ഒരു ദിവസം ഉദ്ധവൻ ശ്രീകൃഷ്ണനോട് ചോദിച്ചു: “കണ്ണാ... മനുഷ്യൻ എങ്ങനെയാണ് ഈ ലോകത്തിൽ ജീവിച്ചുകൊണ്ട്, ലോകത്തിന്റെ ദുഃഖങ്ങളിൽ നിന്ന് സ്വയം സംരക്ഷിക്കേണ്ടത്?” കൃഷ്ണൻ പുഞ്ചിരിച്ചു. അദ്ദേഹം ഉദ്ധവനെയും കൂട്ടി ഒരു കാട്ടിലേക്ക് നടന്നു. അവിടെ ഒരു ചെറിയ ആശ്രമത്തിനരികിൽ ഒരു അഗ്നികുണ്ഡം എരിയുന്നുണ്ടായിരുന്നു. കൃഷ്ണൻ അഗ്നിയെ ചൂണ്ടിക്കാട്ടി പറഞ്ഞു: “ഉദ്ധവാ, ഇന്നത്തെ നിന്റെ ഗുരു ഇതാണ്... അഗ്നി.” ഉദ്ധവൻ അത്ഭുതത്തോടെ അഗ്നിയിലേക്ക് നോക്കി. കൃഷ്ണൻ അഗ്നിയിൽ ഒരു ഉണങ്ങിയ മരക്കഷണം ഇട്ടു. അത് കത്തിത്തുടങ്ങി. പിന്നെ ഒരു സുഗന്ധമുള്ള ചന്ദനത്തടി ഇട്ടു. അഗ്നി അതും സ്വീകരിച്ചു. കുറച്ച് കഴിഞ്ഞപ്പോൾ ഒരാൾ അവിടെ എത്തി, ദുർഗന്ധമുള്ള ഒരു വസ്തു അഗ്നിയിലേക്ക് എറിഞ്ഞു. അഗ്നി അതും കത്തിച്ചു. ഉദ്ധവൻ ചോദിച്ചു: “കണ്ണാ... നല്ല ചന്ദനത്തടിയും ദുർഗന്ധമുള്ള വസ്തുവും ഒരുപോലെ സ്വീകരിക്കുന്ന ഈ അഗ്നിയുടെ രഹസ്യം എന്താണ്?” കൃഷ്ണൻ പറഞ്ഞു: “ഉദ്ധവാ, അതാണ് ആദ്യത്തെ പാഠം.” “അഗ്നി തനിക്കരികിലേക്ക് വരുന്നതിനെ വെറുക്കുന്നില്ല... അതിൽ ആസക്തിയുമില്ല. ചന്ദനം വന്നാലും അത് അഗ്നിയെ മാറ്റുന്നില്ല. ദുർഗന്ധമുള്ള വസ്തു വന്നാലും അതിന്റെ സ്വഭാവം നഷ്ടപ്പെടുന്നില്ല.” കൃഷ്ണൻ അഗ്നിയിലേക്ക് നോക്കി തുടർന്നു: “അതുപോലെ മനുഷ്യനും ജീവിതത്തിൽ സന്തോഷവും ദുഃഖവും, പ്രശംസയും അപമാനവും, ലാഭവും നഷ്ടവും എല്ലാം നേരിടും.” “പക്ഷേ, അവയൊന്നും തന്റെ ഉള്ളിലെ സ്വഭാവത്തെ മാറ്റാൻ അനുവദിക്കരുത്.” ഉദ്ധവൻ നിശ്ശബ്ദനായി. കൃഷ്ണൻ വീണ്ടും പറഞ്ഞു: “മറ്റൊരു കാര്യം കൂടി പഠിക്കൂ.” അഗ്നി മരക്കഷണത്തെ കത്തിച്ചപ്പോൾ, ആ മരം അഗ്നിയുടെ രൂപം സ്വീകരിച്ചു. കൃഷ്ണൻ പറഞ്ഞു: “അഗ്നി ഏതു വസ്തുവിനെ സ്പർശിച്ചാലും അതിനെ തന്റെ പ്രകാശത്തിന്റെ ഭാഗമാക്കുന്നു. അതുപോലെ ജ്ഞാനമുള്ള മനുഷ്യൻ ലോകത്തിൽ ജീവിക്കുമ്പോൾ ലോകത്തിന്റെ ദോഷങ്ങളെ സ്വീകരിക്കാതെ, തന്റെ ഉള്ളിലെ ജ്ഞാനവും നന്മയും കൊണ്ട് ചുറ്റുമുള്ളവരെ പ്രകാശിപ്പിക്കണം.” ഉദ്ധവൻ ചോദിച്ചു: “പക്ഷേ കണ്ണാ... അഗ്നി അണഞ്ഞുപോയാൽ?” കൃഷ്ണൻ പുഞ്ചിരിച്ചു. “അഗ്നി അണയുന്നത് നീ കാണുന്നത് അതിന്റെ രൂപം മാത്രം ഇല്ലാതാകുന്നതാണ്. അഗ്നിയുടെ ശക്തി ഇല്ലാതാകുന്നില്ല.” അദ്ദേഹം ഉദ്ധവന്റെ തോളിൽ കൈവെച്ച് പറഞ്ഞു: “അതുപോലെ തന്നെ, ജീവിതത്തിൽ ചിലപ്പോൾ നിന്റെ പ്രകാശം മറ്റുള്ളവർക്ക് കാണാതെ പോകാം. നിന്റെ നന്മ ആരും തിരിച്ചറിയാതിരിക്കാം. നിന്റെ സ്നേഹത്തിന് മറുപടി ലഭിക്കാതിരിക്കാം.” “എന്നാലും നീ നിന്റെ ഉള്ളിലെ അഗ്നി കെടുത്തരുത്.” അൽപനേരം ഇരുവരും നിശ്ശബ്ദരായി നിന്നു. അഗ്നി അപ്പോഴും എരിയുകയായിരുന്നു. കൃഷ്ണൻ പറഞ്ഞു: “ഉദ്ധവാ, ഓർക്കുക... അഗ്നി ഇരുട്ടിനോട് യുദ്ധം ചെയ്യുന്നില്ല. അത് വെറുതെ പ്രകാശിക്കുന്നു.” “അതുപോലെ നീയും ആരെയും തോൽപ്പിക്കാനോ, ആരോടും പ്രതികാരം ചെയ്യാനോ ശ്രമിക്കേണ്ടതില്ല. നിന്റെ ജീവിതം തന്നെ ഒരു പ്രകാശമാക്കുക.” ഉദ്ധവന്റെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞു. അദ്ദേഹം കൃഷ്ണന്റെ പാദങ്ങളിൽ നമസ്കരിച്ചു. അപ്പോൾ കൃഷ്ണൻ അവസാനമായി പറഞ്ഞു: “ജീവിതത്തിൽ നിന്നെ വേദനിപ്പിച്ചവരെ ഓർത്ത് നീ കത്തിക്കൊണ്ടിരിക്കരുത്, ഉദ്ധവാ... അഗ്നിയെപ്പോലെ കത്തുക — മറ്റുള്ളവരെ ചുട്ടുകളയാനല്ല, നിന്റെ ചുറ്റുമുള്ള ഇരുട്ടിനെ ഇല്ലാതാക്കാൻ.” അഗ്നിയിൽ നിന്ന് നമുക്ക് പഠിക്കാം: നല്ലതും ചീത്തയും വന്നാലും സ്വഭാവം നഷ്ടപ്പെടുത്തരുത്. പ്രശംസയും അപമാനവും ഒരുപോലെ സ്വീകരിക്കാൻ പഠിക്കുക. മറ്റുള്ളവരുടെ ഇരുട്ട് ഏറ്റെടുക്കാതെ സ്വയം പ്രകാശിക്കുക. ആരും തിരിച്ചറിയാത്തപ്പോഴും ഉള്ളിലെ നന്മയുടെ അഗ്നി കെടുത്തരുത്. പ്രതികാരം ചെയ്യുന്നതിനു പകരം സ്വന്തം ജീവിതം കൊണ്ട് മറുപടി നൽകുക. ....... ഹരേ കൃഷ്ണാ ...,🙏