ്യാനിക്കുന്നത് പരമമായ ശാന്തിയിലേക്ക് നയിക്കുമെന്ന് വിശ്വസിക്കപ്പെടുന്നു. ചുരുക്കത്തിൽ, പുറംലോകത്തല്ല, മറിച്ച് നമ്മുടെ സ്വന്തം ഹൃദയത്തിനുള്ളിലെ ഗുഹയിലാണ് യഥാർത്ഥ ഈശ്വരചൈതന്യം ഇരിക്കുന്നതെന്നാണ് വേദങ്ങൾ നൽകുന്ന സന്ദേശം. ഉപനിഷത്തുകളിൽ 'ഹൃദയഗുഹ'യെക്കുറിച്ചുള്ള പരാമർശങ്ങൾ വളരെ ആഴമേറിയതാണ്. ഈ സങ്കൽപ്പത്തെ വ്യക്തമാക്കുന്ന പ്രധാന മന്ത്രങ്ങളും അവയുടെ അർത്ഥങ്ങളും താഴെ നൽകുന്നു: 1. മുണ്ഡകോപനിഷത്ത് (Mundaka Upanishad) ആത്മാവ് എവിടെയാണ് ഇരിക്കുന്നത് എന്ന് ഈ ഉപനിഷത്ത് വ്യക്തമായി പറയുന്നു: മന്ത്രം: ദൂരാത് സുദൂരേ തദിഹാന്തികേ ച പശ്യന്ത്വിഹൈവ നിഹിതം ഗുഹായാമ് (3.1.7) അർത്ഥം: സത്യം ഏറ്റവും ദൂരെയുള്ളതിനേക്കാൾ ദൂരെയും, എന്നാൽ ഏറ്റവും അടുത്തുള്ളതിനേക്കാൾ അടുത്തും ഇരിക്കുന്നു. അത് നമ്മുടെ ഉള്ളിലെ 'ഗുഹയിൽ' (ഹൃദയഗുഹയിൽ) നിഗൂഢമായി ഇരിക്കുന്നത് കാണാൻ സാധിക്കും. ദ്വാ സുപർണാ മന്ത്രം: രണ്ട് പക്ഷികൾ (ജീവനും ദൈവവും) ഒരു മരത്തിൽ (ശരീരം) ഇരിക്കുന്നു എന്ന പ്രസിദ്ധമായ മന്ത്രവും ഹൃദയഗുഹയിലെ ആത്മചൈതന്യത്തെയാണ് സൂചിപ്പിക്കുന്നത്. 2. കഠോപനിഷത്ത് (Kathopanishad) നചികേതസ്സിന് യമധർമ്മൻ നൽകുന്ന ഉപദേശങ്ങളിൽ ഹൃദയഗുഹയെ ഒരു സുരക്ഷിതമായ രഹസ്യ അറയായിട്ടാണ് വിശേഷിപ്പിക്കുന്നത്: ഗുഹാം പ്രവിഷ്ടൗ: പരമാത്മാവും ജീവാത്മാവും ഹൃദയമാകുന്ന ഗുഹയിൽ ഒരേപോലെ വസിക്കുന്നു. ബുദ്ധിമാന്മാരായ ആളുകൾ ഈ ഹൃദയഗുഹയിലെ സത്യത്തെ തിരിച്ചറിയുന്നു. അംഗുഷ്ഠമാത്ര പുരുഷൻ: തള്ളവിരലിനോളം വലിപ്പമുള്ള ചൈതന്യമായി ആത്മാവ് ഹൃദയത്തിന്റെ മധ്യത്തിൽ (ഹൃദയഗുഹയിൽ) സ്ഥിരമായി വസിക്കുന്നു. 3. ഛാന്ദോഗ്യോപനിഷത്ത് (Chandogya Upanishad) ഇവിടെ ഹൃദയഗുഹയെ 'ദഹരാകാശം' എന്ന് വിളിക്കുന്നു: വിവരണം: നമ്മുടെ ഹൃദയത്തിനുള്ളിലെ ചെറിയ ആകാശം (Space) പുറത്തുകാണുന്ന ഈ വലിയ ആകാശത്തേക്കാൾ വിശാലമാണ്. സൂര്യനും ചന്ദ്രനും നക്ഷത്രങ്ങളും എല്ലാം ആ ഹൃദയഗുഹയ്ക്കുള്ളിൽ സൂക്ഷ്മമായി അടങ്ങിയിരിക്കുന്നു. പ്രധാന വ്യാഖ്യാനങ്ങൾ: ഭഗവാൻ രമണമഹർഷി: രമണമഹർഷിയുടെ അഭിപ്രായത്തിൽ ഹൃദയഗുഹ എന്നത് നെഞ്ചിന്റെ വലതുഭാഗത്താണ്. നമ്മുടെ 'ഞാൻ' എന്ന ബോധം ഉദിക്കുന്നതും അടങ്ങുന്നതും ഈ കേന്ദ്രത്തിലാണ്. ഇതിനെ അദ്ദേഹം 'ഹൃത്-ഗുഹ' എന്ന് വിളിച്ചു. യോഗ ശാസ്ത്രം: യോഗികൾ ഹൃദയഗുഹയെ അനാഹത ചക്രവുമായി ബന്ധിപ്പിച്ചു കാണുന്നു. ഭൗതികമായ ആഗ്രഹങ്ങൾ മാറി ആത്മീയമായ ഉണർവ് ഉണ്ടാകുന്ന ഇടമാണിത്.

വേദങ്ങളിൽ അഗ്നി കേവലം ഒരു ഭൗതിക മൂലകമല്ല, മറിച്ച് ദൈവത്തെയും പ്രപഞ്ചത്തിലെ ചൈതന്യത്തെയും പ്രതിനിധീകരിക്കുന്ന ഉന്നതമായ തത്വമാണ്. ഋഗ്വേദത്തിലെ ഒന്നാം സൂക്തം തന്നെ ആരംഭിക്കുന്നത് അഗ്നിയെ സ്തുതിച്ചുകൊണ്ടാണ് ("അഗ്നിമീളേ പുരോഹിതം"). വേദങ്ങൾ അനുസരിച്ചുള്ള അഗ്നി തത്വത്തിന്റെ പ്രധാന വശങ്ങൾ താഴെ പറയുന്നവയാണ്: 1. പ്രപഞ്ചത്തിന്റെ ചൈതന്യം സൃഷ്ടിയുടെ ഉറവിടം: പരമപുരുഷന്റെ മുഖത്തുനിന്നാണ് അഗ്നി ഉണ്ടായതെന്ന് ഋഗ്വേദം പറയുന്നു. എന്നാൽ വേദാന്ത സൂത്രങ്ങൾ പ്രകാരം വായുവിൽ നിന്നുമാണ് അഗ്നി ഉത്ഭവിച്ചത്. പഞ്ചഭൂതങ്ങൾ: പ്രപഞ്ചം നിർമ്മിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്ന അഞ്ച് മൂലകങ്ങളിൽ (പഞ്ചഭൂതങ്ങൾ) ഏറ്റവും പ്രധാനപ്പെട്ട ഒന്നാണ് അഗ്നി തത്വം. 2. അഗ്നിയുടെ പ്രധാന രൂപങ്ങൾ വേദങ്ങളിൽ അഗ്നിയെ പ്രധാനമായും രണ്ട് രൂപങ്ങളിൽ കാണുന്നു: ജാതവേദസ്: യജ്ഞങ്ങളിൽ ദേവന്മാർക്ക് ഹവിസ്സ് എത്തിച്ചുകൊടുക്കുന്ന പവിത്രമായ അഗ്നി. ഇത് അറിവിന്റെയും ബ്രഹ്മത്തിന്റെയും പ്രതീകമാണ്. ക്രവ്യാദ: ശവസംസ്കാര ചിതയിലെ അഗ്നി. ഇത് ഭൗതിക ശരീരത്തെ ദഹിപ്പിച്ച് ആത്മാവിനെ സ്വതന്ത്രമാക്കുന്നു. 3. അഗ്നിയുടെ ധർമ്മങ്ങൾ ദൂതൻ: മനുഷ്യർ നൽകുന്ന അർപ്പണങ്ങൾ ദേവന്മാർക്ക് എത്തിക്കുന്ന സന്ദേശവാഹകനായി അഗ്നിയെ കണക്കാക്കുന്നു. പുരോഹിതൻ: യജ്ഞങ്ങൾ നടത്തുന്നതിൽ മുൻപന്തിയിൽ നിൽക്കുന്നവനും (പുരോഹിതൻ) ദൈവങ്ങളെ യാഗശാലയിലേക്ക് ക്ഷണിച്ചു വരുത്തുന്നവനും അഗ്നിയാണ്. ശുദ്ധീകരണം: ശാരീരികവും മാനസികവുമായ അശുദ്ധികളെ നീക്കം ചെയ്യുന്ന പ്രതീകമായും അഗ്നിയെ ആരാധിക്കുന്നു. 4. ആന്തരിക അഗ്നി (ആത്മീയ തത്വം) വേദാനന്തര ഗ്രന്ഥങ്ങളിലും ഉപനിഷത്തുകളിലും അഗ്നി തത്വത്തിന് ആത്മീയമായ വ്യാഖ്യാനങ്ങൾ നൽകിയിട്ടുണ്ട്: ജ്ഞാനാഗ്നി: അറിവ് എന്ന അഗ്നി അജ്ഞാനത്തെ നശിപ്പിക്കുന്നു. ജഠരാഗ്നി: ശരീരത്തിനകത്ത് ഭക്ഷണം ദഹിപ്പിക്കാൻ സഹായിക്കുന്ന ഊർജ്ജമായി അഗ്നിയെ കാണുന്നു. ഭക്തിയുടെ അഗ്നി: ഹൃദയത്തെ ശുദ്ധീകരിക്കുന്ന ആന്തരികമായ ഭക്തിയെ അഗ്നിയോട് ഉപമിക്കുന്നു. ഋഗ്വേദത്തിൽ ഇന്ദ്രനും സോമനും കഴിഞ്ഞാൽ ഏറ്റവും കൂടുതൽ സ്തുതിക്കപ്പെടുന്ന ദേവൻ അഗ്നിയാണ്. ലോകത്തെ ഇരുട്ടിൽ നിന്ന് വെളിച്ചത്തിലേക്ക് നയിക്കുന്ന അറിവായും ശക്തിയായും അഗ്നി തത്വം വേദങ്ങളിൽ നിറഞ്ഞുനിൽക്കുന്നു.

ഗായത്രി ദേവിയെയാണ് 'വേദ മാതാ' (വേദങ്ങളുടെ മാതാവ്) എന്ന് വിശേഷിപ്പിക്കുന്നത്. സനാതന ധർമ്മത്തിലെ നാല് വേദങ്ങളായ ഋഗ്വേദം, യജുർവേദം, സാമവേദം, അഥർവ്വവേദം എന്നിവയുടെ ഉത്ഭവം ഗായത്രിയിൽ നിന്നാണെന്നാണ് വിശ്വസിക്കപ്പെടുന്നത്. വേദ മാതാവിനെക്കുറിച്ചുള്ള പ്രധാന വിവരങ്ങൾ താഴെ പറയുന്നവയാണ്: ഗായത്രി മന്ത്രം: ലോകത്തിലെ തന്നെ ഏറ്റവും ശക്തമായ മന്ത്രങ്ങളിലൊന്നായ ഗായത്രി മന്ത്രം വേദ മാതാവായ ഗായത്രി ദേവിക്കായി സമർപ്പിക്കപ്പെട്ടതാണ്. ഇത് ബുദ്ധിയെ പ്രകാശിപ്പിക്കാനും അറിവ് നൽകാനുമാണ് ജപിക്കുന്നത്. രൂപം: പലപ്പോഴും അഞ്ച് മുഖങ്ങളോടും പത്ത് കൈകളോടും കൂടി ഹംസവാഹിനിയായാണ് ദേവിയെ ചിത്രീകരിക്കുന്നത്. ഇത് അഞ്ച് പ്രാണങ്ങളെയും അഞ്ച് ഇന്ദ്രിയങ്ങളെയും സൂചിപ്പിക്കുന്നു. ആരാധന: ഗായത്രി ദേവി അറിവിന്റെയും ജ്ഞാനത്തിന്റെയും പ്രതീകമാണ്. ഗായത്രി ജയന്തി പോലുള്ള വിശേഷ ദിവസങ്ങളിൽ വേദ മാതാവിനായി പ്രത്യേക പൂജകളും പ്രാർത്ഥനകളും നടക്കാറുണ്ട്. മറ്റ് സങ്കല്പങ്ങൾ: ചിലയിടങ്ങളിൽ ഗോമാതാവിനെയും (പശു) വേദങ്ങളുമായി ബന്ധപ്പെടുത്തി വേദ മാതാ എന്ന് വിളിക്കാറുണ്ട്. വേദ മാതാവായ ഗായത്രി ദേവി.

ചഞ്ചലം ഹി മനഃ കൃഷ്ണ പ്രമാഥി ബലവദ് ദൃഢം തസ്യാഹം നിഗ്രഹം മന്യേ വായോരിവ സുദുഷ്കരം (34) എന്തെന്നാല്‍ ഹേ കൃഷ്ണാ, മനസ്സ് ചഞ്ചലവും ക്ഷുബ്ധവും നിയന്ത്രണ ത്തിനു വഴങ്ങാത്തതും അയവില്ലാത്തതുമാണ്. അതിന്റെ നിയന്ത്രണം വായുവിന്റെതെന്നപോലെ ദുഷ്ക്കരമായി ഞാന്‍ കരുതുന്നു. ന ഫേസ്ബുക് ന വാട്സ്ആപ്പ് ഇതി മമ നിശ്ചിതാ മതി

*ഒരു ചെറിയ കൗതുകം:* നമ്മുടെ ഉള്ളിലെ ശ്വാസഗതി പരിശോധിച്ചാൽ, ഇടത് നാഡിയിൽ (ഇഡ) നിന്ന് വലത് നാഡിയിലേക്ക് (പിംഗള) ശ്വാസം മാറുന്ന ഒരു നിമിഷമുണ്ട്. ആ മാറ്റത്തിൻ്റെ സമയത്തെയാണ് യോഗശാസ്ത്രം 'അന്തർസന്ധ്യ' എന്ന് വിളിക്കുന്നത്. അക്ഷരാർത്ഥത്തിൽ ശിവരാത്രി എന്നത് ഈ 'തുരീയ സന്ധ്യ'യുടെ അഥവാ അർദ്ധരാത്രി സന്ധ്യയുടെ ആഘോഷം തന്നെയാണ്. അതുകൊണ്ടാണ് ശിവരാത്രിയിലെ ഏറ്റവും പ്രധാനപ്പെട്ട ചടങ്ങായ 'ലിംഗോദ്ഭവം' കൃത്യം അർദ്ധരാത്രിയിൽ (നിശീഥ സന്ധ്യയിൽ) നടക്കുന്നത്. ഇതിന് പിന്നിലെ തത്വങ്ങൾ നോക്കാം: 1. നിശീഥ കാലം (The Great Midnight) സാധാരണ ദിവസങ്ങളിൽ അർദ്ധരാത്രി എന്നത് തമോഗുണം (ഉറക്കം, അലസത) വർദ്ധിക്കുന്ന സമയമാണ്. എന്നാൽ ശിവരാത്രിയിൽ ഈ സമയത്തെ നമ്മൾ ഉണർന്നിരുന്നു ഉപാസനയ്ക്കായി മാറ്റിവെക്കുന്നു. പ്രപഞ്ചം മുഴുവൻ നിശബ്ദമാകുന്ന ആ സന്ധ്യയിൽ, നമ്മുടെ ഉള്ളിലെ ശിവചൈതന്യത്തെ (ബ്രഹ്മത്തെ) ഉണർത്തുക എന്നതാണ് ലക്ഷ്യം. 2. ശിവനും സന്ധ്യയും. ശിവൻ 'സന്ധ്യാ നൃത്തം' ചെയ്യുന്നവനാണെന്ന് പുരാണങ്ങൾ പറയുന്നു. പകലും രാത്രിയും തമ്മിലുള്ള സന്ധ്യയിൽ മാത്രമല്ല, പ്രപഞ്ചത്തിൻ്റെ സൃഷ്ടിയും സംഹാരവും തമ്മിലുള്ള 'സന്ധ്യ'യിലും ശിവൻ നൃത്തം ചെയ്യുന്നു. ശിവരാത്രിയിലെ അർദ്ധരാത്രി സന്ധ്യ എന്നത് ആത്മീയമായ ഉണർവ്വിൻ്റെ ഉച്ചകോടിയാണ്. 3. ശക്തി-ശിവ സംഗമം വ്യാഖ്യാനത്തിൽ സന്ധ്യയെ 'ബ്രഹ്മപുത്രി' എന്നും 'അരുന്ധതി' എന്നും 'ഈശ്വരശക്തി' എന്നും വിളിക്കുന്നുണ്ടല്ലോ. ശിവരാത്രിയിൽ ശിവനും ശക്തിയും (സന്ധ്യയും) ഒന്നാകുന്ന ആ മനോഹരമായ നിമിഷത്തെയാണ് നാം ആരാധിക്കുന്നത്. ആ അർദ്ധരാത്രിയിൽ ജീവാത്മാവ് പരമാത്മാവിൽ ലയിക്കുന്ന 'സന്ധ്യ' സംഭവിക്കുന്നു. 4. ലിംഗോദ്ഭവം: പ്രകാശത്തിൻ്റെ ഉദയം ബ്രഹ്മാവിനും വിഷ്ണുവിനും ഇടയിൽ അളക്കാൻ കഴിയാത്ത പ്രകാശസ്തംഭമായി ശിവൻ പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടത് ഒരു അർദ്ധരാത്രിയിലാണ്. ഇതിനെയാണ് ലിംഗോദ്ഭവം എന്ന് വിളിക്കുന്നത്. "ആദിത്യാവച്ഛിന്ന ചൈതന്യവും" (സൂര്യചൈതന്യം) ഈ പ്രകാശസ്തംഭവും ഒന്നുതന്നെയാണ്. പുറത്തുള്ള സൂര്യനെയല്ല, ഉള്ളിലെ ജ്ഞാനസൂര്യനെയാണ് അവിടെ ഉപാസിക്കുന്നത്. വൈഷമ്യങ്ങൾ ഇല്ലാതാകാൻ ഐം ഹ്രീം ശ്രീം സന്ധ്യായൈ നമഃ🙏

വന്ത വേലയെ പാര് നീ എന്തിനാ ഇവിടെ വന്നിരിക്കുന്നത്.... കോടിക്കണക്കിന് ജന്മങ്ങളായുള്ള ഈ ഓട്ടം നിർത്തണം, എല്ലാ ചലനങ്ങളും വിട്ട് ഒന്നു സ്വസ്ഥമായിരിക്കണം, സത്യം ബോധിക്കണം, പരമമായ ശാന്തിയെ സ്വായത്തമാക്കണം, ഭക്തിയെ പ്രാപിച്ച് ഭക്തിയായിത്തീരണം. കണ്മുമ്പിൽ പലതും നടക്കും, പലതും കാണേണ്ടിവരും... അതൊക്കെ ശരിയാക്കാനും അതിൽ ഇടപെടാനും അഭിപ്രായം പറയാനുമൊക്കെ നിന്നാൽ നീ വന്ന കാര്യം നീ മറക്കും.... വീണ്ടും ഈ ജനമരണചക്രത്തിൽ കിടന്നു കറങ്ങേണ്ടിവരും, നീണ്ടുകെട്ടുപിണഞ്ഞുകിടക്കുന്ന സാംസാരിക ദുഃഖം അനുഭവിക്കേണ്ടിയും വരും; സ്വാതന്ത്ര്യം എന്നത് കിട്ടാക്കനിയായി തുടരും. മഹർഷി പറഞ്ഞു; വന്ത വേലയെ പാര്; നീ എന്തിനാ വന്നതെന്നുവച്ചാൽ അതു ചെയ്യൂ... ലോകത്തിന്റെ കാര്യം ലോകം നോക്കിക്കൊള്ളും. കണ്ണുകൾ ഇറുക്കിയടച്ചേക്കുക, കാതുകൾ കൊട്ടിയടയ്ക്കുക... ഏതു ഇന്ദ്രിയങ്ങൾ പ്രവർത്തിച്ചാലും അതെല്ലാം ഈ മനസ്സിനെ ചഞ്ചലപ്പെടുത്തിക്കൊണ്ടിരിക്കും, അതെല്ലാം നിന്നെ വന്നകാര്യം മറക്കാൻ പ്രേരിപ്പിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കും. നഷ്ടം നിനക്കാണ്... നിനക്കുമാത്രമാണ്; ലോകം ഏതുവിധേനയും രക്ഷപ്പെടും, നീ മാത്രം ബാക്കിയാവും. അതുകൊണ്ട്, നിർത്തൂ ഈ കർമ്മപദ്ധതികൾ... ലോകം ലോകത്തിന്റെ കാര്യം നോക്കട്ടെ, നീ നിന്റെ കാര്യം നോക്കൂ; വന്ത വേലയെ പാര്! നോക്കൂ... അവനവന് ഹിതം ചെയ്യുന്നവനാണ് ശ്രേഷ്ഠൻ, അവനവനു ഹിതം ചെയ്യുന്നതുതന്നെയാണ് ഏറ്റവും ശ്രേഷ്ഠമായ ധർമ്മം; സ്വധർമ്മത്തെ ഉപേക്ഷിച്ച് പരധർമ്മം ചെയ്യാൻ തുനിഞ്ഞിറങ്ങിയാൽ അതിന്റെ സകല ഭവിഷ്യത്തുക്കളും അനുഭവിക്കാൻപോകുന്നത് നീമാത്രമാണ്. നീ നിന്നെ ആത്യന്തികമായി രക്ഷിച്ചുവോ... മറ്റുള്ളവരും, അവർക്കാ പ്രാരബ്ധമുണ്ടെങ്കിൽ, ഒരുപക്ഷെ നിന്നിലൂടെത്തന്നെ രക്ഷപ്പെട്ടുകൊള്ളും.

“വേദാന്തം - ഭേദാന്തം – ഏകാന്തം--ഭസ്മാന്തം ” എന്ന നാലു പദങ്ങൾ ധാർമ്മികവും ദാർശനികവുമായ ഒരു ഗഹനമായ ആശയപരമ്പരയെ“വേദാന്തം – ഭേദാന്തം – ഏകാന്തം” എന്ന മൂന്ന് പദങ്ങൾ ധാർമ്മികവും ദാർശനികവുമായ ഒരു ഗഹനമായ ആശയപരമ്പരയെ സൂചിപ്പിക്കുന്നു. ഇതിന്റെ അർത്ഥം ഘട്ടങ്ങളായി മനസ്സിലാക്കാം: 1. വേദാന്തം (Vedānta) “വേദങ്ങളുടെ അന്ത്യം” അല്ലെങ്കിൽ പരമജ്ഞാനം. പ്രധാനമായി ഉപനിഷത്തുകളുടെ തത്ത്വശാസ്ത്രം. ഇതിന്റെ കേന്ദ്രീയ ആശയം: 👉 ബ്രഹ്മം (പരമസത്യം) മാത്രമേ ഉള്ളൂ 👉 ആത്മാവും ബ്രഹ്മവും ഒരേത് (അഹം ബ്രഹ്മാസ്മി) 2. ഭേദാന്തം (Bhedānta) “ഭേദം” = വ്യത്യാസം അതായത്: 👉 ജീവനും ഈശ്വരനും ലോകവും വ്യത്യസ്തമാണ് എന്ന് കാണുന്ന ദർശനം ഇത് ദ്വൈതം (Dualism) പോലുള്ള ആശയങ്ങളെ സൂചിപ്പിക്കുന്നു ഉദാഹരണം: 👉 “ഞാൻ” ദൈവത്തിൽ നിന്ന് വേറെയാണ് 3. ഏകാന്തം (Ekānta) “ഏകം” = ഒന്ന്, “അന്തം” = അവസാന സത്യാവസ്ഥ അർത്ഥം: 👉 എല്ലാം ഒറ്റ സത്യത്തിൽ ലയിക്കുന്നു 👉 അദ്വൈതം (Non-dualism) – ഭേദം ഇല്ല ആത്മാനുഭവത്തിൽ എത്തുന്ന പരമസ്ഥിതി 🔶 മൂന്നു പദങ്ങളുടെ ബന്ധം ഭേദാന്തം → വ്യത്യാസം കാണുന്ന പ്രാരംഭ അവസ്ഥ വേദാന്തം → ശാസ്ത്രീയമായി പഠിച്ച ജ്ഞാനം ഏകാന്തം → അനുഭവമായി തിരിച്ചറിയുന്ന പരമസത്യം 👉 ലളിതമായി: “ഭേദം കാണുന്നത് → ശാസ്ത്രം പഠിക്കുന്നത് → ഒറ്റ സത്യമായി അനുഭവിക്കുന്നത്” 🧘‍♂️ ആഴത്തിലുള്ള സന്ദേശം ഈ മൂന്നു പദങ്ങൾ മനുഷ്യന്റെ ആത്മീയ യാത്രയെ കാണിക്കുന്നു: ആദ്യം നമ്മൾ വ്യത്യാസം കാണുന്നു (ഭേദം) പിന്നീട് സത്യത്തെ അന്വേഷിക്കുന്നു (വേദാന്തം) അവസാനം എല്ലാം ഒന്നാണെന്ന് അനുഭവിക്കുന്നു (ഏകാന്തം) ഇത് ഒരു ചെറിയ വാക്യത്തിൽ: 👉 “ഭേദത്തിൽ നിന്ന് ഏകതയിലേക്കുള്ള യാത്രയാണ് വേദാന്തം.” നിങ്ങൾക്ക് താൽപ്പര്യമുണ്ടെങ്കിൽ, ഞാൻ ഇത് �⁠ശങ്കരാചാര്യരുടെ അദ്വൈതം, �⁠മാധ്വാചാര്യരുടെ ദ്വൈതം, �⁠രാമാനുജരുടെ വിശിഷ്ടാദ്വൈതം എന്നിവയുമായി ബന്ധിപ്പിച്ച് കൂടുതൽ ആഴത്തിൽ വിശദീകരിക്കാം. സൂചിപ്പിക്കുന്നു. ഇതിന്റെ അർത്ഥം ഘട്ടങ്ങളായി മനസ്സിലാക്കാം: 1. വേദാന്തം (Vedānta) “വേദങ്ങളുടെ അന്ത്യം” അല്ലെങ്കിൽ പരമജ്ഞാനം. പ്രധാനമായി ഉപനിഷത്തുകളുടെ തത്ത്വശാസ്ത്രം. ഇതിന്റെ കേന്ദ്രീയ ആശയം: 👉 ബ്രഹ്മം (പരമസത്യം) മാത്രമേ ഉള്ളൂ 👉 ആത്മാവും ബ്രഹ്മവും ഒരേത് (അഹം ബ്രഹ്മാസ്മി) 2. ഭേദാന്തം (Bhedānta) “ഭേദം” = വ്യത്യാസം അതായത്: 👉 ജീവനും ഈശ്വരനും ലോകവും വ്യത്യസ്തമാണ് എന്ന് കാണുന്ന ദർശനം ഇത് ദ്വൈതം (Dualism) പോലുള്ള ആശയങ്ങളെ സൂചിപ്പിക്കുന്നു ഉദാഹരണം: 👉 “ഞാൻ” ദൈവത്തിൽ നിന്ന് വേറെയാണ് 3. ഏകാന്തം (Ekānta) “ഏകം” = ഒന്ന്, “അന്തം” = അവസാന സത്യാവസ്ഥ അർത്ഥം: 👉 എല്ലാം ഒറ്റ സത്യത്തിൽ ലയിക്കുന്നു 👉 അദ്വൈതം (Non-dualism) – ഭേദം ഇല്ല ആത്മാനുഭവത്തിൽ എത്തുന്ന പരമസ്ഥിതി 🔶 മൂന്നു പദങ്ങളുടെ ബന്ധം ഭേദാന്തം → വ്യത്യാസം കാണുന്ന പ്രാരംഭ അവസ്ഥ വേദാന്തം → ശാസ്ത്രീയമായി പഠിച്ച ജ്ഞാനം ഏകാന്തം → അനുഭവമായി തിരിച്ചറിയുന്ന പരമസത്യം 👉 ലളിതമായി: “ഭേദം കാണുന്നത് → ശാസ്ത്രം പഠിക്കുന്നത് → ഒറ്റ സത്യമായി അനുഭവിക്കുന്നത്” 🧘‍♂️ ആഴത്തിലുള്ള സന്ദേശം ഈ മൂന്നു പദങ്ങൾ മനുഷ്യന്റെ ആത്മീയ യാത്രയെ കാണിക്കുന്നു: ആദ്യം നമ്മൾ വ്യത്യാസം കാണുന്നു (ഭേദം) പിന്നീട് സത്യത്തെ അന്വേഷിക്കുന്നു (വേദാന്തം) അവസാനം എല്ലാം ഒന്നാണെന്ന് അനുഭവിക്കുന്നു (ഏകാന്തം) ഇത് ഒരു ചെറിയ വാക്യത്തിൽ: 👉 “ഭേദത്തിൽ നിന്ന് ഏകതയിലേക്കുള്ള യാത്രയാണ് വേദാന്തം.” അവസാനം നമ്മൾ ഭസ്മം ആയി തീരുന്നു.

ഭഗവദ്ഗീതയിലെ പതിനെട്ട് അധ്യായങ്ങളിൽ രണ്ടാമത്തെ അധ്യായമാണ് സാംഖ്യയോഗം. ഗീതയിലെ ഏറ്റവും പ്രധാനപ്പെട്ട അധ്യായങ്ങളിലൊന്നായി ഇത് കണക്കാക്കപ്പെടുന്നു, കാരണം ഗീതയുടെ മുഴുവൻ സാരവും ഈ അധ്യായത്തിൽ അടങ്ങിയിരിക്കുന്നു. ഈ അധ്യായത്തിലെ പ്രധാന ഭാഗങ്ങൾ താഴെ പറയുന്നവയാണ്: ആത്മജ്ഞാനം: ആത്മാവ് ജനനമരണങ്ങളില്ലാത്തതും ശാശ്വതവുമാണെന്ന അറിവാണ് ഇതിലെ പ്രധാന വിഷയം. ശരീരം നശിച്ചാലും ആത്മാവ് നശിക്കുന്നില്ലെന്ന് കൃഷ്ണൻ അർജുനനോട് വിശദീകരിക്കുന്നു. ധർമ്മബോധം: യുദ്ധക്കളത്തിൽ തളർന്നുപോയ അർജുനനെ തൻ്റെ ക്ഷത്രിയ ധർമ്മം നിർവഹിക്കാൻ കൃഷ്ണൻ ഇതിലൂടെ പ്രേരിപ്പിക്കുന്നു. സ്ഥിതപ്രജ്ഞൻ: സുഖത്തിലും ദുഃഖത്തിലും ലാഭത്തിലും നഷ്ടത്തിലും ഒരുപോലെ നിലകൊള്ളുന്ന 'സ്ഥിതപ്രജ്ഞൻ്റെ' ലക്ഷണങ്ങൾ ഈ അധ്യായത്തിൽ വിവരിക്കുന്നുണ്ട്. ശ്ലോകങ്ങൾ: ഈ അധ്യായത്തിൽ ആകെ 72 ശ്ലോകങ്ങൾ ആണുള്ളത്. ജ്ഞാനയോഗത്തിലൂടെയും ബുദ്ധിയോഗത്തിലൂടെയും പരമമായ സത്യത്തെ മനസ്സിലാക്കാനാണ് ഈ അധ്യായം പഠിപ്പിക്കുന്നത്.

ഭക്ഷണക്രമത്തെക്കുറിച്ചുള്ള പ്രശസ്തമായ ഈ പഴയഞ്ചൊല്ല് താഴെ പറയുന്നതാണ്: ഒരു നേരം ഭക്ഷിക്കുന്നവൻ യോഗി: ദിവസം ഒരു നേരം മാത്രം ആഹാരം കഴിക്കുന്നവൻ ആരോഗ്യമുള്ളവനും മനഃശക്തിയുള്ളവനുമായ 'യോഗി' ആകുന്നു. രണ്ടു നേരം ഭക്ഷിക്കുന്നവൻ ഭോഗി: രണ്ടു നേരം ആഹാരം കഴിക്കുന്നവൻ ജീവിതസുഖങ്ങൾ ആസ്വദിക്കുന്ന 'ഭോഗി' ആണ്. മൂന്നു നേരം ഭക്ഷിക്കുന്നവൻ രോഗി: മൂന്നു നേരവും ഭക്ഷണം കഴിക്കുന്നവൻ രോഗിയായി മാറാൻ സാധ്യതയുണ്ട്. നാലു നേരം ഭക്ഷിക്കുന്നവൻ ദ്രോഹി/മഹാദ്രോഹി: നാലുനേരം ആഹാരം കഴിക്കുന്നവൻ സ്വന്തം ശരീരത്തോട് തന്നെ ദ്രോഹം ചെയ്യുന്നവനാണ്.

"ശിവാ രുദ്രസ്യ ഭേഷജി" (Śivā rudrasya bheṣajī) എന്നത് ശ്രീരുദ്രമന്ത്രത്തിലെ ഒരു പ്രധാന വരിയാണ്. ഇതിന്റെ അർത്ഥം "രുദ്രന്റെ മംഗളരൂപം സകല രോഗങ്ങൾക്കും ഔഷധമാണ്" എന്നാണ്. യജുർവേദത്തിലെ തൈത്തിരീയ സംഹിതയിൽ ഉൾപ്പെടുന്ന ശ്രീരുദ്രം നമകം പത്താം അനുവാകത്തിലെ മന്ത്രങ്ങളിലാണ് ഈ ഭാഗം കാണപ്പെടുന്നത്. ഈ മന്ത്രത്തിന്റെ പ്രധാന അർത്ഥതലങ്ങൾ: രോഗശാന്തി: ഭഗവാൻ ശിവന്റെ കാരുണ്യമുള്ള രൂപം (ശിവാ തനു) ശാരീരികവും മാനസികവുമായ സകല വ്യാധികൾക്കും പരിഹാരമായ ദിവ്യൗഷധമായി കണക്കാക്കപ്പെടുന്നു. മംഗളരൂപം: 'ശിവാ' എന്നാൽ മംഗളകരമായത് എന്നും 'ഭേഷജി' എന്നാൽ ഔഷധം എന്നുമാണ് അർത്ഥം. ഭക്തരെ അനുഗ്രഹിക്കുന്ന ശാന്തവും മംഗളകരവുമായ ഭഗവാന്റെ രൂപം ജീവിതത്തിലെ ദുരിതങ്ങളെ ഇല്ലാതാക്കുന്നു. ആയുരാരോഗ്യം: ഈ മന്ത്രം ജപിക്കുന്നത് ആയുസ്സും ആരോഗ്യവും വർദ്ധിപ്പിക്കുമെന്നും ദോഷങ്ങൾ അകറ്റുമെന്നും വിശ്വാസമുണ്ട്. ശ്രീരുദ്രത്തിലെ ഈ വരി ഉൾപ്പെടുന്ന പൂർണ്ണരൂപം ഇപ്രകാരമാണ്: "യാ തേ രുദ്ര ശിവാ തനുഃ ശിവാ വിശ്വാഹ ഭേഷജി | ശിവാ രുദ്രസ്യ ഭേഷജി തയാ നോ മൃഡ ജീവസേ ||" (അർത്ഥം: ഹേ രുദ്രഭഗവാനേ, അങ്ങയുടെ മംഗളകരമായ രൂപം ലോകത്തിന് മുഴുവൻ ഔഷധമാണ്. ആ മംഗളകരമായ രൂപത്താൽ ഞങ്ങളെ സുഖമായി ജീവിക്കാൻ അനുഗ്രഹിക്കേണമേ.)

യമഭയനിവാരണസ്തോത്രം അതിഭീഷണകടുഭാഷണയമകിങ്കിരപടലീ- കൃതതാഡനപരിപീഡനമരണാഗമസമയേ . ഉമയാ സഹ മമ ചേതസി യമശാസന നിവസൻ (യമശാസനനിവസം) ശിവശങ്കര ശിവശങ്കര ഹര മേ ഹര ദുരിതം .. 1.. അസദിന്ദ്രിയവിഷയോദയസുഖസാത്കൃതസുകൃതേഃ പരദൂഷണപരിമോക്ഷ(തോഷ)ണകൃതപാതകവികൃതേഃ . ശമനാനനഭവകാനനനിരതേർഭവ ശരണം (പരമാലയ പരിപാലയ പരിതാപന മിതി മാം) ശിവശങ്കര ശിവശങ്കര ഹര മേ ഹര ദുരിതം .. 2.. വിഷയാഭിധബഡിശായുധപിശിതായിതസുഖതോ(ഭഗം) മകരായിതമതിസന്തതികൃതസാഹസവിപദം . (മസികായുതമതിസന്തതിമരുഭൂമിഷു നിരതം .) പരമാലയ പരിപാലയ പരിതാപിതമനിശം (മൃഡ മാമവ സുഗതേരവ ശിവയാ സഹ കൃപയാ) ശിവശങ്കര ശിവശങ്കര ഹര മേ ഹര ദുരിതം .. 3.. ദയിതാ മമ ദുഹിതാ മമ ജനനീ മമ ജനകോ (ദയിതാമവ ദുഹിതാമവ ജനനനീമവ ജനകം) മമ കല്പിതമതിസന്തതിമരുഭൂമിഷു നിരതം . ഗിരിജാസുഖ ജനിതാസുഖ വസതിം കുരു സുഖിനം (ജനിതാസുഖവനിതാസഖ വസതിം കുരു സുമതിം) ശിവശങ്കര ശിവശങ്കര ഹര മേ ഹര ദുരിതം .. 4.. ജനി(ന)നാശന മൃതിമോചന ശിവപൂജനനിരതേഃ അഭിതോ ദൃശമിദമീദൃശമഹമാവഹ ഇതി ഹാ . (അഭിതോകൃശമിതയേദൃശമഹമാഹരമിവഹം .) ഗജകച്ഛപജനിതശ്രമവിമ(മുര)ലീകുരു(ര)സുമതിം ശിവശങ്കര ശിവശങ്കര ഹര മേ ഹര ദുരിതം .. 5.. ത്വയി തിഷ്ഠതി സകലസ്ഥിതികരുണാത്മനി ഹൃദയേ വസുമാർഗണ കൃപണേക്ഷണ മനസാ ശിവ വിമുഖം . അകൃതാഹ്നികമസു(നു)പോഷകമവതാദ്ഗിരിസുതയാ ശിവശങ്കര ശിവശങ്കര ഹര മേ ഹര ദുരിതം .. 6.. പിതരാവിതി സുഖദാവിതി ശിശ്നുനാ കൃതഹൃദയൗ ശിവയാ സഹ ഭയകേ ഹൃദി ജനിതം തവ സുകൃതം . (പിതരാവിതി നു കദാവിതി യുതയോകൃത ഹൃദയേ) ശിവയോഃ പദമഭിയാഹ്യുരു പണസത്തവ സുകൃതേഃ .) ഇതി മേ ശിവ ഹൃദയം ഭവ ഭവതാത്തവ ദയയാ (ഭവദാത്തതരയയാ) ശിവശങ്കര ശിവശങ്കര ഹര മേ ഹര ദുരിതം .. 7.. ശരണാഗതഭരണാശ്രി(ദൃ)ത കരുണാമൃതജലധേ ശരണം തവ ചരണൗ(ണം) ശിവ മമ(ഭവ) സംസൃതിവസതേഃ(തേ) . പരി(വര)ചിന്മയ ജഗദാമയഭിഷജേ(ഗാ)നതി(ത)രാ(മ)വതാത് ശിവശങ്കര ശിവശങ്കര ഹര മേ ഹര ദുരിതം .. 8.. വിവിധാധിഭിരതിഭീതിരകൃതാധികസുകൃതം ശതകോടിഷു നരകാദിഷു ഹതപാതകവിവശം . മൃഡ മാമവ സുകൃതീഭവ ശിവയാ സഹ കൃപയാ ശിവശങ്കര ശിവശങ്കര ഹര മേ ഹര ദുരിതം .. 9.. കലിനാശന ഗരലാശന കമലാസനവിനുത കമലാപതിനയനാർചിതകരുണാകൃതിചരണ . കരുണാകര മുനിസേവിത ഭവസാഗരഹരണ ശിവശങ്കര ശിവശങ്കര ഹര മേ ഹര ദുരിതം .. 10.. (ശശിശേഖര ശിവദായക ഹരിശായക ഗിരിജാ- പ്രിയനായക ഗജകൻഘര ഗജദാനവഹരണ . കനകാസനകനകാംബരവിനാശന ശരണം ശിവശങ്കര ശിവശങ്കര ഹര മേ ഹര ദുരിതം .. 10..) വിജിതേന്ദ്രിയ വിബുധാർചിത വിമലാംബുജചരണ ഭവനാശന ഭയനാശന ഭജിതാങ്കിതഹൃദയ(യം) . ഫണിഭൂഷണ മുനിവേ(പോ)ഷണ മദനാന്തക ശരണം ശിവശങ്കര ശിവശങ്കര ഹര മേ ഹര ദുരിതം .. 11.. ത്രിപുരാന്തക ത്രിദശേശ്വര ത്രിഗുണാത്മക ശംഭോ വൃഷവാഹന വിഷദൂഷണ പതിതോദ്ധര ശരണം . കനകാസന കനകാംബര കലിനാശന ശരണം ശിവശങ്കര ശിവശങ്കര ഹര മേ ഹര ദുരിതം .. 12.. (ത്രിപുരാന്തക ത്രിദശേശ്വര ഗണനായക ശിവ തേ ശരണം മയ കൃതസാഗര ഫണികങ്കണചരണം . വൃഷവാഹന വിഷദൂഷണ പതിതോദ്ധര ശരണം ശിവശങ്കര ശിവശങ്കര ഹര മേ ഹര ദുരിതം .. 12..) .. ഇതി ശ്രീശിവശങ്കരസ്തോത്രം അഥവാ യമഭയനിവാരണസ്തോത്രം അഥവാ ശിവശങ്കരാഷ്ടകം സമ്പൂർണം .. അതിദുർനയ ചടുലേന്ദ്രിയ രിപു സഞ്ചയ ദലിതേ പവി കർകശ കടു ജല്പിത ഖലഗർഹണ ചലിതേ . ശിവയാ സഹ മമചേതസി ശശിശേഖര നിവസൻ ശിവശങ്കര ശിവശങ്കര ഹര മേ ഹര ദുരിതം .. 13.. ഭവഭഞ്ജന സുരരഞ്ജന ഖലവഞ്ചന പുരഹൻ ദനുജാന്തക മദനാന്തക രവിജാന്തക ഭഗവൻ . ഗിരിജാവര കരുണാകര പരമേശ്വര ഭയഹൻ ശിവശങ്കര ശിവശങ്കര ഹര മേ ഹര ദുരിതം .. 14.. ശക്രശാസന ക്രതുശാസന ചതുരാശ്രമ വിഷയേ കലി വിഗ്രഹഭവദുർഗ്രഹരിപുദുർബല സമയേ . ദ്വിജ ക്ഷത്രിയ വനിതാശിശുദര കമ്പിത ഹൃദയേ ശിവശങ്കര ശിവശങ്കര ഹര മേ ഹര ദുരിതം .. 15.. ഭവ സംഭവ വിവിധാമയ പരിപീഡിത വപുഷം ദയിതാത്മജ മമതാഭര കലുഷീകൃത ഹൃദയം . കുരു മാം നിജ ചരണാർചന നിരതം ഭവ സതതം ശിവശങ്കര ശിവശങ്കര ഹര മേ ഹര ദുരിതം .. 16..

വിവാഹ ജീവിതത്തിലെ ഏഴു പൊരുത്തം. ശ്രീമദ് ഭാഗവതത്തിലെ മൂന്നാം കാണ്ഡം, ഇരുപത്തിമൂന്നാം അധ്യായത്തിലെ രണ്ടാമത്തെ ശ്ലോകം (SB 3.23.2) കർദ്ദമ മുനിയുടെ പത്നിയായ ദേവഹൂതി തന്റെ ഭർത്താവിനെ എത്രത്തോളം ഭക്തിയോടും ആദരവോടും കൂടി സേവിച്ചു എന്ന് വിവരിക്കുന്നു. ശ്ലോകം വിശ്രംഭേണാത്മശൗചേന ഗൗരവേണ ദമേന ച | ശുശ്രൂഷയാ സൗഹൃദേന വാചാ മധുരയാ ച ഭോഃ || അർത്ഥം ഹേ വിദുരാ, ദേവഹൂതി തന്റെ ഭർത്താവിനെ താഴെ പറയുന്ന ഗുണങ്ങളോടെ സേവിച്ചു: വിശ്രംഭേണ: അങ്ങേയറ്റത്തെ വിശ്വാസത്തോടും അടുപ്പത്തോടും കൂടി. ആത്മശൗചേന: മനസ്സിന്റെയും ശരീരത്തിന്റെയും ശുദ്ധിയോടെ. ഗൗരവേണ: വലിയ ആദരവോടും ബഹുമാനത്തോടും കൂടി. ദമേന: ഇന്ദ്രിയങ്ങളെ നിയന്ത്രിച്ചുകൊണ്ട്. ശുശ്രൂഷയാ: വിനയപൂർവ്വമായ പരിചരണത്തിലൂടെ. സൗഹൃദേന: സൗഹൃദഭാവത്തോടും സ്നേഹത്തോടും കൂടി. വാചാ മധുരയാ: വളരെ മധുരമായ വാക്കുകളിലൂടെ. ഭർത്താവായ കർദ്ദമ മുനിയുടെ ആഗ്രഹങ്ങൾ കണ്ടറിഞ്ഞ്, പാർവ്വതീദേവി ശിവഭഗവാനെ സേവിക്കുന്നതുപോലെ അങ്ങേയറ്റത്തെ സമർപ്പണത്തോടെയാണ് ദേവഹൂതി അദ്ദേഹത്തെ പരിചരിച്ചിരുന്നത്. ഭർത്താവിൽ നിന്ന് എന്തെങ്കിലും പോരായ്മകൾ ഉണ്ടായാൽ പോലും അത് സഹിക്കാനും ദാമ്പത്യത്തിൽ വിള്ളലുകൾ വരാതെ കാക്കാനും ദേവഹൂതി ശ്രദ്ധിച്ചിരുന്നു എന്ന് വ്യാഖ്യാതാക്കൾ ചൂണ്ടിക്കാട്ടുന്നു.

എനിക്കു സമയമില്ല എന്നത് ഒരു ഒഴിവുകഴിവാണ്.......സ്വന്തമായി #സമയം ഉണ്ടായിരിക്കണമെന്ന് ആഗ്രഹിച്ചാൽ അതു ലഭിച്ചിരിക്കും. എത്ര തിരക്കാണെങ്കിലും പല്ലു തേയ്ക്കാറില്ലേ? തിരക്കാണെന്നുവച്ച് ഏതെങ്കിലും പ്രൊഫഷണൽ, ആഹാരം കഴിക്കാതിരിക്കുന്നുണ്ടോ? സ്ത്രീക്കും പുരുഷനും, പണ്ഡിതനും പാമരനും, ദരിദ്രനും ധനികനും ഒരു ദിവസത്തിൽ 24 മണിക്കൂർ തന്നെയാണ്. നിത്യവും അല്പസമയം നിങ്ങൾക്കായി മാറ്റിവയ്ക്കൂ. മറ്റുള്ളവരുടെ പ്രശ്നങ്ങൾക്കുത്തരം കണ്ടെത്തുന്നതോടൊപ്പം സ്വന്തം ജീവിതത്തിലെ പ്രശ്നങ്ങൾക്കു കൂടി ഉത്തരം കണ്ടെത്തൂ. നിത്യവും കുറച്ചുസമയം ധ്യാനിക്കുകയും പ്രാണായാമം, ശ്വസനക്രിയ എന്നിവ ശീലിക്കുകയും ചെയ്യുന്നത് ജീവിതത്തിന് മൂല്യവും സമയവും പ്രദാനം ചെയ്യും... ശ്രീ ശ്രീ

പത്താമുദയം ഐതിഹ്യം. മലയാളവർഷത്തിൽ മേടമാസം പത്താം തീയതി (ഏപ്രിൽ 23/24) ആഘോഷിക്കുന്ന സൂര്യപ്രീതികരമായ സുദിനമാണ് പത്താമുദയം. സൂര്യൻ അത്യുച്ചരാശിയിൽ എത്തി ബലവാനായി വരുന്ന ഈ ദിനം കാർഷിക വൃത്തികൾക്കും, പുതിയ വീട് പാലുകാച്ചൽ, വിത്തുവിതയ്ക്കൽ തുടങ്ങിയ ശുഭകാര്യങ്ങൾക്കും ഏറ്റവും ഉത്തമമായി കണക്കാക്കുന്നു. പത്താമുദയം ഐതിഹ്യവും പ്രത്യേകതകളും: സൂര്യബലം: മേടം രാശിയിൽ സൂര്യൻ എത്തുമ്പോൾ ഏറ്റവും കൂടുതൽ ഊർജ്ജസ്വലനായിരിക്കുന്ന (അത്യുച്ചരാശി) ദിവസമാണ് മേടപ്പത്ത്. കാർഷിക തുടക്കം: വിഷുവിന് പാടത്ത് ചാലു കീറി കൃഷിക്ക് തുടക്കമിടുമ്പോൾ, പത്താമുദയത്തിലാണ് പ്രധാന വിത്തുവിതയ്ക്കൽ നടത്തുന്നത്. ആചാരങ്ങൾ: സൂര്യോദയത്തിന് മുമ്പ് സൂര്യനെ ദീപം കാണിക്കുക, കാവുകളിൽ പൂജകൾ, കന്നുകാലികളെ വണങ്ങുക, ഉണക്കലരി പൊടിച്ച് മുറത്തിൽ വെച്ച് സൂര്യന് സമർപ്പിക്കുക (വെള്ളിമുറം കാണിക്കൽ) എന്നിവ പ്രധാന ആചാരങ്ങളാണ്. പരശുരാമൻ: പരശുരാമൻ ജനിച്ചത് ഈ ദിവസമാണെന്നും, ഭഗീരഥൻ തപസ്സ് ചെയ്ത് ഗംഗാനദിയെ ഭൂമിയിലേക്ക് കൊണ്ടുവന്നത് ഈ ദിനമാണെന്നും ഐതിഹ്യങ്ങളുണ്ട്. മേടം പത്തിന് നടത്തുന്ന ശുഭകാര്യങ്ങൾക്ക് മുഹൂർത്തം നോക്കേണ്ടതില്ലെന്നും, ഇത് ഐശ്വര്യം കൊണ്ടുവരുമെന്നുമാണ് പഴമക്കാരുടെ വിശ്വാസം. പത്തരമാറ്റോടെ പത്താമുദയം ... ഏപ്രിൽ 23ന് ആണ് ഈ വർഷത്തെ പത്താമുദയം .മേടം പത്താം തീയതിയാണ് പത്താം ഉദയം.അന്ന് സൂര്യൻ ഉച്ചത്തിലാണ് എന്നതാണ് പ്രത്യേകത .അഥവാ സൂര്യൻ ഏറ്റവും ബലവാനായി...ഇരിക്കുന്നു.

“പ്രാണോ വൈ ഗായത്രി” എന്ന വാക്യം ഛാന്ദോഗ്യ ഉപനിഷത് ലാണ് വരുന്നത്. ഇതിന്റെ അർത്ഥവും ആഴത്തിലുള്ള ആശയവും ഇങ്ങനെ മനസ്സിലാക്കാം: പദാർത്ഥം പ്രാണഃ (Prāṇa) → ജീവശക്തി, ജീവന്റെ ശ്വാസം, പ്രാണവായു വൈ (Vai) → തീർച്ചയായും / സത്യമായും ഗായത്രി (Gāyatrī) → ഗായത്രി ഛന്ദസ് (വേദമന്ത്രങ്ങളുടെ ഒരു ഛന്ദസ്) / ദൈവീയ ശക്തി 👉 അതായത്: “പ്രാണൻ തന്നെയാണ് ഗായത്രി” എന്നർത്ഥം. ആഴത്തിലുള്ള വ്യാഖ്യാനം 1. ഗായത്രി എന്നത് എന്ത്? ഗായത്രി ഒരു സാധാരണ മന്ത്രമല്ല; അത്: വേദങ്ങളുടെ ആധാര ഛന്ദസ് ബുദ്ധിയെ പ്രകാശിപ്പിക്കുന്ന ശക്തി സർവ്വ സൃഷ്ടിയുടെയും ധാരകശക്തി 2. പ്രാണൻ എന്താണ്? പ്രാണം: ശരീരത്തെ ജീവനോടെ നിലനിർത്തുന്ന ശക്തി ശ്വാസമാത്രമല്ല, സകല പ്രവർത്തനങ്ങളുടെ അടിസ്ഥാന ശക്തി മനസ്സ്, ഇന്ദ്രിയങ്ങൾ, ബുദ്ധി എന്നിവയെ പ്രേരിപ്പിക്കുന്ന ജീവതത്ത്വം 3. “പ്രാണോ വൈ ഗായത്രി” – യഥാർത്ഥ തത്ത്വം ഈ വാക്യം പറയുന്നത്: 👉 ഗായത്രി (ദൈവീയ ജ്ഞാനശക്തി)യും പ്രാണം (ജീവശക്തി)യും വേറിട്ടതല്ല പ്രാണം ഇല്ലെങ്കിൽ: വാക്ക് ഇല്ല ചിന്ത ഇല്ല ജപം ഇല്ല അതിനാൽ: 👉 ഗായത്രി മന്ത്രത്തിന്റെ യഥാർത്ഥ ആധാരം പ്രാണമാണ് 4. ഉപനിഷത്തിൻറെ ദർശനം ഈ വാക്യം നമ്മളെ ഒരു ഉയർന്ന ബോധത്തിലേക്ക് കൊണ്ടുപോകുന്നു: ഗായത്രി = ബാഹ്യ മന്ത്രമല്ല പ്രാണം = ഉള്ളിലെ ദൈവസാന്നിധ്യം 👉 അതായത്: നമ്മുടെ ശ്വാസം തന്നെയാണ് ഗായത്രി ജപം 5. ആത്മാനുഭവത്തിലേക്ക് വഴികാട്ടൽ ഈ വാക്യം പ്രാക്ടിക്കൽ ആയി ഇങ്ങനെ ഉപയോഗിക്കാം: ശ്വാസം ശ്രദ്ധിക്കുക (പ്രാണധ്യാനം) ഓരോ ശ്വാസവും ദൈവികമായി കാണുക ജപം പുറത്തല്ല, അകത്ത് നടക്കുന്നു എന്ന് തിരിച്ചറിയുക സംഗ്രഹം 👉 “പ്രാണോ വൈ ഗായത്രി” എന്നത് പറയുന്നു: ഗായത്രി = ജീവന്റെ ആധാരം പ്രാണം = ദൈവത്തിന്റെ സാക്ഷാത്കാരം ശ്വാസം = നിത്യ ജപം

“മൗഞ്ജീ ബന്ധനം” (Mauñjī Bandhanam) എന്നത് വേദിക സംസ്‌കാരത്തിൽ വളരെ പ്രധാനപ്പെട്ട ഒരു കര്‍മ്മമാണ് — പ്രത്യേകിച്ച് ഉപനയനം-ത്തിൽ. 📿 മൗഞ്ജീ ബന്ധനം എന്താണ്? 👉 “മൗഞ്ജീ” = മുന്ജ് പുല്ല് (Munja grass) കൊണ്ട് നിർമ്മിച്ച കെട്ട് / ബെൽറ്റ് 👉 “ബന്ധനം” = കെട്ടുക 👉 അതായത്: മുന്ജ് പുല്ല് കൊണ്ട് നിർമ്മിച്ച ഒരു മേൽപ്പട്ടി അരയ്ക്കു ചുറ്റി കെട്ടുന്ന കര്‍മ്മം 🌿 മൗഞ്ജീയുടെ പ്രാധാന്യം മൗഞ്ജീ വെറും ഒരു കയർ അല്ല — അത് ഒരു ആന്തരിക ശാസനയുടെ പ്രതീകം ആണ്: 1. ഇന്ദ്രിയനിയന്ത്രണം (Self-discipline) അരയിൽ കെട്ടുന്നത് → കാമം, വികാരം, ആസക്തി നിയന്ത്രണം ബ്രഹ്മചര്യ ജീവിതത്തിന്റെ തുടക്കം 2. തപസ്സിന്റെ ചിഹ്നം മുന്ജ് പുല്ല് = ലാളിത്യവും കഠിനതയും സുഖസൗകര്യങ്ങൾ വിട്ട് പഠനജീവിതത്തിലേക്ക് പ്രവേശനം 3. സംയമം (Control) ശരീരം, വാക്ക്, മനസ്സ് — മൂന്ന് നിയന്ത്രണം 🔥 ഉപനയനത്തിൽ അതിന്റെ സ്ഥാനം ഉപനയനം-ത്തിൽ: യജ്ഞോപവീതം ധരിക്കുന്നതിനു പുറമെ മൗഞ്ജീ ബന്ധനം നടക്കുന്നു 👉 ഇതിലൂടെ ബാലൻ: → “ബ്രഹ്മചാരി” ആയി മാറുന്നു ഗുരുവിന്റെ ശിഷ്യനാകുന്നു 🧠 ആന്തരിക അർത്ഥം (Deep meaning) മൗഞ്ജീ ബന്ധനം പറയുന്നത്: 👉 “നിന്റെ ജീവിതം ഇനി നിയന്ത്രണത്തിൽ ആയിരിക്കണം” അര = ജീവശക്തിയുടെ കേന്ദ്രം (പ്രാണബലം) മൗഞ്ജീ = നിയന്ത്രണത്തിന്റെ വലം 👉 അതായത്: പ്രാണശക്തിയെ ശാസനയിൽ പിടിച്ചു നിർത്തുക 🧘 പ്രാണവുമായി ബന്ധം (Important Insight) ഇത് നിങ്ങൾ ചോദിച്ച “പ്രാണോ വൈ ഗായത്രി” യുമായി ബന്ധിപ്പിക്കാം: പ്രാണം → ജീവശക്തി മൗഞ്ജീ → അതിനെ നിയന്ത്രിക്കുന്ന ഉപകരണം 👉 അങ്ങനെ: ഗായത്രി ജപം + മൗഞ്ജീ ബന്ധനം = പ്രാണശുദ്ധിയും നിയന്ത്രണവും 📜 ശാസ്ത്രീയ/ആധ്യാത്മിക സംഗ്രഹം 👉 മൗഞ്ജീ ബന്ധനം = ബ്രഹ്മചര്യത്തിന്റെ പ്രതിജ്ഞ ഇന്ദ്രിയനിയന്ത്രണത്തിന്റെ തുടക്കം ഗുരുകുല ജീവിതത്തിന്റെ പ്രവേശനം 👉 ആന്തരികമായി: “ജീവിതം ഇനി ശാസനയിലാക്കുന്നു” എന്ന ദൃഢസങ്കൽപം

കപില ഗീത വളരെ ഗൗരവമുള്ള ആത്മവിദ്യയാണ്. ഇത് കപില മഹർഷി തന്റെ അമ്മയായ Devahutiക്ക് നൽകിയ ഉപദേശങ്ങളാണ്. ഇത് വെറും തത്വചിന്ത അല്ല—ജീവിതത്തെ കാണാനുള്ള ഒരു ആഴത്തിലുള്ള ശാസ്ത്രീയവും ആത്മീയവുമായ ദർശനം ആണ്. 🧠 1. മനുഷ്യന്റെ യഥാർത്ഥ പ്രശ്നം കപിലൻ ആദ്യമായി പറയുന്നത്: 👉 മനുഷ്യൻ ദുഃഖിക്കുന്നത് അവിദ്യ (Ignorance) കാരണം 👉 “ഞാൻ ശരീരം ആണ്” എന്ന തെറ്റായ തിരിച്ചറിവാണ് എല്ലാ കഷ്ടപ്പാടിന്റെയും കാരണം ശരീരം = മാറ്റം വരുന്ന ഒന്നാണ് ആത്മാവ് = മാറ്റമില്ലാത്ത ശാശ്വത സാക്ഷി Key insight: 👉 “ഞാൻ ശരീരം അല്ല, ആത്മാവാണ്” എന്ന തിരിച്ചറിവാണ് മോക്ഷത്തിന്റെ തുടക്കം 🔬 2. സാംഖ്യ ദർശനം (Scientific Analysis of Reality) കപിലൻ വളരെ സിസ്റ്റമാറ്റിക് ആയി സൃഷ്ടിയെ വിശകലനം ചെയ്യുന്നു: 🧩 പ്രധാന ഘടകങ്ങൾ: പ്രകൃതി (Nature) – 24 തത്ത്വങ്ങൾ പുരുഷൻ (Consciousness) – ആത്മാവ് 📊 24 തത്ത്വങ്ങൾ: 5 മഹാഭൂതങ്ങൾ (ഭൂമി, ജലം, അഗ്നി, വായു, ആകാശം) 5 ജ്ഞാനേന്ദ്രിയങ്ങൾ 5 കർമ്മേന്ദ്രിയങ്ങൾ 5 തന്മാത്രകൾ മനസ്, ബുദ്ധി, അഹങ്കാരം 👉 ഇവ എല്ലാം പ്രകൃതിയുടെ ഭാഗമാണ് 👉 ആത്മാവ് ഇതിൽ നിന്ന് പൂർണ്ണമായി വ്യത്യസ്തമാണ് Deep point: 👉 നമുക്ക് അനുഭവിക്കുന്ന എല്ലാം (ചിന്ത, വികാരം, ശരീരം) — “ഞാൻ” അല്ല 🔗 3. ബന്ധനത്തിന്റെ കാരണം (Why we suffer) കപിലൻ പറയുന്നു: 👉 ആത്മാവ് പ്രകൃതിയുമായി അസോസിയേറ്റ് ചെയ്യുമ്പോൾ ബന്ധനം ഉണ്ടാകുന്നു ⚠️ ബന്ധനത്തിന്റെ പ്രക്രിയ: ഇന്ദ്രിയങ്ങൾ → വിഷയങ്ങൾ വിഷയങ്ങൾ → ആസക്തി ആസക്തി → കാമം കാമം → ക്രോധം / ദുഃഖം 👉 ഇത് ഒരു സൈക്കോളജിക്കൽ ചെയിൻ ആണ് 🧘 4. മോക്ഷത്തിന്റെ മാർഗം (Path to Liberation) (A) ജ്ഞാനം മാത്രം മതിയല്ല 👉 ബുദ്ധി കൊണ്ട് മനസ്സിലാക്കുന്നത് മാത്രം മോക്ഷം നൽകില്ല (B) ഭക്തി (Devotion) ആണ് പ്രധാന മാർഗം കപിലൻ വളരെ വ്യക്തമായി പറയുന്നു: 👉 ഭക്തി ഇല്ലാതെ മോക്ഷം അസാധ്യം 🌸 ഭക്തിയുടെ ലക്ഷണങ്ങൾ: ദൈവത്തിൽ അനന്യ ആശ്രയം സ്വാർത്ഥത ഇല്ലാത്ത സേവനം സത്സംഗം (മഹാത്മാക്കളോടൊപ്പം) 👉 ഭക്തി മനസ്സിനെ ശുദ്ധമാക്കുന്നു 👉 ശുദ്ധമായ മനസ്സിൽ ആത്മജ്ഞാനം സ്വാഭാവികമായി വരും 🧠 5. മനസ്സിന്റെ സ്വഭാവം (Psychology of Mind) കപിലൻ മനസ്സിനെ വളരെ ഡീപ്പ് ആയി വിശകലനം ചെയ്യുന്നു: 👉 മനസ്സാണ് ബന്ധനത്തിന്റെയും മോക്ഷത്തിന്റെയും കാരണം 🧩 മനസ്സ്: വിഷയങ്ങളിൽ ആസക്തി → ബന്ധനം ദൈവത്തിൽ ആസക്തി → മോക്ഷം 👉 “Mind is the battlefield” 🌿 6. സത്സംഗത്തിന്റെ ശക്തി കപിലൻ പറയുന്നു: 👉 മോക്ഷത്തിലേക്ക് ഏറ്റവും വലിയ ഷോർട്ട്‌കട്ട് = സത്സംഗം മഹാത്മാക്കളോടൊപ്പം ഇരിക്കുക അവരുടെ ജീവിതം കാണുക അവരുടെ വാക്കുകൾ കേൾക്കുക 👉 ഇത് മനസ്സിനെ സ്വാഭാവികമായി മാറ്റുന്നു 🔥 7. ഭക്തിയുടെ അന്തിമ ഫലം 👉 ഭക്തിയിലൂടെ: അഹങ്കാരം ഇല്ലാതാകും മനസ്സ് ശാന്തമാകും ആത്മസാക്ഷാത്കാരം സംഭവിക്കും 👉 അവസാനം: ആത്മാവ് സ്വതന്ത്രനായി, ദൈവസാന്നിധ്യത്തിൽ നിലനിൽക്കും 🌌 ഏറ്റവും ആഴത്തിലുള്ള സത്യങ്ങൾ (Essence) കപില ഗീതയുടെ ഹൃദയം: 👉 “നീ ശരീരം അല്ല” 👉 “നീ മനസ്സും അല്ല” 👉 “നീ ശുദ്ധമായ ചൈതന്യം ആണ്” 👉 അതിനെ തിരിച്ചറിയാൻ: ഭക്തി + ജ്ഞാനം + സത്സംഗം 🪔 ഒരു ലളിതമായ ഉപമ 👉 കണ്ണാടി മലിനമാണെങ്കിൽ മുഖം കാണില്ല 👉 മനസ്സ് മലിനമാണെങ്കിൽ ആത്മാവ് അറിയില്ല 👉 ഭക്തി = കണ്ണാടി ശുദ്ധമാക്കുന്ന പ്രക്രിയ.

മദാലസ എന്ന മഹാരാണി തന്റെ കുഞ്ഞുങ്ങളെ ഉറക്കാൻ പാടിയ പ്രശസ്തമായ “മദാലസ താരാട്ട്” പുരാണങ്ങളിൽ വളരെ പ്രസിദ്ധമാണ്. ഇത് പ്രത്യേകിച്ച് മാർകണ്ഡേയ പുരാണത്തിൽ കാണപ്പെടുന്നു. ഈ താരാട്ട് സാധാരണ ബാലഗീതമല്ല — അതിൽ അത്യന്തം ആഴമുള്ള ആത്മജ്ഞാന ഉപദേശം അടങ്ങിയിരിക്കുന്നു. ഇതിലെ പ്രസിദ്ധമായ ശ്ലോകം: “ശുദ്ധോസി ബുദ്ധോസി നിരഞ്ജനോസി സംസാരമയ പരിവർജിതോസി । സംസാരസ്വപ്നം ത്യജ മോഹനിദ്രാം മദാലസാ വാക്യം ഉവാച പുത്രം ॥” അർത്ഥം: ശുദ്ധോസി → നീ ശുദ്ധനാണ് ബുദ്ധോസി → നീ ജ്ഞാനസ്വരൂപൻ ആണ് നിരഞ്ജനോസി → മലിനതകളില്ലാത്തവൻ സംസാരമയ പരിവർജിതോസി → ഈ ലോകബന്ധങ്ങളിൽ നിന്നു നീ അകന്നവൻ സംസാരസ്വപ്നം ത്യജ → ഈ ലോകം ഒരു സ്വപ്നമാണെന്ന് മനസ്സിലാക്കി അതിൽ നിന്ന് മുക്തനാകുക മോഹനിദ്രാം ത്യജ → അജ്ഞാനത്തിന്റെ ഉറക്കം ഉപേക്ഷിക്കുക സാരാംശം: മദാലസ തന്റെ കുഞ്ഞുങ്ങളെ ഉറക്കിക്കൊണ്ടിരിക്കുമ്പോൾ, അവരെ ശരീരമെന്നോ ലോകമെന്നോ തിരിച്ചറിയാതെ, ആത്മസ്വരൂപം തിരിച്ചറിയാൻ പഠിപ്പിക്കുന്നു. “നീ ശരീരം അല്ല, നീ ആത്മാവാണ്” എന്ന അത്യുച്ചമായ അദ്വൈതബോധം തന്നെയാണ് ഈ താരാട്ടിന്റെ ഉള്ളടക്കം. ഇത് സാധാരണ ഒരു ലാലാബി അല്ല — 👉 ആത്മജ്ഞാനം കുഞ്ഞുങ്ങൾക്കുതന്നെ നൽകുന്ന അത്യുഗ്രമായ ഉപദേശം ആണ്. മദാലസയുടെ താരാട്ട് പൂർണ്ണമായി വളരെ ദീർഘമാണ്, പക്ഷേ പ്രധാനമായും കുഞ്ഞുങ്ങൾക്ക് ആത്മജ്ഞാനം നൽകുന്ന ശ്ലോകങ്ങൾ ഇവയാണ്. താഴെ പ്രധാന ഭാഗങ്ങളും അതിന്റെ ലളിതമായ അർത്ഥവും കൊടുക്കുന്നു: 1. “ശുദ്ധോസി ബുദ്ധോസി നിരഞ്ജനോസി സംസാരമയ പരിവർജിതോസി । സംസാരസ്വപ്നം ത്യജ മോഹനിദ്രാം മദാലസാ വാക്യം ഉവാച പുത്രം ॥” 👉 അർത്ഥം: നീ ശുദ്ധനും ജ്ഞാനസ്വരൂപനും ആണു. ഈ ലോകബന്ധങ്ങളിൽ നിന്നെല്ലാം അകന്നവൻ ആണ് നീ. ഈ ലോകം ഒരു സ്വപ്നം മാത്രമാണ് — അജ്ഞാനത്തിന്റെ ഉറക്കം ഉപേക്ഷിക്കൂ. 2. “നൈവാസി ദേഹോ ന ച ദേഹഭാജോ നൈന്ദ്രിയാണി ന ച ഭോഗഭാഗ് । അഹം ഭാവം ത്യജ സുഖസ്വരൂപം വിദ്ധി സ്വമാത്മാനം അനാദിമധ്യം ॥” 👉 അർത്ഥം: നീ ശരീരം അല്ല, ശരീരവുമായി ബന്ധപ്പെട്ടവനും അല്ല. ഇന്ദ്രിയങ്ങളും ഭോഗങ്ങളും നിന്റെ യഥാർത്ഥ സ്വഭാവമല്ല. ‘ഞാൻ’ എന്ന അഹങ്കാരം വിട്ട്, നീ അനാദി അനന്തമായ ആത്മസ്വരൂപമാണെന്ന് തിരിച്ചറിയുക. 3. “മാതാപിതൃഭ്യാം സഹ ബാന്ധവൈശ്ച സംയോജനं സ്വപ്നസമം വിചാര്യം । വിഹായ സർവ്വം ഹൃദി ചിന്തയാത്മാനം സ്വസ്ഥോ ഭവ ശാന്തിമവാപ്യ നിത്യം ॥” 👉 അർത്ഥം: മാതാപിതാക്കൾ, ബന്ധുക്കൾ എന്നിവയോടുള്ള ബന്ധം പോലും ഒരു സ്വപ്നം പോലെ തന്നെയാണ്. എല്ലാം വിട്ട് ഹൃദയത്തിൽ ആത്മാവിനെ ചിന്തിച്ച്, ശാന്തിയിൽ നിലകൊള്ളുക. 4. “കസ്ത്വം കുമാര കുത ആയാത ഏഷ കോ നാമ തേ ത്വം കുത ആയാത ഏഷ । എതത് വിചാര്യ സ്വമനസ്സി ധീരോ നൈവ സ്മരേത് കിംചിദിദം ഹി മായാ ॥” 👉 അർത്ഥം: “നീ ആരാണ്? എവിടെ നിന്നാണ് വന്നത്?” എന്ന് ആലോചിക്കുക. ഇതെല്ലാം മായയാണ് എന്ന് തിരിച്ചറിഞ്ഞാൽ, മനസ്സ് ശാന്തമാകും. 🔶 മദാലസയുടെ ഉപദേശത്തിന്റെ സാരം: നീ ശരീരം അല്ല → ആത്മാവ് ആണ് ലോകം → താൽക്കാലികമായ സ്വപ്നം ബന്ധങ്ങൾ → മായ സത്യസുഖം → ആത്മജ്ഞാനത്തിൽ മാത്രം 🔶 പ്രത്യേകത: മറ്റുള്ള അമ്മമാർ കുട്ടികളെ രാജാവായി വളർത്താൻ ആഗ്രഹിക്കുമ്പോൾ, മദാലസ തന്റെ കുട്ടികളെ മോക്ഷ മാർഗത്തിലേക്ക് നയിച്ചു. അവളുടെ മൂന്നു പുത്രന്മാർ സന്യാസികൾ ആയി. നാലാമൻ രാജാവായി (അവളുടെ ഭർത്താവിന്റെ ആവശ്യപ്രകാരം).

മരണഭയം മനുഷ്യരിൽ ഏറ്റവും ആഴത്തിലുള്ള ഭയങ്ങളിൽ ഒന്നാണ്. അതിനെ “ഒഴിവാക്കുക” എന്നതിലുപരി, അതിനെ മനസ്സിലാക്കി നിയന്ത്രിക്കുക എന്നതാണ് കൂടുതൽ യാഥാർത്ഥ്യമായ വഴി. ചില പ്രധാന വഴികൾ പറഞ്ഞുതരാം: 1. മരണത്തെ സ്വാഭാവികമായി കാണാൻ പഠിക്കുക മരണം ജീവിതത്തിന്റെ ഒരു ഭാഗമാണ്. പ്രകൃതിയിലെ എല്ലാം ജനിച്ച് വളർന്ന് ഒരുദിവസം അവസാനിക്കുന്നു. ഈ സത്യത്തെ എതിർക്കാതെ അംഗീകരിക്കുന്നത് ഭയം കുറയ്ക്കും. 2. ആത്മാവിന്റെ ആശയം (ആദ്ധ്യാത്മിക ദൃഷ്ടി) ഭാരതീയ ദർശനങ്ങളിൽ, പ്രത്യേകിച്ച് ഭഗവദ് ഗീതയിൽ, “ആത്മാവ് നശിക്കുന്നതല്ല, ശരീരം മാത്രമാണ് മാറുന്നത്” എന്ന് പറയുന്നു. ഈ ആശയം ആഴത്തിൽ ചിന്തിച്ചാൽ: “ഞാൻ ശരീരം അല്ല” എന്ന ബോധം മരണത്തെ ഒരു മാറ്റം എന്ന നിലയിൽ കാണുക ഇത് ഭയം കുറയ്ക്കാൻ സഹായിക്കും. 3. അനിശ്ചിതത്വം സ്വീകരിക്കുക മരണത്തെക്കുറിച്ച് നമ്മുക്ക് മുഴുവൻ അറിവില്ല. പക്ഷേ, ജീവിതത്തിലും പല കാര്യങ്ങളും അനിശ്ചിതമാണ്. അത് പോലെ തന്നെ ഇതും അംഗീകരിക്കാവുന്ന ഒരു അനിശ്ചിതത്വം എന്നാണ് കാണുന്നത്. 4. ഇപ്പോഴത്തെ ജീവിതത്തിൽ ശ്രദ്ധ കേന്ദ്രീകരിക്കുക മരണത്തെക്കുറിച്ച് അധികം ചിന്തിക്കുന്നത് ഭയം വർദ്ധിപ്പിക്കും. അതിനു പകരം: കുടുംബം നല്ല പ്രവർത്തികൾ മനസിന് സമാധാനം നൽകുന്ന കാര്യങ്ങൾ ഇവയിൽ ശ്രദ്ധ കൊടുത്താൽ ഭയം കുറയും. 5. ധ്യാനം, ശ്വാസ വ്യായാമം ധ്യാനം മനസ്സിനെ ശാന്തമാക്കും. പ്രത്യേകിച്ച്: ശ്വാസത്തെ ശ്രദ്ധിക്കുക ചിന്തകളെ നിസ്സംഗമായി കാണുക ഇത് ഭയത്തിന്റെ തീവ്രത കുറയ്ക്കാൻ സഹായിക്കും. 6. ഭയം നേരിടുക, ഒഴിവാക്കരുത് “എനിക്ക് ഭയം ഉണ്ട്” എന്ന് സമ്മതിക്കുക. അതിനെ ഒഴിവാക്കാതെ, അതിന്റെ സ്വഭാവം മനസ്സിലാക്കാൻ ശ്രമിക്കുക. അപ്പോൾ അത് धीरे धीरे കുറഞ്ഞു പോകും. 7. ആവശ്യമായാൽ സംസാരിക്കുക ഭയം വളരെ കൂടുതലാണെങ്കിൽ: കുടുംബാംഗങ്ങളോട് വിശ്വസിക്കുന്ന സുഹൃത്തുകളോട് അല്ലെങ്കിൽ ഒരു കൗൺസിലറോട് സംസാരിക്കുന്നത് വളരെ സഹായകരമാണ്. ഒരു ലളിതമായ ചിന്ത “മരണം എപ്പോഴാണ് വരിക എന്നത് നമ്മുടെ നിയന്ത്രണത്തിൽ ഇല്ല, പക്ഷേ അതുവരെ എങ്ങനെ ജീവിക്കണം എന്നത് നമ്മുടെ കൈയിലാണ്.”

*എന്തിന് നാം ശ്രീമദ് ഭഗവദ് ഗീത വായിക്കണം ?* ഏവർക്കും മനസ്സിൽ തോന്നാവുന്ന ഒരു ചോദ്യമാണിത്. ചോദ്യം പോലെ ഉത്തരവും വളരെ ലളിതമാണ്. ലോകത്തിൽ അനേകം മത, അധ്യാത്മിക ഗ്രന്ഥങ്ങൾ ഉണ്ടെങ്കിലും, അവയിൽ മിക്കവാറും എല്ലാം തന്നെ പൂർണ്ണമായും അന്ധവിശ്വാസത്തിൽ അധിഷ്ടിതമാണ്. കാരണം അവയെല്ലാം നമ്മെ അതിൽ പറയുന്ന കാര്യങ്ങളെ നരകത്തിന്റെ പേര് പറഞ്ഞുഭയപ്പെടുത്തിയോ, സ്വർഗ്ഗത്തിൻറെ പേര് പറഞ്ഞു മോഹിപ്പിച്ചോ, അന്ധമായി വിശ്വസിക്കുവാനും പിന്തുടരുവാനും നിർബന്ധിക്കുന്നു. പക്ഷെ ഭയപ്പെടുത്തിയോ, മോഹിപ്പിച്ചോ മനുഷ്യനെ നയിക്കുന്നത് ദൈവത്തിൻറെ നീതിയല്ല, മറിച്ച് ചെകുത്താൻറെ രീതിയാണ്. കാരണം രാവണൻ, ഹിരണ്യകശിപു, അന്ധകാസുരൻ, ത്രിപുരാസുരൻ, മുതലായ അസുരന്മാർ ഈ രീതിയാണ് അവലംബിച്ചത്. ഇനി വിഡ്ഢികളായ ജനങ്ങളെ നേർവഴിക്കു നടത്തുവാൻ ആ മാർഗ്ഗമാണ് വേണ്ടത് എന്നാണെങ്കിൽ, വിശ്വാസി എന്നാൽ വിഡ്ഢിയാണ് എന്നു പറയേണ്ടതായി വരും. മാത്രമല്ല, ദൈവം ഉണ്ട് എന്ന് "വിശ്വസിക്കുന്ന"വരും, ദൈവം ഇല്ല എന്ന് "വിശ്വസിക്കുന്ന"വരും ഒരുപോലെ വിഡ്ഢികൾ ആണ്, എന്തുകൊണ്ടെന്നാൽ ഇരുകൂട്ടരും വെറും "അന്ധവിശ്വാസികൾ'' ആണ്, കൂടാതെ ഈ രണ്ടു കൂട്ടർക്കും അവരുടെ "വിശ്വാസം" ശരിയാണ് എന്ന് തെളിയിക്കാൻ ഒരിക്കലും സാധ്യവുമല്ല. ഇവിടെയാണ് ശ്രീമദ് ഭഗവദ് ഗീതയുടെ മാഹാത്മ്യം മനസ്സിലാക്കാൻ കഴിയുക. വിശ്വസിക്കണം എന്നോ, വിശ്വാസിയാകണം എന്നോ ഒരു വാക്ക് ശ്രീമദ് ഭഗവദ് ഗീതയിൽ ഒരിടത്തും ഇല്ല. മറിച്ച് ഇതിൽ പറയുന്ന കാര്യങ്ങളെ "വിമർശിച്ച്" മനസ്സിലാക്കാൻ ശ്രമിക്കണം എന്നാണു പറയുന്നത്. ഈ ഒരു വാചകം തന്നെ, ശ്രീമദ് ഭഗവദ് ഗീതയെ ഈ പ്രപഞ്ചത്തിൽ ഇന്ന് വരെ ഉണ്ടായിട്ടുള്ള അധ്യാത്മിക ഗ്രന്ഥങ്ങളോട് താരതമ്യം പോലും ചെയ്യാൻ കഴിയാത്ത രീതിയിൽ അത്യുന്നതിയിൽ നിർത്തുന്നു. ദൈവത്തിൽ വിശ്വസിക്കണം എന്ന് പറഞ്ഞ് അന്ധവിശ്വാസിയാക്കുന്നതിനു പകരം, സ്വയം ദൈവത്തെ തിരയുവാനും, കഴിയുമെങ്കിൽ അറിഞ്ഞ് അനുഭവിക്കുവാനും ആണ് ശ്രീമദ് ഭഗവദ് ഗീത ആവശ്യപ്പെടുന്നത്. അതും സ്വയം താല്പര്യം ഉണ്ടെങ്കിൽ മാത്രം, യാതൊരു നിർബന്ധവും ഇല്ല. ഈ പറയുന്നത്, അന്യ അദ്ധ്യാത്മിക ഗ്രന്ഥങ്ങൾ തെറ്റാണെന്നോ, മോശമാണെന്നോ സ്ഥാപിക്കുവാൻ അല്ല. മറിച്ച്, വിശ്വാസം അറിവില്ലായ്മയിൽ അധിഷ്ടിതമായതുകൊണ്ട്, അറിവില്ലായ്മ മനുഷ്യനെ അന്ധകാരത്തിലേക്കും, അന്ധവിശ്വാസത്തിലേക്കും അവസാനം സമ്പൂർണ്ണ നാശത്തിലേക്കും നയിക്കും എന്നത് ഏവർക്കും അറിയാവുന്ന പരമസത്യം ആണ് എന്നതുകൊണ്ടാണ്. അതിനു തെളിവായി ചുറ്റും നോക്കുക, അന്ധമായ മതവിശ്വാസവും ഈശ്വര വിശ്വാസവും ലോകത്തെ എങ്ങനെ നശിപ്പിക്കുന്നു എന്ന് നമുക്ക് നേരിട്ട് കാണാവുന്നതാണ്. ഏതെങ്കിലും മതം സൃഷ്ട്ടിക്കുവാണോ, പ്രവാചകന്മാരെ പിന്തുടരുവാനോ ശ്രീമദ് ഭഗവദ് ഗീതയിൽ പറയുന്നില്ല. കാരണം, മതമുണ്ടാക്കി മനുഷ്യരെ വിഭജിച്ച് അവരെ തമ്മിൽ കൊല്ലിച്ച് രസിക്കുവാൻ അല്ല, മറിച്ച് സമ്പൂർണ്ണ മനുഷ്യരാശിയെ നന്മയിലേക്ക് നയിക്കുവാനും, അവരെ ഒന്നിപ്പിക്കുവാനും, അതിലൂടെ ലോകത്തിൻറെ മുഴുവൻ നന്മയ്ക്കും വേണ്ടിയാണ് ശ്രീമദ് ഭഗവദ് ഗീത സൃഷ്ടിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നത്. സ്വന്തം മതത്തെക്കുറിച്ച് വാ തോരാതെ പ്രസംഗിക്കുന്നവർ ആദ്യം ചുറ്റും നോക്കുക, മതങ്ങളുടെ ക്രൂരത നിങ്ങൾക്ക് നേരിട്ട് കാണുവാൻ കഴിയും. ഇതിൽ നിന്നും മതങ്ങൾ ഒരിക്കലും ദൈവത്തിൻറെ സൃഷ്ടിയല്ല, മറിച്ച് ചെകുത്താൻറെ സൃഷ്ടിയാണ് എന്ന് മനസ്സിലാക്കുവാൻ കഴിയുന്നു. കൂടാതെ, മതങ്ങളുടെയും നന്മ ഏപ്പോഴും "മോഹന വാഗ്ദാനങ്ങളിൽ" മാത്രമായി ഒതുങ്ങുന്നു. സമാധാനം, സാഹോദര്യം, സ്നേഹം, സമത്വം, ദൈവീകം, ഏകദൈവ വിശ്വാസം, സ്വർഗ്ഗം , മുതലായ മോഹന വാഗ്ദാനങ്ങളിൽ പൊതിഞ്ഞു വരുന്ന മാരക വിഷങ്ങൾ ആണ് നാം നമ്മുടെ ചുറ്റും കാണുന്ന ഓരോ മതങ്ങളും..! നാം സ്വയം നമ്മെ അറിയുന്നതിനേക്കാൾ ശ്രേഷ്ഠമായി, മനുഷ്യന് ഈ ഭൂമിയിൽ ഒന്നും തന്നെ ചെയ്യുവാനില്ല. അതായത്, ആത്മ സാക്ഷാത്കാരമാണ് മനുഷ്യ ജന്മത്തിൻറെ പരമമായ ലക്ഷ്യം. ഇതാണ് ശ്രീമദ് ഭഗവദ് ഗീത നല്കുന്ന സന്ദേശം. അഞ്ച് ഇന്ദ്രിയങ്ങളാകുന്ന കുതിരകൾ പിടിച്ച് വലിക്കുന്ന ഒരു തേര് ആണ് നമ്മുടെ മനസ്സ്. അർജ്ജുനൻ ബുദ്ധിയും, ഭഗവാൻ ശ്രീ കൃഷ്ണൻ ആത്മാവിൻറെ പ്രതീകവും ആണ്. നമ്മുടെ ജീവിതത്തിൽ നിത്യവും നേരിടേണ്ടി വരുന്ന പ്രശ്നങ്ങളെ ആണ് കുരുക്ഷേത്ര യുദ്ധമായി ചിത്രീകരിച്ചിരിക്കുന്നത്. ജ്ഞാനിയായ, കഴിവുള്ള ഒരു നല്ല തേരാളി ഉണ്ടെങ്കിൽ ഈ ജീവിത യുദ്ധത്തിലെ വിജയം എളുപ്പമാകും, ഒപ്പം അപകടങ്ങൾ ഒഴിയും. മറിച്ചായാൽ അപകടം നിശ്ചയം, മരണം ഉറപ്പ്. എപ്പോഴും മാറിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്ന മനസ്സിനും, ബുദ്ധിക്കും, ശരീരത്തിനും അപ്പുറത്തായി മാറ്റമില്ലാത്ത ഒരു ചൈതന്യം നമ്മിൽ ഒളിഞ്ഞിരിക്കുന്നു. അതിനെ അറിയാൻ വിഡ്ഢികൾക്ക് സാധ്യമല്ല, കാരണം അതിനു ജ്ഞാനം വേണം. ജ്ഞാനം ലഭിക്കാൻ ശ്രീമദ് ഭഗവദ് ഗീത വായിച്ചറിയണം. ആ ചൈതന്യത്തെ അറിഞ്ഞ്, അതിനു മുമ്പിൽ നമ്മുടെ ഇന്ദ്രിയങ്ങൾ ആകുന്ന കുതിരകളെ സമർപ്പിച്ചാൽ, പിന്നെ എല്ലാം ശുഭം. ഇത് കേൾക്കുമ്പോൾ ഒരുപാട് സംശയങ്ങൾ നമ്മുടെ മനസ്സിൽ ഉയരും, ആ സംശയങ്ങൾ ആണ് ചോദ്യ രൂപത്തിൽ അർജ്ജുനൻ അവതരിപ്പിക്കുന്നത്. എല്ലാ ചോദ്യത്തിനും ഭഗവാൻ ശ്രീ കൃഷ്ണൻ വളരെ വ്യക്തമായി ഉത്തരവും പറയുന്നു, തെളിവുകൾ സഹിതം. കാരണം, ശ്രീമദ് ഭഗവദ് ഗീത വിശ്വാസമല്ല, അതി പുരാതനവും അത്യാധുനികവും ആയ ശാസ്ത്രമാണ്. അത് കേൾക്കുവാൻ ഭാഗ്യം വേണം, ഗുരുത്വം വേണം. കാരണം, സുകൃതികൾക്കു മാത്രമേ അതിനു കഴിയൂ...! മനുഷ്യ മനസ്സിൽ അനുനിമിഷം ഉദിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്ന, ഒഴിവാക്കേണ്ടതും നാശത്തിലേക്ക് നയിക്കുന്നതുമായ ചിന്തകളെ ആണ് കൌരവർ ആയി ചിത്രീകരിച്ചിരിക്കുന്നത് (selfish thoughts). മനസ്സിൽ വരുന്ന ആദ്ധ്യാത്മിക ചിന്തകൾ (spiritual thoughts) ആണ് പാണ്ഡവർ . നൂറോളം ചീത്ത ചിന്തകൾ മനസ്സിൽ ഉദിക്കുമ്പോൾ ആണ് അഞ്ചോളം നല്ല ചിന്തകൾ ഉണരുന്നത്. പക്ഷെ ചതിയും വഞ്ചനയും നിറഞ്ഞ ചീത്ത ചിന്തകൾ ആണ് സാധാരണ മനുഷ്യരെ ഭരിക്കുന്നത് എന്നതിനാൽ, നല്ല ചിന്തകൾക്കു മനസ്സിൽ സ്ഥാനം ലഭിക്കുകയും ഇല്ല. അതാണ് പാണ്ഡവർക്ക് സംഭവിക്കുന്നതും. ആ പരമമായ സത്യം പൂർവ്വ ജന്മ സുകൃതം കൊണ്ടും, ഈശ്വരാനുഗ്രഹം കൊണ്ടും ഒരു വ്യക്തി മനസ്സിലാക്കുമ്പോൾ, അവൻറെ മനസ്സിൽ "മഹാഭാരത യുദ്ധ" ത്തിൻറെ ശംഖൊലി മുഴങ്ങുന്നു, ഭഗവാൻ അവന് വിശ്വരൂപ ദർശനം നല്കി സ്വന്തം സത്തയെ മനസ്സിലാക്കി കൊടുക്കുന്നു. കൂടാതെ വേണ്ടാത്ത ചിന്തകളെ വധിക്കേണ്ട രീതിയെ ഉപദേശിച്ച്, നമ്മുടെ തേരാളിയായി നമ്മെ വിജയത്തിലേക്ക് നയിക്കുന്നു. അങ്ങിനെ നോക്കുമ്പോൾ കൌരവരും, പാണ്ഡവരും, ശ്രീ കൃഷ്ണനും കുരുക്ഷേത്രവും, ഭീഷ്മരും, ദ്രോണരും എന്ന് വേണ്ട, യുദ്ധത്തിൽ പങ്കെടുക്കുന്ന 18 അക്ഷൌഹിണിപ്പടയും നാം തന്നെ. എല്ലാം നടക്കുന്നത് നമ്മിൽ തന്നെ...! എത്ര ആശ്ചര്യം ? ഇതിനേക്കാൾ വലിയ ശാസ്ത്രം എവിടെ ഉണ്ട് ? ഒന്ന് കാണിച്ചു തരൂ...! കോടാനു കോടി ജന്മങ്ങൾ അലഞ്ഞാലും എവിടെയും കിട്ടാൻ പോകുന്നില്ല. ശ്രീമത് ഭഗവദ് ഗീതയ്ക്കു തുല്യം, ശ്രീമദ് ഭഗവദ് ഗീത മാത്രം. കാരണം അത് സാക്ഷാൽ ശ്രീ കൃഷ്ണ ഭഗവാൻറെ മുഖ കമലത്തിൽ നിന്നു ഒഴുകിവന്ന അറിവിൻറെ അമൃത ഗംഗയാണ്...!

*ഗണപതി പഴവങ്ങാടിയിൽ എത്തിയ കഥ🙏* പഴവങ്ങാടി മഹാഗണപതി ക്ഷേത്രത്തിന്റെ ഉദ്ഭവം പത്മനാഭപുരം കൊട്ടാരവുമായി ബന്ധപ്പെട്ടതാണ്. കൊട്ടാരവും കോട്ടയുടെ നാലുവശവും പട്ടാളക്കാരുടെ സംരക്ഷണത്തിൽ ആയിരുന്നു. കോട്ടയുടെ ഒരു വശം മേലാങ്കോട് യക്ഷിയമ്മ ക്ഷേത്രവും. രാത്രി കാലങ്ങളിൽ ആ ഭാഗത്ത് ജോലി നോക്കാൻ ഒരു ഭടനും ധൈര്യപ്പെട്ടില്ല. രാവിലെ നോക്കുമ്പോൾ അവിടെ നിയോഗിക്കപ്പെട്ട ഭടൻ ബോധമില്ലാതെ കിടക്കും. ഒരു ദിനം അവിടെ നിയോഗിക്കപ്പെട്ട ഭടൻ വള്ളിയൂർ നദിയിൽ കുളിക്കാനിറങ്ങിയപ്പോൾ കാലിൽ എന്തോ തട്ടുകയും അത് എടുത്ത് നോക്കിയപ്പോൾ ഒരു ചെറിയ ഗണപതി വിഗ്രഹം. ഭക്തനായ ആ ഭടൻ ഭഗവാൻ്റെ വിഗ്രഹത്തെ തന്റെ മടിയിൽ തിരുകി വയ്ക്കുകയും ചെയ്തു. അടുത്ത ദിവസം രാവിലെ ഒരു കുഴപ്പവുമില്ലാതെ ജോലി കഴിഞ്ഞ് എത്തിയ ഭടനെ സഹപ്രവർത്തകർ അതിശയത്തോടെയാണ് വീക്ഷിച്ചത്. ഭയപ്പാടില്ലാതെ എങ്ങനെ ജോലി ചെയ്യാൻ സാധിച്ചു എന്ന ചോദ്യത്തിന് വള്ളിയൂർ നദിയിൽ നിന്നും കിട്ടിയ വിഗ്രഹത്തിൻ്റെ കഥ ഭടൻ വിവരിക്കുകയും ചെയ്തു. അന്നു മുതൽ പട്ടാളക്കാരുടെ ക്യാമ്പിൽ ആ ഗണപതി വിഗ്രഹം വച്ച് ആരാധിച്ചു പോരുകയും ചെയ്തു. രാമവർമ്മ മഹാരാജ (ധർമ്മരാജാവ്) വിന്റെ കാലത്ത് 1795-ൽ തിരുവിതാംകൂറിന്റെ തലസ്ഥാനം പത്മനാഭപുരത്ത് നിന്നും തിരുവനന്തപുരത്തേയ്ക്ക് മാറ്റുകയും സേനയുടെ ഭൂരിഭാഗവും തിരുവനന്തപുരത്ത് നിയോഗിക്കപ്പെടുകയും ചെയ്തു. പട്ടാളക്കാർ പത്മനാഭപുരത്ത് വച്ച് ആരാധിച്ചിരുന്ന ഗണപതിവിഗ്രഹം അവർ കൊണ്ട് വരികയും പഴയ ശ്രീകണ്ഠേശ്വരം ക്ഷേത്രത്തിലെ ഒരു ആൽമരച്ചുവട്ടിൽ വച്ച് ആരാധിക്കുകയും ചെയ്തു. ശേഷം പുത്തരിക്കണ്ടത്തിന് പടിഞ്ഞാറ് വശത്ത് കോട്ടയുടെ സമീപത്തായി ഇപ്പോൾ ക്ഷേത്രം സ്ഥിതി ചെയ്യുന്ന സ്ഥലത്ത് ധർമ്മരാജവിന്റെ സഹായത്തോടെ ഒരു ചെറിയ ക്ഷേത്രം കെട്ടി ആ ഗണപതിവിഗ്രഹം പ്രതിഷ്ഠിച്ചു. 1860-1880 ആണ്ട് കാലയളവിൽ ആയില്യം തിരുന്നാൾ രാമവർമ്മ മഹാരാജവിൻ്റെ ഭരണ കാലത്ത് ക്ഷേത്രം പുനരുദ്ധാരാണം നടത്തി ഉപദേവന്മാരെയും പ്രതിഷ്ഠിച്ചു. 1983-ൽ ഭജനമണ്ഡപവും 1996-ൽ ക്ഷേത്ര പുനരുദ്ധാരണവും നടത്തി ക്ഷേത്ര ഗോപുരവും പണിതു. നമുക്ക് എല്ലാവർക്കും അറിയുന്ന പോലെ 2020ൽ ഇന്ന് കാണുന്ന ഗോപുരവും ക്ഷേത്രവും പണി പൂർത്തിയാക്കി ഭക്തർക്ക് സമർപ്പിക്കുകയും ചെയ്തു. വളരെ ചെറിയ ഗണപതി വിഗ്രഹ പ്രതിഷ്ഠയുള്ള പഴവങ്ങാടി ക്ഷേത്രത്തിൻ്റെ ഭരണം ഇപ്പോഴും നടത്തി പോരുന്നത് ഭാരത്തിൻ്റെ പട്ടാളവുമാണ്.

💐💐 ദക്ഷനും ശിവനും തമ്മിലുള്ള വിരോധം**💐💐 ദൈവങ്ങൾക്കും മുകളിലാണോ അഹങ്കാരം? പ്രജാപതിമാരിൽ ഉന്നതനായ ദക്ഷന് ഭഗവാൻ ശിവനോട് ഇത്ര വലിയ വിരോധം വരാൻ കാരണമെന്താണ്? ദക്ഷയാഗത്തിന് മുൻപ് ഉണ്ടായ ആ വലിയ കലഹത്തിന്റെ കഥ ഭഗവാൻ ശുകമുനി വിവരിക്കുന്നു. 1. **പ്രജാപതിമാരുടെ സമ്മേളനം:** ഒരിക്കൽ പ്രജാപതിമാരും മഹർഷിമാരും പങ്കെടുത്ത വലിയൊരു സമ്മേളനം നടക്കുകയായിരുന്നു. അവിടെ എത്തിയ ദക്ഷപ്രജാപതിയെ ബ്രഹ്മാവും ശിവനും ഒഴികെ എല്ലാവരും എഴുന്നേറ്റ് ബഹുമാനിച്ചു. 2. **ദക്ഷന്റെ അഹങ്കാരം:** ഭഗവാൻ ശിവൻ എഴുന്നേൽക്കാത്തത് തന്റെ മരുമകൻ (സതീദേവിയുടെ ഭർത്താവ്) എന്ന നിലയിലുള്ള അഹങ്കാരം കൊണ്ടാണെന്ന് ദക്ഷൻ തെറ്റിദ്ധരിച്ചു. സമ്മേളന മധ്യത്തിൽ വെച്ച് ശിവനെ പരസ്യമായി അധിക്ഷേപിക്കാനും ശപിക്കാനും ദക്ഷൻ മുതിർന്നു. 3. **ശിവന്റെ ശാന്തത:** ദക്ഷന്റെ അധിക്ഷേപങ്ങൾ കേട്ടിട്ടും ഭഗവാൻ ശിവൻ യാതൊരു വികാരവും പ്രകടിപ്പിക്കാതെ ശാന്തനായി ഇരുന്നു. എന്നാൽ ശിവനെ ശപിച്ചതിന് പകരമായി ശിവന്റെ അനുയായിയായ നന്ദികേശ്വരൻ ദക്ഷനെ തിരിച്ചു ശപിച്ചു. 4. **ശിവന്റെ സമാധി:** സമ്മേളനം പൂർത്തിയാകാതെ തന്നെ ഭഗവാൻ ശിവൻ തന്റെ അനുയായികളോടൊപ്പം അവിടെ നിന്ന് വിടവാങ്ങി. തന്റെ മനസ്സിനെ പൂർണ്ണമായും ഭഗവാനിൽ അർപ്പിച്ച് അദ്ദേഹം സമാധിയിൽ മുഴുകി. 5. **കൂടുതൽ അസൂയ:** ശിവന്റെ ശാന്തതയും ബഹുമാനവും ദക്ഷന്റെ അസൂയയും അഹങ്കാരവും വർദ്ധിപ്പിച്ചു. ഇത് പിന്നീട് ദക്ഷയാഗത്തിലേക്കും സതീദേവിയുടെ ത്യാഗത്തിലേക്കും നയിക്കുന്നു. **സന്ദേശം:** > *"അഹങ്കാരം ജ്ഞാനത്തെ മറയ്ക്കുന്നു. അസൂയ മഹാന്മാരെപ്പോലും അധർമ്മത്തിലേക്ക് നയിക്കുന്നു."*