Monday, August 09, 2021
നാരദഭക്തി സൂത്രം 27 ദിവസം
കേരള വിവേകാനന്ദന്‍ എന്നറിയപ്പെടുന്ന ആഗമാനന്ദസ്വാമിജി,
ഒരു കാലത്ത്‌ ക്ഷേത്രങ്ങളായ ക്ഷേത്രങ്ങളിലൊക്കെ സ്വാമിജിയുടെ പ്രഭാഷണം ഗംഭീരമായിട്ട്‌ നടന്നിരുന്നു. നാരായണഗുരുദേവന്റെയൊക്കെ അനുഗ്രഹം കിട്ടിയിട്ടുള്ള സ്വാമിജിയാണ്‌ രാമകൃഷ്‌ണ പരമ്പരയിലുള്ളതാണ്‌.
സ്വാമിജി പൂജകനെക്കുറിച്ച്‌ പറയുന്നതാണ്‌.
അഭിഷേകം ചെയ്യുന്ന സമയത്ത് പറയുമത്രേ ''നീരിതാ കല്ലേ, പൂവിതാ കാറ്റേ,ചോറിതാ കാക്കേ ഞാനിതാ പോണേ "ഇതാണത്രേ മന്ത്രം.
ഈ ഒരു ഭാവത്തെയല്ല വ്യാസര് ഇവിടെ പറയുന്നത്,
ആ പൂജകന്‌, ഇപ്പോഴുള്ള പൂജകരെയൊന്നും പരിഹസിക്കുകയോ ഒന്നുമല്ല.
ഇവിടെ വ്യാസര് പൂജയെന്നു പറയുമ്പോള്‍ എല്ലാം പൂജ തന്നെയാണ്.
രമണമഹര്‍ഷി പറയുന്നു - "ജഗദ ഈശധീ യുക്ത സേവനം, അഷ്‌ടമൂര്‍ത്തിഭൃ ദേവപൂജനം."
ജഗദീശ്വരനാരാണ്‌?
അഷ്‌ടമൂര്‍ത്തിധരനാണ്‌. ആ അഷ്‌ടമൂര്‍ത്തിധരനില്‍ ഞാനെന്തു ചെയ്യുന്നുവോ അതെല്ലാം പൂജയാണ്‌. പൂജാഭാവം. ഇപ്പോള്‍ ഞാനേതെങ്കിലും മൂര്‍ത്തിയില്‍, ആ മൂര്‍ത്തിയോടുള്ള ഒരു പ്രത്യേക പ്രേമഭാവം. അതിപ്പോള്‍ പലര്‍ക്കുമുണ്ട്‌. പലരും രാവിലെ ആയിക്കഴിഞ്ഞാല്‍ അവര്‍ക്ക്‌ അവരുടേതായിട്ടുള്ള ചെറിയ എന്തെങ്കിലും ഒരു വിഗ്രഹം വച്ച്‌, അവര്‍ക്കതില്‍ അങ്ങേയറ്റത്തെ ശ്രദ്ധ ഉണ്ട്‌ എന്നു പറയുകയാണ്‌. നമ്മള് പൂജകനാണോ എന്നു ചോദിച്ചാല്‍ പൂജകനല്ല. പേരിന്‌ അതിരിക്കട്ടെ.
ഒരു സാ്രമ്പാണി പകുതിയായാല്‍ പറയും മോനേ അത് അണച്ചു വെച്ചേക്കുക നാളെ കത്തിക്കാം. നാളേക്ക്‌ വേറെ എടുക്കണ്ടല്ലോ. എല്ലാത്തിലും ഒരു പിശുക്ക്‌ കാണിക്കുന്ന ഒരു രീതി. അല്ലെങ്കില് വൃത്തിയില്ലായ്‌ക.
കൃഷ്‌ണന്‍ കാര്‍വര്‍ണന്‍ എന്നല്ലേ പറയുന്നത്. അതുകൊണ്ടാ ഇങ്ങനെ ഇരിക്കുന്നത്‌ നല്ല ഓടിന്റേതായിരുന്നു ഇപ്പോള്‍ തൊടാന്‍ പറ്റില്ല !
ശ്രദ്ധയുളളവരുടെ പൂജ കണ്ടാലറിയാം അത്ര വൃത്തിയായിരിക്കും.
അവര്‍ക്ക്‌ വിളക്കു കഴുകുന്നതില്‌, അത് തുടയ്‌ക്കുന്നതില്‌, തിരി ഇടുന്നതില്‌ എല്ലാറ്റിലും അതിനുവേണ്ടി ചെയ്യുന്ന എല്ലാറ്റിലും, ഒരു പൂവിറുക്കുകയാണെങ്കില്‌ ഒരു ഇല എടുക്കുകയാണെങ്കില്‌ എല്ലാം ശ്രദ്ധയോടെയായിരിക്കും. വേറെ ചിലരാകട്ടെ എടാ ആ വിളക്കൊന്നു കത്തിച്ചേ ...
എനിക്കു പറ്റില്ല,
വേണമെങ്കില്‍ നിങ്ങള്‌ കത്തിച്ചോ ശ്ശൊ! ഇങ്ങനെയൊരു കുരുത്തം കെട്ടവന്മാര്‌ .....
ഞങ്ങളുടെയൊക്കെ കുട്ടിക്കാലത്ത്‌ ............
എന്താ നിങ്ങള്‍ക്കിപ്പം പോയി കത്തിച്ചു കൂടേ-
വിളക്കു കത്തിക്കുന്നതില്‍ ആര്‍ക്കും താല്‌പര്യമില്ല.
അല്ലെങ്കില് ഒരു ഫോട്ടോ വച്ച്‌ അതിലൊരു മാലയിടുന്നതില്‌.
പിന്നെ നമ്മുടെ പൂജ എന്നു പറയുന്നത് ഓണം,
വിഷു തുടങ്ങിയ വിശേഷ ദിവസങ്ങളില്‍.
വ്യാസഭഗവാന്‍ പറയുന്ന പൂജാദിഷു അനുരാഗഃ - അതിലുളള അനുരാഗം എന്നു പറയുന്നത് "ആജ്യധാരയാ ശ്രോതസാസമം." അത് മുറിവില്ലാത്തതാണ്‌. ഒഴുക്കുള്ളതാണ്‌. ഈ പൂജയെ എന്തിനാണ്‌ വിധിച്ചിരിക്കുന്നത്‌. എല്ലാം തന്നെ പൂജാഭാവത്തില്‌ ചെയ്യുന്നതിനായിട്ടാണ്‌. എല്ലാത്തിലും അത്തരത്തിലുള്ള ഒരു സമീപനം നമുക്ക് കൈവരുന്നതിനായിട്ടാണ്‌.
ഏതെങ്കിലും ഒരു വിഗ്രഹത്തില്‌ ഏതെങ്കിലുമൊരു രൂപത്തിലോ, ഫോട്ടോയിലോ, വിളക്കിലോ, അഗ്നികുണ്‌ഠത്തിലോ എവിടെയെങ്കിലും ശ്രദ്ധാപൂര്‍വ്വം നമ്മളനുഷ്‌ഠിക്കുന്ന കര്‍മ്മങ്ങളെ. അതിലുളള അനുരാഗത്തെ പാരാശര്യന്‍ വ്യാസഭഗവാന്‍ ഭക്തിയായി പറഞ്ഞിരിക്കുന്നുവെന്ന്‌ നാരദര് വ്യാസഭഗവാന്റെ അഭിപ്രായത്തെ നമ്മളോട്‌ പറയുന്നു. ഇനി സാക്ഷാല്‍ ശ്രീകൃഷ്‌ണന്‌ പേരിട്ടിട്ടുള്ള ഗര്‍ഗ്ഗഭഗവാന്റെ അഭിപ്രായത്തെ നാരദര് നമ്മുടെ മുമ്പില്‍ വയ്‌ക്കുന്നു.
(തുടരും...)
prakash menon at 21:51 No comments:
Share
ശ്രീമദ് ഭഗവദ്ഗീത-അദ്ധ്യായം-8 അക്ഷരബ്രഹ്മയോഗം ശ്ലോകം 28
ശ്രീമദ് ഭഗവദ്ഗീത-അദ്ധ്യായം-8 അക്ഷരബ്രഹ്മയോഗം ശ്ലോകം 28
വേദേഷു യജ്ഞേഷു തപസ്സു ചൈവ
ദാനേഷു യത് പുണ്യഫലം പ്രദിഷ്ടം.
അത്യേതി തത് സര്‍വ്വമിദം വിദിത്വാ
യോഗീ പരം സ്ഥാനമുപൈതി ചാദ്യം.
ഈ തത്ത്വമറിഞ്ഞ യോഗി, വേദങ്ങള്‍, യജ്ഞങ്ങള്‍, തപസ്സുകള്‍, ദാനങ്ങള്‍ എന്നിവകൊണ്ടു സിദ്ധിക്കുന്ന എല്ലാ പുണ്യഫലങ്ങളേയും അനുഭവിച്ചറിഞ്ഞ് അവയ്ക്കൊക്കെ അപ്പുറത്തുള്ള ആനന്ദാനുഭവത്തില്‍ എത്തിച്ചേരുന്നു. പിന്നീട് ആദ്യവും പരമവുമായ പദത്തെ പ്രാപിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു.
വിശദമായി വേദങ്ങള്‍ പഠിക്കുകയും വിപുലമായി യജ്ഞങ്ങള്‍ നടത്തുകയും കൊടിയ തപസ്സുകള്‍ ചെയ്യുകയും ഉദാരമായി ദാനകര്‍മ്മങ്ങള്‍ നിര്‍വഹിക്കുകയും ചെയ്യുന്നതുകൊണ്ട് ഒരുവന്‍ എത്രമാത്രം ഐശ്വര്യമോ സമ്പത്തോ നേടിയാലും അവയില്‍നിന്നെല്ലാമായി ലഭിക്കുന്ന ഫലത്തെ ബ്രഹ്മാനുഭവത്തില്‍ നിന്നുണ്ടാകുന്ന പരിശുദ്ധമായ ആനന്ദാനുഭൂതിയുമായി താരതമ്യം ചെയ്യാന്‍ സാധ്യമല്ല.
വേദാനുഷ്ഠാനക്രമങ്ങള്‍ കൊണ്ടു സമ്പാദിക്കുന്ന സ്വര്‍ഗ്ഗീയമായ ആനന്ദം ശാശ്വതമായ ആനന്ദവുമായി തുലനംചെയ്യുമ്പോള്‍ കുറവായി തോന്നുകയില്ല. അതു തളരുകയോ അവസാനിക്കു കയോ ചെയ്യാതെ പൂര്‍ണ്ണമായ സംതൃപ്തി നല്‍കുന്നതുകൊണ്ട്, അതിനു പരമാനന്ദവുമായി ബന്ധമുണ്ടെന്ന് അജ്ഞാനികള്‍ കരുതുന്നു. സ്വര്‍ഗ്ഗാനുഭൂതി, ഇന്ദ്രിയവിഷയകമാണെങ്കിലും, അത് ഈശ്വരേഛയെ ആശ്രയിച്ചിരിക്കുന്നതുകൊണ്ട്, നൂറ് യജ്ഞങ്ങള്‍ നടത്തിയാലും ആര്‍ജ്ജിക്കുവാന്‍ സാധ്യമല്ല. ശ്രേഷ്ഠനായ യോഗി തന്റെ സൂക്ഷ്മവും അനിതര സാധാരണവുമായ അന്തര്‍ദൃഷ്ടി കൊണ്ട് അതിനെ പരമാനന്ദവുമായി തുലനം ചെയ്തുനോക്കു മ്പോള്‍ അതു നിസ്സാരമായി അവര് ദര്‍ശിക്കുന്നു. അപ്പോള്‍ ഈ സ്വര്‍ഗ്ഗീയാനന്ദം, പരബ്രഹ്മത്തിന്റെ പീഠത്തില്‍ കയറിയിരി ക്കുന്നതിനുള്ള ചവിട്ടുപടിയായി അവന് ഉപയോഗിക്കുന്നു.
സമൂഹത്തിലെ എല്ലാ ഉച്ചനീചത്വങ്ങളെയും ഒറ്റയടിക്ക് നിലംപരിശാക്കുന്ന അതിധീരമായ സമാപന ശ്ലോകമാണ് ഇത്. യാഗം ചെയ്തും വേദം പഠിച്ചും സ്വര്‍ഗം നേടാമെന്ന് ശാസ്ത്രങ്ങള്‍ ഘോഷിക്കുന്നു. പക്ഷേ, ഇത് രണ്ടും ചെയ്യാന്‍ പ്രത്യേകജാതികള്‍ക്കേ അവകാശവും അധികാരവും ഉണ്ടായിരുന്നുള്ളൂ. അത് ജന്മത്തിന്റെ അടിസ്ഥാനത്തിലുള്ള ജാതിയുമായിരുന്നു. ഇടനിലക്കാരായ പുരോഹിത വര്‍ഗത്തിന്റെ സഹായസഹകരണങ്ങളില്ലാതെ ഇതു രണ്ടും ചെയ്യാനും പറ്റില്ല.
തപസ്സു ചെയ്യാനും ഉയര്‍ന്ന ജാതികള്‍ക്കേ അധികാരമുണ്ടായി രുന്നുള്ളൂ. അതുപോലെ, വ്യാപകമായി ദാനം ചെയ്യണമെങ്കില്‍ ധാരാളം കൈയിരിപ്പുള്ളവര്‍ക്കല്ലേ പറ്റൂ? എന്നാലോ, എല്ലാ ആളുകള്‍ക്കും ഇതൊക്കെ ചെയ്യാന്‍ അവകാശവും അധികാരവും വേണമെന്നല്ല ഭഗവാന്റെ ഉറച്ച നിശ്ചയമായി വ്യാസര് (നിറകണ്‍ ചിരിയോടെ) പറയുന്നത്, ഇതിനേക്കാള്‍ എത്രയോ മഹത്തായത് ആര്‍ക്കും നേടാവുന്നതായി അപ്പുറത്തുണ്ടെന്നാണ്. എച്ചിലിനും വറ്റിനും ആരെങ്കിലും കടിപിടി കൂടിക്കോട്ടെ, പാല്പായസം അപ്പുറത്തതാ എന്നാണ് ചൂണ്ടിക്കാണിക്കുന്നത്. ഈ വഴി പോയാല്‍ അങ്ങെത്തുമെന്നു മാത്രമല്ല ഉറപ്പിച്ചു പറയുന്നത്, മറ്റേ വഴി പോകുന്നവര്‍ അവിടെ ഒരിക്കലും എത്തില്ല എന്നുകൂടിയത്രെ!
ഏതു ജാതിയില്‍പ്പെട്ട ആര്‍ക്കും കുചേലനും കുബേരനും ആണിനും പെണ്ണിനും ഏതു പ്രായക്കാര്‍ക്കും (ഋതുവാര്‍ന്ന പെണ്ണിനും ഇരപ്പനും ദാഹകനും പതിതനും എല്ലാം) ഒരുപോലെ ആശ്രയിക്കാവുന്ന പരമമായ മുക്തിമാര്‍ഗമാണ് ധ്യാനയോഗം.
പരലോകസുഖത്തിനുള്ള ഇന്‍ഷുറന്‍സല്ല, ഈ ലോകത്തും പിന്നെ എന്നേക്കും പരമാനന്ദത്തിലേക്കുള്ള പാസ്‌പോര്‍ട്ടാണ് അത്. ഏജന്റിന് കൈമടക്കേണ്ട, അപേക്ഷാഫോറം പൂരിപ്പിക്കേണ്ട, രജിസ്‌ട്രേഷന്‍ ഫീ കൊടുക്കേണ്ട, വെരിഫിക്കേഷന്‍ ഇല്ല. ചോദിച്ചു വാങ്ങുകപോലും വേണ്ട. ഇതാ ഇരിക്കുന്നു. എടുത്തോളുക, യഥേഷ്ടം!
അക്ഷരബ്രഹ്മയോഗോ നാമ അഷ്ടമോ ഽ ദ്ധ്യായഃ
അക്ഷരബ്രഹ്മയോഗം എന്ന എട്ടാം അദ്ധ്യായം കഴിഞ്ഞു.
(തുടരും..)
prakash menon at 00:09 No comments:
Share
Saturday, 29 November 2014
നാരദഭക്തി സൂത്രം 26 ദിവസം
നാരദഭക്തി സൂത്രം 26 ദിവസം
15. "തല്ലക്ഷണാനി വാച്യന്തേ നാനാ മതഭേദാത്‌"
നാനാവിധമായ അഭിപ്രായഭിന്നതകള്‍ ഉള്ളതുകൊണ്ട്‌ ഭക്തിയുടെ ലക്ഷണങ്ങള്‍ ഇവിടെ വിവരിക്കുന്നു.
അതിന്റെ ലക്ഷണങ്ങളെക്കുറിച്ച്‌ പറയപ്പെടുന്നു.
ഭക്തിയുടെ ലക്ഷണങ്ങളെക്കുറിച്ച്‌ പറയപ്പെട്ടിട്ടുണ്ട്‌.
നാനാമതഭേതാത്‌ - വൈവിധ്യമാര്‍ന്ന അഭിപ്രായങ്ങളോട്‌ കൂടിയിട്ട്‌,
ഭക്തിയെക്കുറിച്ച്‌, നാരദരുടെ സമകാലികന്മാരായിട്ടുള്ളവര്‌ പറഞ്ഞിട്ടുണ്ട്.
ഈ അഭിപ്രായത്തെയൊക്കെ നാരദര് മുമ്പില്‍ വയ്‌ക്കുന്നു.
നമ്മുടെ ആചാര്യന്മാരുടെ ഒരു രീതി മറ്റുളളവരെ ബോധിപ്പിച്ചത്‌
ഇവിടെ നാരദര് ആരൊക്കെ എന്തൊക്കെ ഈ വിഷയത്തില്‌ പറയപ്പെട്ടിട്ടുണ്ട്‌.
അതിനെ മുഴുവന്‍ പറയുന്നു. അവരെയൊക്കെ ആദരിച്ചുകൊണ്ട്‌ അവരുടെയൊക്കെ അഭിപ്രായത്തെ മുമ്പില്‍ വയ്‌ക്കുന്നു. പിന്നെ നാരദരുടെ അഭിപ്രായത്തെയും പറയുന്നു.
16. "പൂജാദിഷ്വാനുരാഗ ഇതി പാരാശര്യഃ"
അഗാധപ്രേമത്തോടും, ദൃഢആസക്തിയോടും കൂടിയുള്ള ഭഗവദ്‌പൂജയാണ്‌ ഭക്തി.
പാരാശര്യഃ - എന്നു പറഞ്ഞാല്‍ പരാശര മഹര്‍ഷിയുടെ പുത്രനായിട്ടുള്ള വ്യാസന്. വ്യാസഭഗനാന്റെ അഭിപ്രായത്തെയാണ്‌ നാരദന്‍ ആദ്യം തന്നെ ഇവിടെ അവതരിപ്പിക്കുന്നത്‌. പൂജാതികളിലുളള അനുരാഗം എന്ന് ഏതെങ്കിലും ഒരു വിഗ്രഹത്തെ ഭഗവാനാണ്‌ എന്ന് കരുതി അതില് പൂജകളൊക്കെ ചെയ്യുക. അതിനോടുള്ള അങ്ങേയറ്റത്തെ താത്‌പര്യത്തെ വ്യാസഭഗവാന്‍ പറഞ്ഞിട്ടുണ്ട്. അതൊരു രീതിയാണ്‌, എന്താണ് പൂജയില്‌, പൂജകന്‌ ഉണ്ടായിരിക്കേണ്ട യോഗ്യതകളെക്കുറിച്ചൊക്കെ പറയുന്നുണ്ട്‌. താന്‍ ഏതൊരു പ്രതീകത്തെയാണോ ഈശ്വരന്‍ എന്ന് സങ്കല്‍പ്പിച്ചിരിക്കുന്നത്‌ അതില് പൂര്‍ണ്ണമായ ശ്രദ്ധ അതില് ശിലയെന്ന ബുദ്ധി പാടില്ല.
(തുടരും...)
prakash menon at 21:54 No comments:
Share
നാരദഭക്തി സൂത്രം Day 25 ഇരുപത്തഞ്ചാം ദിവസം
നാരദഭക്തി സൂത്രം Day 25 ഇരുപത്തഞ്ചാം ദിവസം
13. "അന്യഥാ പാതിത്യശങ്കയാ"
അല്ലെങ്കില് താന്‍ നേടിയതായ അദ്ധ്യാത്മസിദ്ധിയില്‍നിന്ന്‌ അധഃപതിച്ചെങ്കിലോ എന്ന ശങ്കകൊണ്ട്‌.
അന്യഥാ അല്ലെങ്കില്
പാതിത്യശങ്കയാ - അധഃപതിച്ചേക്കാം എന്ന ശങ്ക ഉള്ളതുകൊണ്ട്‌.
അല്ലെങ്കില് അധഃപതനമുണ്ട്‌. ഭഗവാന്‍ ഗീതയില്‍ പറഞ്ഞത്
- ന ആത്മാനം അവസാദയേത്‌ - ആചാര്യസ്വാമികള്‍ ഭാഷ്യത്തില്‍ പറയും - ന അഥോനയേത്‌ - അടിയിലേക്ക്‌ കൊണ്ടുപോകരുത്‌.
14. "ലോകോ�പി താവദേവ, ഭോജനാദി വ്യാപാരസ്‌തു ആശരീരധാരണാവധി"
ലൗകികവും സാമൂഹ്യവുമായ കര്‍ത്തവ്യങ്ങള്‍ നിര്‍വ്വഹിക്കേണ്ടത്‌ ബാഹ്യലോകത്തെപ്പറ്റി ബോധമുള്ളതുവരെ മാത്രം.
എന്നാല്‍ ഭക്ഷണം കഴിക്കുക മുതലായ ദേഹപരമായ വ്യാപാരങ്ങള്‍ ദേഹം നിലനില്‍ക്കുന്നതുവരെ തുടരണം.
നാം നിശ്ചയദാര്‍ഢ്യമുള്ളവരായിരിക്കണം.
അത് തന്നെയാണ് ശാസ്‌ത്രരക്ഷണം.
ശാസ്‌ത്രം തന്നെയായിരിക്കും നമ്മളെ രക്ഷിക്കുന്നത്‌ എന്നു പറഞ്ഞിട്ട്‌ അല്ലെങ്കിലോ പതനത്തിന്‌ ഹേതുവാണ്‌.
പതനത്തെക്കുറിച്ചു പറയുമ്പോള്‍ ശാസ്‌ത്രത്തിന്റെ പതനമുണ്ട്‌.
ശാസ്‌ത്രമെപ്പോഴാണത്രേ പതിക്കുന്നത്‌ നമ്മള് ശാസ്‌ത്രത്തെ ഉപേക്ഷിക്കുമ്പോഴാണ്‌.
ഹയഗ്രീവന്‍ ശാസ്‌ത്രത്തെ കൊണ്ടുപോവുക എന്നു പറയുന്നതിതാണ്‌.
അങ്ങനെ വരാന്‍ പാടില്ല അതുകൊണ്ട് നമ്മളെന്തുവേണം നിശ്ചയദാര്‍ഢ്യം ഉള്ളവരായിരിക്കണം.
എന്നു പറഞ്ഞിട്ട്‌ പറയുന്നു; "ലോകഃ അപി താവദേവ ഭോജനാദി വ്യാപാരസ്‌തു ആശരീരധാരണാവധി"
ലോകത്തിലുള്ള വ്യാപാരങ്ങളും താവദേവ അതുവരെ മാത്രം ഈ ലൗകികമായിട്ടുള്ള വ്യാപാരങ്ങള്‍ക്കൊള്‍ക്കെ ഒരു വിരാമമുണ്ട്‌.
ജീവിതത്തില്‌ ഓരോന്നിലേക്ക്‌ നമ്മളിങ്ങനെ കടക്കുന്ന സമയത്ത്, ഓരോന്നില്‍ നിന്ന് നമുക്ക് വിടുതല്‍ ആവശ്യമാണ്‌. ആ വിടുതലില്ലെങ്കിലോ നമുക്ക് നമ്മളെക്കുറിച്ച്‌ ഒരു ധാരണ ഉണ്ടാകില്ല. ആധുനിക നാരദഭക്തി സൂത്രം
ഇരുപത്തഞ്ചാം ദിവസം
13. അന്യഥാ പാതിത്യശങ്കയാ
അല്ലെങ്കില് താന്‍ നേടിയതായ അദ്ധ്യാത്മസിദ്ധിയില്‍നിന്ന്‌ അധഃപതിച്ചെങ്കിലോ എന്ന ശങ്കകൊണ്ട്‌.
അന്യഥാ അല്ലെങ്കില് പാതിത്യശങ്കയാ - അധഃപതിച്ചേക്കാം എന്ന ശങ്ക ഉള്ളതുകൊണ്ട്‌. അല്ലെങ്കില് അധഃപതനമുണ്ട്‌. ഭഗവാന്‍ ഗീതയില്‍ എന്താ പറഞ്ഞത് - ന ആത്മാനം അവസാദയേത്‌ - ആചാര്യസ്വാമികള്‍ ഭാഷ്യത്തില്‍ പറയും - ന അഥോനയേത്‌ - അടിയിലേക്ക്‌ കൊണ്ടുപോകരുത്‌.
14. ലോകോ�പി താവദേവ, ഭോജനാദി വ്യാപാരസ്‌തു ആശരീരധാരണാവധി
ലൗകികവും സാമൂഹ്യവുമായ കര്‍ത്തവ്യങ്ങള്‍ നിര്‍വ്വഹിക്കേണ്ടത്‌ ബാഹ്യലോകത്തെപ്പറ്റി ബോധമുള്ളതുവരെ മാത്രം. എന്നാല്‍ ഭക്ഷണം കഴിക്കുക മുതലായ ദേഹപരമായ വ്യാപാരങ്ങള്‍ ദേഹം നിലനില്‍ക്കുന്നതുവരെ തുടരണം.
നാം നിശ്ചയദാര്‍ഢ്യമുള്ളവരായിരിക്കണം. അത് തന്നെയാണ് ശാസ്‌ത്രരക്ഷണം. ശാസ്‌ത്രം തന്നെയായിരിക്കും നമ്മളെ രക്ഷിക്കുന്നത്‌ എന്നു പറഞ്ഞിട്ട്‌ അല്ലെങ്കിലോ പതനത്തിന്‌ ഹേതുവാണ്‌. പതനത്തെക്കുറിച്ചു പറയുമ്പോള്‍ ശാസ്‌ത്രത്തിന്റെ പതനമുണ്ട്‌. ശാസ്‌ത്രമെപ്പോഴാണത്രേ പതിക്കുന്നത്‌ നമ്മള് ശാസ്‌ത്രത്തെ ഉപേക്ഷിക്കുമ്പോഴാണ്‌. ഹയഗ്രീവന്‍ ശാസ്‌ത്രത്തെ കൊണ്ടുപോവുക എന്നു പറയുന്നതിതാണ്‌. അങ്ങനെ വരാന്‍ പാടില്ല അതുകൊണ്ട് നമ്മളെന്തുവേണം നിശ്ചയദാര്‍ഢ്യം ഉള്ളവരായിരിക്കണം. എന്നു പറഞ്ഞിട്ട്‌ പറയുന്നു; ലോകഃ അപി താവദേവ ഭോജനാദി വ്യാപാരസ്‌തു ആശരീരധാരണാവധി
ലോകത്തിലുള്ള വ്യാപാരങ്ങളും താവദേവ അതുവരെ മാത്രം ഈ ലൗകികമായിട്ടുള്ള വ്യാപാരങ്ങള്‍ക്കൊള്‍ക്കെ ഒരു വിരാമമുണ്ട്‌. ജീവിതത്തില്‌ ഓരോന്നിലേക്ക്‌ നമ്മളിങ്ങനെ കടക്കുന്ന സമയത്ത്, ഓരോന്നില്‍ നിന്ന് നമുക്ക് വിടുതല്‍ ആവശ്യമാണ്‌. ആ വിടുതലില്ലെങ്കിലോ നമുക്ക് നമ്മളെക്കുറിച്ച്‌ ഒരു ധാരണ ഉണ്ടാകില്ല.
ആധുനിക മനശാസ്‌ത്രജ്ഞന്മാര്‍ പറയുന്നത് ഈ വൃദ്ധാവസ്ഥ എന്നുള്ളത്‌ നമുക്ക് ഭയമാണത്രേ.
ഈ മനശാസ്‌ത്രമെന്ന്‌ പറയുന്നതേ പാശ്ചാത്യമാണ്‌.
പാശ്ചാത്യ മനശാസ്‌ത്രം പറയുന്നത് ലോകത്തിന്റെ മനശാസ്‌ത്രമാണെന്നാണ്‌.
അതാണ്‌ കുഴപ്പം. നമ്മളീ യൂങ്ങ്‌ എന്നൊക്കെ പറഞ്ഞു നടക്കുമ്പോഴുണ്ടല്ലോ,
ശരിക്കും പറഞ്ഞാല്‍ നാരദരുടെ മുന്നില് യൂങ്ങ്‌ ഒക്കെ ഇപ്പോഴും യങ്ങാണ്‌.
ആരെയും കുറ്റം പറയുകയല്ല സ്വാമി. ഇവിടെ ഒരു മനശാസ്‌ത്രമുണ്ട്‌. നമ്മുടെ മനശാസ്‌ത്രമെന്താണ്‌ നമ്മള് നാല് ആശ്രമങ്ങളിലൂടെ കടന്നു പോകുന്നവരാണ്‌.
അത് ബ്രഹ്മചര്യം, ഗാര്‍ഹസ്‌ത്യം, വാനപ്രസ്ഥം, സന്യാസം. സന്യാസത്തിലാണ്‌ മനുഷ്യന്റെ പൂര്‍ത്തീകരണമെന്നാണ്‌ പറയുന്നത്. അതുകൊണ്ട് വൃദ്ധാവസ്ഥയിലാണ്‌ നമ്മുടെ പൂര്‍ത്തീകരണം നടക്കുന്നത്‌.
ഈ പൂര്‍ത്തീകരണത്തെ ലോകം ഭയക്കുന്നു എന്ന് ആധുനിക മനശാസ്‌ത്രം പറയുന്നു. അതുകൊണ്ടാണത്രേ അവര് ജരാനരകള്‍ക്കെതിരെ പ്രവര്‍ത്തനം നടത്തുന്നത്. ചില കണക്കുകള്‍ പറയുന്നത് ലോകത്തില്‍ മനുഷ്യന്‍ ഏറ്റവും വിലകൊടുത്തു മേടിക്കുന്നത്‌ ഈ വക സാധനങ്ങളാണത്രേ. ഈ അടുത്ത കാലത്ത്‌ ആരോഗ്യ സംഘടന പുറത്തുവിട്ട കണക്ക്‌ ഏറ്റവും കൂടുതല്‍ സര്‍ജറി നടന്നിട്ടുള്ളത്‌ പ്ലാസ്റ്റിക്‌ സര്‍ജറി ആണത്രേ. ഈ പ്ലാസ്റ്റിക്‌ സര്‍ജറി ഏറ്റവും കൂടുതല്‍ നടത്തിയത്‌ സ്‌ത്രീകളെക്കാള്‍ പുരുഷന്മാരാണത്രേ. അവര്‍ക്കാണത്രേ ഇപ്പോള്‍ സൗന്ദര്യം നിലനിര്‍ത്താനുള്ള ഒരു ത്വര. ഇവിടെ നമ്മുടെ ഭാരതീയ ദര്‍ശനത്തില്‌ ആചാര്യന്മാര്‌ വാര്‍ദ്ധക്യത്തെ ഭയന്നവരേ ആയിരുന്നില്ല. അവര്‍ക്കറിയാം എവിടെയാണ് ഓരോന്നും അവസാനിപ്പിക്കേണ്ടത്‌ എന്ന്. ഓരോന്നിന്റെയും വിടുതല്‍ എവിടെ എന്ന്. ഇപ്പോള്‍ 50 കഴിഞ്ഞവര്‍ക്കൊന്നും ഭയമില്ല. അമ്പതോ അറുപതോ കഴിഞ്ഞാല്‍ ഭാരതീയ മനസ്സിന്‌ ഭയമില്ല എന്നു പറയുകയാണ്‌. ഭാരതീയ ചിന്ത അപ്രകാരത്തിലുള്ളതാണ്‌.
(തുടരും...)
prakash menon at 21:53 No comments:
Share
ശ്രീമദ് ഭഗവദ്ഗീത-അദ്ധ്യായം-8 അക്ഷരബ്രഹ്മയോഗം ശ്ലോകം 27
ശ്രീമദ് ഭഗവദ്ഗീത-അദ്ധ്യായം-8 അക്ഷരബ്രഹ്മയോഗം ശ്ലോകം 27
നൈതേ സൃതീ പാര്‍ത്ഥ ജാനന്‍
യോഗീ മുഹ്യതി കശ്ചന
തസ്മാത് സര്‍വ്വേഷു കാലേഷു
യോഗയുക്തോ ഭവാര്‍ജ്ജുന.
അല്ലയോ അര്‍ജ്ജുന, ഈ രണ്ടു മാര്‍ഗ്ഗങ്ങളും അറിയുന്നവനായ ഒരു യോഗിയും ലൗകികസുഖങ്ങളിലൊന്നും ഒട്ടിച്ചേരാന്‍ ഇടവരുന്നി ല്ല. അതുകൊണ്ട് കര്‍മ്മം എന്തായാലും സദാസമയവും സമനില ശീലിച്ച് ആത്മനിഷ്ഠനായിത്തീരാന്‍ യത്നിക്കൂ.
എന്നാല്‍ ഒരുവന്റെ മരണശേഷം അവന് ഏതു വഴിയില്‍ കൂടിയാണു പോകുന്നതെന്ന് അവന് എങ്ങനെ ഉറപ്പിക്കാം. ഒരുവന്‍ ഈശ്വരസാക്ഷാത്കാരത്തിന് അര്‍ച്ചിരാദി മാര്‍ഗ്ഗം ആശ്രയി ക്കേണ്ടതിന്‍റെ ആവശ്യം എന്താണ് ? ശരീരം നശിച്ചാലും ഇല്ലെങ്കിലും ആത്മാവ് പരബ്രഹ്മം തന്നെയാണ്. എന്തുകൊണ്ടെന്നാല്‍ കയറ് ഒരു പാമ്പായി തോന്നുമെങ്കിലും അതു യഥാര്‍ത്ഥത്തില്‍ കയറു തന്നെയാണ്. ഓളങ്ങള്‍ ജലത്തില്‍ ഉണ്ടാവുകയും മറയുകയും ചെയ്യുന്നതു ജലം അറിയുന്നുണ്ടോ ? ഓളമുണ്ടെങ്കിലും ഇല്ലെങ്കിലും ജലം എപ്പോഴും ജലം തന്നെയാണ്. അതുപോലെ, ജീവിച്ചിരിക്കുമ്പോള്‍ തന്നെ പരബ്രഹ്മത്തില്‍ ലയിച്ചു ചേര്‍ന്നവരെ വിദേഹികള്‍ എന്നു വിളിക്കുന്നു. ദേഹബുദ്ധി നിശ്ശേഷം നശിച്ച അവര്‍ക്കു മരിക്കുന്നതിന് ഏതെങ്കിലും പ്രത്യേക സമയം ആവശ്യമുണ്ടോ ? കാലവും ദേശവും ആത്മാവില്‍തന്നെ ലീനമായിക്കഴിഞ്ഞിരിക്കുന്ന അവര് എവിടേക്കു പോകുന്നതിനാണു ശരിയായ മാര്‍ഗ്ഗം തിരഞ്ഞെടുക്കേണ്ടത് ? നോക്കുക, ഒരു മണ്‍കുടം ഉടയുമ്പോള്‍ അതിലുള്ള ആകാശം നേരെ അനന്തമായ ആകാശത്തില്‍ വിലയം പ്രാപിക്കുന്നതിന് എന്തെങ്കിലും വഴി കണ്ടുപിടിക്കേണ്ടതുണ്ടോ ? അല്ലാത്തപക്ഷം അത് ആകാശവുമായി യോജിച്ച് ഒന്നാവുകയില്ലെ ?
ഒരു കൂടം ഉടയുമ്പോള്‍ അതിന്റെ രൂപംമാത്രം നശിക്കുന്നുവെന്നു ള്ളതാണു സത്യം. അതിനുള്ളിലെ ആകാശം എപ്പോഴും പുറത്തുള്ള ആകാശത്തിന്‍റെ ഭാഗമാണ്. ആകയാല്‍ ബ്രഹ്മജ്ഞാനം സിദ്ധിച്ചു പരബ്രഹ്മവുമായി താദ്ത്മ്യം പ്രാപിച്ചിട്ടുള്ള യോഗികള്‍ ഒരിക്കലും ശരിയും തെറ്റുമായ വഴികള്‍ ഏതെന്നു നിരൂപിച്ചു ക്ലേശിക്കാറില്ല. ഈ കാരണത്താല്‍, അല്ലയോ അര്‍ജ്ജുന, നീ സദാസമയവും യോഗത്തില്‍ തന്നെ മുഴുകിയിരിക്കുകയും അതില്‍കൂടി അവിച്ഛിന്നമായ സമചിത്തത കൈവരിക്കുകയും ചെയ്യണം. അപ്രകാരമുള്ള അവസ്ഥയില്‍ ഒരുവന്‍ ശരീരം നിലനിര്‍ത്തുകയോ ഉപേക്ഷിക്കുകയോ ചെയ്യുമ്പോള്‍ അത് ഏതു സ്ഥലത്തോ സമയത്തോ ആയാലും, പരബ്രഹ്മവുമായി അവന് സ്ഥാപിച്ചിട്ടുള്ള അനന്തവും ശാശ്വതവുമായ ഐക്യത്തെ ഒരു തരത്തിലും ബാധിക്കുന്നതല്ല. അപ്രകാരമുള്ള ഒരുവന്‍ യുഗാരംഭത്തില്‍ ജനിക്കുകയോ യുഗാന്ത്യത്തില്‍ മരിക്കുകയോ ചെയ്യുന്നില്ല. അവനെ സ്വര്‍ഗ്ഗത്തിലേയോ ഭൂമിയിലേയോ പ്രലോഭനങ്ങള്‍ വിഭ്രമിപ്പിക്കുകയുമില്ല. അപ്രകാരമുള്ള ജ്ഞാനം സമ്പാദിക്കുന്നവന്‍ ഐഹിക സുഖങ്ങളെ ത്യജിച്ചിട്ടു ശരിയായ യോഗിയായിത്തീര്‍ന്ന് ആത്മ സാക്ഷാത്കാരം നേടുന്നു. എല്ലായിടത്തും എല്ലാവരും പ്രശംസിക്കുന്ന ഇന്ദ്രപദവിയും തത്തുല്യമായ സ്ഥാനമാനങ്ങളും നിരര്‍ത്ഥകമായിട്ടു കരുതി അവന് അതിനെ ത്യാജ്യകോടിയില്‍തള്ളുന്നു.
മുന്‍പദ്യത്തിലെ സമാശ്വസനം ഒന്നുകൂടി ഉറപ്പിക്കുന്നു. മാത്രമല്ല, രണ്ടുവഴികളെയും കുറിച്ചുള്ള ശരിയായ അറിവാണ് രക്ഷാകവചം എന്നു നിര്‍ദേശിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു. ദേവാസുരക്കമ്പവലി മനസ്സിലെ സ്വാഭാവികമായ കാര്യമാണെന്നും സ്വര്‍ഗത്തിനായുള്ള കാമനപോലും ഭോഗാസക്തിയുടെ വകഭേദമാണെന്നും അറിയുന്നതോടെ ആസുരവഴിയില്‍ മോഹിതനായി അകപ്പെടാനുള്ള പഴുതടഞ്ഞു. പിന്നെ വേണ്ടത് പ്രകാശത്തിന്റെ വഴിയില്‍ മുന്നേറാനുള്ള ഉപായമാണ്. എല്ലാ കാലത്തും യോഗയുക്തനായി ഇരിക്കുക എന്ന ഒരേ ഒരു ഉപായമേ ഉള്ളൂ. സര്‍വകാലത്തും എന്ന നിഷ്‌കര്‍ഷ ശ്രദ്ധിക്കുക. എന്തു ചെയ്യുമ്പോഴും ചെയ്യാതിരി ക്കുമ്പോഴും ഈശ്വരനോടു ചേര്‍ന്നിരിക്കുക. പ്രപഞ്ചവ്യാപിയായ ആനന്ദത്തില്‍ രമിച്ചുകൊണ്ടേ വാഴുക.
എല്ലാ കാലത്തും എന്നെ അനുസ്മരിക്കുക എന്നതിന്റെ കൂടെ യുദ്ധവും ചെയ്തുകൊണ്ടേ ഇരിക്കുക എന്ന് നേരത്തേ നിര്‍ദേശിച്ചിട്ടുണ്ട്. പ്രപഞ്ചത്തെയോ കര്‍ത്തവ്യത്തെയോ ഉപേക്ഷിക്കുന്നതല്ല ശരിയെന്നു നിശ്ചയം. 'ഭോഗത്തിനായിട്ടു കാംക്ഷിക്കാതെ'യും 'ഭോഗം വിധിമതം വര്‍ജിക്കാ തെ'യും വിഹിതകര്‍മങ്ങള്‍ കൗശലത്തോടെയും സമത്വഭാവനയോടെയും നിഷ്‌കാമമായും അനുഷ്ഠിക്കുക. അതോടൊപ്പമാണ് നിതാന്തമായ പരമാത്മസ്മരണ നിലനിര്‍ത്തേണ്ടത്. ഇതിനപ്പുറം ഒരു സാധനയുമില്ല
(തുടരും..)
prakash menon at 07:13 No comments:
Share
Thursday, 27 November 2014
നാരദഭക്തി സൂത്രംDay 24 ഇരുപത്തിനാലാം ദിവസം
നാരദഭക്തി സൂത്രംDay 24 ഇരുപത്തിനാലാം ദിവസം
രമണമഹര്‍ഷി നടന്ന്‌ പോയ വഴിയില്‍ പോയിട്ട്‌ ആ ഗുഹക്കുളളിലിരിക്കാന്‍ നമുക്ക് എന്തൊരാനന്തമാണ്‌.
എന്തുകൊണ്ടാ അതിനെ അനുഭവിച്ച ഒരു മഹാന്‍ അതിലേക്ക്‌ നടന്നു നീങ്ങുന്നതിന്റെ ഉള്‍വിളി.
പ്രശ്നം പരിഹരിക്കാനാണോ അല്ലല്ലോ.
എന്തിനാ മഹാത്മാക്കളുടെ ചരിതങ്ങളൊക്കെ വായിക്കുന്നത്‌?
ഒരു നിശ്ചയദാര്‍ഢ്യം അതിലേക്ക്‌ സമര്‍പ്പിതമാണ്‌.
മഹാത്മാക്കളുടെ കാര്യമാണെങ്കില്‍ നമുക്കു പറ്റും. ശ്രമിക്കാമെന്നല്ല,
നമുക്കും പറ്റണം. ഞാന്‍ തീരുമാനമെടുത്തു.
എന്തു വന്നാലും ഇനി ഇളകുകയില്ല എന്നു പറയുകയാണ്‌.
ഇനി ഇതല്ലാതെ മറിച്ച്‌ എന്തെങ്കിലും തീരുമാനിച്ചതുകൊണ്ട്‌ കാര്യമുണ്ടോ?
ആ തീരുമാനം നടക്കുമോ.
അപ്പോള്‍ പ്രകൃതിയുമായിട്ട്‌,
ആ പ്രകൃതിയിലേക്കുള്ള നമ്മുടെ ആ വീഴ്‌ചയുണ്ടല്ലോ, അതുമായിട്ടുള്ള ഒരു സാമ്യപ്പെടല്‍ അല്ലെങ്കില് ഖലീല്‍ ജിബ്രാന്‍ പറഞ്ഞതുപോലെ "ഋതുക്കള്‍ക്ക്‌ നമ്മളും അപരിചിതരാവുമെന്നു"
അവര്‍ക്കു പോലും നമ്മളെ മനസ്സിലാവില്ല.
ഇയാളാരാണെന്നു ചോദിക്കും.
ഇതറിഞ്ഞുകഴിഞ്ഞാലോ നമ്മള് പ്രകൃതിയുമായിട്ട്‌ അങ്ങേയറ്റം സാമ്യപ്പെട്ടവനാകും.
ഒരു ലയനമുണ്ട്‌ ,ഒരു താളത്തിലുള്ള ജീവിതം,
അങ്ങോട്ട്‌ വിട്ടു കൊടുത്തേക്കു ....
വിട്ടുകൊടുത്താലും ഇല്ലെങ്കിലും അതങ്ങനയേ നടക്കൂ.
നമ്മളോടൊരാളെന്തെങ്കിലും ചോദിക്കുമ്പോള്‍ നമ്മള് കൊടുക്കുന്നതും നമ്മില്‍ നിന്ന് എടുത്തുകൊണ്ടുപോകുന്നതും തമ്മില്‍ വ്യത്യാസമുണ്ട്‌.
ഒരിക്കല്‍ രണ്ട് സുഹൃത്തുക്കള്‍ നടന്നുപോകുന്ന സമയത്ത് ഒരു കള്ളന്‍ വന്നു കള്ളന്‍ കത്തി കാണിച്ചിട്ട്‌ എല്ലാമെടുക്കാന്‍ പറഞ്ഞു.
അപ്പോള്‍ സുഹൃത്ത്‌ മറ്റെവന്‌ നൂറുരൂപകൊടുത്തിട്ട്‌ പറഞ്ഞു തരാനുള്ള നൂറു രൂപ ദാ പിടിക്കു. കഴിഞ്ഞയാഴ്‌ച നിന്നോട്‌ കടം മേടിച്ച നൂറു രൂപാ ഇതാ.
അത് ഇയാളുടെ കൈയ്യിലാണെങ്കിലും കള്ളന്‍ കൊണ്ടുപോകും അതിനുമുമ്പേ കടം തീര്‍ക്കുകയാണ്‌.
പിടിച്ചതുകൊണ്ട്‌ ഒരു കാര്യവുമില്ല. പ്രകൃതി എടുക്കാനുള്ളത്‌ എടുക്കും.
ഭക്തിയുടെ ഉറപ്പില്‍ നില്‍ക്കുകയാണെങ്കിലോ രക്ഷ.
അല്ലെങ്കിലോ ഇതാ ഇവിടെ പറയുന്നു...................
(തുടരും...)
prakash menon at 23:38 No comments:
Share
നാരദഭക്തി സൂത്രംDay—23 ഇരുപത്തിമൂന്നാം ദിവസം
നാരദഭക്തി സൂത്രംDay—23 ഇരുപത്തിമൂന്നാം ദിവസം
സ്വാമിയുടെ അഭിപ്രായത്തില്‌ പ്രശ്‌നങ്ങളുടെ പരിഹാരമല്ല മതം.
എന്തെങ്കിലും പ്രശ്‌നമുണ്ടാവുമ്പോള്‍ പരിഹരിക്കാനുള്ളതല്ല മതം.
അതുകൊണ്ട് മതത്തിനെ ഉപ്പിനോട്‌ സാദൃശ്യപ്പെടുത്തിയിട്ടുണ്ടല്ലോ.
അത് ഗംഭീരമായിട്ടുള്ള ഒരു പ്രയോഗമാണ്‌.
കാരണം ഉപ്പു കൂടിക്കഴിഞ്ഞാല്‍ കുഴപ്പമാണ്‌.
അതുപോലെ മതം കൂടിക്കഴിഞ്ഞാലും കുഴപ്പമാണ്‌.
നാട്ടിലെ കുഴപ്പം മുഴുവനതാണ്‌.
കുറഞ്ഞാലും കുഴപ്പമാണ്‌ മനഃപൂര്‍വ്വം കൂടാം, അറിയാതെയും കൂടാം.
കൃത്യമായാലോ ഉപ്പിന്റെ സാന്നിധ്യം ഭക്ഷണത്തില്‍ അറിയുകപോലുമില്ല.
അതിനെന്തുവേണം പാചകക്കാരന്‍ സമര്‍ത്ഥനായിരിക്കണം.
സമര്‍ത്ഥനായ പാചകക്കാരന്റെ കൈയ്യില്‍ ഉപ്പ്‌ കിട്ടിയാല്‍ ഭക്ഷണത്തില്‍ അതിന്റെ ഏറ്റക്കുറച്ചില്‍ ഉണ്ടാവുകയില്ല.
അതിപ്പോള്‍ ക്രിസ്‌തുദേവനാണെങ്കിലും, ഋഷീശ്വരന്മാരാണെങ്കിലും ആ പാചകം നന്നായി അറിഞ്ഞവരാണ്‌.
പക്ഷേ ഭക്ഷണംചൂടാക്കി വിളമ്പിക്കൊടുത്തവരുണ്ട്‌,
അവര് അപകടകാരികളാണ്‌. അതുകൊണ്ട് ഏതെങ്കിലും പ്രകാരത്തിലുള്ള സാന്ത്വനം വേണ്ടയിടത്തേക്ക്‌ നിങ്ങളിതിനെ കൊണ്ടുചെല്ലരുത്‌ എന്നു പറയുകയാണ്‌.
അതുകൊണ്ട് വരൂ നാരദഭക്തിസൂത്രം കേട്ട്‌ പ്രശ്നം പരിഹരിക്കാമെന്ന്‌ പറയരുത്‌.
നമ്മുടെ ഏത് ശാസ്‌ത്രങ്ങളെടുത്താലും എല്ലാറ്റിലും അങ്ങനെതന്നെയാണ്‌.
അതിനെ വ്യാഖ്യാനിക്കുന്നതിന്റെ കുഴപ്പമാണ്‌.
മതം നമുക്ക് സാന്ത്വനമേകാന്‍ വേണ്ടിയുള്ളതാണ്‌.
അപ്പോഴേ അത് മതമാവുകയുള്ളു.
എപ്പോഴാണ്‌ ഈ മതങ്ങളൊക്കെ ആവിര്‍ഭവിച്ചത്‌?
മനുഷ്യമസൂഹത്തിന്റെശാന്തി, സമാധാനം, ഇതിനൊക്കെ വേണ്ടിയിട്ടുള്ളതാണ്‌.
കൂടിയിരുന്ന ആളുകളോട്‌ അങ്ങേയറ്റത്തെ കാരുണ്യം നിറഞ്ഞിട്ടുള്ള ആളുകള്‍ സംസാരിച്ചു അങ്ങനെയാണ് ഓരോ മതങ്ങളുണ്ടായിട്ടുള്ളത്‌.
സ്ഥൂലശരീരം ആറു വിധത്തിലുള്ള പരിണാമങ്ങള്‍ക്കു വിധേയമാണ്‌. ജനിച്ചിട്ടുണ്ട്‌, വളര്‍ച്ചയുണ്ട്‌, പരിണാമമുണ്ട്‌, വൃദ്ധിക്ഷയങ്ങളുണ്ട്‌,നാശമുണ്ട്‌.
ഈ ശരീരം നശിക്കാന്‍ പല കാരണങ്ങള്‍ ഈ പ്രപഞ്ചത്തിലുണ്ട്‌.
അതിലേതെങ്കിലും ഒരു കാരണം എന്റെ അടുത്തേക്കു വരുന്നു.
അച്ഛനൊരസുഖം വന്നു, ഭര്‍ത്താവിനൊരസുഖം വന്നു,
തനിക്കൊരു അസുഖം വന്നു അതോടുകൂടി തന്റെ ഈ മതവും പൊള്ളത്തരമായി.
എത്രയെത്ര ലഘുലേഖകളും പുസ്‌തകങ്ങളും നമ്മള് വായിച്ചിട്ടുണ്ടെന്നറിയാമോ?
എന്റെ അച്ഛനൊരു അസുഖം വന്ന സമയത്ത് ഞാന്‍ മുട്ടാത്ത കോവിലുകളില്ല.
എടോ നിന്നോടാരു പറഞ്ഞു പോയി മുട്ടാന്‍?
കോവിലുകള്‍ ഈ പ്രശ്‌നത്തിനു പരിഹാരത്തിനുള്ളതല്ല.
ഞാന്‍ കാണാത്ത ജ്യോത്സ്യന്മാരില്ല.
ഞാനിനി ചെയ്യാത്ത ഒരു വഴിപാടുകളില്ല.
ആര്‍ക്കും എന്റെ അച്ഛനെ രക്ഷപ്പെടുത്താന്‍ സാധിച്ചില്ല.
നിന്റെ അച്ഛനോട്‌ ചോദിക്കൂ അച്ഛാച്ഛനെവിടെ എന്ന്.?
ലളിതമായ ചോദ്യമാണ്‌. ഇപ്പോള്‍ മൂപ്പരുണ്ടോ ഇങ്ങനെ സാമാന്യ ബുദ്ധിക്കുപോലും നിരക്കാത്ത ഒരോ കാര്യങ്ങള്‌ വച്ചുകൊണ്ടാണ്‌ ഈ വിശ്വത്തെ മുഴുവന്‍ രചിച്ച ആ വിധാതാവിന്റെ നിലനില്‍പ്പിനെ നമ്മള് ചോദ്യം ചെയ്യുന്നത്.
അതുകൊണ്ട് ഇവിടെ നാരദര് പറയുന്നു നിശ്ചയദാര്‍ഢ്യാദൂര്‍ദ്ധ്വം ശാസ്‌ത്രരക്ഷണം.
ശാസ്‌ത്രം നമ്മെ അനുഗ്രഹിക്കും നിങ്ങള്‍ക്കും ശാസ്‌ത്രത്തെ അനുഗ്രഹിക്കാന്‍ സാധിക്കും. അല്ലാത്തിടത്ത്‌ ശാസ്‌ത്രത്തിനും ഒന്നും ചെയ്യാന്‍ പറ്റില്ല.
അവിടെയാണ്‌ ഭാഗവതകാരന്‍ പറയുന്നത് - ശാസ്‌ത്രീകുര്‍വന്തി ശാസ്‌ത്രാണി തീര്‍ത്ഥീകുര്‍വന്തി തീര്‍ത്ഥാണി. പിന്നെ അവന് പറയുന്നത് ശാസ്‌ത്രമാണ്‌.
അവനിരിക്കുന്ന ഇടം തീര്‍ത്ഥങ്ങളാണ്‌.
പാറക്കെട്ടുകള്‍ കേരളത്തിലും ഭാരതത്തിലും എത്രയോ ഉണ്ട്‌ എന്തേ വിവേകാനന്ദ പാറയ്‌ക്ക്‌ ഒരു പ്രത്യേകത.
എന്തേ അവിടെ ആരും പോയി ഇരിക്കുന്നില്ല.
സ്വാമിജിയുടെ സാന്നിദ്ധ്യം അനുഭവിച്ച പാറയെ കാണാന്‍ എത്ര ആളുകള്‍ എവിടെ നിന്നൊക്കെ വരുന്നു.
(തുടരും...)
prakash menon at 23:36 No comments:
Share
നാരദഭക്തി സൂത്രംDay 22 ഇരുപത്തിരണ്ടാം ദിവസം
നാരദഭക്തി സൂത്രംDay 22 ഇരുപത്തിരണ്ടാം ദിവസം
12. "ഭവതു നിശ്ചയദാര്‍ഢ്യാദൂര്‍ദ്ധ്വം ശാസ്‌ത്രരക്ഷണം"
പരിപൂര്‍ണ്ണമായ ഭക്തിയില്‍ നിമഗ്നമായ ഒരു ജീവിതം മാത്രമേ നയിക്കുകയുള്ളു എന്ന ദൃഢനിശ്ചയത്തിനു ശേഷം മാത്രമേ ആദ്ധ്യാത്മികശാസ്‌ത്രസംരക്ഷണം നടത്തേണ്ടതുള്ളു.
പരിപൂര്‍ണ്ണമായ ഭക്തിയോടു കൂടിയിട്ടുള്ള ഒരു നിലപാട്‌.
ലക്ഷ്യത്തെക്കുറിച്ച്‌ വ്യക്തമായ ബോധം അതുണ്ടെങ്കിലേ ശാസ്‌ത്രങ്ങളുടെ പരിരക്ഷണമാവുകയുള്ളൂ.
എങ്കിലേ ശാസ്‌ത്രമായി ഭവിക്കുന്നുള്ളൂ എന്തുകൊണ്ടെന്നാല്‍
"ശാസനാദ്‌ ത്രായതേ ഇതി ശാസ്‌ത്രം "എന്നാണ് ശാസ്‌ത്രശബ്‌ദത്തിന്റെ വിഗ്രഹം. ശാസനത്തിലൂടെ നമ്മെ കൊണ്ടുപോകുന്നു.
ആ നിശ്ചയദാര്‍ഢ്യം, ഈ പരമമായ പ്രേമത്തിലേക്ക്‌ കൊണ്ടുപോകാന്‍ അതിനു സാധിക്കട്ടെ. ഗോപികകള്‍ക്കൊക്കെ നിശ്ചയദാര്‍ഢ്യം ഉണ്ടായിരുന്നു.
പണ്ടുകാലത്തേ ഈ നിശ്ചയദാര്‍ഢ്യം ഉണ്ടായിരുന്നുള്ളോ ആരുമില്ലേ ഇപ്പോള്‍ ,
ഈ ഇരിക്കുന്ന കൂട്ടത്തില്‍ എത്രയോ പേരുണ്ടാവാം.
ആര്‍ക്കും ഇളക്കാന്‍ പറ്റാത്ത ഒരു തീരുമാനം,
ഭക്‌തിയിലേക്കുള്ള ഒരു നിശ്ചയദാര്‍ഢ്യം.
എന്തെങ്കിലുമൊരു മാരകമായ ഒരു രോഗം വന്നുപെട്ടു കഴിഞ്ഞാല്‍ അല്ലെങ്കില് രോഗമാണ്‌ എന്ന് അറിഞ്ഞുകഴിഞ്ഞാല്‍ നമ്മള് ഇളകുന്നവരാണ്‌.
ഒരു ചാഞ്ചല്യമാര്‍ന്ന മനസ്സിലേക്കാണ്‌ മതം കടന്നു വരുന്നത്‌ എന്ന് പറയുകയാണ്‌.
ഏതൊക്കെ മതം മാറ്റം നാട്ടില്‍ നടന്നിട്ടുണ്ടോ അവിടെയൊക്കെ ഒരു ദുഃഖത്തിന്റെ,
കണ്ണീരിന്റെ സമാശ്വാസത്തിനായിട്ടാണ്‌ മതപരിവര്‍ത്തനം നടന്നിട്ടുള്ളത്‌.
ഇതൊന്നുമൊരു മതമല്ല,
നിങ്ങള്ക്ക് എങ്ങനെയും ജീവിക്കാം.
എന്താ ഇവിടെ അടിസ്ഥാനമായിട്ട്‌ വേണ്ടത്?
ജീവവായു ഒന്നല്ലേ.
അവന് വേണ്ട വെളിച്ചം, വെള്ളം, പാര്‍പ്പിടം,നഗ്നത മറക്കാനുള്ള വസ്ത്രം, വിശപ്പ്‌, ദാഹം, ദുഃഖം ഇതിലൊക്കെ എന്തു വ്യത്യാസമാണുള്ളത്‌?
വസ്‌ത്രധാരണത്തില്‍ ഉണ്ടാകാം.
ദുഃഖത്തിലുണ്ടോ?
ഹിന്ദു ദുഃഖം, ക്രിസ്‌ത്യന്‍ ദുഃഖം, ഇസ്ലാം ദുഃഖം, നായര് ദുഃഖം, ഈഴവ ദുഃഖം ഉണ്ടോ?
ഒരു പരിഹാരത്തിനായിട്ട്‌, ഇനി എന്ത് എന്നറിയാത്ത ഒരു മനസ്സിലേക്ക്‌ ചെല്ലുകയാണ്‌
വരൂ ശരിയാക്കിത്തരാം...
അല്ലെങ്കില് ഇങ്ങനെ പ്രേരിപ്പിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുക.
സ്വാമി എല്ലാ മതങ്ങളെയും അതിന്റെ അര്‍ഹിക്കുന്ന ഗൗരവത്തില്‍ അങ്ങേയറ്റം ബഹുമാനത്തോടുകൂടിയിട്ടാണ്‌ കാണുന്നത്.
പക്ഷേ സ്വാമി കാണുന്ന മതം വേറെയാണ്‌.
സ്വാമിക്ക്‌ ക്രിസ്‌തു മതത്തോടുള്ള ആദരവ്‌ ക്രിസ്‌തുവിനോടുള്ളതാണ്‌.
മതപരിവര്‍ത്തനം മുതലായ ചെയ്‌തികളോടുള്ളതല്ല.
നമ്മുടെ വ്യാവഹാരിക ജീവിതത്തെ ശരിയായി നോക്കിക്കണ്ട മഹാത്‌മജി മതപരിവര്‍ത്തനം മുതലായ ചെയ്‌തികളോടു എതിരായിരുന്നു.
അദ്ദേഹത്തിന്റെ പുസ്‌തകത്തില്‍ മതംമാറ്റത്തിനെതിരായി തുറന്നു പറയുന്നുണ്ട്‌.
"എന്‍െറ സത്യാന്വേഷണ പരീക്ഷണങ്ങള്‍" എന്ന പുസ്‌തകത്തില്‍ മതത്തിന്റെ മിന്നലാട്ടങ്ങള്‍ എന്ന ഒരദ്ധ്യായമുണ്ട്‌. അതിലദ്ദേഹം പറയുന്നു മതം മാറുമ്പോഴുണ്ടാകുന്ന കുഴപ്പമെന്താണ്‌..................
(തുടരും...)
prakash menon at 23:36 No comments:
Share
ശ്രീമദ് ഭഗവദ്ഗീത-അദ്ധ്യായം-8 അക്ഷരബ്രഹ്മയോഗം ശ്ലോകം 26
ശ്രീമദ് ഭഗവദ്ഗീത-അദ്ധ്യായം-8 അക്ഷരബ്രഹ്മയോഗം ശ്ലോകം 26
ശുക്ലകൃഷ്ണേ ഗതീ ഹ്യേതേ
ജഗതഃ ശാശ്വതേ മതേ
ഏകയാ യാത്യനാവൃത്തിം
അന്യയാവാര്‍ത്തതേ പുനഃ
വെളുപ്പിന്റേയും കറുപ്പിന്റേയുമായ ഈ രണ്ടു മാര്‍ഗ്ഗങ്ങളും പ്രപഞ്ചഗതി നിയന്ത്രിക്കുന്ന ശാശ്വതമായ മാര്‍ഗ്ഗങ്ങളാണ്. അവയില്‍ വെളുപ്പിന്റെ മാര്‍ഗ്ഗം മടങ്ങിവരവില്ലാത്തതും കറുപ്പിന്റെ മാര്‍ഗ്ഗം വീണ്ടുംമടങ്ങിവരവുള്ളതുമാകുന്നു.
അല്ലയോ അര്‍ജുനാ, ശാശ്വതമായ രണ്ടു വഴികളാണുള്ളത്. അതില് ഒന്നു ഋജുവും മറ്റേതു വക്രവും ആയിട്ടുള്ളതാണ്. ഇതില്‍ ശരിയായതും തെറ്റായതും ഏതെന്നു കണ്ട്, സത്യമായതും മിഥ്യയായതും ഏതെന്നു തിരിച്ചറിഞ്ഞ്, നിനക്കു നന്മ വരുത്തുന്നതും തിന്മവരുത്തുന്നതും ഏതാണെന്ന് ഉറപ്പുവരുത്തി, അതില്‍ക്കൂടി ചരിക്കാനായി മനഃപൂര്‍വം ഈ രണ്ടുവഴികളും നിനക്കു ഞാന്‍ ചൂണ്ടിക്കാട്ടിത്തരുക യായിരുന്നു. സൗകര്യമായി മറുകരയെത്തുന്നതിന് ഒരു വള്ളം സമീപത്തെത്തുമ്പോള്‍ ആരെങ്കിലും ആഴമേറിയ വെള്ളത്തില്‍ ചെന്നുചാടുമോ? ശരിയായ വഴി അറിയാവുന്ന ഒരുവന്‍ ഇടവഴി യില്‍കൂടി യാത്രചെയ്യാന്‍ തുനിയുമോ? വിഷവും അമൃതും തിരിച്ചറി യാന്‍ കഴിവുള്ളവന്‍ അമൃത് ഉപേക്ഷിക്കുമോ? അതുപോലെ, നേരെയുള്ള വഴി കാണുന്നവന്‍ ഒരു ഊടുവഴി തെരഞ്ഞെടുക്കുകയില്ല. ഒരുവന്‍ സത്യവും മിഥ്യയും വിവേചിച്ചറിയാന്‍ കഴിവുള്ളവനായിരിക്കണം. അപ്പോള്‍ പിന്നെ അശുഭകരമായ സന്ദര്‍ഭം അവന് ഒഴിവാക്കും. അല്ലാത്ത പക്ഷം രണ്ടു വഴികളെ സംബന്ധിച്ചു ചിന്താ ക്കുഴപ്പംഉണ്ടായാല്‍ അത് ഏറ്റവും ദോഷകരമായി പിരിണമിക്കു ന്നതും, ജീവിതം മുഴുവന്‍ നേടിയ യോഗബലം വ്യര്‍ത്ഥമായിത്തീരു ന്നതിന് ഇടയാക്കുന്നതും ആയിരിക്കും. ഒരു യോഗി ജ്യോതിസ്സി ന്റെ മാര്‍ഗ്ഗം നഷ്ടപ്പെട്ട് ധൂമത്തിന്റെ മാര്‍ഗ്ഗത്തില്‍ കൂടിയാണ് പോകുന്നതെന്നു വിരികില്‍ അവന് സംസാരബന്ധത്തില്‍പ്പെട്ട് ജനനമരണങ്ങള്‍ക്കു വിധേയനായിത്തീരും. ഈ വലുതായ അപകടം മുന്നില് കണ്ടുകൊണ്ട് ജീവിതക്ലേശങ്ങളില്‍ നിന്നു രക്ഷപ്പെടാ നായിട്ടാണ് ഞാന്‍ രണ്ടു യോഗവഴികളെപ്പറ്റിയും നിനക്കു വെളിവാക്കിത്തന്നത്. ഒന്ന്, ഈശ്വരസാക്ഷാത്കാരത്തിനും മറ്റേത് ജനനമരണത്തിനും ഇടയാക്കുന്നു. എന്നാല്‍ വിധികല്പിത പ്രകാരം ഒരുവന്റെ മരണവേളയില്‍ ഏതെങ്കിലും ഒന്നില്‍കൂടി അവന് ചരിക്കാന്‍ ഇടയാകുന്നു.
പൂര്‍വവാസനകള്‍ പ്രവര്‍ത്തിക്കുന്നതിനാല്‍ ആര്‍ക്കുമൊന്നിനും നിന്നേടത്ത് നില്ക്കാന്‍ പറ്റില്ല. വെളിവിലേക്കോ ഇരുളിലേക്കോ അല്ലാതെ മൂന്നാമതൊരു വഴി പ്രപഞ്ചത്തില്‍ ഒരിക്കലുമില്ല താനും. വഴി തിരഞ്ഞെടുക്കാനുള്ള പ്രകടമായ ഇച്ഛാസ്വാതന്ത്ര്യം മനുഷ്യര്‍ക്കേ ഉള്ളൂ. മറ്റുള്ളവ അവയുടെ രൂപനിര്‍മാണക്ഷേത്രങ്ങള്‍ വിലയിക്കുവോളം ആവര്‍ത്തിച്ചുകൊണ്ടേ ഇരിക്കുന്നു.
മരണാനന്തരമുള്ള ഗതിയെ മാത്രമാണ് പരാമര്‍ശിക്കുന്നതെന്നു കരുതേണ്ടതില്ല. ജീവിച്ചിരിക്കെത്തന്നെ സാക്ഷാത്കാരം നേടാം. അല്ലെങ്കില് ഐഹികമായ സുഖഭോഗങ്ങളെ ഇച്ഛിച്ചുകൊണ്ടു ള്ള കര്‍മങ്ങളില്‍ ഏര്‍പ്പെടാം. ഇച്ഛ എങ്ങനെയോ അങ്ങനെയേ വരൂ എന്ന് നേരത്തേ കണ്ടുവല്ലോ. ആത്മസാരൂപ്യം നേടാനുള്ള ഇച്ഛ എല്ലാവരിലുമുണ്ട്. കാരണം, അത് ഉള്‍പ്പൊരുളിന്റെ അടിസ്ഥാന നിലപാടാണ്. പക്ഷേ, അതിനെ മറ്റേ വഴിക്കുള്ള ആകര്‍ഷണം അടിപ്പെടുത്തുന്നു. ഏതു വഴിക്കുള്ളതായാലും പൂര്‍വവാസനകള്‍ ബലിഷ്ഠങ്ങളാണ്.
ഈശ്വരാര്‍പ്പിതമായ ജീവിതം ശീലിക്കുന്നവര്‍ക്കുള്ള ചെറിയ താക്കീതും അതോടൊപ്പം, വലിയ സമാശ്വസനവും ഈ പദ്യത്തിലുണ്ട്. വിശ്വത്തില്‍ ഇങ്ങനെ രണ്ടു വഴികളുണ്ടെന്നു പറയുന്നത് വെവ്വേറെ മനുഷ്യര്‍ക്ക് വെവ്വേറെ വഴി എന്നതിനോടു കൂടിത്തന്നെ ഒരേ ആളിലും രണ്ടു വഴിക്കുമുള്ള പിടിവലി നടക്കുന്നു എന്നും സൂചിപ്പിക്കുന്നു. എത്ര ശ്രമിച്ചാലും സംയമനം പിഴയ്ക്കാമെന്നാണ് താക്കീത്. അഥവാ അങ്ങനെ പിഴച്ചാലും മറുപുറം ആഞ്ഞു തുഴഞ്ഞാല്‍ തോണിയുടെ തല വീണ്ടും താനുദ്ദേശിച്ചേടത്തേക്ക് തിരിക്കാന്‍ കഴിയും എന്ന് സമാശ്വസനവും.
(തുടരും..)
prakash menon at 23:20 No comments:
Share
Wednesday, 26 November 2014
ശ്രീമദ് ഭഗവദ്ഗീത-അദ്ധ്യായം-8 അക്ഷരബ്രഹ്മയോഗം ശ്ലോകം 25
ശ്രീമദ് ഭഗവദ്ഗീത-അദ്ധ്യായം-8 അക്ഷരബ്രഹ്മയോഗം ശ്ലോകം 25
ധൂമോ രാത്രിസ്തഥാ കൃഷ്ണഃ
ഷണ്‍മാസാ ദക്ഷിണായനം
തത്ര ചാന്ദ്രമസം ജ്യോതിര്‍
യോഗീ പ്രാപ്യ നിവര്‍ത്തതേ
ധൂമത്തേയും രാത്രിയേയും കറുത്ത പക്ഷത്തേയും ദക്ഷിണായനമെന്ന ആറുമാസത്തേയും പ്രതിനിധാനം ചെയ്യുന്ന ദേവതമാരുടെ മാര്‍ഗ്ഗമാണ് ദക്ഷിണായന മാര്‍ഗ്ഗം. ഈ മാര്‍ഗ്ഗത്തില്‍ കൂടി ദേഹമുപേക്ഷിച്ചു പോയിട്ടുള്ള കര്‍മ്മയോഗി ചന്ദ്രപ്രകാശത്തോട് കൂടിയ സ്വര്‍ഗ്ഗലോകത്തെ പ്രാപിച്ച് ദേവന്മാരുമൊത്ത് സ്വര്‍ഗ്ഗസുഖങ്ങള്‍ അനുഭവിച്ചശേഷം വീണ്ടും ഭൂമിയില്‍ വന്നു ജനിക്കുന്നു.
ഒരുവന്‍ ദേഹം വെടിയുന്ന സമയത്ത് വായുവും കഫവും അധികരിക്കയാണെ ങ്കില്‍ മനസ്സ് അന്ധകാരംകൊണ്ടു മൂടുന്നു. അപ്പോള്‍ ഇന്ദ്രിയങ്ങള്‍ നിശ്ചേഷ്ടമാവുകയും ഓര്‍മ്മശക്തിനശിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു. ജഠരാഗ്നി അതിന്റെ ജ്വാലയില്ലാതെ വെറും പുകയായി അവശേഷിക്കുന്നു. തന്മൂലം ശരീരത്തിന്റെ ചേതനത്വം അമിഴ്ത്തപ്പെടുന്നു. കറുത്ത കാര്‍മേഘങ്ങളാല്‍ ചന്ദ്രന്‍ മറയ്ക്കപ്പെടുമ്പോള്‍ മങ്ങിയ വെളിച്ചവും നേര്‍ത്ത തമസ്സും അനുഭവപ്പെടുന്നതു പോലെ, അവന് മരിച്ചില്ലെങ്കിലും ഐഹിക ജീവിതത്തിന്റെ അന്ത്യം പ്രതീക്ഷിച്ചു കൊണ്ടു ചലനമറ്റുകിടക്കു മ്പോള്‍ , മനസ്സും ചിന്താശക്തിയും ഇന്ദ്രിയങ്ങളും ധൂമം ഹേതുവായി മരവിക്കുമ്പോള്‍, ജീവിതകാലത്തെ പ്രയത്നംകൊണ്ടു നേടിയ യോഗത്തിന്റെ നേട്ടങ്ങള്‍ നഷ്ടപ്രായമാകുന്നു. കൈയിലുണ്ടായിരുന്നതു നശിച്ച ഒരുവനു പുതുതായി എന്തെങ്കിലും നേടിയെടുക്കാനുള്ള പ്രതീക്ഷ എങ്ങനെയാണു ണ്ടാവുക? ഈ ലോകത്തില്‍ നിന്നു വേര്‍പെടുമ്പോള്‍ അവന്റെ അവസ്ഥ ഇപ്രകാരമാണ്. ഇത് അവന്റെ ആന്തരികസ്ഥിതി ആയിരിക്കുമ്പോള്‍ , പുറമെ സ്ഥിതിചെയ്യുന്നത് രാത്രിസമയവും മാസത്തിലെ കറുത്തപക്ഷവും സൂര്യന്റെ ദക്ഷിണായനത്തിലെ ഒരു മാസവുമാകുന്നു. ഇപ്രകാരം പുനര്‍ജന്മ ത്തിന് ഇടംനല്‍കുന്ന എല്ലാ വ്യവസ്ഥകളും ഒരുവന്റെ മരണസമയത്തു കോര്‍ത്തു സംയോജിക്ക പ്പെടുമ്പോള്‍, എങ്ങനെയാണ് അവന് അക്ഷരവുമായി സാക്ഷാത്കാ രം പ്രാപിക്കുക? ഈ സമയത്തു ദേഹം വെടിയുന്ന ഒരു യോഗി ചന്ദ്രമണ്ഡലത്തിലേക്കു പോവുകയും അവിടെനിന്നു മര്‍ത്ത്യലോകത്തി ലേക്കു മടങ്ങിവരുകയും ചെയ്യുന്നു. അതുകൊണ്ടാണ് അശുഭകരമെന്നു ഞാന്‍ പറഞ്ഞത്. ധൂമാദിമാര്‍ഗ്ഗം അവംലംബിക്കുന്ന ഒരുവന്‍ വീണ്ടും ജനിക്കുന്നതിനു ഇടയാകുന്നു. ഇതിനു വിപരീതമായ അര്‍ച്ചിരാദി മാര്‍ഗ്ഗം അനായാസവും ഉത്തമവും, സ്വാഭാവികമായും ആനന്ദത്തിനും മോഹത്തിനും മോചനത്തിനും ഉപയുക്തവും ആകുന്നു.
വേദപ്രസിദ്ധമായ 'ചന്ദ്രായനം' സ്വര്‍ഗകാമികളായവരുടെ വഴിയാണ്. അവര് തങ്ങള്‍ ചെയ്ത പുണ്യത്തിന്റെ ബാങ്ക് ബാലന്‍സ് തീരുവോളം സ്വര്‍ഗത്തി ലെ പഞ്ചനക്ഷത്ര സുഖം അനുഭവിക്കുന്നു. പിന്നെ, ഭൂമിയിലേക്ക് തിരികെ വന്ന് ജന്മമെടുക്കുന്നു.
പുക, രാത്രി, കൃഷ്ണപക്ഷം, ദക്ഷിണായനം എന്നിവ 'ചന്ദ്രമണ്ഡല'ത്തെ, അതായത് അപരാപ്രകൃതിയെ, ഇരുട്ടിനെ പ്രതിനിധാനം ചെയ്യുന്നു. പ്രാപഞ്ചികവിഷയങ്ങളുടെ അഭിമാനി ദേവതയാണ് ചന്ദ്രന്‍.
ജീവന്മുക്തരായവര്‍ ഈ രണ്ടു വഴിയിലൂടെയും പോകുന്നില്ല എന്ന കാര്യം പ്രത്യേകം ശ്രദ്ധിക്കണം. ശരീരത്തിലിരിക്കെത്തന്നെ അവരുടെ ജീവന് പരമാത്മസാരൂപ്യം സാധിച്ചിരിക്കുന്നു. ആ സാരൂപ്യത്തിനായി പ്രയത്‌നിക്കുന്നവരുടെയും അതിനായി ഒട്ടും പ്രയത്‌നിക്കാത്തവരുടെയും വഴികളാണ് ഈ പറഞ്ഞത്.
രൂപനിര്‍മാണക്ഷേത്രങ്ങളുടെ നിലനില്പില്‍, അവ ശരീരത്തിലിരിക്കെ ആയാലും ശരീരാന്തരയാത്ര നടത്തുമ്പോഴായാലും വിദ്യുത്കാന്തതരംഗങ്ങള്‍, ഗുരുത്വാകര്‍ഷണം, കാന്തക്ഷേത്രം എന്നിവയുടെ സ്വാധീനം എവ്വിധ മെന്ന് നാളെ അറിയാനിരിക്കുന്നേ ഉള്ളൂ. അതുകൊണ്ട് ഈ പദ്യങ്ങളെ അവസാനവിശകലനത്തിന് വിധേയമാക്കാന്‍ സമയമായില്ല.
രൂപനിര്‍മാണക്ഷേത്രമാണ് ജീവാത്മാവ് എങ്കില്‍ മനുഷ്യവംശം ഉള്‍പ്പെടെയുള്ള ജീവിവര്‍ഗങ്ങള്‍ ഇത്രയേറെ പെരുകുന്നതെങ്ങനെ എന്നു സംശയം തോന്നാം.
ജീവന്റെ പരിണാമഗതി നോക്കുക. 'സജീവം' എന്നു പറയാവുന്ന ആദ്യത്തെ ഉരുവം ഉണ്ടായപ്പോള്‍ അത് പലതായി പെരുകി. പക്ഷേ, ഒരു കോപ്പിയും മറ്റൊരു കോപ്പിയുടെയൊ ഒറിജിനലിന്റെയൊ തനി പകര്‍പ്പായിരുന്നില്ല. ആകാതിരിക്കാനുള്ള ഇച്ഛയും സാഹചര്യവും ഒരുമിച്ച് നിലനിന്നു. ആ ഒറിജിനല്‍ പരാപ്രകൃതിയില്‍നിന്ന് ഇത്രയും രൂപ നിര്‍മാണക്ഷേത്രങ്ങളെ എടുത്ത് ആവിഷ്‌കരിക്കാന്‍ ഹേതുവാകുകകൂടി ചെയ്തു എന്നു കരുതാം. പിന്നെ ഓരോ കോപ്പിയും ഇതുതന്നെ ചെയ്തു. ജീവപരിണാമശ്രേണിയില്‍ പാരമ്പര്യത്തിന്റെ പ്രസക്തിയും പ്രാധാന്യവും കുറച്ചു കാണാനാവില്ല. ഓരോ ഘട്ടത്തിലും ഓരോ ഒറിജിനലും തന്റെ അതിജിവനഗുണങ്ങളും ആത്മസാരൂപ്യത്തിനായുള്ള (അറിഞ്ഞതോ അറിയാത്തതോ ആയ) ആവേശവും കോപ്പികളിലേക്ക് കൈമാറി. അതേസമയം ആ പുതിയ പതിപ്പുകളാകട്ടെ, അവയുടെ തനതായ ഒരു ഇച്ഛകൂടി ഉള്‍ക്കൊണ്ടവയുമായി.
രൂപനിര്‍മാണക്ഷേത്രത്തിന്റെ ഓരോ കോപ്പിയുടെയും ഉരുവപ്പെടലില്‍ രണ്ടു വിപരീതത്വരകള്‍ പ്രവര്‍ത്തിക്കുന്നതുകാണാം. പാരമ്പര്യത്തിന്റെ തുടര്‍ച്ച നിലനിര്‍ത്താനുള്ള ത്വരയും വൈവിധ്യത്തിലൂടെ 'മെച്ചപ്പെടാ'നുള്ള ത്വരയും. ഈ ത്വരകളുടെ ഉദ്ഗ്രഥിതവും അതേസമയം സ്വതന്ത്രവുമായ ഇച്ഛയാണ് ഓരോ പകര്‍പ്പിന്റെയും സ്വത്വം.
പരിണാമത്തിന്റെ അടുത്ത പടിയിലെത്തുമ്പോഴും മുറ ഇതുതന്നെ. ആദ്യത്തെ പടിയില്‍ ഉള്ളവ രണ്ടാംപടിയിലുള്ളവയുടെ അതിജീവനത്തിനു പശ്ചാത്തലമാവുന്നു. ഓരോ തലത്തിലും അനന്തവൈവിധ്യം പരീക്ഷിച്ച് അടുത്ത തലത്തിലേക്കു കടക്കുന്നു. അടുത്ത പടിയിലേക്കുള്ള വ്യതിയാനത്തിനോ മറ്റൊരു വഴിക്കുള്ള പരിണാമത്തിന്റെ നിലനില്പിനോ ഒട്ടും നിരക്കാത്ത ഉരുവങ്ങളെ, അവയുടെ അനന്തവൈവിധ്യവും പരീക്ഷിച്ചതില്‍പ്പിന്നെ, തീര്‍ത്തും തള്ളിക്കളഞ്ഞ ചരിത്രവുമുണ്ട്. ദിനോസറുകള്‍ ഉദാഹരണം. ഇങ്ങനെ വംശനാശം വരുന്ന ജീവികളുടെ രൂപനിര്‍മാണക്ഷേത്രങ്ങള്‍ക്ക് എന്തു സംഭവിക്കുന്നു? വഴിയുടെ 'അടഞ്ഞ അറ്റ'ങ്ങളില്‍ എത്തിപ്പെട്ട ആ രൂപനിര്‍മാണക്ഷേത്രങ്ങള്‍ പ്രകൃതിയിലെ വിവിധ ബലങ്ങളായി വിഘടിച്ചു പോകുന്നു എന്നേ കരുതാനാവൂ.
അവസാനമിതാ മനുഷ്യന്റെ അനന്തവൈവിധ്യം ഭൂഗോളം അടക്കി വാഴുന്നു. ഈ രൂപത്തില്‍നിന്ന് പരമാത്മ സാരൂപ്യം സാധ്യമാണെന്ന് തെളിഞ്ഞിട്ടുള്ളതിനാല്‍ നമുക്ക് ദിനോസറുകളുടെ ഗതി വരാന്‍ ഇടയില്ല.
(തുടരും..)
prakash menon at 23:03 No comments:
Share
ശ്രീമദ് ഭഗവദ്ഗീത-അദ്ധ്യായം-8 അക്ഷരബ്രഹ്മയോഗം ശ്ലോകം 24
ശ്രീമദ് ഭഗവദ്ഗീത-അദ്ധ്യായം-8 അക്ഷരബ്രഹ്മയോഗം ശ്ലോകം 24
അഗ്നിര്‍ജ്യോതിരഹഃ ശുക്ലഃ
ഷണ്‍മാസാ ഉത്തരായണം
തത്ര പ്രയാതാ ഗച്ഛന്തി
ബ്രഹ്മ ബ്രഹ്മവിദോ ജനാഃ
അഗ്നിയേയും ജ്യോതിസ്സിനേയും പകലിനേയും വെളുത്തപക്ഷത്തേയും ഉത്തരായണമെന്ന ആറുമാസത്തേയും പ്രതിനിധാനം ചെയ്യുന്നദേവതമാരുടെ മാര്‍ഗ്ഗമാണ് ഉത്തരായണമാര്‍ഗ്ഗം. ഈ മാര്‍ഗ്ഗത്തില്‍കൂടി ദേഹമുപേക്ഷിച്ചു പോയിട്ടുള്ള ജനം പരബ്രഹ്മത്തെ പ്രാപിക്കുന്നു. എന്തന്നാല്‍ അവര് ബ്രഹ്മജ്ഞാനികളാകുന്നു.
ശരീരത്തില്‍ അഗ്നിയുടെ ചൂടുള്ളപ്പോള്‍, ശുക്ലപക്ഷത്തില്‍, പകല്‍ സമയം, സൂര്യന്‍ വടക്കോട്ടു ചരിക്കുന്ന ഉത്തരയണകാലത്തില്‍, ഇപ്രകാരമുള്ള ശുഭകരമായ സമയത്തു ശരീരം വെടിയുന്ന ബ്രഹ്മജ്ഞാനികള്‍ ബ്രഹ്മവുമായി ഐക്യം പ്രാപിക്കുന്നു. അല്ലയോ അര്‍ജ്ജുന, ഈ സന്ദര്‍ഭത്തിനുള്ള പ്രത്യേകശക്തികൊണ്ട്, ഈ സമയം, ലക്ഷ്യത്തിലെത്തിച്ചേരാനുള്ള രാജവീഥിയാകുന്നു. ഇവിടെ ഒന്നാമത്തെ പടി അഗ്നിയും രണ്ടാമത്തേത് ജ്യോതിസ്സും മൂന്നാമത്തേത് പകല്‍സമയവും നാലാമത്തേത് ശുക്ലപക്ഷവും അവസാനത്തേത് ഉത്തരായണവുമാകുന്നു. ഈ സമയത്തു ദേഹം വെടിയുന്ന യോഗികള്‍ മോചനം നേടുന്നു. ഇതാണ് ഏറ്റവും നല്ല മാര്‍ഗ്ഗം. ഇതിനു പ്രകാശത്തിന്റെ മാര്‍ഗ്ഗം എന്നു പറയുന്നു.
വേദങ്ങള്‍ 'ദേവയാനം' എന്ന് വിളിക്കുന്ന വഴിയിലൂടെ മരണാനന്തരം പോകുന്നവര്‍ പ്രാപിക്കുന്ന 'ക്രമമുക്തി'യെയാണ് ഈ പദ്യം ഒരുതലത്തില്‍ സൂചിപ്പിക്കുന്നത്. ഇവര്‍ 'സൂര്യമണ്ഡലം' കടന്ന് ബ്രഹ്മലോകത്തെത്തി കല്പാന്തംവരെ ദിവ്യാനന്ദമനുഭവിച്ച് കല്പാവസാനത്തില്‍ ബ്രഹ്മാവിനോടൊപ്പം സായൂജ്യമടയുന്നു എന്നാണ് വൈദികസിദ്ധാന്തം.
താത്ത്വികതലത്തില്‍ അഗ്നി, ജ്യോതിസ്സ്, പകല്‍, ശുക്ലപക്ഷം, ഉത്തരായണം എന്നിവ ചൈതന്യത്തെ പ്രതിനിധാനം ചെയ്യുന്നു. പ്രകാശാഭിമുഖമായ യാത്രയത്രേ ദേവയാനം. പുരുഷനും പ്രകൃതിയും പരമാത്മാവിന്റെതന്നെ രണ്ട് ഭാവങ്ങളാണല്ലോ. പുരുഷനെ തേടുന്നവര്‍ പുരുഷനെ പ്രാപിക്കുന്നു. പ്രകൃതിയില്‍ അഭിരമിക്കുന്നവര്‍ പ്രകൃതിയില്‍ത്തന്നെ കഴിയുന്നു.
ഇനിയും അശുഭകരമായ സമയത്തെക്കുറിച്ചു പറയാം. ശ്രദ്ധിക്കുക.
(തുടരും..)
prakash menon at 06:04 No comments:
Share
Monday, 24 November 2014
നാരദഭക്തി സൂത്രംDay 21 ഇരുപത്തൊന്നാം ദിവസം
നാരദഭക്തി സൂത്രംDay 21 ഇരുപത്തൊന്നാം ദിവസം
11. "ലോകവേദഷു തദനുകൂലാചരണം തദ്വിരോധിഷു ഉദാസീനതാ"
എല്ലാ ലൗകിക ആദ്ധ്യാത്മിക കര്‍മ്മങ്ങളുടെ ആചരണവും, അഹിതമായ സകല കര്‍മ്മങ്ങളിലും ഉദാസീനതാഭാവം ഉണ്ടാവുക.
ഇതാണ് ഉദാസീനതാ.
ലോകവേദേഷു - ലൗകികമായിട്ടുള്ളതിലും വൈദികമായിട്ടുള്ളതിലും നമുക്കു മനസ്സിലാകാന്‍ വേണ്ടി വിഭജിച്ചു എന്നേ ഉള്ളൂ ഇതാണ് നാരദരുടെ സൂത്രത്തിന്റെ രീതി. ലൗകികമായിട്ടുള്ളതും വൈദികമായിട്ടുള്ളതും ആയ കര്‍മ്മങ്ങളെല്ലാം തന്നെ,
തദ്‌ അനുകൂലാചരണം - അതിന്‌ അനുകൂലമായിട്ട്‌ ആചരിക്കുക.
അതിന്‌ വിപരീതമായിട്ട്‌ ഉള്ളതിനോട്‌ ഉദാസീനത,
ഒന്നുകൂടി നമ്മളോട്‌ ഉറപ്പിച്ചു തരുകയാണ്‌.
ഇങ്ങനെയായിരിക്കണം നമ്മുടെ സമീപനം.
ഇവിടെ വേദേഷു പറഞ്ഞ കാരണം ചിലരെ സംബന്ധിച്ച്‌ ഈ വൈദികമായ കര്‍മ്മങ്ങള്‍ അല്ലെങ്കില് അനുഷ്‌ഠാനങ്ങള്‍ എല്ലാം തന്നെ ഒരുവനെ അഹങ്കാരിയാക്കുമെന്ന്‌ പറയുകയാണ്‌. കുറെ വിദ്യകളൊക്കെ അറിയാമായിരുന്നു. ഇതു മാത്രമറിയില്ല. എന്നാ ശരി ഇതു കൂടി ഇരിക്കട്ടെ എന്നായി നാരദര്. ഇതൊക്കെ പറയാനുള്ള യോഗ്യത എന്താണെന്നു പറഞ്ഞാല്‍, നാരദര് ഉപനിഷത്തില്‌ ബ്രഹ്മവിദ്യ അഭ്യസിക്കാനായിട്ട്‌ സനത്‌കുമാര ഋഷിയുടെ അടുത്ത്‌ പോകുമ്പോള്‍ അവിടെ ചോദിക്കുന്നുണ്ട്‌ നാരദരെ നിങ്ങള്ക്ക് എന്തൊക്കെ അറിയാം. അപ്പോള്‍ നാരദര് പറയുന്നുണ്ട്‌ എനിക്ക് നക്ഷത്രവിദ്യ അറിയാം. ആ വിദ്യ അറിയാം. ഈ വിദ്യ അറിയാം. കുറെ വിദ്യകളുടെ പേര് പറയുന്നുണ്ട്‌. അപ്പോള്‍ അവിടെ ഗുരുവായിരിക്കുന്നവര്‌ പറയുന്നു. ഇതൊക്കെ അറിഞ്ഞിട്ട്‌ കാര്യമൊന്നുമില്ല. ഇതൊക്കെ കുറെ തലക്കനം ഉണ്ടാക്കുകയേ ഉള്ളൂ. നാരദര് കുറെ സര്‍ട്ടിഫിക്കറ്റുമായിട്ടാണ്‌ പോയത് എന്നാണ് ചിന്മയാനന്ദസ്വാമികള്‍ പറയുന്നത്. ഈ സര്‍ട്ടിഫിക്കറ്റൊന്നും നാരദരെ ഇവിടെ ആവശ്യമില്ല. അതുകൊണ്ട് നാരദര്‍ക്കത്‌ പറയാം. വൈദികമായിട്ടുള്ളതും ലൗകികമായിട്ടുള്ളതുമൊക്കെ നാരദര് ഒറ്റ പട്ടികയിലാപെടുത്തിയത്‌. ഈ സത്‌സംഗങ്ങളൊക്കെ തന്നെ നമ്മളെ ശരിയായിട്ടുള്ള സത്തിലേക്ക്‌ നയിക്കില്ല എന്നാണെങ്കിലോ ആ സത്‌സംഗമെന്നു പറയുന്നതിനെത്തന്നെ നമ്മളൊഴിവാക്കുന്നതാണ്‌ നല്ലത്‌.
അതുകൊണ്ടാണിതിനൊരു ബലപ്രയോഗം പാടില്ല എന്നു പറയുന്നത്.
മിലിട്ടറിയിലാണ്‌ ബലം പിടിക്കുന്നതൊക്കെയുള്ളത്‌. അതിന്‌ ഉദാഹരണം പറയുന്നതിതാണ്‌. അറ്റന്‍ഷന്‍ കവിതാ ലിഖോ. അറ്റന്‍ഷന്‍ എന്നിട്ട് എഴുതിക്കോളാന്‍ കവിത. അങ്ങനെ കവിത വരില്ല. അവരോട്‌ വേറെ എന്തെങ്കിലുമൊക്കെ പറയാം. എല്ലാ കവികളേയും കൂടെ കൊണ്ടുവന്ന്‌ നിര്‍ത്തിയിട്ട്‌ അറ്റന്‍ഷന്‍ എന്നു പറയുക. പല മത്സരങ്ങളും അങ്ങനെയാണല്ലോ നടക്കുന്നത്‌. ചിത്രരചന കവിതാരചന ഒക്കെ ഇത്രമണി മുതല്‍ ഇത്രമണിവരെ അതിനുള്ളില്‍ കവിത രചിച്ചോളണം.
ക്ലാസ് വിടാന്‍ നേരത്തായിരിക്കും കുട്ടിക്കൊരു കവിത വരുന്നത്‌.....
ബലപ്രയോഗം ഇവിടെ ആവശ്യമില്ല.
"തദനുകൂലാചരണം തദ്വിരോധിഷു ഉദാസീനതാ"
അനുകൂലമായതിനോട്‌ ഒരു സമീപനം പ്രതികൂലമായതിനോട്‌ വേറൊരു സമീപനം.
(തുടരും...)
prakash menon at 22:57 No comments:
Share
നാരദഭക്തി സൂത്രം Day 20 ഇരുപതാം ദിവസം
നാരദഭക്തി സൂത്രം Day 20 ഇരുപതാം ദിവസം
10. "അന്യാശ്രയാണാം ത്യാഗോ
അനന്യതാ "
അന്യങ്ങളായ സകല ആശ്രയങ്ങളെയും പരിത്യജിക്കലാണ്‌
അനന്യതാ.
അന്യങ്ങളായിട്ടുള്ള എന്തൊക്കെ ആശ്രയങ്ങളുണ്ടോ,
അതിന്റെയൊക്കെ ഉപേക്ഷിക്കല്‍ .
അനന്യത അതാണ്‌ ഏകാഗ്രത എന്നു പറയുകയാണ്‌.
ഒന്നിനെയും ആശ്രയിക്കാതെ നിലകൊള്ളുക.
കഴിഞ്ഞ ദിവസം ഒരാള്‌ പറഞ്ഞു എനിക്കു ഞാന്‍ മാത്രമേ ഉണ്ടാവൂ
ഗീതയില്‍ പറഞ്ഞതെനിക്ക്‌ ഓര്‍മ്മ വന്നു.
ചിക്കന്‍ ഗുനിയ വന്നപ്പോള്‍ അത് എനിക്കു മനസ്സിലായി.
അതെ ശരീരം മുഴുവന്‍ വേദനയെടുത്തിട്ട്‌ വല്ലാത്തൊരു അവസ്ഥ.
ഭക്ഷണം കഴിക്കുന്നതു കാണുമ്പോള്‍ ദേഷ്യം വരുക
ഒന്നിനും ഒന്നും പറഞ്ഞാല്‍ മനസ്സിലാവില്ല,
ചിക്കന്‍ ഗുനിയ വന്നപ്പോള്‍ മനസ്സിലായി ഇവരോടൊന്നുംദേഷ്യപ്പെട്ടിട്ടു കാര്യമില്ല,
എനിക്കു ഞാന്‍ മത്രമേ ഉള്ളൂ.
ചിക്കന്‍ ഗുനിയ ഹേതുവായിട്ട്‌ വരുന്ന അനുഭവങ്ങള്‍.
അനുഭവത്തെ ഗുരുവാക്കുക.
നമുക്ക് ആശ്രയമായിട്ട്‌ ആരെങ്കിലുമൊക്കെ ഉണ്ടാകും എന്നു കരുതുന്നുവെങ്കില്‍ അതൊന്നും വേണ്ട എന്ന് നാരദരിവിടെ പറയുന്നു.
മക്കളുടെ , ഭര്‍ത്താവിന്റെ,അച്ഛന്റെ .......
ഇതു പറയുമ്പോള്‍,
നിങ്ങളുടെയൊന്നും ആവശ്യമില്ല നാരദരേ പറഞ്ഞുവച്ചിട്ടുണ്ട്‌ എനിക്കു നന്നായി മനസ്സിലായി.എന്ന്
അവരോട്‌ തുറന്നു പറയണം എന്നല്ല.
ഈയൊരു മാനസികാവസ്ഥയിലേക്ക്‌ നമ്മളോരോരുത്തരും ഉയരേണ്ടതുണ്ട്‌. ഭക്തിയുടെ കാര്യത്തിലായാലും നമ്മുടെ നിത്യജീവിതത്തിന്റെ കാര്യത്തിലായാലും നമ്മളീ സമീപനം സ്വീകരിക്കുന്നത്‌ നല്ലതാണ്‌.
നമ്മളിപ്പോള്‍ വാശിയുടെ മുകളില്‍ പറഞ്ഞിട്ടുണ്ട്
നിന്റെയൊക്കെ ഒരുത്തന്റെയും ഒന്നും വേണ്ട.......
അതിനെയല്ല നാരദരിവിടെ പറയുന്നത്.
അതിനെയും ആശ്രയിക്കാതെ താന്‍ താനായിട്ടിരിക്കുന്ന ഒരു വേളയുണ്ടല്ലോ,
എല്ലാത്തിനെയും നിരാകരിച്ചുകൊണ്ട്‌, ആ നിരാകരണം എങ്ങനെയാണ്?
"അസംഗോഹമസഗോഹം അസംഗോഹം പുനപ്പുനഃ"
അഹമേവ അഹം അഹം അവ്യയഃ അഹം അസംഗഃ"
എനിക്ക് ഒന്നുമായിട്ടും സംഗമില്ലാത്തവന്‍ തന്നെയാണ്. ഞാന്‍, ഞാന്‍ തന്നെയാണ്. ഇത് ആവര്‍ത്തിച്ചാവര്‍ത്തിച്ചു പറയുന്നത് നല്ലതാണ്‌.
സ്വസരൂപത്തെ അനുസന്ധാനം ചെയ്യുമ്പോള്‍ എനിക്ക് മറ്റുള്ളവരൊന്നും ആവശ്യമില്ലെന്നു പറയുന്നത് ,
പത്ത് സെന്റുകൂടി ഭാഗിക്കാനുള്ള ബലത്തിലാണ്‌ പറഞ്ഞത്.
അതല്ല ഇവിടെ സ്വസ്വരൂപത്തെ അനുസന്ധാനം ചെയ്‌തിട്ട്‌, സച്ചിദാനന്ദ സ്വരൂപമാണ് എന്ന അറിവില്‍ നിലകൊള്ളുമ്പോള്‍ അത് തികച്ചും വ്യത്യസ്‌തമാണ്‌. അതിനെയാണ്‌ അഹംബോധത്തിലേക്കുള്ള ഉയര്‍ച്ചയായി ഉണര്‍ച്ചയായി പറയുന്നത്. മറ്റേത് കൂപ്പുകുത്തലാണെങ്കില്‌ ഇത് ഉയര്‍ത്തെഴുന്നേല്‍പ്പാണ്‌. അഹങ്കാരത്തിലേക്കുള്ള വീഴലാണ്‌, മറ്റേതോ ഉയര്‍ച്ചയാണ്‌. അതിനെയാണ്‌ ഭഗവാന്‍ "ഉദ്ധരേത്‌ ആത്മനാത്മാനം ന ആത്മാനം അവസാദയേത്‌ "എന്നു പറഞ്ഞത്. ആ സമയത്താണ്‌ ആത്മൈവരിപുഃ - നീ നിന്റെ ശത്രുവാണ്‌. ഇവിടെ ഗീതയില്‍ ഇങ്ങനെ പറയുമ്പോള്‍ നാരദര് പറയുന്ന ഒരു ഉദാസീനത നമുക്കിവിടെ സ്വീകരിക്കാം. അത് ഏത് വികാരങ്ങളോടും വിചാരങ്ങളോടും ചുറ്റുപാടുമുള്ള വ്യക്തികളോടും ആശയങ്ങളോടുമൊക്കെ സ്വീകരിക്കാം.
(തുടരും...)
prakash menon at 22:55 No comments:
Share
ശ്രീമദ് ഭഗവദ്ഗീത-അദ്ധ്യായം-8 അക്ഷരബ്രഹ്മയോഗം ശ്ലോകം 23
ശ്രീമദ് ഭഗവദ്ഗീത-അദ്ധ്യായം-8 അക്ഷരബ്രഹ്മയോഗം ശ്ലോകം 23
യത്ര കാലേ ത്വനാവൃത്തി-
മാവൃത്തിം ചൈവ യോഗിനഃ
പ്രയാതാ യാന്തി തം കാലം
വക്ഷ്യാമി ഭരതര്‍ഷഭ.
അല്ലയോ അര്‍ജ്ജുന, ഏതു കാലത്തില്‍ ദേഹത്തെ ത്യജിച്ചു പോകുന്ന യോഗികള്‍ പുനര്‍ജന്മത്തെ പ്രാപിക്കുന്നില്ലയോ, അപ്രകാരംതന്നെ ഏതുകാലത്തില്‍ ദേഹത്യാഗം ചെയ്തുപോകുന്നവര്‍ പുനര്‍ജന്മത്തെ പ്രാപിക്കുന്നുവോ, കാലത്തെപ്പറ്റി ഞാന്‍ പറയാം.
ഒരു യോഗി ദേഹം കൈവെടിയുന്ന സമയം അറിഞ്ഞാല്‍ അയാള്‍ മരണാനന്തരം എവിടെയാണ് എത്തിച്ചേര്‍ന്നതെന്ന് അനായാസേന ഗ്രഹിക്കാന്‍ കഴിയും. ചിലപ്പോള്‍ അശുഭമായ കാലത്തു ചിലര്‍ ദേഹം വെടിയാന്‍ ഇടയാകുന്നു അങ്ങനെയുള്ളവര്‍ വീണ്ടും ജന്മം എടുക്കേണ്ടി വരുന്നു. എന്നാല്‍ പുണ്യകാലത്തു മരിക്കാന്‍ ഇടയാകുന്നവര്‍ ബ്രഹ്മവുമായി ഒന്നുചേരുന്നു. തന്മൂലം തിരിച്ചുവരവും വരാതിരിക്കലും മരണസമയത്തെ ആശ്രയിച്ചിരി ക്കുന്നു. സാന്ദര്‍ഭികമായി ശുഭമായ മരണസമയത്തെക്കുറിച്ച് ഞാന്‍ നിന്നോടു പറയാം. അല്ലയോ യോദ്ധാവേ, മരണം ആസന്നമാകുമ്പോള്‍ ബുദ്ധിമാന്ദ്യം നുഴഞ്ഞുകയറുന്നു. എങ്കിലും ഒരു സത്യാന്വേഷിയുടെ കാര്യത്തില്‍ ബുദ്ധിക്കു പരിഭ്രാന്തിയോ, ഓര്‍മ്മയ്ക്കു മങ്ങലോ, മനസ്സിനു നാശമോ സംഭവിക്കുന്നില്ല. ഇപ്രകാരം ശാരീരികമല്ലാത്ത ഈ ഇന്ദ്രിയജ്ഞാനം അനാമയമായി നിലനില്‍ക്കുന്നത് ഒരിക്കലെങ്കിലും ബ്രഹ്മത്തിന്റെ അവസ്ഥ അനുഭവിച്ചറിഞ്ഞതുകൊണ്ടാണ്. എന്നാല്‍ ഈ ബോധേന്ദ്രിയങ്ങള്‍ മരണംവരെ ജാഗ്രതയായി തുടരണമെങ്കില്‍ ശരീരത്തിനു ള്ളിലെ അഗ്നി എരിയുന്നുണ്ടായിരിക്കണം. വെള്ളമോ കാറ്റോ വിളക്കു കെടുത്തിയാല്‍, ഏറ്റവും കാഴ്ചശക്തിയുള്ള കണ്ണിനുപോലും ഇരുട്ടില്‍ ഒന്നും കാണാന്‍ സാധ്യമല്ല. മരണസമയത്തു വായുവും കഫവും ക്രമാതീത മായി ശരീരത്തെ ആക്രമിക്കുമ്പോള്‍ ശരീരത്തിലുള്ള അഗ്നിയുടെ ചൂട് നഷ്ടപ്പെടുന്നു. പ്രാണനു ജീവനില്ലാതിരിക്കുമ്പോള്‍ ബുദ്ധിക്ക് എന്തുചെയ്യാന്‍ കഴിയും? ആകയാല്‍ ശരീരത്തിനു ചൂടില്ലാതെ ചേതനത്വം അതില് നിലനില്‍ക്കുകയില്ല. ശരീരത്തില്‍ നിന്നു ചൂടു വിട്ടുമാറിയാല്‍ പിന്നീടത് കുതിര്‍ന്ന കളിമണ്ണിന്റെ ഒരു പിണ്ഡം മാത്രമാണ്. ഈ അവസ്ഥയില്‍ ആത്മാവു നിസ്സഹായനായി അന്ധകാരത്തില്‍ കിടന്നു ഴലുന്നു. അങ്ങനെയുള്ള സന്ദര്‍ഭത്തില്‍ എങ്ങനെയാണ് ഒരുവന്‍ തന്റെ പൂര്‍വ്വകാല യോഗാനുഷ്ഠാനങ്ങളെപ്പറ്റി സ്മരിക്കുകയും, മരണശേഷം ബ്രഹ്മാവുമായി ഐക്യം പ്രാപിക്കുകയും ചെയ്യുക ? അപ്പോള്‍ അവന്റെ ചേതനത്വം കഫത്തിന്റെ ചെളിക്കുണ്ടില്‍ പതിച്ച് ഇല്ലാതാവുകയും പഴയതും പുതിയതുമായ എല്ലാ ഓര്‍മകളും നശിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു. അങ്ങനെ നിധി കണ്ടെത്തുന്നതിനുമുമ്പുതന്നെ കൈയ്യിലിരുന്ന വിളക്ക് അണഞ്ഞുപോയവനെപ്പോലെ, മരണത്തിനു മുമ്പുതന്നെ അവന്റെ എല്ലാ യോഗബലവും ക്ഷയിച്ചുപോകുന്നു. മരണസമയത്തുള്ള എല്ലാ ശക്തിയുടേയും ഉറവിടം ഈ അഗ്നിയാണ്.
(തുടരും..)
prakash menon at 22:37 No comments:
Share
Sunday, 23 November 2014
ശ്രീമദ് ഭഗവദ്ഗീത-അദ്ധ്യായം-8 അക്ഷരബ്രഹ്മയോഗം ശ്ലോകം 21& 22
Sunday, August 08, 2021
Friday, August 06, 2021
ശിവ ഭുജംഗം
രചന:ശങ്കരാചാര്യർ
ഗലദ്ദാനഗണ്ഡം മിലദ്ഭൃംഗഷണ്ഡം
ചലച്ചാരുശുണ്ഡം ജഗത്ത്രാണശൗണ്ഡം
കനദ്ദന്തകാണ്ഡം വിപദ്ഭംഗചണ്ഡം
ശിവപ്രേമപിണ്ഡം ഭജേ വക്രതുണ്ഡം 1
അനാദ്യന്തമാദ്യം പരം തത്ത്വമർഥം
ചിദാകാരമേകം തുരീയം ത്വമേയം
ഹരിബ്രഹ്മമൃഗ്യം പരബ്രഹ്മരൂപം
മനോവാഗതീതം മഹഃശൈവമീഡേ 2
സ്വശക്ത്യാദിശക്ത്യന്തസിംഹാസനസ്ഥം
മനോഹാരിസർവാംഗരത്നോരുഭൂഷം
ജടാഹീന്ദുഗംഗാസ്ഥിശമ്യാകമൗലിം
പരാശക്തിമിത്രം നുമഃ പഞ്ചവക്ത്രം 3
ശിവേശാനതത്പൂരുഷാഘോരവാമാ\-
ദിഭിഃ പഞ്ചഭിർഹൃന്മുഖൈഃ ഷഡ്ഭിരംഗൈഃ
അനൗപമ്യ ഷട്ത്രിംശതം തത്ത്വവിദ്യാ\-
മതീതം പരം ത്വാം കഥം വേത്തി കോ വാ 4
പ്രവാലപ്രവാഹപ്രഭാശോണമർധം
മരുത്വന്മണിശ്രീമഹഃശ്യാമമർധം
ഗുണസ്യൂതമേതദ്വപുഃ ശൈവമന്തഃ
സ്മരാമി സ്മരാപത്തിസമ്പത്തിഹേതോഃ 5
സ്വസേവാസമായാതദേവാസുരേന്ദ്രാ\-
നമന്മൗലിമന്ദാരമാലാഭിഷിക്തം
നമസ്യാമി ശംഭോ പദാംഭോരുഹം തേ
ഭവാംഭോധിപോതം ഭവാനീവിഭാവ്യം 6
ജഗന്നാഥ മന്നാഥ ഗൗരീസനാഥ
പ്രപന്നാനുകമ്പിന്വിപന്നാർതിഹാരിൻ
മഹഃസ്തോമമൂർതേ സമസ്തൈകബന്ധോ
നമസ്തേ നമസ്തേ പുനസ്തേ നമോഽസ്തു 7
വിരൂപാക്ഷ വിശ്വേശ വിശ്വാദിദേവ
ത്രയീമൂല ശംഭോ ശിവ ത്ര്യംബക ത്വം
പ്രസീദ സ്മര ത്രാഹി പശ്യാവമുക്ത്യൈ
ക്ഷമാം പ്രാപ്നുഹി ത്ര്യക്ഷ മാം രക്ഷ മോദാത് 8
മഹാദേവ ദേവേശ ദേവാദിദേവ
സ്മരാരേ പുരാരേ യമാരേ ഹരേതി
ബ്രുവാണഃ സ്മരിഷ്യാമി ഭക്ത്യാ ഭവന്തം
തതോ മേ ദയാശീല ദേവ പ്രസീദ 9
ത്വദന്യഃ ശരണ്യഃ പ്രപന്നസ്യ നേതി
പ്രസീദ സ്മരന്നേവ ഹന്യാസ്തു ദൈന്യം
ന ചേത്തേ ഭവേദ്ഭക്തവാത്സല്യഹാനി\-
സ്തതോ മേ ദയാലോ സദാ സംനിധേഹി 10
അയം ദാനകാലസ്ത്വഹം ദാനപാത്രം
ഭവാനേവ ദാതാ ത്വദന്യം ന യാചേ
ഭവദ്ഭക്തിമേവ സ്ഥിരാം ദേഹി മഹ്യം
കൃപാശീല ശംഭോ കൃതാർഥോഽസ്മി തസ്മാത് 11
പശും വേത്സി ചേന്മാം തമേവാധിരൂഢഃ
കലങ്കീതി വാ മൂർധ്നി ധത്സേ തമേവ
ദ്വിജിഹ്വഃ പുനഃ സോഽപി തേ കണ്ഠഭൂഷാ
ത്വദംഗീകൃതാഃ ശർവ സർവേഽപി ധന്യാഃ 12
ന ശക്നോമി കർതും പരദ്രോഹലേശം
കഥം പ്രീയസേ ത്വം ന ജാനേ ഗിരീശ
തഥാഹി പ്രസന്നോഽസി കസ്യാപി കാന്താ\-
സുതദ്രോഹിണോ വാ പിതൃദ്രോഹിണോ വാ 13
സ്തുതിം ധ്യാനമർചാം യഥാവദ്വിധാതും
ഭജന്നപ്യജാനന്മഹേശാവലംബേ
ത്രസന്തം സുതം ത്രാതുമഗ്രേ മൃകണ്ഡോ\-
ര്യമപ്രാണനിർവാപണം ത്വത്പദാബ്ജം 14
ശിരോദ്ദൃഷ്ടിഹൃദ്രോഗശൂലപ്രമേഹ\-
ജ്വരാർശോജരായക്ഷ്മഹിക്കാവിഷാർതാൻ
ത്വമാദ്യോ ഭിഷഗ്ഭേഷജം ഭസ്മ ശംഭോ
ത്വമുല്ലാഘയാസ്മാന്വപുർലാഘവായ 15
ദരിദ്രോഽസ്മ്യഭദ്രോഽസ്മി ഭഗ്നോഽസ്മി ദൂയേ
വിഷ്ണ്ണോഽസ്മി സന്നോഽസ്മി ഖിന്നോഽസ്മി ചാഹം
ഭവാൻപ്രാണിനാമന്തരാത്മാസി ശംഭോ
മമാധിം ന വേത്സി പ്രഭോ രക്ഷ മാം ത്വം 16
ത്വദക്ഷ്ണോഃ കടാക്ഷഃ പതേത്ത്ര്യക്ഷ യത്ര
ക്ഷണം ക്ഷ്മാ ച ലക്ഷ്മീഃ സ്വയം തം വൃണാതേ
കിരീടസ്ഫുരച്ചാമരച്ഛത്രമാലാ\-
കലാചീഗജക്ഷൗമഭൂഷാവിശേഷൈഃ 17
ഭവാന്യൈ ഭവായാപി മാത്രേ ച പിത്രേ
മൃഡാന്യൈ മൃഡായാപ്യഘഘ്ന്യൈ മഖഘ്നേ
ശിവാംഗ്യൈ ശിവാംഗായ കുർമഃ ശിവായൈ
ശിവായാംബികായൈ നമസ്ത്ര്യംബകായ 18
ഭവദ്ഗൗരവം മല്ലഘുത്വം വിദിത്വാ
പ്രഭോ രക്ഷ കാരുണ്യദൃഷ്ട്യാനുഗം മാം
ശിവാത്മാനുഭാവസ്തുതാവക്ഷമോഽഹം
സ്വശക്ത്യാ കൃതം മേഽപരാധം ക്ഷമസ്വ 19
യദാ കർണരന്ധ്രം വ്രജേത്കാലവാഹ\-
ദ്വിഷത്കണ്ഠഘണ്ടാഘണാത്കാരനാദഃ
വൃഷാധീശമാരുഹ്യ ദേവൗപവാഹ്യം
തദാ വത്സ മാ ഭീരിതി പ്രീണയ ത്വം 20
യദാ ദാരുണാഭാഷണാ ഭീഷണാ മേ
ഭവിഷ്യന്ത്യുപാന്തേ കൃതാന്തഖ്യ ദൂതാഃ
തദാ മന്മനസ്ത്വത്പദാംഭോരുഹസ്ഥം
കഥം നിശ്ചലം സ്യാന്നമസ്തേഽസ്തു ശംഭോ 21
യദാ ദുർനിവാരവ്യഥോഽഹം ശയാനോ
ലുഠന്നിഃശ്വസന്നിഃസൃതാവ്യക്തവാണിഃ
തദാ ജഹ്ഢുകന്യാജലാലങ്കൃതം തേ
ജടാമണ്ഡലം മന്മനോമന്ദിരം സ്യാത് 22
യദാ പുത്രമിത്രാദയോ മത്സകാശേ
രുദന്ത്യസ്യ ഹാ കീദൃശീയം ദശേതി
തദാ ദേവദേവേശ ഗൗരീശ ശംഭോ
നമസ്തേ ശിവായേത്യജസ്രം ബ്രവാണി 23
യദാ പശ്യതാം മാമസൗ വേത്തി നാസ്മാ\-
നയം ശ്വാസ ഏവേതി വാചോ ഭവേയുഃ
തദാ ഭൂതിഭൂഷം ഭുജംഗാവനദ്ധം
പുരാരേ ഭവന്തം സ്ഫുടം ഭാവയേയം 24
യദാ യാതനാദേഹസന്ദേഹവാഹീ
ഭവേദാത്മദേഹേ ന മോഹോ മഹാന്മേ
തദാ കാശശീതാംശുസങ്കാശമീശ
സ്മരാരേ വപുസ്തേ നമസ്തേ സ്മരാണി 25
യദാപാരമച്ഛായമസ്ഥാനമദ്ഭി\-
ർജനൈർവാ വിഹീനം ഗമിഷ്യാമി മാർഗം
തദാ തം നിരുന്ധൻകൃതാന്തസ്യ മാർഗം
മഹാദേവ മഹ്യം മനോജ്ഞം പ്രയച്ഛ 26
യദാ രൗരവാദി സ്മരന്നേവ ഭീത്യാ
വ്രജാമ്യത്ര മോഹം മഹാദേവ ഘോരം
തദാ മാമഹോ നാഥ കസ്താരയിഷ്യ\-
ത്യ്നാഥം പരാധീനമർധേന്ദുമൗലേ 27
യദാ ശ്വേതപത്രായതാലംഘ്യശക്തേഃ
കൃതാന്താദ്ഭയം ഭക്തവാത്സല്യഭാവാത്
തദാ പാഹി മാം പാർവതീവല്ലഭാന്യം
ന പശ്യാമി പാതാരമേതാദൃശം മേ 28
ഇദാനീമിദാനീം മൃതിർമേ ഭവിത്രീ\-
ത്യഹോ സന്തതം ചിന്തയാ പീഡിതോഽസ്മി
കഥം നാമ മാ ഭൂന്മൃതൗ ഭീതിരേഷാ
നമസ്തേ ഗതീനാം ഗതേ നീലകണ്ഠ 29
അമര്യാദമേവാഹമാബാലവൃദ്ധം
ഹരന്തം കൃതാന്തം സമീക്ഷ്യാസ്മി ഭീതഃ
മൃതൗ താവകാംഘ്ര്യബ്ജദിവ്യപ്രസാദാ\-
ദ്ഭവാനീപതേ നിർഭയോഽഹം ഭവാനി 30
ജരാജന്മഗർഭാധിവാസാദിദുഃഖാ\-
ന്യസഹ്യാനി ജഹ്യാം ജഗന്നാഥ ദേവ
ഭവന്തം വിനാ മേ ഗതിർനൈവ ശംഭോ
ദയാലോ ന ജാഗർതി കിം വാ ദയാ തേ 31
ശിവായേതി ശബ്ദോ നമഃപൂർവ ഏഷ
സ്മരന്മുക്തികൃന്മൃത്യുഹാ തത്ത്വവാചീ
മഹേശാന മാ ഗാന്മനസ്തോ വചസ്തഃ
സദാ മഹ്യമേതത്പ്രദാനം പ്രയച്ഛ 32
ത്വമപ്യംബ മാം പശ്യ ശീതാംശുമൗലി\-
പ്രിയേ ഭേഷജം ത്വം ഭവവ്യാധിശാന്തൗ
ബഹുക്ലേശഭാജം പദാംഭോജപോതേ
ഭവാബ്ധൗ നിമഗ്നം നയസ്വാദ്യ പാരം 33
അനുദ്യല്ലലാടാക്ഷിവഹ്നിപ്രരോഹൈ\-
രവാമസ്ഫുരച്ചാരുവാമോരുശോഭൈഃ
അനംഗഭ്രമദ്ഭോഗിഭൂഷാവിശേഷൈ\-
രചന്ദ്രാർധചൂഡൈരലം ദൈവതൈർനഃ 34
അകണ്ഠേകലങ്കാദനംഗേഭുജംഗാ\-
ദപാണൗകപാലാദഫാലേനലാക്ഷാത്
അമൗളൗശശാങ്കാദവാമേകലത്രാ\-
ദഹം ദേവമന്യം ന മന്യേ ന മന്യേ 35
മഹാദേവ ശംഭോ ഗിരീശ ത്രിശൂലിം\-
സ്ത്വദീയം സമസ്തം വിഭാതീതി യസ്മാത്
ശിവാദന്യഥാ ദൈവതം നാഭിജാനേ
ശിവോഽഹം ശിവോഽഹം ശിവോഽഹം ശിവോഽഹം 36
യതോഽജായതേദം പ്രപഞ്ചം വിചിത്രം
സ്ഥിതിം യാതി യസ്മിന്യദേകാന്തമന്തേ
സ കർമാദിഹീനഃ സ്വയഞ്ജ്യോതിരാത്മാ
ശിവോഽഹം ശിവോഽഹം ശിവോഽഹം ശിവോഽഹം 37
കിരീടേ നിശേശോ ലലാടേ ഹുതാശോ
ഭുജേ ഭോഗിരാജോ ഗലേ കാലിമാ ച
തനൗ കാമിനീ യസ്യ തത്തുല്യദേവം
ന ജാനേ ന ജാനേ ന ജാനേ ന ജാനേ 38
അനേന സ്തവേനാദരാദംബികേശം
പരാം ഭക്തിമാസാദ്യ യം യേ നമന്തി
മൃതൗ നിർഭയാസ്തേ ജനാസ്തം ഭജന്തേ
ഹൃദംഭോജമധ്യേ സദാസീനമീശം 39
ഭുജംഗപ്രിയാകൽപ ശംഭോ മയൈവം
ഭുജംഗപ്രയാതേന വൃത്തേന കൢപ്തം
നരഃ സ്തോത്രമേതത്പഠിത്വോരുഭക്ത്യാ
സുപുത്രായുരാരോഗ്യമൈശ്വര്യമേതി 40
വിഷ്ണു ഭുജങ്ഗം
൧ (1)
ചിദംശം വിഭും നിർമലം നിർവികല്പം
നിരീഹം നിരാകാരം ഓംകാരഗമ്യം
ഗുണാതീതമവ്യക്തമേകം തുരീയം
പരബ്രഹ്മ! യം വേദ തസ്മൈ നമസ്തേ
൨ (2)
വിശുദ്ധം ശിവം ശാന്തമാദ്യന്തശൂന്യം
ജഗജ്ജീവനം ജ്യോതിരാനന്ദ രൂപം
അദിഗ്ദേശകാലവ്യവഛേദനീയം
ത്രയീവക്തിയം വേദ തസ്മൈ നമസ്തേ
൩ (3)
മഹായോഗപീഠേ പരിഭ്രാജമാനേ
ധരണ്യാദി തത്വാത്മകേ ശക്തിയുക്തേ
ഗുണാഹസ്കരേന്ദ്വഗ്നിബിംബേദ്ധമദ്ധ്യേ
സമാസീനം ഓംകർണികേഷ്ടാക്ഷരാബ്ജേ
൪ (4)
സമാനോദിതാനേക സൂര്യേന്ദുകോടി
പ്രഭപൂരതുല്യ ദ്യുതിം ദുർന്നിരീക്ഷ്യം
നശീതം ന ചോഷ്ണം സുവർണ്ണാവദാതം
പ്രസന്നം സദാനന്ദസംവിത്സ്വരൂപം
൫ (5)
സുനാസാപുടം സുന്ദരഭ്രൂലലാടം
കിരീടോചിതാകുഞ്ചിതസ്നിഗ്ധകേശം
സ്ഫുരത്പുണ്ഡരീകാഭിരാമായതാക്ഷം
സമുൽഫുല്ലരക്തപ്രസൂനാവതംസം
൬ (6)
ലസത് കുണ്ഡലാമൃഷ്ടഗണ്ഡസ്ഥലാന്തം
ജപാരാഗചോരാധരം ചാരുഹാസം
അളിവ്യാകുലാമോദി മന്ദാരമാലം
മഹോരസ്ഫുരൽ കൗസ്തുഭോദാരഹാരം
൭ (7)
സുരത്നാംഗദൈരന്വിതം ബാഹുദണ്ഡൈഃ
ചതുർഭിശ്ചലൽ കങ്കണാലംകൃതാഗ്രൈ:
ഉദാരോദരാലംകൃതം പീതവസ്ത്രം
പദദ്വന്ദ്വനിർധൂതപത്മാഭിരാമം
൮ (8)
സ്വഭക്തേഷു സന്ദർശിതാകാരമേവം
സദാ ഭാവയൻ സന്നിരുദ്ധേന്ദ്രിയാശ്ച
ദുരാപം നരോ യാതിസംസാരപാരം
പരസ്മൈ പരേഭ്യോപി തസ്മൈ നമസ്തേ
൯ (9)
ശ്രിയാ ശാതകുംഭദ്യുതി സ്നിഗ്ദ്ധകാന്ത്യാ
ധരണ്യാ ച ദുർവാദളശ്യാമളാംഗ്യാ
കളത്രദ്വയേനാമുനാ ഭൂഷിതായ
ത്രിലോകീഗൃഹസ്ഥായ വിഷ്ണോ! നമസ്തേ
൧൦( 10)
ശരീരം കള‍ത്രം സുതം ബന്ധുവർഗ്ഗം
വയസ്യം ധനം സാത്മഭൃത്യം ഭുവംച
സമസ്തം പരിത്യജ്യ ഹാ! കഷ്ടം ഏകോ
ഗമിഷ്യാമി ദു:ഖേന ദൂരം കിലാഹം
൧൧ (11)
ജരേയം പിശാചീവ ഹാ ജീവിതോ മേ
മൃജാമസ്ഥി രക്തം ച മാംസം ബലം ച
അഹോ ദേവ! സീദാമി ദീനാനുകമ്പിൻ
കിമദ്യാപി ഹന്ത ത്വയോദാസിതവ്യം
൧൨ (12)
കഫവ്യാഹതോഷ്ണോൽണശ്വാസവേഗ
വ്യഥാ വിസ്ഫുരൽ സർവമർമ്മാസ്ഥിബന്ധാം
വിചിന്ത്യാഹം അന്ത്യാം അസഹ്യാമവസ്ഥാം
ബിഭേമി പ്രഭോ! കിം കരോമി പ്രസീദ.
൧൩ (13)
ലപന്നച്യുതാന്ദ! ഗോവിന്ദ! വിഷ്ണോ!
മുരാരേ! ഹരേ! നാഥ! നാരായണേതി
യഥാനുസ്മരിഷ്യാമി ഭക്ത്യാ ഭവന്തം
തഥാ മേ ദയാശീല! ദേവ! പ്രസീദ
൧൪ (14)
കൃപലോ! ഹരേ! കേശവ! ശേഷഹേതോ!
ജഗന്നാഥ! നാരായണാനന്ത! വിഷ്ണോ!
നമസ്തുഭ്യം ഇത്യാലപന്തം മുദാമാം
കുരു ശ്രീപതേ! ത്വൽ പദാംഭോജഭക്തം
൧൫ (15)
നമോ വിഷ്ണവേ വാസുദേവായ തുഭ്യം
നമോ നാരസിംഹായ ശേഷായ തുഭ്യം
നമ:കാലരൂപായ സംസാരകർത്രേ
നമസ്തേ വരാഹായ ഭൂയോനമസ്തേ
൧൬ (16)
നമസ്തേ നമസ്തേ ജഗന്നാഥ വിഷ്ണോ
നമസ്തേ നമസ്തേ ഗദാചക്രപാണേ
നമസ്തേ നമസ്തേ പ്രപന്നാർത്തിഹാരിൻ
സമസ്താപരാധം ക്ഷമസ്വാഖിലേശ!
൧൭ (17)
മുഖേ മന്ദഹാസം നഖേ ചന്ദ്രഭാസം
കരേചാരുചക്രം സുരേശാശാഭിവന്ദ്യം
ഭുജംഗേ ശയാനം ഭജേ പദ്മനാഭം
ഹരേരന്യദൈവം നമന്യേ നമന്യേ
൧൮ (18)
ഭുജംഗ പ്രയാതം പഠേഭ്യസ്തു ഭക്ത്യാ
സമാധായ ചിത്തേ ഭവന്തം മുരാരേ
സമോഹം വിഹായാശു യുഷ്മൽ പ്രസാദാൽ
സമാശ്രിത്യയോഗം വ്രജത്യച്യുതം ത്വാം
Thursday, August 05, 2021
ഓരോന്നായിട്ടുള്ളതിനെ വ്യഷ്ടിയെന്നും, സമൂഹത്തെ സമഷ്ടി എന്നും പറയുന്നു. എന്നു പറഞ്ഞാൽ ഒരു വൃക്ഷത്തെ വ്യഷ്ടി എന്നും, ഒരു വനത്തിനെ സമഷ്ടി എന്നും പറയാം. അതുപോലെ ജഗത്സൊരൂപത്തെ സമഷ്ടി അജ്ഞാനം (മായ) എന്നും, ഇതിലുള്ള ഓരോന്നിനേയും വൃഷ്ടി അജ്ഞാനം അല്ലെങ്കിൽ അവിദ്യ എന്നും പറയാം.
എന്താണീ അജ്ഞാനം അല്ലെങ്കിൽ അവിദ്യ? ഈ ലോകം സത്വരജതമോ ഗുണങ്ങളുടെ സമ്മേളനമാണ്. ത്രിഗുണങ്ങളുടെ പല തരത്തിലുള്ള പരിണാമങ്ങളുടെ രൂപവുമാണ്. ഇതിനാൽ വ്യക്തികളിലുണ്ടാകുന്ന ഞാന്നെന്നും, എന്റേതെന്നും, എനിയ്ക്കെന്നും ഉള്ള ഭാവവും, ശരീരമാണ് എല്ലാം എന്ന വിശ്വാസവുമാണ്, ചുരുക്കിപ്പറഞ്ഞാൽ അവിദ്യ. ഇങ്ങനെയുള്ള സമഷ്ടി അജ്ഞാനത്തിൽ സത്വഗുണം അധികമുള്ളതുകൊണ്ട്, അതിനെ മായ എന്നു പറയുന്നു. വ്യഷ്ടി സ്വരൂപത്തെ അവിദ്യയെന്നും പറയുന്നു.
ഈ സമഷ്ടി ചൈതന്യം മായയെ അധിനത്തിൽ (അനുസരണയിൽ) നിർത്തിയിട്ടുള്ളതുകൊണ്ട്, "ഈശ്വരൻ " (പരമാത്മാവ്) എന്നും, വ്യഷ്ടി ചൈതന്യം മായയ്ക്ക് അധീനൻ (മായയെ അനുസരിയ്ക്കുന്നവൻ) ആയതു കൊണ്ട്, ജീവാത്മാവ് എന്നും പറയുന്നു. മേൽ പറഞ്ഞ സത്വഗുണ പ്രധാനിയായ ഈശ്വരൻ മായയെ തന്റെ അധീനത്തിൽ നിർത്തിയിരിയ്ക്കുന്നതു കൊണ്ട്, സർവ്വജ്ഞനും, സർവ്വശക്തനും, ജഗത്തിന്റെ സൃഷ്ടി സ്ഥിതി സംഹാരങ്ങൾക്ക് കാരണഭൂതനും ആയി ഭവിയ്ക്കുന്നു. സർവ്വ ഭൂതങ്ങളുടേയും അകത്തും പുറത്തും നിലകൊണ്ട് ഇന്ദ്രിയങ്ങളെ കൊണ്ട് മനസ്സിലാക്കാൻ സാധിയ്ക്കാതേയും, ജീവികൾക്കുണ്ടാകുന്ന എല്ലാ വിധ അറിവുകളുടേയും, ശക്തിയുടേയും ഉറവിടമായും നിലകൊള്ളുന്നു. വ്യഷ്ടി സ്വരൂപം അജ്ഞാനത്തിന് അല്ലെങ്കിൽ അവിദ്യയ്ക്ക് അധീനനായതുകൊണ്ട് അതൃപ്തനും ഭുഃഖിയും ആകുന്നു.
ഈ കാരണങ്ങളാൽ തത്- ത്വം എന്നീ രണ്ടു വാക്കുകൾ തമ്മിൽ യോജിയ്ക്കുക അത്ര എളുപ്പമല്ല. എന്നു പറഞ്ഞാൽ, ജീവാത്മാവും - പരമാത്മാവും തമ്മിൽ. ഈശ്വരൻ മായയ്ക്ക് അതീതനായതു കൊണ്ട് സത്ചിത്ആനന്ദ പരമാനന്ദ സ്വരൂപനും, ജീവാത്മാവ് അവിദ്യയ്ക്ക് അധീനനായതു കൊണ്ട്, ഇന്ദ്രിയങ്ങളുടെ പുറകെ അലയുന്ന ഒരു ദു:ഖിയുമാണ് എന്നതിനാൽ പരസ്പരം യോജിയ്ക്കലസാധ്യം. എന്നാൽ ഈ സ്വഭാവവ്യത്യാസം ഒഴിച്ചാൽ രണ്ടും ഒന്നുതന്നെ. അപ്പോൾ എങ്ങനെയാണ് ഈ സ്വഭാവവ്യത്യാസത്തെ മാറ്റുന്നത് ? മുകളിൽ സൂചിപ്പിച്ചതു പോലെ, ഞാനെന്നും, എന്റേതെന്നും, എനിയ്ക്കെന്നും, ഉള്ള ചിന്തയാൽ, ശരീരത്തെ ആത്മാവായി അഭിമാനിച്ച്, ഇല്ലാത്തതിനെ ഉള്ളതായി തോന്നിപ്പിയ്ക്കുന്നതുതന്നെ മായ അല്ലെങ്കിൽ അവിദ്യ. ഈ അവിദ്യയുടെ സ്ഥാനത്ത്, ലോകം ഈശ്വര ശരീരമാണെന്നും, ഇതിൽ കാണുന്ന ഓരോന്നും ഈശ്വര ചൈതന്യമാണെന്നും, എല്ലാം ഏകമാണെന്നും കാണാൻ കഴിഞ്ഞാൽ മായയിൽ നിന്നും അല്ലെങ്കിൽ അവിദ്യയിൽ നിന്നും മുക്തമായി. അങ്ങനെ അവിദ്യയിൽ നിന്നും മുക്തമായാൽ, ജീവാത്മാവും - പരമാത്മാവും ഒന്നായി. ഇതു തന്നെയാണ് മാല ധാരണത്തിനു ശേഷം എല്ലാം സ്വാമി മയമായി കാണുന്നതും, സ്വാമി ശബ്ദത്താൽ എല്ലാത്തിനേയും സംബോധന ചെയ്യുന്നതും. ഇങ്ങനെയുള്ള സാഹചര്യത്തിൽ സ്ത്രീ പ്രവേശമുണ്ടായാൽ ശബരിമലയിലെ അദ്വൈയ്ത ചിന്തയെല്ലാം മാറി ദ്വൈയ്തത്വം സംഭവിയ്ക്കുകയും, ശബരിമലയുടെ പരിശുദ്ധിയും, വിശ്വാസവും, ലക്ഷ്യവും, ഇല്ലാതാകുമെന്നും, ഇതിനെ കുറിച്ച് ചിന്തിയ്ക്കുന്നവർക്ക് മനസ്സിലാക്കാൻ കഴിയുമെന്ന് തോന്നുന്നു.
ഇത്രയുമായപ്പോൾ സ്ത്രീകൾക്ക് മോക്ഷം വേണ്ടേ, അതിനെന്താണൊരു വഴി എന്ന് ചോദ്യമുണ്ടാകാം. അതിനായി, ഭാഗവതം സപ്തമസ്കന്ദം, പതിനൊന്നാ മദ്ധ്യായത്തിൽ, 26, 27, 28, 29 എന്നീ ശ്ലോകങ്ങൾ ഇങ്ങനെ പറയുന്നു.
(26) സമ്മാർജ്ജനോപലേപാഭ്യാം ഗ്രഹമണ്ഡലവർത്തനൈ:
സ്വയം ച മണ്ഡിതാ നിത്യം
പരിമൃഷ്ടപരിച്ഛദാ.
ഭർതൃഗ്രഹം അടിച്ചു തളിച്ചു വൃത്തിയാക്കി, പാത്രങ്ങളെല്ലാം തേച്ചു കഴുകിവൃത്തിയാക്കി, വീട് അലങ്കരിച്ച്, അന്യഗ്രഹങ്ങളിൽ പോകാതെ, സ്വഗ്രഹജോലികളിൽ ശ്രദ്ധിച്ച്, ഭർത്താവിന് സന്തോഷം വരുത്തുന്നത് സ്ത്രീ ധർമ്മം.
(27) കാമൈരുച്ചാവചൈ: സാധ്വീ
പ്രശ്രയേണ ദമേന ച
വാക്യൈ: സത്യൈ: പ്രിയൈ: പ്രേമ്ണാ
കാലേ കാലേ ഭജേത് പതിം.
പതിവൃതയായ സ്ത്രീ ഭർത്താവിനിഷ്ടമുള്ള ഭക്ഷണ പദാർത്ഥങ്ങൾ കൊണ്ടും, വിനയത്തോടും, അച്ചടക്കത്തോടും, സത്യമായും പ്രിയമായുമുള്ള വാക്കുകൾ കൊണ്ടും, പ്രേമപൂർവ്വം ഉചിത സമയത്തിൽ ഭർത്താവിനെ ആദരിയ്ക്കണം.
(28) സന്തുഷ്ടാലോലുപാ ദക്ഷാ
ധർമ്മജ്ഞാ പ്രിയസത്യവാക്
അപ്രമത്താ ശുചി: സ്നിഗ്ദ്ധാ
പതീം ത്വപതിതം ഭജേത്.
കിട്ടിയതിൽ സന്തോഷിയ്ക്കുന്നവളും, ധർമ്മ കർമ്മാദികളിൽ മടി കാണിയ്ക്കാത്തവളും, ഭർതൃശുശ്രൂഷ ധർമ്മമെന്നു് നിശ്ചയമുള്ളവളും, ആരോടും സത്യമായും ഇഷ്ടമായും സംസാരിയ്ക്കുന്നവളും സ്നാനാദികളാൽ ശരീരം ശുദ്ധമായി സൂക്ഷിയ്ക്കുന്നവളും, ഭർത്താവിനാവശ്യമായ കാര്യങ്ങളിൽ മനസ്സിരുത്തുന്നവളുമായിട്ട്, മഹാപാതകാദിദോഷങ്ങളാൽ പതിതനല്ലാത്ത ഭർത്താവിനെ ഭജിയ്ക്കുന്നത് സ്ത്രീധർമ്മമാണ്.
(29) യാ പതിം ഹരിഭാവേന
ഭജേ ച്ഛ്രീരിവ തത്പര
ഹര്യാത്മനാ ഹരേർല്ലോകേ
പത്യാ ശ്രീരിവ മോദതേ.
ഏതൊരു സ്ത്രീ സ്വഭർത്താവ് തന്നെ പൂജ്യനായ വിഷ്ണു ഭഗവാൻ എന്ന ഭാവത്തോടുകൂടി, ലക്ഷ്മിദേവി ഭഗവാനെ എന്ന പോലെ, പ്രേമപൂർവ്വം ഭർത്താവിനെ ഭജിയ്ക്കുന്നുവോ, ആ സ്ത്രീ ചതുർഭുജാദി വിഷ്ണുച്ഛിന്നങ്ങളോടുകൂടി വൈകുണ്ഡലോകത്ത് ഭർത്താവിനോടു കൂടി വസിയ്ക്കും.
ഇതൊക്കെയാണ് ശബരിമലയുടെ ഉദ്ദേശവും, ലക്ഷ്യവും എന്നു് സാഹചര്യങ്ങളിൽ കൂടിയും ശാസ്ത്രാദികളിൽ കൂടിയും മനസ്സിലാകുന്നുണ്ട്. ഇന്നു നടക്കുന്ന ഈ കോലാഹലങ്ങൾക്കു പിന്നിൽ സദുദ്ദേശമില്ല. ദുരുദ്ദേശം മാത്രമേയുള്ളു.
നമസ്കാരം :-
ആത്മാനന്ദാചാര്യ.
ജയ് ഭാരത് മാതാ:
സത്യംവച-ധർമ്മംചര
Sunday, August 01, 2021
മഹാഭാരതം
'യദി ഹാസ്തി തദന്യത്ര
യാന്നേഹസ്തി ന തത് ക്വചിത് '
'ഇതിലുള്ളത് മറ്റു പലതിലും കണ്ടേക്കാം, ഇതിൽ ഇല്ലാത്തത് മറ്റൊരിടത്തും കാണുകയില്ല' വ്യാസന്റെ തന്നെ പ്രശംസ ആണിത്.
തദ്ദേശീയരും വിദേശികളുമായ പല പണ്ഡിതന്മാരും ആവർത്തിച്ചു പറയുന്ന ഒന്നാണ് വ്യാസൻ എന്നത് ഒരാളല്ല, പല ആളുകളായിരിക്കാം എന്ന്. പ്രമുഖ പണ്ഡിതനായ സൂക്ത്തങ്കറും ഏതാണ്ട് ഇതേപോലെ പറഞ്ഞിട്ടുണ്ട്. അദ്ദേഹം പറയുന്നത് നൂറ്റാണ്ടുകളിലൂടെ ജീവിക്കുന്ന ഒരു വ്യാസമനോഭാവം ആണ് ഇതിന്റെ സൃഷ്ട്ടിക്കുപിന്നിൽ എന്നാണ്. ശ്രീ രാജഗോപാലാചാരി മറ്റൊരു വിധത്തിലാണ് കാണുന്നത്. അദ്ദേഹത്തിൻറെ അഭിപ്രായത്തിൽ പലയിടങ്ങളിൽനിന്നും സമ്പാദിച്ച അറിവുകളെയും കഥകളെയും അടുക്കിവച്ചിട്ടുള്ള ഒരു ലൈബ്രറി ആയി മഹാഭാരതത്തെ കാണാം എന്നാണ്. എനിക്ക് വ്യക്ത്തിപരമായി ഇതിനോടാണ് ചായ്‌വ്. നടുവിലൂടെ, ഒരു നൂലിഴപോലെ നീണ്ടുകിടക്കുന്ന ഒരു കഥാതന്തുവിനുചുറ്റും കഥകളും, ഉപകഥകളും, സാരോപദേശ കഥകളും, തത്വോപദേശങ്ങളും കൂട്ടിച്ചേർത്താണ് മഹാഭാരതം നിർമിച്ചിരിക്കുന്നത്.
വേദങ്ങളിൽ പ്രതിപാദിച്ചിരിക്കുന്ന പല കഥകളും ഇതിൽ പുനരാഖ്യാനം ചെയ്തിട്ടുണ്ട്. ഉദ്ദാഹരണം നോക്കുക. കദ്രു-വിനീത കഥ, ഉർവശ്ശി- പുരൂരവസ്സ് കഥ, ശകുന്തള-ദുഷ്യന്ത കഥ, വസിഷ്ട-വിശ്വാമിത്ര പോരിന്റെ കഥ, ച്യവന മഹർഷിയുടെ കഥ, സാവിത്രി-സത്യവാൻ, ഋശ്യശൃംഗൻ, അഗസ്ത്യൻ എന്നിവരുടെ കഥ, കഠോപനിഷത്തിലെ നചികേതസ് ഇതിൽ നചികേതൻ ആണ്. അങ്ങനെ നീളുന്നു അതിന്റെ ലിസ്റ്റ്.
ഭഗവത് ഗീഥ, വാമദേവ ഗീഥ, അനുഗീത, ഋഷഭഗീഥ, ഷഡ്ജഗീഥ, , പിങ്ഗള ഗീഥ, ശംഭാക ഗീഥ, മങ്കിഗീഥ, ബോധ്യഗീഥ, വിവിച്ചന്ഗീഥ, വൃത്രഗീഥ, , പരാശരഗീഥ, ഹംസഗീഥ, , ബാഹ്മണഗീഥ, തുടങ്ങിയ ഗീഥകളും ഇതിലുണ്ട്. ഇതിലെ തത്വോപദേശ ഗ്രന്ഥങ്ങൾ നാലാണ്, വിദുര നീതി, സനത് സുജാതീയം, ഭഗവത് ഗീഥ , അനുഗീഥ എന്നിവ. ഇതെല്ലാം വൈഭവത്തോടെ ഇണക്കിച്ചേർത്തത് കൃഷ്ണദ്വൈപായണൻ എന്ന വ്യാസൻ ആവുന്നതിൽ വല്യ പ്രശ്നം ഒന്നും ഞാൻ കാണുന്നില്ല. ഭാരതം, ഭാഗവതം, ആധ്യാത്മ രാമായണം (എഴുത്തച്ഛൻ അവലംബിച്ചത് വ്യാസന്റെ രാമായണം ആണ്), ബ്രഹ്മസൂത്രം എന്നിവയുടെയെല്ലാം കർത്തൃസ്ഥാനം വ്യാസനാണ് പലരും നൽകുന്നത്.
ദേവലോകത്ത് നാരദമുനിയും, പിതൃലോകത്തു ദേവലമുനിയും, യക്ഷ-കിന്നര ലോകത്തു ശുകമുനിയും, മർത്യലോകത്തു വൈശമ്പായനും ഈ കഥ കേൾപ്പിച്ചു എന്നാണു വയ്പ്പ്.
അർജ്ജുനന്റെ പ്രപൗത്രനായ ജനമേജയൻ നടത്തിയ സർപ്പ സത്രത്തിൽ വ്യാസശിഷ്യനായ വൈശമ്പായൻ ഈ കഥ പറയുന്നു. അവിടെനിന്നും ആ കഥ കേൾക്കാൻ ഇടയായ ലോമഹർഷണ മഹർഷിയുടെ പുത്രൻ ഉഗ്രശ്രവസ്സ് എന്ന സൂതമുനി, പിന്നീട് വളരെക്കാലം കഴിഞ്ഞു നൈമിഷാരണ്യത്തിൽ കുലപതിയായ ശൗനകന്റെ പന്ത്രണ്ടു വർഷക്കാലം നീണ്ടു നിൽക്കുന്ന സത്രത്തിൽ എത്തിച്ചേരുകയും അവിടെ അത് കേൾപ്പിക്കുകയും ചെയ്തു. അങ്ങനെയാണ് നാം ഈ കഥ കേൾക്കുന്നത്.
വ്യാസമുനി ഒരേ സമയം നടനും ആഖ്യാതാവുമായി നിന്നുകൊണ്ട്, ഏതാണ്ട് ആറുതലമുറയോളം നീളുന്ന തന്റെ പാരമ്പര്യത്തിന്റെ കഥ തന്നെയാണ് ഇതിലൂടെ പറയുന്നത്.
'ധർമസ്യ തത്വം നിശിതം ഗുഹായാം', അതായത് ധർമം എന്നത് ഒരു നേർ രേഖയല്ലെന്നാണ് വ്യാസൻ ഇതിലൂടെ പറയാൻ ശ്രമിക്കുന്നത്. മാത്രമല്ല നമുക്ക് ജയം എന്ന് തോന്നുന്നത് യഥാർത്ഥത്തിൽ ഒരു പരാജയമായിരുന്നെന്നു നമുക്ക് പിന്നീട് മനസ്സിലാവുമെന്നും അദ്ദേഹം പറയാൻ ശ്രമിക്കുന്നു.
മഹാഭാരതത്തിലെ ജാതി എന്തെന്ന് നോക്കിയാൽ അത് അങ്ങനെ ഒന്നും കൃത്യമല്ലെന്നു കാണാം. പിതാവിന്റെ ജാതിയും, മാതാവിന്റെ ജാതിയും സൗകര്യം പോലെ എടുക്കുന്നു എന്ന് മാത്രം.
വ്യാസന്റെ ജാതി എന്താണ്? വ്യാസന്റെ അച്ഛൻ പരാശരമഹര്ഷി, ഒരു ബാഹ്മണനായ വസിഷ്ട്ടന്റെ പുത്രന് പറയ സ്ത്രീയിൽ ഉണ്ടായതാണ്. ആ പരാശരന് ഒരു മുക്കുവ സ്ത്രീയിൽ ജനിച്ച വ്യാസന്റെ ജാതി എന്ത്? അമ്മയുടെ ജാതിയെങ്കിൽ മുക്കുവൻ. വ്യാസൻ രാജകുമാരികളിൽ ജനിപ്പിച്ച ധൃതരാഷ്ട്രരും പാണ്ഡുവും ക്ഷത്രീയന്മാരാണ്, അതുപോലെ, വ്യാസന് ദാസിയിൽ ജനിച്ച വിദുരർ ശൂദ്രനാണ്. അപ്പോൾ അമ്മയുടെ ജാതി എടുത്തു. പക്ഷെ മനുവിന്റെ നിയമമനുസരിച്ചു വിധവയിൽ ബാഹ്മണന്‌ ഉണ്ടാവുന്ന കുട്ടി ചണ്ടാളൻ ആവേണ്ടതാണ്. അതുപോലെ തന്നെ താഴ്ന്ന ജാതിയിലുള്ള സ്ത്രീയെ പ്രാപിച്ചാൽ അയാൾ ശൂദ്രൻ ആയിമാറും. പക്ഷെ പരാശരനും വ്യാസനും ശൂദ്രൻ ആയതായി കാണുന്നില്ല. അപ്പോൾ മഹാഭാരതത്തിൽ ജാതി എന്നത് അങ്ങനെ നിര്ബന്ധമായ ഒന്നല്ല.
എന്നാൽ തങ്ങളുടെ നേട്ടത്തിന് വേണ്ടി ജാതി ഉപയോഗിക്കുന്നവരെ വ്യാസൻ തുറന്നു കാട്ടുന്നുമുണ്ട്. ഉദ്ദാഹരണത്തിന് ആയുധാഭ്യാസത്തിന്റെ അരങ്ങേറ്റത്തിന്റെ അന്ന് അർജ്ജുനനുമായി ദ്വന്ദം ചോദിക്കുന്ന കർണ്ണനെ ഒഴിവാക്കാൻ കൃപാചാര്യർ കർണ്ണന്റെ ജാതി ചോദിക്കുന്നുമുണ്ട്. അതിന്റെ മറുപടി അവിടെവച്ചുതന്നെ ദുര്യോധനനെകൊണ്ട് വ്യാസൻ പറയിക്കുന്നുമുണ്ട്.
ഇവയെല്ലാം യഥാർത്ഥത്തിൽ നടന്ന ചിത്രമാണെന്ന് കരുതുന്നവരോട് നമുക്ക് ഒന്നും പറയാനില്ല. ഇവിടെ യഥാർത്ഥത്തിൽ 'വിശാല ബുദ്ധേ ഭുല്ലാര വിന്ദായനായ' വ്യാസ ഭഗവാൻ തന്നെ പറയട്ടെ;
ഭാരതത്തിലെയും, രാമായണത്തിലെയും, ഭഗവതത്തിലെയും പ്രസിദ്ധരായ മിക്ക രാജാക്കളുടെയും (പൃഥു, രാവണൻ, രാമൻ അടക്കം) പേരെടുത്തു പറഞ്ഞുകൊണ്ട് വ്യാസൻ ഭാഗവതം പന്ത്രണ്ടാം കാണ്ഡം മൂന്നാം അധ്യായത്തിൽ ഇങ്ങനെ പറയുന്നു;
“കഥാ ഇമാസ്ത്തെ കഥിതാ മഹീയസാo
വിധായ ലോകേഷ്‌ഠ യശ്ശ: പരേഷാo
വിജ്ഞാന വൈരാഗ്യ വിപക്ഷയാ വിഭോ
വാചോ വിഭൂതി നതു പാരമാർത്ഥ്യം”
വിക്രമന്മാരും, ശ്രേഷ്ടന്മാരുമായ രാജാക്കളുടെ ഈ കഥകളെല്ലാം നിങ്ങള്ക്ക് ജ്ഞാന-വൈരാഗ്യങ്ങൾ ഉണ്ടാവുന്നതിലേക്കായി ഞാൻ നിർമിച്ചു പറഞ്ഞിട്ടുള്ളതാവുന്നു. ഇത് പരമാർത്ഥങ്ങൾ അല്ല.
Saturday, July 31, 2021
സ്വാനുഭവത്തിൽ നിരന്തരം രമിച്ചിരിക്കുന്നതിനാൽ ആ രാമനെ കാണുമ്പോൾ ഋഷികളെല്ലാം രമിക്കുന്നു. രാമനെ കാണുമ്പോൾ ഭരദ്വാജ മഹർഷിക്ക് ആശ്ചര്യമാണ് കാരണം പട്ടാഭിഷേകം മുടങ്ങി വനവാസത്തിന് ഇറങ്ങേണ്ടി വന്ന രാമനെന്ന രാജകുമാരനെ സമാധാനിപ്പിക്കാൻ തയ്യാറായി നിൽക്കുകയായിരുന്നു ഭരദ്വാജർ. എന്നാൽ രാമൻ ആശ്രമത്തിൽ വന്നതും അവിടമാകെ വസന്തം വന്ന പോലെയായിരുന്നു. ആശ്രമത്തിലാകെ ഘനീഭവിച്ച ശാന്തി പിറവി എടുത്തു.
രസായനമയീ ശാന്തിഹി
പരമാനന്ദ ദായിനി
നാനന്ദയതികം നാമ
സാധു സംഗമ ചന്ദ്രിക
ആത്മാവിന്റെ സ്വരൂപമാണ് ആനന്ദം . മോദം പ്രമോദം എല്ലാം വെളിയിൽ നിന്ന് വരുന്നതാണ്. ആനന്ദം സ്വരൂപത്തിൽ നിന്ന് വരുന്നു. അത് എപ്പോഴും ഒരേ പോലിരിക്കുന്നു. പൂർണ്ണമായിരിക്കുന്നു അതിലൊന്നും ചേർക്കുകയോ കുറക്കുകയോ ചെയ്യാൻ സാധിക്കില്ല.
ഭരദ്വാജ മഹർഷിക്ക് ശാന്തിയാകുന്ന രസായനം കുടിച്ച പോലെ തോന്നി രാമനെ ദർശിച്ചപ്പോൾ. അതിനാലാണ് ഭരദ്വാജർ രാമന് ചിത്രകൂടം കാട്ടി കൊടുത്തിട്ട് പിന്നീട് തിരികെ പോയത് വാല്മീകി ആശ്രമത്തിലേയ്ക്കാണ് .വാല്മീകിയോട് ചോദിച്ചു എന്താണ് രാമന്റെ പിന്നിലെ രഹസ്യം. പട്ടാഭിഷേകം മുടങ്ങി രാജ്യം കൈവിട്ട രാജകുമാരൻ .എല്ലാ സുഖ സൗകര്യത്തോടും കഴിഞ്ഞിരുന്ന രാജകുമാരൻ. ജഡാധാരിയായി വനവാസത്തിന് വരേണ്ടി വന്നു എന്നിട്ട് ആ മുഖത്ത് എന്തൊരു നിറവാണ്. അലയില്ലാത്ത കടൽ പോലെ .
സമുദ്രസ്യ ഗാംഭീര്യം ,സ്ഥയ്ര്യം മേരോരിവ സ്ഥിതി ,അന്തശീതളത ച ഇന്ദോഹു
ഉള്ളിൽ കുളിർമ. തിരമാലയില്ലാത്ത കടൽ പോലെ അക്ഷോഭ്യമായ നില. ഇതിന്റെ കാരണം ആരാഞ്ഞപ്പോൾ ആണ് വാല്മീകി വാസിഷ്ഠ രാമായണം ഉദ്ധരിക്കുന്നത്.
ചിത്രകൂടത്തിൽ പ്രവേശിച്ചപ്പോൾ അവിടെ ചിത്രകൂട ഗിരിക്കടുത്ത് വാല്യവതി എന്ന നദി ഒഴുകുന്നു. വനത്തിനുള്ളിലേക്ക് കൂടുതൽ യാത്ര ചെയ്തപ്പോൾ സീത ഒരുപാട് സന്തോഷിച്ചു. സീതയോട് രാമൻ പറഞ്ഞു ഈ വനത്തിലാണ് ബ്രഹ്മ ഋഷികൾ എല്ലാം ഏകാന്തമായിരുന്നു ആത്മ ധ്യാനം ചെയ്യുന്നത്. സീത ചോദിച്ചു അരമനയെല്ലാം വിട്ട് ഈ വനത്തിൽ വരേണ്ടി വന്നതിൽ അങ്ങയ്ക്കു ദു:ഖമില്ലേ.രാമൻ പറഞ്ഞു ഇദം തു അമൃതം പ്രാഹുഹു . സീതേ ഇതു തന്നെയാണ് അമൃതം.
അരമനയിലെ രാജതന്ത്രത്തെ വച്ചു നോക്കുമ്പോൾ വനവാസം അമൃതമാണ്. സമാധിക്ക് ഭംഗമില്ലാതെ ഇരിക്കാം ഇവിടെ. ഏയ് സീതേ സമാധി എന്നാൽ ഏത് നിലയിലാണ് വികല്പമേ ഇല്ലാത്തത് ആ നിലയ്ക്കാണ് സമാധി എന്നു പറയുന്നത്. ഈ വനത്തിൽ ബാഹ്യമായ വികല്പങ്ങൾ നമ്മളെ ബാധിക്കില്ല. ഇഷ്ടമുള്ളതും ഇഷ്ടമില്ലാത്തതും ശത്രു മിത്രം ഒന്നും ഉണ്ടാകില്ല. ആ നിലയിൽ ഇരുന്ന് സമാധി അഭ്യസിച്ചാൽ പതിന്നാല് വർഷം കഴിഞ്ഞ് തിരിച്ച് അയോദ്ധ്യയ്ക്ക് മടങ്ങുമ്പോൾ എല്ലാവരേയും വീണ്ടും കാണേണ്ടി വരുമ്പോൾ
ബ്രഹ്മചിത് ബ്രഹ്മ ഭുവനം
ബ്രഹ്മഭൂത പരമ്പരാഹ
ബ്രഹ്മാഹം ബ്രഹ്മ മത് ശത്രുഹു
ബ്രഹ്മ മത് മിത്ര ബാന്ധവ:
ഭൂതകാലത്ത് ആര് നമുക്ക് ബന്ധുവായിരുന്നുവോ, ഇഷ്ടമുള്ളവർ ,ഇഷ്ടമില്ലാത്തവർ ആര് വന്നു മുന്നിൽ നിന്നാലും നമ്മുടെ ഹൃദയത്തിൽ ചിത് അനുഭവം ഉണ്ടെങ്കിൽ നമുക്കു മനസ്സിലാകും ആ ഞാനെന്ന ഉണർവ്വ് പല പല പേരുകളിൽ അറിയപ്പെട്ട് നമുക്കു മുന്നിൽ നിൽക്കുകയാണെന്ന്.
ഞാൻ ആരെന്ന് ചോദിച്ചാൽ ഉടനെ വരുന്ന ഉത്തരം എന്റെ പേര്, ഈ ജാതി, ഈ വർണ്ണം, ഈ ലിംഗം അങ്ങനെ പോകുന്നു വിവരണം. എപ്പോഴാണോ ഞാൻ എന്ന ഉണർവ്വ് ഇതിൽ നിന്നുമൊക്കെ മോചിതമാകുന്നുവോ അഥവാ ഈ വിശേഷണങ്ങൾ എല്ലാം ഇല്ലാതാകുന്നുവോ.
ബോധോ നിർവ്വാസനോ യസ്യ
ബോധത്തിൽ നിന്ന് വാസനയേ അകന്നാൽ
സജീവൻ മുക്ത ലക്ഷണ:
ആരുടെ ഉണർവ്വിലാണോ ഞാൻ ഇവൻ അവൻ എന്ന വ്യക്തിത്വം ഇല്ലാതിരിക്കുന്നത്. ആരാണോ ഉണർവ്വിൽ ആകാശം പോലെയിരിക്കുന്നത്.നിർലിപ്തനായിരിക്കുന്നുവോ അവന് വനത്തിലിരുന്നാലും അരമനയിലിരുന്നാലും ഒരു പോലെയാണ്.
കടപ്പാട്
Murugan
Thursday, July 29, 2021
രാമായണത്തിലെ പമ്പ
പമ്പ എന്ന വാക്കാൽ വിവക്ഷിക്കാവുന്ന ഒന്നിലധികം കാര്യങ്ങളുണ്ട്. അവയെക്കുറിച്ചറിയാൻ .
കർണാടകത്തിലെ ഹംപിയ്ക്ക് സമീപമുള്ള കൊപ്പൽ ജില്ലയിലെ ഒരു തടാകമാണ് പമ്പ സരോവർ അഥവാ പമ്പാ സരോവരം. തുംഗഭദ്ര നദിയുടെ തെക്ക് സ്ഥിതിചെയ്യുന്ന ഈ തടാകം ഹിന്ദുക്കൾ പവിത്രമായി കണക്കാക്കപ്പെടുന്നു. ഇന്ത്യയിലുള്ള അഞ്ച് വിശുദ്ധ തടാകങ്ങളിൽ ഒന്നാണ് ഈ തടാകം. ഹിന്ദു വേദത്തിലെ അഞ്ച് വിശുദ്ധ തടാകങ്ങൾ പഞ്ചസരോവരം എന്നറിയപ്പെടുന്നു. മാനസസരോവരം, ബിന്ദു സരോവർ, നാരായൺ സരോവർ, പമ്പാ സരോവരം, പുഷ്കർ സരോവരം എന്നിവയാണ് പഞ്ചസരോവരങ്ങൾ
ശ്രീമദ് ഭഗവതപുരാണത്തിൽ ഈ തടാകങ്ങളെക്കുറിച്ച് പ്രതിപാദിക്കുന്നു. ഹിന്ദുഗ്രന്ഥങ്ങളിൽ പമ്പാ സരോവരം ശിവന്റെ പത്നിയായ പാർവ്വതി ശിവനോടുള്ള ഭക്തിയുടെ അടയാളമായി തപസ്സനുഷ്ടിച്ച സ്ഥലം ആയി കരുതപ്പെടുന്നു. ഹിന്ദു ഇതിഹാസമായ രാമായണത്തിലെ രാമന്റെ ഒരു ഭക്ത ശബരി രാമന്റെ വരവിനായി ഈ തടാകത്തിനരികിൽ കാത്തിരുന്നതായും സൂചിപ്പിക്കുന്നു.
കടപ്പാട്.
ദശ പുത്ര സമോ ദ്രുമ ഃ
ദശകൂപ സമോ വാപി ഃ
ദശ വാപി സമോ ഹ്രദ ഃ
ദശ ഹ്രദ സമ ഃ പുത്ര ഃ
ദശ പുത്ര സമോ ദ്രുമ ഃ
പത്തു കിണര്‍ ഒരു കുളത്തിന്‌ സമം.പത്ത് കുളം ഒരു തടാകത്തിന്‌ സമം.പത്ത് തടാകം ഒരു പുത്രന് സമം.പത്തു പുത്രന് ഒരു വൃക്ഷത്തിന്‌ സമം.
ലോക ജൈവ വൈവിദ്ധ്യ ദിനം
അതു കൊണ്ട്
ഒരു മരം
നട്ടൊരു
തണല്‍
നട്ടധമ
മഴുക്കൊതിക്ക്
പ്രായശ്ചിത്തമാകാം...
കിളികുല
പ്രാക്കില്‍ നിന്ന്
കൂടഞ്ഞ് മാറാം
ഹരിത-
ത്തണ്‍ലൊരുക്കി
വസുധയ്ക്ക്
ചിരംജീവിത്വമേകാം
Saturday, July 03, 2021
Friday, July 02, 2021
സൃഷ്ടികര്‍ത്രീ ബ്രഹ്മരൂപാ
ശ്രീ ലളിതാ സഹസ്രനാമം
ശ്ലോകം 63
സുപ്താ പ്രാജ്ഞാത്മികാ തുര്യാ
സര്‍വാവസ്ഥാ വിവര്‍ജ്ജിതാ
സൃഷ്ടികര്‍ത്രീ ബ്രഹ്മരൂപാ
ഗോപ്ത്രീ ഗോവിന്ദരൂപിണീ
260) സുപ്താ = ഗാഢനിദ്ര എന്ന അവസ്ഥയിലും ജീവനായി കുടികൊള്ളുന്ന ദേവീ
261) പ്രാജ്ഞാത്മികാ = നിദ്രാവസ്ഥയില്‍ നമ്മുടെ ശരീരത്തില്‍ കുടികൊള്ളുന്ന പ്രാജ്ഞന്‍ എന്ന ജീവനായിട്ടുള്ള ദേവീ
262) തുര്യാ = തുരീയമായ അവസ്ഥയിലെ ജീവനായ ദേവീ (ജാഗ്രത് സ്വപ്ന സുഷുപ്തി അവസ്ഥയ്ക്ക് അപ്പുറമുള്ള സമാധിയോഗത്താല്‍ അനുഭവപ്പെടുന്ന അവസ്ഥയാണ് തുരീയം)
263) സര്‍വ്വാവസ്ഥാ വിവര്‍ജ്ജിതാ = മേല്‍പ്പറഞ്ഞ എല്ലാ അവസ്ഥകളെയും അതിജീവിച്ച കഴിവുള്ള ദേവീ
264) സൃഷ്ടികര്‍ത്രീ = സൃഷ്ടികര്‍ത്താവായി വിളങ്ങുന്ന ദേവീ
265) ബ്രഹ്മരൂപാ = സൃഷ്ടികര്‍ത്താവായ ബ്രഹ്മാവിന്റെ രൂപത്തിലുള്ള ദേവീ
266) ഗോപ്ത്രീ = ലോകരക്ഷ ചെയ്യുന്ന ദേവീ
267) ഗോവിന്ദരൂപിണീ = ലോകരക്ഷ ചെയ്യുന്ന മഹാവിഷ്ണുവിന്റെ രൂപത്തില്‍ വിളങ്ങുന്ന ദേവീ അവിടുത്തേക്ക് നമസ്ക്കാരം
ശ്രീ ലളിതാ സഹസ്രനാമം
ശ്ലോകം 64
സംഹാരിണീ രുദ്രരൂപാ
തിരോധാനകരീശ്വരീ
സദാശിവാനുഗ്രഹദാ
പഞ്ചകൃത്യപരായണാ
268) സംഹാരിണീ = ജഗത്തിനെ സംഹരിക്കുന്നതിന് കഴിവുള്ള ദേവീ
269) രുദ്രരൂപാ = സംഹാരത്തിന്റെ ദേവനായിട്ടുള്ള രുദ്രന്റെ രൂപത്തില്‍ വിളങ്ങുന്ന ദേവീ
270) തിരോധാനകരി = പ്രപഞ്ചവസ്തുകളെ സൃഷ്ടിക്കുകയും അവയെ ഈ ലോകത്തില്‍ നിന്ന് അപ്രത്യക്ഷമാക്കുകയും ചെയ്യുന്ന ദേവീ
271) ഈശ്വരീ = സൃഷ്ടിസ്ഥിതിസംഹാരങ്ങളുടെ ഈശ്വരിയായ ദേവിക്കു നമസ്ക്കാരം
272) സദാശിവാ = പ്രളയത്തില്‍ തിരോഭവിച്ച പ്രപഞ്ചത്തെ വീണ്ടും സൃഷ്ടിയുടെ ആരംഭത്തിലേക്ക് തിരിച്ചു കൊണ്ടുവരുന്ന സദാശിവരൂപിണിയായ ദേവീ
273) അനുഗ്രഹദാ = അനുഗ്രഹം നല്‍കുന്ന ദേവീ
274) പഞ്ചകൃത്യപരായണാ = സൃഷ്ടി,സ്ഥിതി,സംഹാരം,തിരോധാനം, അനുഗ്രഹം എന്നിങ്ങനെയുള്ള അഞ്ചു കൃത്യങ്ങള്‍ അനുഷ്ടിക്കുന്ന ദേവീ
Tuesday, June 29, 2021
വൈഷ്ണവം >
ഗോപാലതാപിന്യുപനിഷത്ത്
ഗോപാലതാപിന്യുപനിഷത്ത്
ശ്രീമത്പഞ്ചപദാഗാരം സവിശേഷതയോജ്ജ്വലം .
പ്രതിയോഗിവിനിർമുക്തം നിർവിശേഷം ഹരിം ഭജേ ..
ഓം ഭദ്രം കർണേഭിഃ ശൃണുയാമ ദേവാഃ .. ഭദ്രം പശ്യേമാക്ഷഭിര്യജത്രാഃ ..
സ്ഥിരൈരംഗൈസ്തുഷ്ടുവാം ̐സസ്തനൂഭിഃ .. വ്യശേമ ദേവഹിതം യദായുഃ ..
സ്വസ്തി ന ഇന്ദ്രോ വൃദ്ധശ്രവാഃ .. സ്വസ്തി നഃ പൂഷാ വിശ്വവേദാഃ ..
സ്വസ്തി നസ്താർക്ഷ്യോ അരിഷ്ടനേമിഃ .. സ്വസ്തി നോ ബൃഹസ്പതിർദധാതു ..
ഓം ശാന്തിഃ ശാന്തിഃ ശാന്തിഃ ..
ഗോപാലതാപനം കൃഷ്ണം യാജ്ഞവൽക്യം വരാഹകം .
ശാട്യായനീ ഹയഗ്രീവം ദത്താത്രേയം ച ഗാരുഡം ..
ഹരിഃ ഓം സച്ചിദാനന്ദരൂപയ കൃഷ്ണായാക്ലിഷ്ടകർമണേ .
നമോ വേദാന്തവേദ്യായ ഗുരവേ ബുദ്ധിസാക്ഷിണേ ..
മുനയോ ഹ വൈ ബ്രാഹ്മണമൂചുഃ . കഃ പരമോ ദേവഃ കുതോ മൃത്യുർബിഭേതി .
കസ്യ വിജ്ഞാനേനാഖിലം വിജ്ഞാതം ഭവതി . കേനേദം വിശ്വം സംസരതീതി .
തദുഹോവാച ബ്രാഹ്മണഃ . കൃഷ്ണോ വൈ പരമം ദൈവതം .
ഗോവിന്ദാന്മൃത്യുർബിഭേതി . ഗോപീജനവല്ലഭജ്ഞാനേനൈതദ്വിജ്ഞാതം ഭവതി .
സ്വാഹേദം വിശ്വം സംസരതീതി . തദുഹോചുഃ . കഃ കൃഷ്ണഃ . ഗോവിന്ദശ്ച
കോഽസാവിതി . ഗോപീജനവല്ലഭശ്ച കഃ . കാ സ്വാഹേതി . താനുവാച ബ്രാഹ്മണഃ .
പാപകർഷണോ ഗോഭൂമിവേദവേദിതോ ഗോപീജനവിദ്യാകലാപപ്രേരകഃ .
തന്മായാ ചേതി സകലം പരം ബ്രഹ്മൈവ തത് . യോ ധ്യായതി രസതി ഭജതി
സോഽമൃതോ ഭവതീതി . തേ ഹോചുഃ . കിം തദ്രൂപം കിം രസനം കിമാഹോ
തദ്ഭജനം തത്സർവം വിവിദിഷതാമാഖ്യാഹീതി . തദുഹോവാച ഹൈരണ്യോ
ഗോപവേഷമഭ്രാമം കൽപദ്രുമാശ്രിതം . തദിഹ ശ്ലോകാ ഭവന്തി ..
സത്പുണ്ഡരീകനയനം മേഘാഭം വൈദ്യുതാംബരം .
ദ്വിഭുജം ജ്ഞാനമുദ്രാഢ്യം വനമാലിനമീശ്വരം .. 1..
ഗോപഗോപീഗവാവീതം സുരദ്രുമതലാശ്രിതം .
ദിവ്യാലങ്കരണോപേതം രത്നപങ്കജമധ്യഗം .. 2..
കാലിന്ദീജലകല്ലോലസംഗിമാരുതസേവിതം .
ചിന്തയഞ്ചേതസാ കൃഷ്ണം മുക്തോ ഭവതി സംസൃതേഃ .. 3.. ഇതി..
തസ്യ പുനാ രസനമിതിജലഭൂമിം തു സമ്പാതാഃ . കാമാദി കൃഷ്ണായേത്യേകം
പദം . ഗോവിന്ദായേതി ദ്വിതീയം . ഗോപീജനേതി തൃതീയം . വല്ലഭേതി തുരീയം .
സ്വാഹേതി പഞ്ചമമിതി പഞ്ചപദം ജപൻപഞ്ചാംഗം ദ്യാവാഭൂമീ
സൂര്യാചന്ദ്രമസൗ തദ്രൂപതയാ ബ്രഹ്മ സമ്പദ്യത ഇതി . തദേഷ ശ്ലോകഃ
ക്ലീമിത്യേതദാദാവാദായ കൃഷ്ണായ ഗോവിന്ദായ ഗോപീജനവല്ലഭായേതി
ബൃഹന്മാനവ്യാസകൃദുച്ചരേദ്യോഽസൗ ഗതിസ്തസ്യാസ്തി മങ്ക്ഷു നാന്യാ
ഗതിഃ സ്യാദിതി . ഭക്തിരസ്യ ഭജനം . ഏതദിഹാമുത്രോപാധിനൈരാശ്യേ-
നാമുഷ്മിന്മനഃകൽപനം . ഏതദേവ ച നൈഷ്കർമ്യം .
കൃഷ്ണം തം വിപ്രാ ബഹുധാ യജന്തി
ഗോവിന്ദം സന്തം ബഹുധാ ആരാധയന്തി .
ഗോപീജനവല്ലഭോ ഭുവനാനി ദധ്രേ
സ്വാഹാശ്രിതോ ജഗദേതത്സുരേതാഃ .. 1..
വായുര്യഥൈകോ ഭുവനം പ്രവിഷ്ടോ
ജന്യേജന്യേ പഞ്ചരൂപോ ബഭൂവ .
കൃഷ്ണസ്തദേകോഽപി ജഗദ്ധിതാർഥം
ശബ്ദേനാസൗ പഞ്ചപദോ വിഭാതി .. 2.. ഇതി..
തേ ഹോചുരുപാസനമേതസ്യ പരമാത്മനോ ഗോവിന്ദസ്യാഖിലാധാരിണോ
ബ്രൂഹീതി . താനുവാച യത്തസ്യ പീഠം ഹൈരണ്യാഷ്ടപലാശമംബുജം
തദന്തരാധികാനലാസ്ത്രയുഗം തദന്തരാലാദ്യർണാഖിലബീജം കൃഷ്ണായ
നമ ഇതി ബീജാഢ്യം സബ്രഹ്മാ ബ്രാഹ്മണമാദായാനംഗഗായത്രീം
യഥാവദാലിഖ്യ ഭൂമണ്ഡലം ശൂലവേഷ്ടിതം കൃത്വാംഗവാസുദേവാദി-
രുക്മിണ്യാദിസ്വശക്തിം നന്ദാദിവസുദേവാദിപാർഥാദിനിധ്യാദിവീതം
യജേത്സന്ധ്യാസു പ്രതിപത്തിഭിരുപചാരൈഃ . തേനാസ്യാഖിലം ഭവത്യഖിലം
ഭവതീതി .. 2.. തദിഹ ശ്ലോകാ ഭവന്തി .
ഏകോ വശീ സർവഗഃ കൃഷ്ണ ഈഡ്യ
ഏകോഽപി സൻബഹുധാ യോ വിഭാതി .
തം പീഠം യേഽനുഭജന്തി ധീരാ-
സ്തേഷാം സിദ്ധിഃ ശാശ്വതീ നേതരേഷാം .. 3..
നിത്യോ നിത്യാനാം ചേതനശ്ചേതനാനാ-
മേകോ ബഹൂനാം യോ വിദധാതി കാമാൻ .
തം പീഠഗം യേഽനുഭജന്തി ധീരാ-
സ്തേഷാം സുഖം ശാശ്വതം നേതരേഷാം .. 4..
ഏതദ്വിഷ്ണോഃ പരമം പദം യേ
നിത്യോദ്യുക്താസ്തം യജന്തി ന കാമാത് .
തേഷാമസൗ ഗോപരൂപഃപ്രയത്നാ-
ത്പ്രകാശയേദാത്മപദം തദേവ .. 5..
യോ ബ്രഹ്മാണം വിദധാതി പൂർവം
യോ വിദ്യാം തസ്മൈ ഗോപയതി സ്മ കൃഷ്ണഃ .
തം ഹ ദേവമാത്മബുദ്ധിപ്രകാശം
മുമുക്ഷുഃ ശരണം വ്രജേത് .. 6..
ഓങ്കാരേണാന്തരിതം യേ ജപന്തി
ഗോവിന്ദസ്യ പഞ്ചപദം മനും .
തേഷാമസൗ ദർശയേദാത്മരൂപം
തസ്മാന്മുമുക്ഷുരഭ്യസേന്നിത്യശാന്തിഃ .. 7..
ഏതസ്മാ ഏവ പഞ്ചപദാദഭൂവ-
ൻഗോവിന്ദസ്യ മനവോ മാനവാനാം .
ദശാർണാദ്യാസ്തേഽപി സങ്ക്രന്ദനാദ്യൈ-
രഭ്യസ്യന്തേ ഭൂതികാമൈര്യഥാവത് .. 8..
പപ്രച്ഛുസ്തദുഹോവാച ബ്രഹ്മസദനം ചരതോ മേ ധ്യാതഃ
സ്തുതഃ പരമേശ്വരഃ പരാർധാന്തേ സോഽബുധ്യത . കോപദേഷ്ടാ
മേ പുരുഷഃ പുരസ്താദാവിർബഭൂവ . തതഃ പ്രണതോ മായാനുകൂലേന
ഹൃദാ മഹ്യമഷ്ടാദശാർണസ്വരൂപം സൃഷ്ടയേ ദത്ത്വാന്തർഹിതഃ .
പുനസ്തേ സിസൃക്ഷതോ മേ പ്രാദുരഭൂവൻ .
തേഷ്വക്ഷരേഷു വിഭജ്യ ഭവിഷ്യജ്ജഗദ്രൂപം പ്രാകാശയം .
തദിഹ കാദാകാലാത്പൃഥിവീതോഽഗ്നിർബിന്ദോരിന്ദുസ്തത്സമ്പാതാത്തദർക ഇതി .
ക്ലീങ്കാരാദജസ്രം കൃഷ്ണാദാകാശം ഖാദ്വായുരുത്തരാത്സുരഭിവിദ്യാഃ
പ്രാദുരകാർഷമകാർഷമിതി . തദുത്തരാത്സ്ത്രീപുംസാദിഭേദം
സകലമിദം സകലമിദമിതി .. 3..
ഏതസ്യൈവ യജനേന ചന്ദ്രധ്വജോ ഗതമോഹമാത്മാനം വേദയതി .
ഓങ്കാരാലികം മനുമാവർതയേത് . സംഗരഹിതോഭ്യാനയത് . തദ്വിഷ്ണോഃ
പരമം പദം സദാ പശ്യന്തി സൂരയഃ . ദിവീവ ചക്ഷുരാതതം .
തസ്മാദേനം നിത്യമാവർതവേന്നിത്യമാവർതയേദിതി . ..4..
തദാഹുരേകേ യസ്യ പ്രഥമപദാദ്ഭൂമിർദ്വിതീയപദാജ്ജലം
തൃതീയപദാത്തേജശ്ചതുർഥപദാദ്വായുശ്ചരമപദാദ്വ്യോമേതി .
വൈഷ്ണവം പഞ്ചവ്യാഹൃതിമഥം മന്ത്രം കൃഷ്ണാവഭാസകം
കൈവല്യസ്യ സൃത്യൈ സതതമാവർതയേത്സതതമാവർതയേദിതി .. 5..
തദത്ര ഗാഥാഃ
യസ്യ ചാദ്യപദാദ്ഭൂമിർദ്വിതീയാത്സലിലോദ്ഭവഃ .
തൃതീയാത്തേജ ഉദ്ഭൂതം ചതുർഥാദ്ഗന്ധവാഹനഃ .. 1..
പഞ്ചമാദംബരോത്പത്തിസ്തമേവൈകം സമഭ്യസേത് .
ചന്ദ്രധ്വജോഽഗമദ്വിഷ്ണോഃ പരമം പദമവ്യയം .. 2..
തതോ വിശുദ്ധം വിമലം വിശോക-
മശേഷലോഭാദിനിരസ്തസംഗം .
യത്തത്പദം പഞ്ചപദം തദേവ
സ വാസുദേവോ ന യതോഽന്യദസ്തി .. 3..
തമേകം ഗോവിന്ദം സച്ചിദാനന്ദവിഗ്രഹം പഞ്ചപദം
വൃന്ദാവനസുരഭൂരുഹതലാസീനം സതതം മരുദ്ഗണോഽഹം
പരമയാ സ്തുത്യാ സ്തോഷ്യാമി ..
ഓം നമോ വിശ്വസ്വരൂപായ വിശ്വസ്ഥിത്യന്തഹേതവേ .
വിശ്വേശ്വരായ വിശ്വായ ഗോവിന്ദായ നമോനമഃ .. 1..
നമോ വിജ്ഞാനരൂപായ പരമാനന്ദരൂപിണേ .
കൃഷ്ണായ ഗോപീനാഥായ ഗോവിന്ദായ നമോനമഃ .. 2..
നമഃ കമലനേത്രായ നമഃ കമലമാലിനേ .
നമഃ കമലനാഭായ കമലാപതയേ നമഃ .. 3..
ബർഹാപീഡാഭിരാമായ രാമായാകുണ്ഠമേധസേ .
രമാമാനസഹംസായ ഗോവിന്ദായ നമോനമഃ .. 4..
കംസവംശവിനാശായ കേശിചാണൂരഘാതിനേ .
വൃഷഭധ്വജവന്ദ്യായ പാർഥസാരഥയേ നമഃ .. 5..
വേണുനാദവിനോദായ ഗോപാലായാഹിമർദിനേ .
കാലിന്ദീകൂലലോലായ ലോലകുണ്ഡലധാരിണേ .. 6..
പല്ലവീവദനാംഭോജമാലിനേ നൃത്തശാലിനേ .
നമഃ പ്രണതപാലായ ശ്രീകൃഷ്ണായ നമോനമഃ .. 7..
നമഃ പാപപ്രണാശായ ഗോവർധനധരായ ച .
പൂതനാജീവിതാന്തായ തൃണാവർതാസുഹാരിണേ .. 8..
നിഷ്കലായ വിമോഹായ ശുദ്ധായാശുദ്ധവൈരിണേ .
അദ്വിതീയായ മഹതേ ശ്രീകൃഷ്ണായ നമോനനമഃ .. 9..
പ്രസീദ പരമാനന്ദ പ്രസീദ പരമേശ്വര .
ആധിവ്യാധിഭുജംഗേന ദഷ്ടം മാമുദ്ധര പ്രഭോ .. 10..
ശ്രീകൃഷ്ണ രുക്മിണീകാന്ത ഗോപീജനമനോഹര .
സംസാരസാഗരേ മഗ്നം മാമുദ്ധര ജഗദ്ഗുരോ .. 11..
കേശവ ക്ലേശഹരണ നാരായണ ജനാർദന .
ഗോവിന്ദ പരമാനന്ദ മാം സമുദ്ധര മാധവ .. 12..
അഥൈവം സ്തുതിഭിരാരാധയാമി . തഥാ യൂയം പഞ്ചപദം ജപന്തഃ
ശ്രീകൃഷ്ണം ധ്യായന്തഃ സംസൃതിം തരിഷ്യഥേതി ഹോവാച
ഹൈരണ്യഗർഭഃ . അമും പഞ്ചപദം മനുമാർതയേയേദ്യഃ സ
യാത്യനായാസതഃ കേവലം തത്പദം തത് . അനേജദേകം മനസോ ജവീയോ
നൈനദ്ദേവാ ആപ്നുവൻപൂർവമർഷദിതി . തസ്മാത്കൃഷ്ണ ഏവ പരമം
ദേവസ്തം ധ്യായേത് . തം രസയേത് . തം യജേത് . തം ഭജേത് .
ഓം തത്സദിത്യുപനിഷത് ..
ഓം ഭദ്രം കർണേഭിഃ ശൃണുയാമ ദേവാഃ .. ഭദ്രം പശ്യേമാക്ഷഭിര്യജത്രാഃ ..
സ്ഥിരൈരംഗൈസ്തുഷ്ടുവാം ̐സസ്തനൂഭിഃ .. വ്യശേമ ദേവഹിതം യദായുഃ ..
സ്വസ്തി ന ഇന്ദ്രോ വൃദ്ധശ്രവാഃ .. സ്വസ്തി നഃ പൂഷാ വിശ്വവേദാഃ ..
സ്വസ്തി നസ്താർക്ഷ്യോ അരിഷ്ടനേമിഃ .. സ്വസ്തി നോ ബൃഹസ്പതിർദധാതു ..
ഓം ശാന്തിഃ ശാന്തിഃ ശാന്തിഃ ..
ഇതി ഗോപാലപൂർവതാപിന്യുപനിഷത്സമാപ്താ ..
ഓം ഏകദാ ഹി വ്രജസ്ത്രിയഃ സകാമാഃ ശർവരീമുഷിത്വാ
സർവേശ്വരം ഗോപാലം കൃഷ്ണമൂചിരേ . ഉവാച താഃ
കൃഷ്ണ അമുകസ്മൈ ബ്രാഹ്മണായ ഭൈക്ഷ്യം ദാതവ്യമിതി
ദുർവാസസ ഇതി . കഥം യാസ്യാമോ ജലം തീർത്വാ യമുനായാഃ .
യതഃ ശ്രേയോ ഭവതി കൃഷ്ണേതി ബ്രഹ്മചാരീത്യുക്ത്വാ മാർഗം
വോ ദാസ്യതി . യം മാം സ്മൃത്വാഽഗാധാ ഗാധാ ഭവതി .
യം മാം സ്മൃത്വാഽപൂതഃ പൂതോ ഭവതി . യം മാം സ്മൃത്വാഽവ്രതീ
വ്രതീ ഭവതി . യം മാം സ്മൃത്വാ സകാമോ നിഷ്കാമോ ഭവതി .
യം മാം സ്മൃത്വാഽശ്രോത്രിയഃ ശ്രോത്രിയോ ഭവതി . യം മാം
സ്മൃത്വാഽഗാധതഃ സ്പർശരഹിതാപി സർവാ സരിദ്ഗാധാ ഭവതി .
ശ്രുത്വാ തദ്വാക്യം ഹി വൈ രൗദ്രം സ്മൃത്വാ തദ്വാക്യേന തീർത്വാ
തത്സൗര്യാം ഹി വൈ ഗത്വാശ്രമം പുണ്യതമം ഹി വൈ നത്വാ മുനിം
ശ്രേഷ്ഠതമം ഹി വൈ രൗദ്രം ചേതി . ദത്ത്വാസ്മൈ ബ്രാഹ്മണായ
ക്ഷീരമയം ഘൃതമയമിഷ്ടതമം ഹി വൈ മൃഷ്ടതമം
ഹി തുഷ്ടഃ സ്നാത്വാ ഭുക്ത്വാ ഹിത്വശിഷം പ്രയുജ്യാന്നം ജ്ഞാത്വാദാത് .
കഥം യാസ്യാമോ തീർത്വാ സൗര്യാം . സ ഹോവാച മുനിർദുർവാസനം
മാം സ്മൃത്വാ വോ ദാസ്യതീതി മാർഗം . താസാം മധ്യേ ഹി ശ്രേഷ്ഠാ
ഗാന്ധർവീ ഹ്യുവാച തം തം ഹി വൈ താമിഃ . ഏവം കഥം കൃഷ്ണോ
ബ്രഹ്മചാരീ . കഥം ദുർവാസനോ മുനിഃ . താം ഹി മുഖ്യാം വിധായ
പൂർവമനുകൃത്വാ തൂഷ്ണീമാസുഃ . ശബ്ദവാനാകാശഃ ശബ്ദാകാശാഭ്യാം
ഭിന്നഃ . തസ്മിന്നാകാശസ്തിഷ്ഠതി . ആകാശേ തിഷ്ഠതി
സ ഹ്യാകാശസ്തം ന വേദ . സ ഹ്യാത്മാ .
അഹം കഥം ഭോക്താ ഭവാമി . രൂപവദിദം തേജോ രൂപാഗ്നിഭ്യാം
ഭിന്നം . തസ്മിന്നഗ്നിസ്തിഷ്ഠതി . അഗ്നൗ തിഷ്ഠതി അഗ്നിസ്തം
ന വേദ . സ ഹ്യാത്മാ . അഹം കഥം ഭോക്താ ഭവാമി . രസവത്യ
ആപോ രസാദ്ഭ്യാം ഭിന്നാഃ . താസ്വാപസ്തിഷ്ഠന്തി . അപ്സു
ഭൂമിർഗന്ധഭൂമിഭ്യാം ഭിന്നാ . തസ്യാം ഭൂമിസ്തിഷ്ഠതി .
ഭൂമൗ തിഷ്ഠതി . ഭൂമിസ്തം ന വേദ . സ ഹ്യാത്മാ . അഹം കഥം
ഭോക്താ ഭവാമി . ഇദം ഹി മനസൈവേദം മനുതേ . താനിദം ഹി ഗൃഹ്ണാതി .
യത്ര സർവമാത്മൈവാഭൂത്തത്ര കുത്ര വാ മനുതേ . കഥം വാ ഗച്ഛതീതി .
സ ഹ്യാത്മാ . അഹം കഥം ഭോക്താ ഭവാമി . അയം ഹി കൃഷ്ണോ യോ ഹി
പ്രേഷ്ഠഃ ശരീരദ്വയകാരണം ഭവതി . ദ്വാ സുപർണാ ഭവതോ
ബ്രഹ്മണോഽഹം സംഭൂതസ്തഥേതരോ ഭോക്താ ഭവതി . അന്യോ ഹി സാക്ഷീ
ഭവതീതി . വൃക്ഷധർമേ തൗ തിഷ്ഠതഃ . അതോഓ ഭോക്തഭോക്താരൗ . പൂർവോ
ഹി ഭോക്താ ഭവതി . തഥേതരോഽഭോക്താ കൃഷ്ണോ ഭവതീതി . യത്ര വിദ്യാവിദ്യേ
ന വിദാമ . വിദ്യാവിദ്യാഭ്യാം ഭിന്നോ വിദ്യാമയോ ഹി യഃ കഥം വിഷയീ
ഭവതീതി . യോ ഹ വൈ കാമേന കാമാൻകാമയതേ സ കാമീ ഭവതി . യോ ഹ വൈ
ത്വകാമേന കാമാൻകാമയതേ സോഽകാമീ ഭവതി . ജന്മജരാഭ്യാം
ഭിന്നഃ സ്ഥാണുരയമച്ഛേദ്യോഽയം യോഽസൗ സൂര്യേ തിഷ്ഠതി യോഽസൗ
ഗോഷു തിഷ്ഠതി . യോഽസൗ ഗോപാൻപാലയതി . യോഽസൗ സർവേഷു ദേവേഷു
തിഷ്ഠതി . യോഽസൗ സർവൈർദേവൈർഗീയതേ . യോഽസൗ സർവേഷു ഭൂതേഷ്വാവിശ്യ
ഭൂതാനി വിദധാതി സ വോ ഹി സ്വാമീ ഭവതി . സാ ഹോവാച ഗാന്ധർവീ .
കഥം വാസ്മാസു ജാതോ ഗോപാലഃ കഥം വാ ജ്ഞാതോഽസൗ ത്വയാ മുനേ കൃഷ്ണഃ .
കോ വാസ്യ മന്ത്രഃ കിം സ്ഥാനം . കഥം വാ ദേവക്യാ ജാതഃ . കോ വാസ്യ
ജായാഗ്രാമോ ഭവതി . കീദൃശീ പൂജാസ്യ ഗോപാലസ്യ ഭവതി . സാക്ഷാത്പ്രകൃതി-
പരോഽയമാത്മാ ഗോപാലഃ കഥം ത്വവതീർണോ ഭൂമ്യാം ഹി വൈ
സാ ഗാന്ധർവീ മുനിമുവാച . സ ഹോവാച താം ഹി വൈ പൂർവം നാരായണോ
യസ്മിംല്ലോകാ ഓതാശ്ച പ്രോതാശ്ച തസ്യ ഹൃത്പദ്മാജാതോഽബ്ജയോനിസ്തപസ്തപസ്തപ്ത്വാ
തസ്മൈ ഹ വരം ദദൗ . സ കാമപ്രശ്നമേവ വവ്രേ . തം ഹാസ്മൈ ദദൗ .
സ ഹോവാചാബ്ജയോനിഃ യോ വാവതാരാണാം മധ്യേ ശ്രേഷ്ഠോഽവതാരഃ
കോ ഭവതി . യേന ലോകാസ്തുഷ്ടാ ഭവന്തി . യം സ്മൃത്വാ മുക്താ
അസ്മാത്സംസാരാദ്ഭവന്തി . കഥം വാസ്യാവതാരസ്യ ബ്രഹ്മതാ ഭവതി .
സ ഹോവാച തം ഹി വൈ നാരായണോ ദേവഃ . സകാമ്യാ മേരോഃ ശൃംഗേ
യഥാ സപ്തപുര്യോ ഭവന്തി തഥാ നിഷ്കാമ്യാഃ സകാമ്യാ
ഭൂഗോപാലചക്രേ സപ്തപുര്യോ ഭവന്തി . താസാം മധ്യേ സാക്ഷാദ്ബ്രഹ്മ
ഗോപാലപുരീ ഭവതി . സകാമ്യാ നിഷ്കാമ്യാ ദേവാനാം സർവേഷാം
ഭൂതാനാം ഭവതി . അഥാസ്യ ഭജനം ഭവതി . യഥാ ഹി വൈ സരസി
പദ്മം തിഷ്ഠതി തഥാ ഭൂമ്യാം തിഷ്ഠതി . ചക്രേണ രക്ഷിതാ
മഥുരാ . തസ്മാദ്ഗോപാലപുരീ ഭവതി ബൃഹദ്ബൃഹദ്വനം മധോർമധുവനം
താലസ്താലവനം കാമ്യം കാമ്യവനം ബഹുലാ ബഹുലവനം കുമുദഃ
കുമുദവനം ഖദിരഃ ഖദിരവനം ഭദ്രോ ഭദ്രവനം ഭാണ്ഡീര ഇതി
ഭാണ്ഡീരവനം ശ്രീവനം ലോഹവനം വൃന്ദാവനമേതൈരാവൃതാ പുരീ
ഭവതി . തത്ര തേഷ്വേവ ഗഗനേശ്വേവം ദേവാ മനുഷ്യാ ഗന്ധർവാ നാഗാഃ
കിംനരാ ഗായന്തി നൃത്യന്തീതി . തത്ര ദ്വാദശാദിത്യാ ഏകാദശ രുദ്രാ
അഷ്ടൗ വസവഃ സപ്ത മുനയോ ബ്രഹ്മാ നാരദശ്ച പഞ്ച വിനായകാ
വീരേശ്വരോ രുദ്രേശ്വരോഽംബികേശ്വരോ ഗണേശ്വരോ നീലകണ്ഠേശ്വരോ വിശ്വേശ്വരോ
ഗോപാലേശ്വരോ ഭദ്രേശ്വര ഇത്യഷ്ടാവന്യാനി ലിംഗാനി ചതുർവിംശതിർഭവന്തി .
ദ്വേ വനേ സ്തഃ കൃഷ്ണവനം ഭദ്രവനം . തയോരന്തർദ്വാദശ വനാനി
പുണ്യാനി പുണ്യതമാനി . തേശ്വേവ ദേവാസ്തിഷ്ഠന്തി . സിദ്ധാഃ സിദ്ധിം പ്രാപ്താഃ .
തത്ര ഹി രാമസ്യ രാമമൂർതിഃ പ്രദ്യുമ്നസ്യ പ്രദ്യുമ്നമൂർതിരനിരുദ്ധസ്യ-
അനിരുദ്ധമൂർതിഃ കൃഷ്ണസ്യ കൃഷ്ണമൂർതിഃ . വനേശ്വേവം മഥുരാസ്വേവം
ദ്വാദശ മൂർതയോ ഭവന്തി . ഏകാം ഹി രുദ്രാ യജന്തി . ദ്വിതീയാം ഹി ബ്രഹ്മാ യജതി .
തൃതീയാം ബ്രഹ്മജാ യജന്തി . ചതുർഥീം മരുതോ യജന്തി . പഞ്ചമീം വിനായകാ
യജന്തി . ഷഷ്ഠീം ച വസവോ യജന്തി . സപ്തമീമൃഷയോ യജന്തി .
നവമീമപ്സരസോ യജന്തി . ദശമീ വൈ ഹ്യന്തർധാനേ തിഷ്ഠതി . ഏകാദശീതി-
സ്വപദാനുഗാ . ദ്വാദശീതി ഭൂമ്യാം തിഷ്ഠതി . താം ഹി യേ യജന്തി തേ
മൃത്യും തരന്തി . മുക്തിം ലഭന്തേ . ഗർഭജന്മജരാമരണതാപത്രയാത്മകദുഃഖം
തരന്തി . തദപ്യേതേ ശ്ലോകാ ഭവന്തി .
സമ്പ്രാപ്യ മഥുരാ രമ്യാം സദാ ബ്രഹ്മാദിവന്ദിതാം .
ശംഖചക്രഗദാശാർമ്ഗരക്ഷിതാം മുസലാദിഭിഃ .. 1..
യത്രാസൗ സംസ്ഥിതഃ കൃഷ്ണഃ സ്ത്രീഭിഃ ശക്ത്യാ സമാഹിതഃ .
രമാനിരുദ്ധപ്രദ്യുമ്നൈ രുക്മിണ്യാ സഹിതോ വിഭുഃ .. 2..
ചതുഃശബ്ദോ ഭവേദേകോ ഹ്യോങ്കാരശ്ച ഉദാഹൃതഃ . തസ്മാദേവ
പരോ രജസേതി സോഽഹമിത്യവധാര്യാത്മാനം ഗോപാലോഽഹമിതി ഭാവയേത് .
സ മോക്ഷമശ്നുതേ . സ ബ്രഹ്മത്വമധിഗച്ഛതി . സ ബ്രഹ്മവിദ്ഭവതി .
സ ഗോപാഞ്ജീവാനാത്മത്വേന സൃഷ്ടിപര്യന്തമാലാതി . സ ഗോപാലോ
ഹ്യോം ഭവതി . തത്സത്സോഽഹം . പരം ബ്രഹ്മ കൃഷ്ണാത്മകോ
നിത്യാനന്ദൈക്യസ്വരൂപഃ സോഽഹം . തത്സദ്ഗോപാലോഽഹമേവ . പരം
സത്യമബാധിതം സോഽഹമിത്യത്മാനമാദായ മനസൈക്യം കുര്യാത് .
ആത്മാനം ഗോപാലോഽഹമിതി ഭാവയേത് . സ ഏവാവ്യക്തോഽനന്തോ നിത്യോ ഗോപാലഃ .
മഥുരായാം സ്ഥിതിർബ്രഹ്മൻസർവദാ മേ ഭവിഷ്യതി .
ശംഖചക്രഗദാപദ്മവനമാലാധരസ്യ വൈ .. 1..
വിശ്വരൂപം പരഞ്ജ്യോതിഃ സ്വരൂപം രൂപവർജിതം .
മഥുരാമണ്ഡലേ യസ്തു ജംബൂദ്വീപേ സ്ഥിതോഽപി വാ .. 2..
യോഽർചയേത്പ്രതിമാം മാം ച സ മേ പ്രിയതരോ ഭുവി .
തസ്യാമധിഷ്ഠിതഃ കൃഷ്ണരൂപീ പൂജ്യസ്ത്വയാ സദാ .. 3..
ചതുർധാ ചാസ്യാവതാരഭേദത്വേന യജന്തി മാം .
യുഗാനുവർതിനോ ലോകാ യജന്തീഹ സുമേധസഃ .. 4..
ഗോപാലം സാനുജം കൃഷ്ണം രുക്മിണ്യാ സഹ തത്പരം .
ഗോപാലോഽഹമജോ നിത്യഃ പ്രദ്യുമ്നോഽഹം സനാതനഃ .. 5..
രാമോഽഹമനിരുദ്ധോഽഹമാത്മാനം ചാർചയേദ്ബുധഃ .
മയോക്തേന സ ധർമേണ നിഷ്കാമേന വിഭാഗശഃ .. 6..
തൈരഹം പൂജനീയോ ഹി ഭദ്രകൃഷ്ണനിവാസിഭിഃ .
തദ്ധർമഗതിഹീനാ യേ തസ്യാം മയി പരായണാഃ .. 7..
കലിനാ ഗ്രസിതാ യേ വൈ തേഷാം തസ്യാമവസ്ഥിതിഃ .
യഥാ ത്വം സഹ പുത്രൈസ്തു യഥാ രുദ്രോ ഗണൈഃ സഹ .. 8..
യഥാ ശ്രിയാഭിയുക്തോഽഹം തഥാ ഭക്തോ മമ പ്രിയഃ .
സ ഹോവാചാബ്ജയോനിശ്ചതുർഭിർദേവൈഃ കഥമേകോ ദേവഃ സ്യാത് .
ഏകമക്ഷരം യദ്വിശ്രുതമനേകാക്ഷരം കഥം സംഭൂതം .
സ ഹോവാച ഹി തം പൂർവമേകമേവാദ്വിതീയം ബ്രഹ്മാസീത് .
തസ്മാദവ്യക്തമേകാക്ഷരം . തസ്മദക്ഷരാന്മഹത് .
മഹതോഽഹങ്കാരഃ . തസ്മാദഹങ്കാരാത്പഞ്ച തന്മാത്രാണി .
തേഭ്യോ ഭൂതാനി . തൈരാവൃതമക്ഷരം .
അക്ഷരോഽഹമോങ്കാരോഽയമജരോഽമരോഽഭയോഽമൃതോ ബ്രഹ്മാഭയം ഹി വൈ .
സ മുക്തോഽഹമസ്മി . അക്ഷരോഽഹമസ്മി .
സത്താമാത്രം ചിത്സ്വരൂപം പ്രകാശം വ്യാപകം തഥാ .. 9..
ഏകമേവാദ്വയം ബ്രഹ്മ മായയാ ച ചതുഷ്ടയം .
രോഹിണീതനയോ വിശ്വ അകാരാക്ഷരസംഭവഃ .. 10..
തൈജസാത്മകഃ പ്രദ്യുമ്ന ഉകാരാക്ഷരസംഭവഃ .
പ്രാജ്ഞാത്മകോഽനിരുദ്ധോഽസൗ മകാരാക്ഷരസംഭവഃ .. 11..
അർധമാത്രാത്മകഃ കൃഷ്ണോ യസ്മിന്വിശ്വം പ്രതിഷ്ഠിതം .
കൃഷ്ണാത്മികാ ജഗത്കർത്രീ മൂലപ്രകൃതീ രുക്മിണീ .. 12..
വ്രജസ്ത്രീജനസംഭൂതഃ ശ്രുതിഭ്യോ ജ്ഞാനസംഗതഃ .
പ്രണവത്വേന പ്രകൃതിത്വം വദന്തി ബ്രഹ്മവാദിനഃ .. 13..
തസ്മാദോങ്കാരസംഭൂതോ ഗോപാലോ വിശ്വസംസ്ഥിതഃ .
ക്ലീമോങ്കാരസ്യൈകതത്വം വദന്തി ബ്രഹ്മവാദിനഃ .. 14..
മഥുരായാം വിശേഷേണ മാം ധ്യായന്മോക്ഷമശ്നുതേ .
അഷ്ടപത്രം വികസിതം ഹൃത്പദ്മം തത്ര സംസ്ഥിതം .. 15..
ദിവ്യധ്വജാതപത്രൈസ്തു ചിഹ്നിതം ചരണദ്വയം .
ശ്രീവത്സലാഞ്ഛനം ഹൃത്സ്ഥം കൗസ്തുഭം പ്രഭയാ യുതം .. 16..
ചതുർഭുജം ശംഖചക്രശാർമ്ഗപദ്മഗദാന്വിതം .
സുകേയൂരാന്വിതം ബാഹും കണ്ഠമാലസുശോഭിതം .. 17..
ദ്യുമത്കിരീടമഭയം സ്ഫുരന്മകരകുണ്ഡലം .
ഹിരണ്മയം സൗമ്യതനും സ്വഭക്തായാഭയപ്രദം .. 18..
ധ്യായേന്മനസി മാം നിത്യം വേണുശൃംഗധരം തു വാ .
മഥ്യതേ തു ജഗത്സർവം ബ്രഹ്മജ്ഞാനേന യേന വാ .. 19..
മത്സാരഭൂതം യദ്യത്സ്യാന്മഥുരാ സാ നിഗദ്യതേ .
അഷ്ടദിക്പാലകൈർഭൂമിപദ്മം വികസിതം ജഗത് .. 20..
സംസാരാർണവസഞ്ജാതം സേവിതം മമ മാനസേ .
ചന്ദ്രസൂര്യത്വിഷോ ദിവ്യാ ധ്വജാ മേരുർഹിരണ്മയഃ .. 21..
ആതപത്രം ബ്രഹ്മലോകമഥോർധ്വം ചരണം സ്മൃതം .
ശ്രീവത്സസ്യ സ്വരൂപം തു വർതതേ ലാഞ്ഛനൈഃ സഹ .. 22..
ശ്രീവത്സലക്ഷണം തസ്മാത്കഥ്യതേ ബ്രഹ്മവാദിഭിഃ .
യേന സൂര്യാഗ്നിവാക്ചന്ദ്രതേജസാ സ്വസ്വരൂപിണാ .. 23..
വർതതേ കൗസ്തുഭാഖ്യമണിം വദന്തീശമാനിനഃ .
സത്ത്വം രജസ്തമ ഇതി അഹങ്കാരശ്ചതുർഭുജഃ .. 24..
പഞ്ചഭൂതാത്മകം ശംഖം കരേ രജസി സംസ്ഥിതം .
ബാലസ്വരൂപമിത്യന്തം മനശ്ചക്രം നിഗദ്യതേ .. 25..
ആദ്യാ മായാ ഭവേച്ഛാർമ്ഗം പദ്മം വിശ്വം കരേ സ്ഥിതം .
ആദ്യാ വിദ്യാ ഗദാ വേദ്യാ സർവദാ മേ കരേ സ്ഥിതാ .. 26..
ധർമാർഥകാമകേയൂരൈർദിവ്യൈർദിവ്യമയേരിതൈഃ .
കണ്ഠം തു നിർഗുണം പ്രോക്തം മാല്യതേ ആദ്യയാഽജയാ .. 27..
മാലാ നിഗദ്യതേ ബ്രഹ്മംസ്തവ പുത്രൈസ്തു മാനസൈഃ .
കൂടസ്ഥം സത്ത്വരൂപം ച കിരീടം പ്രവദന്തി മാം .. 28..
ക്ഷീരോത്തരം പ്രസ്ഫുരന്തം കുണ്ഡലം യുഗലം സ്മൃതം .
ധ്യായേന്മമ പ്രിയം നിത്യം സ മോക്ഷമധിഗച്ഛതി .. 29..
സ മുക്തോ ഭവതി തസ്മൈ സ്വാത്മാനം തു ദദാമി വൈ .
ഏതത്സർവം മയാ പ്രോക്തം ഭവിഷ്യദ്വൈ വിധേ തവ .. 30..
സ്വരൂപം ദ്വിവിധം ചൈവ സഗുണം നിർഗുണാത്മകം .. 31..
സ ഹോവാചാബ്ജയോനിഃ . വ്യക്തീനാം മൂർതീനാം പ്രോക്താനാം കഥം
ചാഭരണാനി ഭവന്തി . കഥം വാ ദേവാ യജന്തി . രുദ്രാ യജന്തി .
ബ്രഹ്മാ യജതി . ബ്രഹ്മജാ യജന്തി . വിനായകാ യജന്തി . ദ്വാദശാദിത്യാ
യജന്തി . വസവോ യജന്തി . ഗന്ധർവാ യജന്തി . സപദാനുഗാ അന്തർധാനേ
തിഷ്ഠന്തി . കാം മനുഷ്യാ യജന്തി . സഹോവാച തം ഹി വൈ നാരായണോ
ദേവ ആദ്യാ വ്യക്താ ദ്വാദശ മൂർതയഃ സർവേഷു ലോകേഷു സർവേഷു
ദേവേഷു സർവേഷു മനുഷ്യേഷു തിഷ്ഠന്തീതി . രുദ്രേഷു രൗദ്രീ
ബ്രഹ്മാണീഷു ബ്രാഹ്മീ ദേവേഷു ദൈവീ മനുഷ്യേഷു മാനവീ വിനായകേഷു
വിഘ്നവിനാശിനീ ആദിത്യേഷു ജ്യോതിർഗന്ധർവേഷു ഗാന്ധർവീ അപ്സരഃസ്വേവം
ഗൗർവസുഷ്വേവം കാമ്യാ അന്തർധാനേഷ്വപ്രകാശിനീ ആവിർഭാവതിരോഭാവാ
സ്വപദേ തിഷ്ഠന്തി . താമസീ രാജസീ സാത്ത്വികീ മാനുഷീ വിജ്ഞാനഘന
ആനന്ദസച്ചിദാനന്ദൈകരസേ ഭക്തിയോഗേ തിഷ്ഠതി .
ഓം പ്രാണാത്മനേ ഓം തത്സദ്ഭൂർഭുവഃ സുവസ്തസ്മൈ പ്രാണാത്മനേ നമോനമഃ .. 1..
ഓം ശ്രീകൃഷ്ണായ ഗോവിന്ദായ ഗോപീജനവല്ലഭായ ഓം തത്സദ്ഭൂർഭുവഃ സുവസ്തസ്മൈ നമോനമഃ .. 2..
ഓംപാനാത്മനേ ഓം തത്സദ്ഭൂർഭുവഃ സുവസ്തസ്മൈ അപാനാത്മനേ നമോനമഃ .. 3..
ഓം ശ്രീകൃഷ്ണായാനിരുദ്ധായ ഓം തത്സദ്ഭൂർഭുവഃ സുവസ്തസ്മൈ വൈ നമോനമഃ .. 4..
ഓം വ്യാനാത്മനേ ഓം തത്സദ്ഭൂർഭുവഃ സുവസ്തസ്മൈ വ്യാനാത്മനേ നമോനമഃ .. 5..
ഓം ശ്രീകൃഷ്ണായ രാമായ ഓം തത്സദ്ഭൂർഭുവഃ സുവസ്തസ്മൈ വൈ നമോനമഃ .. 6..
ഓംുദാനാത്മനേ ഓം തത്സദ്ഭൂർഭുവഃ സുവസ്തസ്മൈ ഉദാനാത്മനേ നമോനമഃ .. 7..
ഓം ശ്രീകൃഷ്ണായ ദേവകീനന്ദനായ ഓം തത്സദ്ഭൂർഭുവഃ സുവസ്തസ്മൈ വൈ നമോനമഃ .. 8..
ഓം സമാനാത്മനേ ഓം തത്സദ്ഭൂർഭുവഃ സുവസ്തസ്മൈ സമാനാത്മനേ നമോനമഃ .. 9..
ഓം ശ്രീഗോപാലായ നിജസ്വരൂപായ ഓം തത്സദ്ഭൂർഭുവഃ സുവസ്തസ്മൈ വൈ നമോനമഃ .. 10..
ഓം യോഽസൗ പ്രധാനാത്മാ ഗോപാല ഓം തത്സദ്ഭൂർഭുവഃ സുവസ്തസ്മൈ വൈ നമോനമഃ .. 11..
ഓം യോഽസാവിന്ദ്രിയാത്മാ ഗോപാല ഓം തത്സദ്ഭൂർഭുവഃ സുവസ്തസ്മൈ വൈ നമോനമഃ .. 12..
ഓം യോഽസൗ ഭൂതാത്മാ ഗോപാല ഓം തത്സദ്ഭൂർഭുവഃ സുവസ്തസ്മൈ വൈ നമോനമഃ .. 13..
ഓം യോഽസാവുത്തമപുരുഷോ ഗോപാല ഓം തത്സദ്ഭൂർഭുവഃ സുവസ്തമൈ വൈ നമോനമഃ .. 14..
ഓം യോഽസൗ ബ്രഹ്മ പരം വൈ ബ്രഹ്മ ഓം തത്സദ്ഭൂർഭുവഃ സുവസ്തസ്മൈ വൈ നമോനമഃ .. 15..
ഓം യോഽസൗ സർവഭൂതാത്മാ ഗോപാല ഓം തത്സദ്ഭൂർഭുവഃ സുവസ്തസ്മൈ നമോനമഃ .. 16..
ഓം ജാഗ്രത്സ്വപ്നസുഷുപ്തിതുരീയതുരീയാതീതോഽന്തര്യാമീ ഗോപാല ഓം തത്സദ്ഭൂർഭുവഃ സുവസ്തസ്മൈ വൈ നമോനമഃ .. 17..
ഏകോ ദേവഃ സർവഭൂതേഷു ഗൂഢഃ
സർവവ്യാപീ സർവഭൂതാന്തരാത്മാ .
കർമാധ്യക്ഷഃ സർവഭൂതാധിവാസഃ
സാക്ഷീ ചേതാ കേവലോ നിർഗുണശ്ച .. 18..
രുദ്രായ നമഃ . ആദിത്യായ നമഃ . വിനായകായ നമഃ . സൂര്യായ നമഃ .
വിദ്യായൈ നമഃ . ഇന്ദ്രായ നമഃ . അഗ്നയേ നമഃ . യമായ നമഃ .
നിരൃതയേ നമഃ . വരുണായ നമഃ . വായവേ നമഃ . കുബേരായ നമഃ .
ഈശാനായ നമഃ . സർവേഭ്യോ ദേവേഭ്യോ നമഃ .
ദത്ത്വാ സ്തുതിം പുണ്യതമാം ബ്രഹ്മണേ സ്വസ്വരൂപിണേ .
കർതൃത്വം സർവഭൂതാനാമന്തർധാനോ ബഭൂവ സഃ .. 19..
ബ്രഹ്മണേ ബ്രഹ്മപുത്രേഭ്യോ നാരദാത്തു ശ്രുതം മുനേ .
തഥാ പ്രോക്തം തു ഗാന്ധർവി ഗച്ഛ ത്വം സ്വാലയാന്തികം .. 20.. ഇതി..
ഓം ഭദ്രം കർണേഭിഃ ശൃണുയാമ ദേവാഃ .. ഭദ്രം പശ്യേമാക്ഷഭിര്യജത്രാഃ ..
സ്ഥിരൈരംഗൈസ്തുഷ്ടുവാം ̐സസ്തനൂഭിഃ .. വ്യശേമ ദേവഹിതം യദായുഃ ..
സ്വസ്തി ന ഇന്ദ്രോ വൃദ്ധശ്രവാഃ .. സ്വസ്തി നഃ പൂഷാ വിശ്വവേദാഃ ..
സ്വസ്തി നസ്താർക്ഷ്യോ അരിഷ്ടനേമിഃ .. സ്വസ്തി നോ ബൃഹസ്പതിർദധാതു ..
ഓം ശാന്തിഃ ശാന്തിഃ ശാന്തിഃ .. ഹരിഃ ഓം തത്സത് ..
ഇതി ഗോപാലോത്തരതാപിന്യുപനിഷത്സമാപ്താ ..
പഞ്ച ദേവതാ പൂജാ
ശ്രീഗണേശായ നമഃ ॥
॥ അഥ പഞ്ച ദേവതാ-പൂജന-വിധി ॥
സ്നാതഃ ശ്വേതവസ്ത്രപരിധാനം കൃത്വാ കുശഹസ്തോ യജമാനഃ
ഓം യജ്ഞോപവീതം പരമം പവിത്രം പ്രജാപതേര്യത്സഹജം പുരസ്താത് ।
ആയുഷ്യമഗ്ര്യം പ്രതിമുഞ്ച ശുഭ്രം യജ്ഞോപവീതം ബലമസ്തു തേജഃ ॥
ഓം യജ്ഞോപവീതമസി യജ്ഞസ്യ ത്വാ യജ്ഞോപവീതേനോപനഹ്യാമി ॥
ഇതി മംത്രേണ യജ്ഞോപവീതധാരണം കൃത്വാ ആസനോ പരി
ഉപവിഷ്ടഃ ചന്ദന-ലേപനം കുര്യാത്।
തിലകം ചന്ദനസ്യാഥ പവിത്രം പാപനാശനം ।
യഃ കുര്യാത് പ്രത്യഹം സ്നാത്വാ ലക്ഷ്മീര്‍വസതി തദ്ഗൃഹേ ॥
തതഃ--
ഓം അപവിത്രഃ പവിത്രോ വാ സര്‍വാസ്ഥാം ഗതോഽപി വാ ।
യഃ സ്മരേത്പുണ്ഡരീകാക്ഷം സ ബാഹ്യാഭ്യന്തരഃ ശുചിഃ ॥
ഇതി ജലേന്‍ ആത്മാനം പുജോപകരണാനി ച അഭിഷിഞ്ചേത് ।
ഓം പൃത്വീ ത്വയാ ധൃതാ ലോകാ ദേവീ ത്വം വിഷ്ണുനാ ധൃതാ ।
ത്വഞ്ച ധാരയ മാം ദേവി പവിത്രം കുരു ചാസനം ॥
ഇതി പ്രണംയ ത്രികോണമണ്ഡലം വിധായ ജലഗന്ധാക്ഷതപുഷ്പൈ ।
ഓം പൃഥിവ്യൈ നമഃ। ഓം ആധാരശക്തയേ നമഃ। ഓം കുര്‍മായ
നമഃ। ഓം അനന്തായ നമഃ। ഓം ശേഷനാഗായ നമഃ।
സമ്പൂജ്യ।
തതഃ ശ്വേതസര്‍ഷപാനാദായ
ഓം ഗംഗേ ച യമുനേ ചൈവ ഗോദാവരി സരസ്വതീ।
നര്‍മദേ സിന്ധു കാവേരി ജലേഽസ്മിന്‍സന്നിധി കുരു॥
ഇത്യധോപോപാത്രേ ഗങ്ഗാദിതിര്‍ഥാന്യാഹൂയ।
ഓം ഗംഗാദിസരിദ്ഭ്യോ നമഃ ।
ഇതി ഗന്ധാക്ഷതപുഷ്പൈഃ സമ്പൂജ്യബദ്ധാഞ്ജലിര്‍ഭൂത്വാ പ്രാര്‍ഥയേത് ।
ഓം സൂര്യ്യസ്സോമോ യമഃ കാലഃ സന്ധ്യേ ഭൂതാന്യഹഃ ക്ഷമാ ।
പവനോ ദിക്പതിര്‍ഭൂമി രാകാ ശംഖശ്ചരാമരാഃ।
ബ്രഹ്മേശാസനമാസ്ഥായ കല്‍പ്യധ്വമിഹ സന്നിധിം ।
തദ്വിഷ്ണോഃ പരമം ധാമ സദാ പശ്യന്തി സൂരയഃ ॥
ഓം വിഷ്ണുര്‍വിഷ്ണുര്‍വിഷ്ണുഃ ശ്രീമദ്ഭഗവതോ മഹാപുരുഷസ്യ വിഷ്ണോരാജ്ഞയാ
പ്രവര്‍തമാനസ്യ അദ്യ ശ്രീബ്രഹ്മണോഹ്നി ദ്വിതിയപരാര്‍ദ്ധേ ശ്രീശ്വേതവാരാഹകല്‍പേ
വൈവസ്വതമന്വന്തരേ അഷ്ടാവിംശതിതമേ കലിയുഗേ കലിപ്രഥമചരണോ
ഭാരതവര്‍ഷേ ഭരതഖണ്ഡേ ശാലിവാഹനശകേ ബൌധാവതാരേ അമുകസംവത്സരേ
അമുകമാസേ അമുകപക്ഷേ അമുകതിഥൌ അമുകവാസരേ അമുകഗോത്രോഽഹം അമുകശര്‍മാഽഹം
അമുകപ്രധാനദേവാര്‍ചനദ്വാരാ മമ സപരിവാരസ്യ സകുടുംബസ്യ സകലദുരിതോപശമനാര്‍ഥം
സര്‍വാപദാം ശാന്ത്യര്‍ഥം വിപുലധനധാന്യ സുഖസൌഭാഗ്യാദി-നിഖിലസദഭിഷ്ട-സംസിദ്ധയേ
ച അമുക പ്രധാന ദേവതാ പൂജനം ബ്രാഹ്മണവരണം സ്വസ്ത്യാഹവാചനം കലശസ്ഥാനം ഗണേശാദി
പഞ്ചദേവതാനവഗ്രഹ-ദിക്പാലാദി-സര്‍വദേവൈര്‍ദേവോഭിശ്ച സഹ അമുകപ്രാധാന ദേവതാപൂജനം കരിഷ്യേ ॥
ഇതി സംകല്‍പഃ
തതഃ സ്വസ്ത്യയനം
ഓം സ്വസ്തി നഽ ഇന്ദ്രോ വൃദ്ധശ്രവാഃ സ്വസ്തിനഃ പൂഷാ വിശ്വവേദാഃ
സ്വസ്തിനസ്താര്‍ക്ഷ്യോഽരിഷ്ടനേമിഃസ്വസ്തിനോ ബൃഹസ്പതിര്‍ദധാതു ॥
ഓം പൃശ്നിമാതരഃ ശുഭംയാവാനോ വിദഥേഷു ജഗ്മയഃ
അഗ്നിര്‍ജിഹ്വാ മനവഃ സൂരചക്ഷസോ വിശ്വേനോ ദേവാഽവസാഗമന്നിഹ ॥
ഓം ഭദ്രംകര്‍ണേഭി ശൃണുയാമ ദേവാ ഭദ്രമ്പശ്യേമാക്ഷഭിര്യജത്രാഃ
സ്ഥിരൈരംഗൈസ്തുഷ്ടുവാം സസ്തനൂഭിര്‍വ്യശേമഹി ദേവഹിതം യദായുഃ ॥
ശതമിന്നു ശരദോ അന്തി ദേവാ യാത്രാനശ്ചക്രാ ജരസന്തനൂനാം
പുത്രാസോ യത്ര പിതരോ ഭവന്തി മാനോ മദ്യാരീ രിഷതായുര്‍ഗന്തോഃ ॥
ആദിതിര്‍ദ്യൌരദിരന്തരിക്ഷമദിതിര്‍മാതാ സപിതാ സപുത്രഃ
വിശ്വേദേവാ അദിതിഃ പഞ്ചജനാ അദിതിര്‍ജാതമാദിതിര്‍ജനിത്വം ॥
ദീര്‍ഘായുത്വായ ബലായ വര്‍ചസേ സുപ്രജാസ്വായ സഹസാ അഥോ ജീവ
ശരദശ്ശതം ഓം ദ്യൌഃ ശാന്തിരന്തരിക്ഷ് ँ ശാന്തി പൃഥിവീ
ശാന്തിരാപഃ ശാന്തോഷധയഃ ശാന്തിഃ ।
വനസ്പതയഃശാന്തിര്‍വ്വിശ്വേദേവാഃ ശാന്തിര്‍ബ്രഹ്മ ശാന്തി സര്‍വ ँ
ശാന്തിഃ ശാന്തിരേവ ശാന്തിഃ സാമാ ശാന്തിരേധി ॥
മംഗലം ഭഗവാന്‍ വിഷ്ണുഃ മംഗലം ഗരുഡധ്വജഃ ।
മംഗലം പുണ്ഡരീകാക്ഷഃ മംഗലായതനോ ഹരിഃ ।
ഓം യം ബ്രഹ്മ വേദാന്തവിദോ വദന്തി പരം പ്രധാനം പുരുഷം തഥാന്യേ ।
വിശ്വസൃതേഃ കാരണമിശ്വരം വാ തസ്മൈ നമോ വിഘ്നവിനാശനായ॥
തതഃ കലശസംസ്ഥാപനം ।
ഓം ഭൂരസി ഭൂമിരസ്യ ദിതിരസി വിശ്വധായാവിശ്വശ്യ ഭുവനസ്യ ധര്‍ത്രീ।
പൃഥിവീയച്ഛ പൃഥിവീം ദൃര്‍ഠംഹ പൃഥിവീം മാഹിര്‍ഠംസീഃ ॥
ഇതി ഭൂമിസ്പര്‍ശഃ।
ഓം മാനസ്തോകേ തനയേ മാന ആയുഷിമാനോ ഗോഷുമാനോ അശ്വേഷേരീരിഷഃ
മാനോ വീരാന്‍ രുദ്ര ഭാമിനോ വധീര്‍ഹവിഷ്മന്തഃ സദാമിത്വാഹവാമഹേ ॥
ഇതി ഗോമയസ്പര്‍ശഃ।
ഓം ധാന്യമസി ധിനുഹി ദേവാന്‍പ്രാണയത്വോദാനായത്വാ
വ്യാനായത്വാ ദിര്‍ഘാമനുപ്രസിതി മായുഷേ ധാന്ദേവോ വഃ സവിതാ
ഹിരണ്യപാണിഃ പ്രതിഗൃഭ്ണ ത്വച്ഛിദ്രേണ പാണിനാ ചക്ഷുഷേത്വാ
മഹീനാം പയോസി॥
ഇതി ധാന്യ സ്പര്‍ശഃ।
ഓം ആജിഘ്രകലശം മഹ്യാത്വാവിശന്ത്വിന്ദവഃ പുനരൂര്‍ജാനിവര്‍ത്തസ്വസാനഃ
സഹസ്രം ധുക്ഷ്വോരുധാരാ പയസ്വതീ പുനര്‍മാ വിഹതാന്ദ്രയിഃ ॥
ഇതി കലശസ്പര്‍ശഃ
ഓം വരുണസ്യോത്തംഭനമസി വ്വരുണസ്യകംഭ സര്‍ജനീഥോ വരുണസ്യ ഋതസദന്യസി വരുണസ്യ
ഋത സദനമസി വരുണസ്യ ഋത സദനമസി വരുണസ്യ് ഋതസദനമാസീത് ॥
ഓം യാഃ ഫലിനീര്യാ അഫലാ അപുഷ്പായാശ്ച പുഷ്പിണീഃ
ബൃഹസ്പതിപ്രസൂതാസ്താനോ മുഞ്ചത്വര്‍ഠംഹസഃ ॥
ഇതി ഫലം ।
ഓം കാണ്ഡാത്കാണ്ഡാത്പ്രരോഹന്തി പരുഷഃ പരഷസ്പരി ഏവാനോ ദുര്‍വേ പ്രതനു സഹസ്രേണ ശതേന ച ॥
ഇതി ദൂര്‍വാ
ഓം പവിത്രേസ്ഥോ വൈഷ്ണവ്യൌ സവിതുര്‍വഃ പ്രസവ ഉത്പുനാംയച്ഛിദ്രേണ പവിത്രേണ സൂര്യ്യസ്യ രശ്മിഭിഃ
തസ്യതേ പവിത്രാപതേ പവിത്ര പൂതസ്യ യത്കാമഃ പുനേതച്ഛകേയം ॥
ഓം ഹിരണ്യഗര്‍ഭഃ സമവര്‍ത്തതാഗ്രേ ഭൂതസ്യ ജാതഃ പതിരേക।ആസീത് സദാധാര
പൃഥിവീം ദ്യാമുതേ മാം കസ്മൈ ദേവായ ഹവിഷാ വ്വിധേമ॥
ഇതി ഹിരണ്യദക്ഷിണാം ॥
ഓം അംബേഽംബികേഽംബാലികേഽനമാനയതികശ്ച നസസസ്ത്യശ്വകഃ സുഭദ്രികാങ്കാമ്പിലവാസിനീം ॥
ഇത്യാംരാദി പല്ലവാന്‍
ഓം പൂര്‍ണാദവി പരാപത സുപുര്‍ണാ പുനരാപത വസ്നേവ വിക്രീണാ വഹാ ഇഷമൂര്‍ജം ശതക്രതോഃ ॥
ഇതി പൂര്‍ണപാത്രം പുര്‍ണപാത്രായ ധാന്യമസി പഠിത്വാ നാരികേലം ശ്രീശ്ചതേ പഠിത്വാ ।
ശ്രീശ്ചതേ ലക്ഷ്മീശ്ച പത്ന്യാ ബഹോ രാത്രേ പാര്‍ശ്വേ നക്ഷത്രാണി രൂപമശ്വിനൌ വ്യാത്തം
ഇഷ്ണന്നിഷാണാമുമ്മ ഇഷാണസര്‍വലോകമ്മ ഇഷാണ ॥
ഇതി വസ്ത്രം
ഓം അഗ്നിര്‍ജ്യോതിര്‍ജ്യോതിരഗ്നിഃ സ്വാഹാ സൂര്യോ ജ്യോതിര്‍ജ്യോതിഃ സൂര്യഃ സ്വാഹാ
അഗ്നിവര്‍ചോ ജ്യോതിവര്‍ചഃ സ്വാഹാ സൂര്യോവര്‍ചോ ജ്യോതിവര്‍ചഃ സ്വാഹാ
ജ്യോതിഃ സൂര്യ്യ സൂര്യോ ജ്യോതിഃ സ്വാഹാ ॥
ഇതി ദീപം
ഓം ദധിക്ക്രാബ്ണോഽ അകാരിഷഞ്ജിഷ്ണോരശ്വസ്യ വ്വ്യാജിനഃ ।
സുരഭിനോ മുഖാകര്‍ത്പ്രണ ആയുँഷിതാരിഷത് ॥
ഇതി സദധി ജലം
ആകൃഷ്ണേതി മംത്രേണ വസ്ത്രസമര്‍പണം
ഓം മനോ ജുതിര്‍ജുഷതാമാജ്യസ്യ ബൃഹസ്പതിര്യജ്ഞമിമന്തനോത്വരിഷ്ടँ യജ്ഞം സമിമന്ദധാതു।
വിശ്വേദേവാ സ ഇഹ മാദയന്താമോമ്പ്രതിഷ്ഠ ॥
ഓം ഗന്ധദ്വാരാം ദുരാധര്‍ഷാം നിത്യപുഷ്ടാം കരീഷിണീം ।
ഈശ്വരീം സര്‍വഭൂതാനാന്താമിഹോപഹ്വയേ ശ്രിയം ।
ഇതി ചന്ദനം
തതഃ കലശാവാഹനം പഠേത്
സര്‍വേ സമുദ്രാഃ സരിതസ്തീര്‍ഥാനി ജലദാനദാഃ।
ആയാംതുദേവപുജര്‍ഥം ദുരിതക്ഷയകാരകാഃ
കലശസ്യ മുഖേ വിഷ്ണുഃ കണ്ഠേ രുദ്രഃ സമാശ്രിതഃ ।
മൂലേ ത്വസ്യ സ്ഥിതോ ബ്രഹ്മാ മധ്യേ മാതൃഗണാഃ സ്മൃതാഃ ॥
കുക്ഷൌ തു സാഗരാഃ സര്‍വേ സപ്തദ്വീപാ വസുന്ധരാ ।
ഋഗ്വേദോഽഥ യജുര്‍വേദഃ സാമവേദോ ഹ്യഥര്‍വണഃ ।
അംഗൈശ്ച സഹിതാഃ സര്‍വേ കലശന്തു സമാശ്രിതാഃ ॥
ഓം മനോ ജുതിര്‍ജുഷതാമാജ്യസ്യ ബൃഹസ്പതിര്യജ്ഞമിമന്തനോത്വരിഷ്ടँ യജ്ഞം സമിമന്ദധാതു।
വിശ്വേദേവാ സ ഇഹ മാദയന്താമോമ്പ്രതിഷ്ഠ ॥ ഇതി॥
തതഃ കലശ-പൂജാ ।
ഇദം പാദ്യം ഇദം അര്‍ഘ്യം ഇദം സ്നാനീയം ജലം ബ്രഹ്മണേ നമഃ ॥
അന്നപൂര്‍ണായൈ നമഃ ।
ലക്ഷ്ംയൈ നമഃ ।
ഗായത്ര്യൈ നമഃ ।
സര്‍വതീര്‍ഥേഭ്യോ നമഃ ।
സര്‍വക്ഷേത്രേഭ്യോ നമഃ ॥
ഏവമേവ ഗന്ധാക്ഷത-പുഷ്പ കുംകുമാദി ദ്രവ്യൈഃ സമ്പൂജ്യ
ബദ്ധാഞ്ജലിഃ പ്രാര്‍ഥയേത് ।
കലശാധിഷ്ഠാതൃദേവതാ പൂജിതാഃ പ്രസന്നോ ഭവത
സതഃ കലശപുരോ ഭാഗേ കസ്മിംശ്ചിത്പാത്രേ പഞ്ചദേവപൂജാമാരഭേത്
തത്രാദൌ പുഷ്പാഞ്ജലിം കൃത്വാ ധ്യായേത്।
ഓം സര്‍വസ്ഥൂലതനും ഗജേന്ദ്രവദനം ലംബോദരം സുന്ദരം
പ്രസ്പന്ദം മദഗന്ധലുബ്ധമധുപവ്യാലോലഗണ്ഡസ്ഥലം ।
ദന്താഘാതവിദാരിതാരിരുധിരൈഃ സിന്ദൂരശോഭാകരം
വന്ദേ ശൈലസുതാസുതം ഗണപതിം സിധിപ്രദം കാമദം ।
ഓം ഭഗവന്‍ ഗണേശ സ്വഗണസംയുത ഇഹാഗച്ഛ ഇഹ
തിഷ്ഠ ഏതാം പൂജാം ഗൃഹാണ്‍ ।
ഇത്യാവഹ്യ ഇദം പാദ്യം ഇദമര്‍ഘ്യം ഇദം സ്നാനീയമാചനിയഞ്ച
ജലം സമര്‍പയാമി।
തതഃ സായുധായ സവാഹനായ സപരിവാരായ ഓം ഭഗവതേ ഗണേശായ നമഃ ।
ഇദം ചന്ദനമിദം സിന്ദൂരമേതാനക്ഷതാംശ്ച സമര്‍പയാമി സായുധായ
സവാഹനായ സപരിവാരായ ഓം ഭഗവതേ ഗണേശായ നമഃ ।
ഇദം പുഷ്പം
ദുര്‍വാദലം ധൂപം ദീപഞ്ച സമര്‍പയാമി സായുധായ സവാഹനായ
സപരിവാരായ ഓം ഭഗവതേ ഗണേശായ നമഃ ।
ഇദം നൈവേദ്യം പുനരാചമനീയം
ജലം താംബൂലം പൂഗിഫലം ദക്ഷിണാദ്രവ്യഞ്ച സമര്‍പയാമി സായുധായ
സവാഹനായ സപരിവാരായ ഓം ഭഗവതേ ഗണേശായ നമഃ ।
ഏവം സമസ്തദേവപൂജനം കാര്യം
തതോ ശ്രധാഞ്ജലിഃ
ഓം ദേവേന്ദ്ര മൌലിമന്ദാരമകരന്ദകണാരുണാഃ ।
വിഘ്നം ഹരന്തു ഹേരംബ ചരണാംബുജരേണവഃ ।
ഭഗവാന്‍ ഗണേശഃ സമ്പൂജിതഃ പ്രസന്നോ ഭവതു ।
ഇതി പ്രണമേത് ।
പുനഃ പുഷ്പം ഗൃഹീത്വാ ।
ഓം രക്താബ്ജയുഗ്മാമയദാനഹസ്തം കേയൂര ഹാരാംഗദ
കുണ്ഡലാഢ്യം ।
മാണിക്യമൌലിം ദിനനാഥമോഢ്യം ബന്ധുകകാന്തിം
വിലസത് ത്രിനേത്രം ।
ഇതി ധ്യാത്വാ
ഭഗവാന്‍ സൂര്യനാരായണ ഇഹാഗച്ഛ ഇഹ തിഷ്ഠ
മത്ഖ़ൃതാ പൂജാം ഗൃഹാണ
ഇത്യാവാഹ്യ ।
പൂര്‍വത്പൂജൂപകരണാനി സമര്‍പ്യം
ഓം നമസ്സവിത്രേ ജഗദേകചക്ഷുഷേ ജഗത്പ്രസൂതിസ്ഥിതിനാശഹേതവേ ।
ത്രയിമയായ ത്രിഗുണാത്മധാരിണേ വിരഞ്ചിനാരായണ ശങ്കരാത്മനേ ॥
ഇതി പ്രണമേത്
പുനഃ പുഷ്പമാദായ ।
ഓം ശാന്താകാരം ഭുജഗശയനം പദ്മനാഭം സുരേശം
വിശ്വാധാരം ഗഗനസദൃശം മേഘവര്‍ണം ശുഭാംഗം ।
ലക്ഷ്മീകാന്തം കമലനയനം യോഗിഭിര്‍ധ്യാനഗംയം വന്ദേ
വിഷ്ണും ഭവഭയഹരം സര്‍വലോകൈകനാഥം ।
ഇതി ധ്യാത്വാ
ഭഗവന്‍ വിഷ്ണോ ഇഹാഗച്ഛ ഇഹ തിഷ്ഠ മത്കൃതാം പൂജാം ഗൃഹാണ
ഇത്യാവാഹനാദി പൂര്‍വവത് ഓം വിഷ്ണവേ നമഃ ഓം നാരായണായ നമഃ ।
ഇതി പൂജോപകാരണാനി സമര്‍പ്യ
ഓം കൃഷ്ണായ വാസുദേവായ ഹരയേ പരമാത്മനേ
പ്രണതക്ലേശനാശായ ഗോവിന്ദായ നമോഃ നമഃ ।
ഇതി പ്രണമേത് ।
പുനഃ പുഷ്പമാദയ ।
ഓം ധ്യായേന്നിത്യം മഹേശം രജതഗിരിനിഭം ചാരുചന്ദ്രാവതംസം
രത്നാകല്‍പോജ്ജ്വലാംഗം പരശുമൃഗവരാഭിതിഹസ്തം പ്രസന്നം ।
പദ്മാസീനം സമന്താത്സ്തുതമമരഗണൈര്‍വ്യാഘ്രകൃതി വസാനം വിശ്വാദ്യം
വിശ്വവന്ദ്യം നിഖിലഭയഹരം പഞ്ചവക്ത്രം ത്രിനേത്രം ॥
ഇതി ധ്യാത്വാ
ഭഗവന്‍ മഹാദേവ ഇഹാഗച്ഛ ഇഹ തിഷ്ഠ മത്കൃതാ പൂജാം ഗൃഹാണ ।
ഇത്യാവാഹ്യ സമ്പൂജ്യ
ഓം ബാണേശ്വരായ നരകാര്‍ണാവതാരനായ ജ്ഞാനപ്രദായ കരുണാമയസാഗരായ ।
കര്‍പൂരകുന്ദധവലേന്ദുജടാധരായ ദാരിദ്ര്യദുഃഖദഹനായ നമഃ ശിവായ ॥
ഇതി പ്രണമേത്
പുനഃ പുഷ്പമാദയ
ഓം കാലാഭ്രാഭാം കാടാക്ഷൈരരികുലഭയദാം മൌലിബദ്ധേന്ദുരേഖാം ശംഖം ചക്രം
കൃപാണം ത്രിശിഖമപി കരൈരുദ്വഹന്തീം ത്രിനേത്രാം ।
സിംഹസ്കന്ധാധിരൂഢാം ത്രിഭുവനമഖിലം തേജസാ പൂരയന്തീം ധ്യായേ ദുര്‍ഗാം ജയാഖ്യാം
ത്രിദശഃ പരിവൃതാം സേവിതാം സിധികാമൈഃ ।
ഇതി ധ്യാത്വാ
ഓം ഭഗവതി ദുര്‍ഗേ സ്വഗണസംയുതേ ഇഹാഗച്ഛ ഇഹാ തിഷ്ഠ മത്കൃതാം പൂജാം
ഗൃഹാണ-ഇത്യാവാഹ്യ സായുധായൈ സവാഹനായൈ സപരിവാരായൈ ഓം ഭഗവത്യൈ
ദുര്‍ഗായൈ നമഃ ।
ഇതി പുജോപകരണാനി സമര്‍പ്യ
ഓം സര്‍വമംഗലമാംഗല്യേ ശിവേ സര്‍വാര്‍ഥസാധികേ ।
ശരണ്യേ ത്ര്യംബകേ ഗൌരി നാരായണി നമോഽസ്തുതേ।
ഇതി പ്രണമേത്
പുനഃ പുഷ്പമാദായ
ഓം ആകൃഷ്ണേന രജസാവര്‍തമാനോ നിവേശയന്നമൃതം മര്‍ത്യം ച
ഹിരണ്യേന സവിതാ രഥേനാ ദേവോ യാതി ഭുവനാനി പശ്യന്‍ ।
ഓം ഭഗവന്തഃ സുര്യാദയോ നവഗ്രഹേന്ദ്രാദിലോകപാലാഃ ഗ്രാമദേവതാഃ
കുലദേവതാ സര്‍വദേവ്യശ്ച ഇഹാഗച്ഛത അത്ര തിഷ്ടത മത്കൃതാം പൂജാം ഗൃഹീത
ഇത്യാവാഹ്യ
ഇദം പാദ്യം ഇദമര്‍ഘ്യം ।
ഇദം സ്നാനീയമിദം പുനരാചമനീയം ജലം ച സമര്‍പയാമി ।
ഇദം ചന്ദനം ഏതാനക്ഷതാംശ്ച സമര്‍പയാമി ।
ഏതാണി പുഷ്പാണി വില്വപത്രാണി ധൂപം
ദീപം നൈവേദ്യം പുനരാചമനീയം ജലം ച സമര്‍പയാമി ।
ഓം സൂര്യാദി നവഗ്രഹേഭ്യോ നമഃ ।
ഓം ഇന്ദ്രാദി ലോകപാലേഭ്യോ നമഃ ।
ഓം ഗ്രാമദേവേഭ്യോ നമഃ ।
ഓം കുലദേവേഭ്യോ നമഃ ।
ഓം ഇഷ്ടദേവേഭ്യോ നമഃ ।
സര്‍വേഭ്യോഃ ദേവേഭ്യസ്തഥാ ച സര്‍വാഭ്യോ ദേവേഭ്യോ നമോഃ നമഃ -
ഇതി പൂജോപകരണാനി സമര്‍പ്യം
ഓം സര്‍വേ ദേവാസ്സര്‍വാ ദേവ്യശ്ച പൂജിതാഃ പ്രസന്ന ഭവത ।
ശിവസ്യ ഗണപതേര്‍വിഷ്ണോര്‍സൂര്യസ്യ ദുര്‍ഗായാ വാ പ്രധാനദേവതായാഃ പൂര്‍വോക്ത-ധ്യാനവാക്യേന
ധ്യാനം ധൃത്വാ പൂര്‍വത് ആവാഹ്യ പൂജോപകരണാനി സമര്‍പ്യ ।
ഓം കര്‍പൂരവര്‍തിസംയുക്തം ഗോഘൃതേന ച പൂരിതം ।
നീരാജനം മയാ ദത്തം ഗൃഹാണ പരമേശ്വര ॥
ഇതി നീരാജനം നിവേദ്യ
ഓം അജ്ഞാനാദ്വിസ്മൃതേര്‍ഭ്രാന്ത്യാ യന്ന്യൂനമധികം കൃതം ।
വിപരീതഞ്ച തത്സര്‍വം ക്ഷമസ്വ പരമേശ്വര ॥
ആവാഹനം ന ജാനാമി ന ജാനാമി വിസര്‍ജനം ।
പൂജാഞ്ചൈവ ന ജാനാമി ക്ഷംയതാം പരമേശ്വര ॥
ഓം അപരാധസഹസ്രാണി ക്രിയന്തേ ഽഹനിശം മയാ ।
ദാസോഽയമിതി മാം ജ്ഞാത്വാ ക്ഷമസ്വ ജഗദീശ്വര ॥
ഇത്യപരാധമാര്‍ജനം ത്രിപുഷ്പാഞ്ജലിര്‍നിവേദ്യ ശംഖഘണ്ടാവാദനൈര്‍ദേവാദികം സ്തുത്വാ പ്രണംയ।
ഓം യാന്തു ദേവഗണാസ്സര്‍വേ പൂജാമാദായ മാമകീം ।
പൂജാരാധനകാലേഷു പുനരാഗമനായ ച ॥
ഓം ഗച്ഛ് ഗച്ഛ് പരം സ്ഥാനം സ്വം ധാമ പരമേശ്വര ।
ആവാഹനസ്യ സമയേ യഥാ സ്യാത്പുനരാഗമഃ ॥
ഇതി സംഹാര മുദ്രയാ വിസര്‍ജനം കൃത്വാ ।
ഓം കൃതൈതദമുകദേവതാപൂജനകര്‍മണഃ സാങ്ഗതാസിദ്ധ്യര്‍ഥം ബ്രാഹ്മണായ ദക്ഷിണാം സമ്പ്രദദേ ।
ഇതി പഞ്ചദേവതാ പൂജാ പദ്ധതി ।
copy
Monday, June 28, 2021
ഉപനിഷത്തുകൾ
ഭാരതീയവിജ്ഞാനശാഖകളുടെ മൂലം വേദമാണെന്നു പ്രകീർത്തിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു. വേദങ്ങളിൽ സംഹിത, ബ്രാഹ്മണം, ആരണ്യകം, ഉപനിഷത്ത് എന്നിങ്ങനെ നാല് ഭാഗങ്ങളുണ്ട്. വേദത്തിന്‍റെ അവസാനഭാഗത്ത് അനുശാസിക്കപ്പെടുന്ന ജ്ഞാനകാണ്ഡമാണ് ഉപനിഷത്തുകള്‍. അതിനാല്‍ അവയെ വേദാന്തം എന്ന് പറയുന്നു . ശ്രുതിയെന്നും ഉപനിഷത്തുകൾ അറിയപ്പെടുന്നു.
വേദം എന്നതിന് അറിവെന്നും അര്‍ത്ഥമുണ്ട്. അങ്ങനെ വരുമ്പോള്‍ അറിവിന്‍റെ അന്തം എന്നും വേദാന്തത്തിനു അര്‍ത്ഥം പറയാം. അതായത് യാതൊന്നിനെ അറിഞ്ഞാല്‍ പിന്നെ അറിയേണ്ടതായൊന്നുമില്ലയോ അതാണ്‌ വേദാന്തം. അറിവിന്‍റെ അന്തം അദ്വൈതബ്രഹ്മസാക്ഷാത്കാരമാകുന്നു. അന്തം എന്ന ശബ്ദത്തിന് നിർണ്ണയം എന്നും അർത്ഥമുണ്ട്. യാതൊരു തത്ത്വത്തെയാണോ പരമസത്യമായി വേദങ്ങൾ നിർണ്ണയിച്ചിരിക്കുന്നത് അതിനെ വെളിവാക്കിത്തരുന്നതാണ് ഉപനിഷത്തുകൾ. ഗുരുശിഷ്യസംവാദരൂപത്തിലും ദൃഷ്ടാന്തങ്ങൾ വഴിയും ഉപനിഷത്തുകൾ ഗഹനമായ പരമാത്മതത്ത്വത്തെ സത്യാന്വേഷികൾക്ക് വെളിപ്പെടുത്തുന്നു. ശ്രുതിവാക്യങ്ങള്‍ വഴി ശ്രവണം ചെയ്ത് അവയെ യുക്തിപൂര്‍വ്വം മനനം ചെയ്ത് അങ്ങനെ ഉറയ്ക്കുന്ന അര്‍ത്ഥത്തില്‍ മനസ്സുറപ്പിച്ച് ധ്യാനിച്ച് സ്വരൂപനിര്‍ണ്ണയം വരുത്തുമ്പോള്‍ അറിവിന്‍റെ അന്തത്തിലെത്തും.
ദൃശ്യാദൃശ്യാത്മകമായിത്തോന്നുന്ന ഈ പ്രപഞ്ചം സത്യമല്ല; നിത്യവും പൂർണ്ണവും ഏകരസവുമായി പ്രകാശിക്കുന്ന ബ്രഹ്മചൈതന്യം തന്നെ അജ്ഞാനത്താൽ ജീവന് പ്രപഞ്ചമായി പ്രതിഭാസിക്കുക മാത്രമാണ്. ആത്മജ്ഞാനം സിദ്ധിക്കുമ്പോൾ എല്ലാ ബന്ധങ്ങളും നശിച്ച് ജീവൻ മുക്തനാകുന്നു. ഇതാണ് ഉപനിഷത്തുകളുടെ എല്ലാം സാരം.
അനേകം വേദശാഖകൾക്ക് അനുസൃതമായി അത്രയുംതന്നെ ഉപനിഷത്തുകൾ ഉണ്ടെങ്കിലും 108 ഉപനിഷത്തുകൾക്കാണ് ആചാര്യന്മാർ പ്രാധാന്യം കൊടുത്തിരിക്കുന്നത് . . ഉപനിഷത്തുകളുടെ വ്യാഖ്യാനത്തിൽ ഉണ്ടായ മതഭേദങ്ങളെ പരിഹരിക്കാനാണ് വ്യാസഭഗവാൻ ബ്രഹ്മസൂത്രം രചിച്ചത് . എന്നാൽ അവയ്ക്കും പിന്നീട് മതാന്തരങ്ങളുണ്ടായി. ഈ പരിതഃസ്ഥിതിയിലാണ് ശ്രീമദ് ശങ്കരാചാര്യസ്വാമികൾ ഉപനിഷത്തുകൾക്കും ബ്രഹ്മസൂത്രത്തിനും ഭഗവദ്ഗീതയ്ക്കും ഭാഷ്യങ്ങളെഴുതി അദ്വൈതബ്രഹ്മവിചാര സമ്പ്രദായത്തെ ഭാരതമൊട്ടുക്കും പ്രചരിപ്പിച്ചത്. ശ്രുതിക്കും യുക്തിക്കും അനുഭവത്തിനും അദ്വൈതദർശനത്തിൽ പ്രാധാന്യമുണ്ട്. ശ്രീ ശങ്കരാചാര്യ സ്വാമികളുടെ ശിഷ്യപ്രശിഷ്യരും ഈ സമ്പ്രദായത്തെ പോഷിപ്പിച്ചു.ഉപനിഷത്തുകളിൽ ശ്രീ ശങ്കരാചാര്യസ്വാമികൾ ഭാഷ്യം രചിച്ച പത്ത് ഉപനിഷത്തുകൾ ആണ് മുഖ്യം. താഴെപ്പറയുന്നവയാണ് ദശോപനിഷത്തുകൾ
1.ഈശാവാസ്യോപനിഷത്ത് (ശുക്ല യജുർവേദം)
2.കേനോപനിഷത്ത് (സാമവേദം)
3.കഠോപനിഷത്ത് (കൃഷ്ണ യജുർവേദം)
4.പ്രശ്നോപനിഷത്ത് (അഥർവവേദം)
5.മുണ്ഡകോപനിഷത്ത് (അഥർവ വേദം)
6.മാണ്ഡൂക്യോപനിഷത്ത്(അഥർവ വേദം)
7.തൈത്തിരീയോപനിഷത്ത് (കൃഷ്ണ യജുർവേദം)
8.ഐതരേയോപനിഷത്ത് (ഋഗ്വേദം)
9.ഛാന്ദോഗ്യോപനിഷത്ത് (സാമവേദം)
10.ബൃഹദാരണ്യകോപനിഷത്ത് (ശുക്ല യജുർവേദം)
ഈശാവാസ്യോപനിഷത്ത്
ദശോപനിഷത്തുകളിൽ ആദ്യത്തേതാണ് ഈശാവാസ്യോപനിഷത്ത്. ശുക്ലയജുർവേദത്തിന്റെ ഉപനിഷത്തായ ഇതിൽ 18 മന്ത്രങ്ങളാണുള്ളത്. ‘ഈശാവാസ്യമിദം സർവ്വം’ എന്നാരംഭിക്കുന്നതിനാലാണ് ഈ ഉപനിഷത്തിനു ആ പേര് ലഭിച്ചിരിക്കുന്നത്. നിവൃത്തിമാർഗ്ഗം, പ്രവൃത്തിമാർഗ്ഗം, ഈശ്വരസ്വരൂപം,തുടങ്ങിയ പ്രധാന വേദാന്തവിഷയങ്ങൾ 18 മന്ത്രങ്ങൾ കൊണ്ട് അവതരിപ്പിച്ചിരിക്കുന്നു. ശ്രീനാരായണ ഗുരുദേവൻ ഈശാവാസ്യോപനിഷത്ത് ഭാഷാന്തരം ചെയ്തിട്ടുണ്ട്.
കേനോപനിഷത്ത്
‘കേനേഷിതം പതതി പ്രേഷിതം മനഃ’ എന്നാരംഭിക്കുന്ന ഈ ഉപനിഷത്തിൽ ബ്രഹ്മതത്ത്വം നാല് ഖണ്ഡങ്ങളിലായി അനുശാസിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു. സാമവേദാന്തർഗതമാണ് ഇ ഉപനിഷത്ത്. സകല ഇന്ദ്രിയങ്ങളും യാതൊരു ചൈതന്യത്തിന്റെ സാന്നിധ്യത്തിലാണോ ചേഷ്ടിക്കുന്നത് അത് ബ്രഹ്മമാകുന്നു. ആ പരമാത്മതത്ത്വത്തെ ഒരിന്ദ്രിയം കൊണ്ടും അറിയാൻ കഴിയില്ല എന്നും ഉപനിഷത്ത് ഉദ്ബോധിപ്പിക്കുന്നു. ആ തത്ത്വം തന്നിൽനിന്നന്യമല്ല എന്നും അങ്ങനെ അന്യമായിക്കാണുന്നവർ ബ്രഹ്മത്തെ അറിയുന്നില്ല എന്നുകൂടി ഉപനിഷത് അനുശാസിക്കുന്നുണ്ട്. യക്ഷരൂപത്തിലുള്ള ബ്രഹ്മം ഇന്ദ്രനെയും ദേവന്മാരെയും പരീക്ഷിക്കുന്ന കഥയും ഉമാഹൈമവതിയുടെ ഉപാസനയാൽ ഇന്ദ്രൻ ആത്മതത്ത്വത്തെ ബോധിക്കാൻ പ്രാപ്തനാകുന്നതും ഇതിൽ വിവരിക്കുന്നുണ്ട്.
കഠോപനിഷത്ത്
നചികേതസ്സ് എന്ന ബാലനും മൃത്യുദേവനായ യമനും തമ്മിലുള്ള സംഭാഷണരൂപത്തിലാണ് ഈ ഉപനിഷത്ത് രചിക്കപ്പെട്ടിട്ടുള്ളത്.മൂന്നു വല്ലികൾ വീതമുള്ള രണ്ടദ്ധ്യായങ്ങളാണ് ഇതിലുള്ളത്. ജനിമൃതികളുടെ രഹസ്യത്തെ അന്വേഷിച്ച നചികേതസ്സിനെ പരീക്ഷിക്കുവാനായി യമദേവൻ അനേകം ലൗകികവാഗ്ദാനങ്ങൾ മുന്നോട്ടു വച്ചു. എന്നാൽ തീവ്രതരവിരക്തനായ നചികേതസ്സ് അവയെ എല്ലാം ത്യജിച്ച് തനിക്ക് ശ്രേയസ്സിനെ നൽകുന്നതായ പരമമായ ജ്ഞാനത്തെ ഉപദേശിച്ചു തരാൻ ആവശ്യപ്പെട്ടു. നചികേതസ്സിന്റെ ജിജ്ഞാസയിൽ സംതൃപ്തനായ യമദേവൻ നൽകുന്ന അനുശാസനങ്ങൾ ആണ് ഈ ഉപനിഷത്തിന്റെ അന്തഃസാരം. അനവധി മനോഹരങ്ങളായ ശ്ലോകങ്ങൾ കൊൻ ആവർത്തിച്ച് ഉദ്‌ബോധിപ്പിച്ചിരുന്ന ‘ഉത്തിഷ്ഠത ജാഗ്രത പ്രാപ്യ വരാൻ നിബോധത’ എന്ന മന്ത്രം ഈ ഉപനിഷത്തിലാണുള്ളത് . ഭഗവദ്ഗീതയിലെ പല മന്ത്രങ്ങളും ഇതിലെ മന്ത്രങ്ങളുമായി സാമ്യമുള്ളവയാണ്. വൈശമ്പായനമഹർഷിയുടെ ശിഷ്യനായിരുന്ന കഠൻ എന്ന മഹർഷി ഗുരുവായ തൈത്തിരീയ ബ്രാഹ്മണത്തിന്റെ ഭാഗമായതുകൊണ്ടാണ് കഠോപനിഷത്ത് എന്ന പേര് ലഭിച്ചത്. കൃഷ്ണയജുർവേദത്തിന്റെ ഭാഗമാണിത്.
പ്രശ്നോപനിഷത്ത്
ഈ ഉപനിഷദ് അഥർവ്വ വേദത്തിൽപെട്ടതാണ്. പിപ്പലാദൻ എന്ന ഋഷിയോട് കബന്ധി, ഭാർഗവൻ, കൗസല്യൻ, ഗാർഗ്യൻ, സത്യകാമൻ, സുകേശൻ എന്നിവർ ചോദിക്കുന്ന ആറു പ്രശ്നങ്ങളും(ചോദ്യങ്ങളും) അവയ്ക്കുള്ള ഉത്തരങ്ങളും ഉൾക്കൊണ്ടിരിക്കുന്നതിനാൽ ഈ ഉപനിഷത്ത് “പ്രശ്നങ്ങൾ” എന്നറിയപ്പെടുന്ന ആറു ഖണ്ഡങ്ങളായി തരംതിരിച്ചിരിക്കുന്നു. അതിനാൽ ഇത് പ്രശ്നോപനിഷത്ത് എന്നറിയപ്പെടുന്നു.
മുണ്ഡകോപനിഷത്ത്
ഇത് അഥർവവേദത്തിന്റെ ശൗനകശാഖയിൽ ഉൾപ്പെട്ടതാണ്. “മുണ്ഡകങ്ങൾ” എന്നാണു ഈ ഉപനിഷത്തിലെ അദ്ധ്യായങ്ങൾ അറിയപ്പെടുന്നത്. ഇതിൽ ഈരണ്ട് ഖണ്ഡങ്ങളിലായി വിഭജിക്കപ്പെട്ട മൂന്നു മുണ്ഡകങ്ങളുണ്ട്. പരാവിദ്യയെന്നും അപരാവിദ്യയെന്നും വിദ്യയെ ഇതിൽ രണ്ടായി തരംതിരിച്ചിരിക്കുന്നു. വേദാദിസകല ശാസ്ത്രങ്ങളെയും അപരാവിദ്യയായും ആത്മവിദ്യ അഥവാ ബ്രഹ്മവിദ്യയെ പരാവിദ്യയായും അനുശാസിക്കുന്നു. മനോഹരങ്ങളായ ദൃഷ്ടാന്തങ്ങളും പ്രതീകങ്ങളും കൊണ്ട് ആത്മതത്ത്വത്തെ പ്രകാശിപ്പിക്കുന്ന ഒരു ഉപനിഷത്താണിത്. ഒരേ വൃക്ഷത്തിൽ ഇരിക്കുന്ന ഫലം തിന്നുന്നതും നോക്കിയിരിക്കുന്നതുമായ രണ്ടു പക്ഷികളുടെ ദൃഷ്ടാന്തം അതിനു തെളിവാണ്. ശരീരമാകുന്ന വൃക്ഷത്തിൽ സുഖദുഃഖഭോഗങ്ങൾ അനുഭവിക്കുന്ന ജീവനെ ഫലം ഭക്ഷിക്കുന്ന പക്ഷിയോട് ഉപമിച്ചിരിക്കുന്നു. നോക്കിയിരിക്കുന്ന പക്ഷിയാകട്ടെ നിശ്ചലനും നിർമ്മലനും സാക്ഷിയുമായ പരമാത്മ ചൈതന്യമാകുന്നു. കർത്തൃത്വഭോക്തൃത്വാഭിമാനം വെടിഞ്ഞ് തന്റെ യഥാർത്ഥസ്വരൂപം അറിയുമ്പോൾ ജീവന്റെ ദുഃഖങ്ങൾ ഇല്ലാതെയാകും. ഇത്തരം ബ്രഹ്മാത്മൈക്യപ്രതിപാദിദങ്ങളായ ഭാഗങ്ങൾ ഈ ഉപനിഷത്തിൽ കാണാം. ‘സത്യമേവ ജയതേ’ എന്ന പ്രസിദ്ധമായ വാക്യംവും മുണ്ഡകോപനിഷത്തിൽപ്പെട്ടതാണ്.
മാണ്ഡൂക്യോപനിഷത്ത്
പന്ത്രണ്ടു ശ്ലോകങ്ങൾ മാത്രമേ ഉള്ളുവെങ്കിലും അതിഗഹനമായൊരു ഉപനിഷത്താണ് അഥർവ വേദത്തിൽപ്പെട്ട മാണ്ഡൂക്യം. ഓമിത്യേദക്ഷരമിദം സർവം’ എന്നു തുടങ്ങുന്ന ഈ ഉപനിഷദ് ദൃശ്യാദൃശ്യാത്മകമായ പ്രപഞ്ചം ബ്രഹ്മസ്വരൂപം തന്നെയെന്നു പ്രഖ്യാപിക്കുന്നു. ഓംകാരത്തിന്റെ നാലുപാദങ്ങളായി ഇതിൽ ജാഗ്രത്ത് , സ്വപ്നം,സുഷുപ്തി, തുരീയം എന്നിവ അനുശാസിക്കപ്പെടുന്നു . ജാഗ്രത്, സ്വപ്നം, സുഷുപ്തി എന്നീ അവസ്ഥകളെയും അതിൽ ജീവന്റെ അഭിമാനനാമങ്ങളായ വിശ്വൻ,തൈജസൻ, പ്രാജ്ഞൻ, എന്നിവയെയും പ്രതിപാദിക്കുന്നതിനൊപ്പം നാലാമത്തേതായി അവസ്ഥാത്രയങ്ങൾക്കും സാക്ഷിയായ തുരീയത്തെ ശാന്തവും ശിവവും അദ്വൈതവുമായ കേവലസത്തയായി അനുശാസിക്കുന്നു. ‘അയം ആത്മാ ബ്രഹ്മ’ എന്ന മഹാവാക്യം മാണ്ഡൂക്യത്തിലാണുള്ളത്. ബൃഹത്തായ ഒരു കാരിക ഈ ഉപനിഷത്തിനു ഗൗഡപാദാചാര്യർ രചിച്ചിട്ടുണ്ട്. അതിൽ അജാതിവാദം (പ്രപഞ്ചമേ ഇല്ലെന്നുള്ള നിലയാണ് സത്യം) സിദ്ധാന്തപക്ഷമായി അദ്ദേഹം സ്ഥാപിച്ചിരിക്കുന്നു . ശ്രീ ശങ്കരാചാര്യസ്വാമികളുടെ വിപുലമായ ഭാഷ്യവും മാണ്ഡൂക്യത്തിനു മാറ്റുകൂട്ടുന്നു.
തൈത്തിരീയോപനിഷത്ത്
കൃഷ്ണയജുർവേദത്തിൽ ഉൾപ്പെട്ടതാണ് തൈത്തിരീയോപനിഷത്ത്. ഗുരുവായ വൈശമ്പായനൻ കോപിഷ്ഠനായി അഭ്യസിച്ചതെല്ലാം ഉപേക്ഷിക്കാൻ ആവശ്യപ്പെട്ടപ്പോൾ ശിഷ്യനായ യാജ്ഞവൽക്യൻ വിദ്യ ഛർദ്ദിച്ചു കളഞ്ഞെന്നും അതിൽ ഒരു ഭാഗം മറ്റു ശിഷ്യന്മാർ തിത്തിരിപ്പക്ഷികളുടെ രൂപത്തിൽ വന്ന് കൊത്തിയെടുത്തെന്നും കഥയുണ്ട്. അങ്ങനെ തിത്തിരിപക്ഷികളുടെ രൂപത്തിൽ കൊത്തിയെടുത്തു സംരക്ഷിക്കപ്പെട്ടതാണ് യജുർവേദത്തിന്റെ തൈത്തിരീയശാഖ എന്ന് പറയപ്പെടുന്നു. ആ ശാഖയിൽ ഉള്ളതാണ് തൈത്തിരീയോപനിഷത്ത്. ഇതിൽ ശിക്ഷാവല്ലി, ബ്രഹ്മാനന്ദവല്ലി, ഭൃഗുവല്ലി എന്നിങ്ങനെ മൂന്നു ഭാഗങ്ങളുണ്ട്. ശിക്ഷാവല്ലിയിൽ പന്ത്രണ്ടും ബ്രഹ്മാനന്ദവല്ലിയിൽ ഒൻപതും ഭൃഗുവല്ലിയിൽ പത്തും അദ്ധ്യായങ്ങൾ വീതമുണ്ട്. ഉപാസനാപരമായ മന്ത്രങ്ങളും, ‘സത്യം വദ ധർമ്മം ചര, സ്വാധ്യായപ്രവചനാഭ്യാം ന പ്രമദിതവ്യം’ തുടങ്ങിയ ബ്രഹ്മചാരിയുടെ സമാവർത്തനത്തിൽ ചൊല്ലുന്ന മന്ത്രങ്ങളുമെല്ലാം ആദ്യ വല്ലിയിലുണ്ട്. രണ്ടാം വല്ലി തത്ത്വബോധപ്രധാനമാണ്. പഞ്ചകോശങ്ങളുടെ നിരൂപണവും, സത്യംജ്ഞാനമനന്തം ബ്രഹ്മ എന്ന ബ്രഹ്മത്തിന്റെ സ്വരൂപലക്ഷണവും, ബ്രഹ്മാനന്ദവും മറ്റു ആനന്ദങ്ങളും തമ്മിലുള്ള താരതമ്യങ്ങളുമെല്ലാം ഇതിൽ കാണാം. മൂന്നാമത്തെ വല്ലിയിൽ വരുണപുത്രനായ ഭൃഗുവിനു തന്റെ പിതാവുപദേശിച്ച വാരുണീവിദ്യ അനുശാസിച്ചിരിക്കുന്നു.
ഐതരേയോപനിഷത്ത്
ഋഗ്വേദത്തിലെ ഐതരേയ ആരണ്യകത്തിൽപ്പെട്ട ഐതരേയോപനിഷത്തിൽ മൂന്നദ്ധ്യായങ്ങളാണുള്ളത്. ഇതര എന്ന ശൂദ്രസ്ത്രീയുടെ മകനായ ഐതരേയൻ രചിച്ചതാണ് ഈ ഉപനിഷദ് എന്നും പറയപ്പെടുന്നു. പ്രപഞ്ചസൃഷ്ടിയുടെ ക്രമികമായ വികാസവും ജീവരൂപേണയുള്ള ബ്രഹ്മത്തിന്റെ അനുപ്രവേശനവും ഇതിൽ അനുശാസിക്കുന്നു. ഗർഭത്തിലിരിക്കെ സകല വിജ്ഞാനങ്ങളും നേടുന്ന വാമദേവന്റെ കഥ ഈ ഉപനിഷത്തിലാണുള്ളത്. ഇതിലെ ഏറ്റവും പ്രധാനമായ ഭാഗം ‘പ്രജ്ഞാനം ബ്രഹ്മ എന്ന മഹാവാക്യമാണ്. ‘സർവം തത്പ്രജ്ഞാനേത്രം പ്രജ്ഞാനേ പ്രതിഷ്ഠിതം പ്രജ്ഞാനേത്രോ ലോകഃ പ്രജ്ഞാ പ്രതിഷ്ഠാ പ്രജ്ഞാനം ബ്രഹ്മ’ എന്ന് ഏകവും പൂർണ്ണവുമായ അറിവിൽ സർവ്വവും പ്രതിഷ്‌ഠിതമാണെന്നു പ്രഖ്യാപിച്ചുകൊണ്ടാണ് ഉപനിഷത്ത് സമാപിക്കുന്നത്.
ഛാന്ദോഗ്യോപനിഷത്ത്
സാമവേദാന്തർഗതമാണ് ഛാന്ദോഗ്യോപനിഷദ്. എട്ട് അദ്ധ്യായങ്ങളാണ് ഇതിലുള്ളത്. ആദ്യത്തെ അഞ്ചെണ്ണം ഉപാസനാപ്രധാനങ്ങളാണ്. പ്രണവോപാസന, ശാണ്ഡില്യവിദ്യ,രൈക്വോപദേശം , ഗായത്രി ഉപാസന, പഞ്ചാഗ്നിവിദ്യ തുടങ്ങിയവ ഇതിൽ ഉൾപ്പെടുന്നു. തത്ത്വമസി എന്ന മഹാവാക്യം ഇതിലെ ആറാം അദ്ധ്യായത്തിൽ ഉപദേശിച്ചിരിക്കുന്നു. ശ്വേതകേതു എന്ന ബ്രഹ്മചാരിബാലൻ പന്ത്രണ്ടു വർഷത്തെ ഗുരുകുലവാസംകഴിഞ്ഞു വിദ്യാഗർവ്വോടെ തന്റെ പിതാവായ ഉദ്ദാലകന്റെ അടുത്തു വരുന്നു. എന്നാൽ ആത്മവിദ്യയെ ധരിക്കാതിരുന്ന ശ്വേതകേതുവിന്‌ തന്റെ അജ്ഞാനം ബോധ്യമാവുകയും പിതാവിൽ നിന്നുമുപദേശം സ്വീകരിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു. സൃഷ്ടിക്കു മുൻപ് സജാതീയവിജാതീയസ്വഗതഭേദങ്ങൾ ഒന്നുമില്ലാത്ത സത്ത് മാത്രമേ ഉണ്ടായിരുന്നുള്ളൂ എന്നു ആരംഭിച്ച് നിരവധി ദൃഷ്ടാന്തങ്ങളിലൂടെ ആ സത്ത് തന്നെയാണ് നിന്റെ യഥാർത്ഥ സ്വരൂപം എന്ന് ഗുരു ശിഷ്യനെ കരതലാമലകം പോലെ കാണിച്ചുകൊടുക്കുന്നു . അവസാന രണ്ടദ്ധ്യായങ്ങളിൽ യഥാക്രമം മധ്യമാധികാരിക്കുള്ള ഭൂമാവിദ്യയും മന്ദാധികാരിക്കുള്ള ദഹരവിദ്യയും പ്രതിപാദിച്ചിരിക്കുന്നു.
ബൃഹദാരണ്യകോപനിഷത്ത്
പേരുപോലെ തന്നെ ബൃഹത്താണ് ശുക്ലയജുർവ്വേദത്തിൽപ്പെട്ട ബൃഹദാരണ്യകം. ബ്രാഹ്മണങ്ങൾ എന്നറിയപ്പെടുന്ന ഉപവിഭാഗങ്ങളുള്ള ആറ് അദ്ധ്യായങ്ങളാണ് ഇതിലുള്ളത്. ആദ്യത്തെ രണ്ടദ്ധ്യായങ്ങളെ മധുകാണ്ഡമെന്നും മൂന്നും നാലും അദ്ധ്യായങ്ങളെ മുനികാണ്ഡമെന്നും, അവസാന രണ്ടു അദ്ധ്യായങ്ങളെ ഖിലകാണ്ഡമെന്നും പറയുന്നു. പ്രപഞ്ചത്തെ ഒരു യാഗാശ്വമായി സങ്കല്പിച്ചുകൊണ്ടാണ് ഉപനിഷത്ത് ആരംഭിക്കുന്നത്. സൃഷ്ടിപ്രക്രിയയുടെ വ്യത്യസ്തമായ ആഖ്യാനമാണ് ഇതിലുള്ളത്. മധുകാണ്ഡത്തിൽ അശ്വമേധയജ്ഞത്തിന്റെ തത്ത്വത്തെ വിശദീകരിക്കുന്നുണ്ട്. അഹം ബ്രഹ്മാസ്മി എന്ന മഹാവാക്യം ഈ ഉപനിഷത്തിലാണുള്ളത്. ഇതിലെ ഏറ്റവും പ്രാധാന്യമർഹിക്കുന്നതു യാജ്ഞവല്ക്യൻ ജനകന്റെ സഭയിൽ നടത്തുന്ന സംവാദങ്ങളും തുടർന്ന് ജനകന് ഉപദേശിക്കുന്ന തത്ത്വങ്ങളുമാണ്. അത്യന്തം നാടകീയമായാണ് ഈ ഭാഗത്തെ ഋഷി അവതരിപ്പിച്ചിരിക്കുന്നത്. ഗാർഗ്ഗി, മൈത്രേയി തുടങ്ങി ഉപനിഷത്‌കാലത്തെ ജ്ഞാനികളായ സ്ത്രീകളെയും ഇതിൽ കാണാം. വേദാന്തത്തിലെ അതിപ്രധാനവിഷയങ്ങളെ ഇതിൽ ഗംഭീരമായി അവതരിപ്പിച്ചിരിക്കുന്നു. അത്യന്തം ഗഹനങ്ങളായ വിഷയങ്ങൾ ഉൾക്കൊള്ളുന്ന ഈ ഉപനിഷത്തിന്റെ ശങ്കരഭാഷ്യവും അതിവിപുലമാണ്.
Tags: ഉപനിഷത്തുകൾവേദാന്തംദർശനംഭാരതീയംവേദങ്ങൾവ്യാസൻശങ്കരാചാര്യർ
Comments
ഇവിടെ പോസ്റ്റു ചെയ്യുന്ന അഭിപ്രായങ്ങള്‍ കേസരി വാരികയുടേതല്ല. അഭിപ്രായങ്ങളുടെ പൂര്‍ണ ഉത്തരവാദിത്തം രചയിതാവിനായിരിക്കും. കേന്ദ്ര സര്‍ക്കാരിന്റെ ഐടി നയപ്രകാരം വ്യക്തി, സമുദായം, മതം, രാജ്യം എന്നിവയ്‌ക്കെതിരായി അധിക്ഷേപങ്ങളും അശ്ലീല പദപ്രയോഗങ്ങളും നടത്തുന്നത് ശിക്ഷാര്‍ഹമായ കുറ്റമാണ്. ഇത്തരം അഭിപ്രായ പ്രകടനത്തിന് നിയമനടപടി കൈക്കൊള്ളുന്നതാണ്.
Related Posts

ബ്രഹ്മസൂത്രം (വേദാന്തസൂത്രം)

Kesari Shop
ഭാസ്കർ റാവു പ്രചാരക കർമ്മയോഗി - ആർ ഹരി₹150.00
നല്‍മൊഴി തേന്‍മൊഴി - ആര്. ഹരി₹200.00
കേസരി സ്മരണിക - സിംഹാവലോകനം @ 70₹300.00 ₹250.00
Latest

ഗുരുവായൂരപ്പന്റെ കണക്കപ്പിള്ള

കയ്യെത്താ ദൂരത്തെ ഓണ്‍ലൈന്‍ പഠനം

സച്ചിദാനന്ദ കവി കുറ്റിയും പറിച്ച് കേരളത്തിലേക്ക്

വിദ്യാഭ്യാസം മുരടിക്കുന്നോ?

ഓണ്‍ലൈന്‍ പഠനം: കോട്ടങ്ങളും നേട്ടങ്ങളും

ക്ഷേമപദ്ധതിയിലൂടെ ജനങ്ങളുടെ കൈപിടിച്ചുയര്‍ത്താന്‍ മോദിസര്‍ക്കാര്‍

‘ജയ്ശ്രീരാം’ വിളിപ്പിക്കല്‍വാര്‍ത്ത എവിടെപ്പോയി?

നിമിഷ മുതല്‍ ഫാത്തിമ വരെ: കേരളം ഭയക്കണം

നോവറിഞ്ഞവള്‍

പൊന്നങ്കോട് ഗോപാലകൃഷ്ണന്‍ പാരമ്പര്യത്തിന്റെ കവി
LOAD MORE
മേൽവിലാസം
പി.ബി. നമ്പര്‍ : 616
'സ്വസ്തിദിശ'
മാധവന്‍ നായര് റോഡ്‌
ചാലപ്പുറം പോസ്റ്റ്
കോഴിക്കോട് 673 002
Phone: 0495 2300444, 2300477
Email: kesariweekly@gmail.com
കേസരിയെ കുറിച്ച്
ശ്രീ. ശങ്കര്‍ശാസ്ത്രി ഉള്‍പ്പെടെയുള്ള കോഴിക്കോട്ടെ പ്രമുഖ സംഘപ്രവര്‍ത്തകരാണ് 1951ല്‍ കേസരി ആരംഭിക്കാന്‍ തീരുമാനിച്ചത്. 1962 ജൂലൈ 23ന് ഹിന്ദുസ്ഥാന്‍ പ്രകാശന്‍ ട്രസ്റ്റ് രൂപീകരിക്കുകയും കേസരി ഈ ട്രസ്റ്റിന്റെ ഉടമസ്ഥതയിലാവുകയും ചെയ്തു.
തുടർന്നു വായിക്കാം
പത്രാധിപർ
Subscribe to:
Posts (Atom)