ഗുരുവിന് മരണമില്ല; ഗുരു എന്നത് ഒരു വ്യക്തിയല്ല, മറിച്ച് അനശ്വരമായ ഒരു തത്ത്വവും വെളിച്ചവുമാണ്. ശരീരത്തിന് മാത്രമേ നാശമുള്ളൂ, എന്നാൽ ഗുരു പകർന്നുതന്ന അറിവും ദർശനങ്ങളും ചിന്തകളും തലമുറകളിലൂടെ എന്നും ജീവിക്കും. ശങ്കരാചര്യ സ്വാമികൾ, ശ്രീനാരായണ ഗുരുവിനെപ്പോലെയുള്ള മഹത്തുക്കളുടെ കാര്യത്തിൽ ഈ വാചകം അന്വർത്ഥമാണ്. അവരുടെ മാനവികതയെക്കുറിച്ചുള്ള സന്ദേശങ്ങളും വിപ്ലവകരമായ ആശയങ്ങളും ഇന്നും സമൂഹത്തിന് വഴിവിളക്കായി നിലകൊള്ളുന്നു. ഗുരു എന്ന സങ്കൽപ്പത്തിന്റെ ആത്മീയ വശങ്ങൾ (Spiritual dimensions) വളരെ ആഴമേറിയതാണ്. ഭാരതീയ തത്ത്വചിന്തയനുസരിച്ച് ഗുരു കേവലം ഒരു വ്യക്തിയല്ല, മറിച്ച് പരമമായ സത്യത്തിലേക്കുള്ള വഴികാട്ടിയാണ്. ഇതിന്റെ പ്രധാന ആത്മീയ തത്ത്വങ്ങൾ താഴെ പറയുന്നവയാണ്: ഗുരു എന്നാൽ വെളിച്ചം: 'ഗു' എന്നാൽ ഇരുട്ട് (അജ്ഞാനം), 'രു' എന്നാൽ അതിനെ നീക്കുന്നവൻ. മനസ്സിന്റെ അജ്ഞാനാന്ധകാരം നീക്കി ജ്ഞാനത്തിന്റെ വെളിച്ചം തരുന്ന തത്ത്വമാണ് ഗുരു. ഈശ്വരനും ഗുരുവും ഒന്ന്: ആത്മീയ ചിന്തകളിൽ ഗുരുവിനെ ബ്രഹ്മാവ്, വിഷ്ണു, മഹേശ്വരൻ എന്നീ ത്രിമൂർത്തികളായും പരബ്രഹ്മമായും സങ്കൽപ്പിക്കുന്നു ("ഗുരുർബ്രഹ്മാ ഗുരുർവിഷ്ണു..."). അകക്കണ്ണ് തുറക്കൽ: ഭൗതികമായ കാഴ്ചകൾക്കപ്പുറം, തന്നിലേക്ക് തന്നെ നോക്കാനും ആത്മാവിനെ അറിയാനുമുള്ള (Self-realization) ഉൾക്കാഴ്ച നൽകുന്നത് ഗുരുവാണ്. അദ്വൈത ദർശനം: ജീവാത്മാവും പരമാത്മാവും ഒന്നാണെന്ന സത്യം ബോധ്യപ്പെടുത്തി, 'തത്ത്വമസി' (അത് നീയാകുന്നു) എന്ന അവസ്ഥയിലേക്ക് ശിഷ്യനെ നയിക്കുകയാണ് ഗുരുവിന്റെ ആത്മീയ ദൗത്യം. അനശ്വരത: ശരീരം നശിച്ചാലും ഗുരു ശിഷ്യനിൽ ഉണർത്തിയ ആത്മീയ ചൈതന്യത്തിന് മരണമില്ല. അത് പ്രപഞ്ചത്തോളം ശാശ്വതമാണ്. ഭാരതത്തെ പോലെ ഗുരുവിന് ഇത്രയധികം പ്രാധാന്യം നൽകിയ മറ്റൊരു സംസ്കാരം ലോകത്തില്ല. അറിവും സംസ്കാരവും പകർന്നുനൽകി ധർമ്മത്തിന്റെ പാതയിലൂടെ സമൂഹത്തെയും രാഷ്ട്രത്തെയും നയിച്ച എല്ലാ ഗുരുവര്യന്മാരെയും നന്ദിയോടെ സ്മരിക്കാം. ഗുരുവിന്റെ സ്ഥാനം: അജ്ഞതയാകുന്ന ഇരുട്ടിനെ അകറ്റി അറിവാകുന്ന വെളിച്ചം പകർന്നു നൽകുന്ന ആളാണ് ഗുരു ('ഗു' എന്നാൽ ഇരുട്ട്, 'രു' എന്നാൽ അത് അകറ്റുന്നയാൾ). ഭാരതത്തെ പോലെ ഗുരുവിന് ഇത്രയധികം പ്രാധാന്യം നൽകിയ മറ്റൊരു സംസ്കാരം ലോകത്തില്ല. അറിവും സംസ്കാരവും പകർന്നുനൽകി ധർമ്മത്തിന്റെ പാതയിലൂടെ സമൂഹത്തെയും രാഷ്ട്രത്തെയും നയിച്ച എല്ലാ ഗുരുവര്യന്മാരെയും നന്ദിയോടെ സ്മരിക്കാം.