മഹാഭാരതത്തിൽ പാണ്ഡവർ ശക്തരും ഭഗവാൻ കൃഷ്ണൻ കൂടെയുള്ളവരും ആയിരുന്നിട്ടും അവർക്ക് ഒരുപാട് ദുഃഖങ്ങൾ അനുഭവിക്കേണ്ടി വന്നു. ഇതിന് പിന്നിൽ ആത്മീയവും തത്വശാസ്ത്രപരവുമായ ചില പ്രധാന കാരണങ്ങളുണ്ട്: കർമ്മഫലം: ഭൂമിയിൽ ജനിക്കുന്ന ഏതൊരു മനുഷ്യനും അവരുടെ മുൻകാല കർമ്മങ്ങളുടെ ഫലം അനുഭവിച്ചേ തീരൂ. പാണ്ഡവർക്ക് അവരുടെ പ്രാരബ്ധ കർമ്മങ്ങൾ കാരണം ദുഃഖങ്ങൾ അനുഭവിക്കേണ്ടി വന്നു. ധർമ്മത്തിന്റെ പരീക്ഷണം: കഷ്ടപ്പാടുകളിലൂടെയാണ് ഒരു മനുഷ്യന്റെ യഥാർത്ഥ ധർമ്മവും ക്ഷമയും പരീക്ഷിക്കപ്പെടുന്നത്. പാണ്ഡവർ ദുരന്തങ്ങളിൽ തളരാതെ ധർമ്മത്തിന്റെ വഴിയിൽ ഉറച്ചുനിൽക്കുന്നു എന്ന് ലോകത്തിന് കാണിച്ചുതരാൻ ഭഗവാൻ ഇത് അനുവദിച്ചു. ഭഗവാന്റെ ലീല (ദിവ്യനാടകം): ഈ ലോകത്ത് സുഖവും ദുഃഖവും മാറിമറിഞ്ഞു വരും എന്ന് മനുഷ്യരെ പഠിപ്പിക്കാൻ കൃഷ്ണൻ ആഗ്രഹിച്ചു. ഭഗവാൻ കൂടെയുണ്ടെങ്കിൽ ദുഃഖങ്ങൾ വരാതിരിക്കില്ല, എന്നാൽ ആ ദുഃഖങ്ങളെ മറികടക്കാനുള്ള കരുത്ത് ലഭിക്കും എന്നാണ് പാണ്ഡവരുടെ ജീവിതം കാണിക്കുന്നത്. അഹങ്കാരം ഇല്ലാതാക്കാൻ: അമിതമായ ശക്തിയും സമ്പത്തും മനുഷ്യരിൽ അഹങ്കാരം ഉണ്ടാക്കാം. കഷ്ടപ്പാടുകൾ പാണ്ഡവരെ എപ്പോഴും വിനയമുള്ളവരും ഈശ്വരചിന്തയുള്ളവരുമായി നിലനിർത്തി. ലോകനന്മയ്ക്കുള്ള ത്യാഗം: കൗരവരുടെ അനീതികൾക്ക് അറുതി വരുത്താനും ഭൂമിയിൽ ധർമ്മം പുനഃസ്ഥാപിക്കാനും മഹാഭാരത യുദ്ധം അനിവാര്യമായിരുന്നു. ആ ലക്ഷ്യത്തിലേക്ക് എത്തിച്ചേരാൻ പാണ്ഡവർക്ക് പല ത്യാഗങ്ങളും സഹനങ്ങളും നേരിടേണ്ടി വന്നു. ചുരുക്കത്തിൽ, ഭഗവാൻ കൃഷ്ണൻ പാണ്ഡവരെ ദുഃഖങ്ങളിൽ നിന്ന് പൂർണ്ണമായി ഒഴിവാക്കിയില്ല, പകരം ആ ദുഃഖങ്ങളെയെല്ലാം അതിജീവിച്ച് ഒടുവിൽ വിജയത്തിലെത്താനുള്ള വഴികാട്ടിയായി കൂടെ നിന്നു.