മനസ്സ് കൊണ്ട് മനസ്സിലാക്കാൻ സാധിക്കാത്ത മനസ്സിന് അതീതമായ മന്മഥനാണ് മാധവൻ. മനസ്സിനും ചിന്തകൾക്കും അതീതനായ, വാക്കുകൾക്ക് വിവരിക്കാൻ കഴിയാത്ത ഭാവമാണ് ഈ വരികളിൽ പ്രകടമാകുന്നത്. പ്രണയത്തിന്റെയും ഭക്തിയുടെയും പരമമായ ഒരു തലത്തെയാണ് 'മനസ്സിന് അതീതമായ മന്മഥൻ' എന്ന് വിശേഷിപ്പിച്ചിരിക്കുന്നത്. ഈ മനോഹരമായ വരികളെക്കുറിച്ച് കൂടുതൽ. ശ്രീമദ് ഭാഗവതത്തിലെ ഭക്തിയുടെയും തത്ത്വചിന്തയുടെയും ഏറ്റവും മനോഹരമായ ഒരു ഭാവമാണ് ഈ വരികളിലൂടെ പങ്കുവെച്ചത്. ഭാഗവതം മുന്നോട്ട് വെയ്ക്കുന്ന ഭഗവത് സ്വരൂപത്തെ ഈ വരികൾ വളരെ ലളിതമായി അടയാളപ്പെടുത്തുന്നു: മനസ്സിന് അതീതൻ: ലൗകികമായ ചിന്തകൾക്കോ ബുദ്ധിക്കോ പൂർണ്ണമായി ഗ്രഹിക്കാൻ കഴിയാത്തവനാണ് ഭഗവാൻ ശ്രീകൃഷ്ണൻ (മാധവൻ). ഇന്ദ്രിയങ്ങൾക്കപ്പുറമുള്ള 'അചിന്ത്യമായ' ഒരു പരബ്രഹ്മ സത്യമാണത്. മന്മധൻ: ഭാഗവതം പത്താം സ്കന്ധത്തിലെ 'രാസലീല' പോലുള്ള ഭാഗങ്ങളിൽ കൃഷ്ണനെ 'സാക്ഷാൽ മന്മഥ മന്മഥൻ' (കാമദേവന്റെ പോലും മനസ്സിനെ മോഹിപ്പിക്കുന്നവൻ) ആയിട്ടാണ് വർണ്ണിക്കുന്നത്. ഭൗതികമായ കാമത്തിനപ്പുറം, ആത്മാവിന് പരമാത്മാവിനോട് തോന്നുന്ന പരമമായ അനുരാഗത്തിന്റെ പ്രതീകമാണിത്. ചുരുക്കത്തിൽ, കേവലം ബുദ്ധികൊണ്ട് അളക്കാൻ കഴിയാത്ത, എന്നാൽ ആത്മാർത്ഥമായ ഭക്തിയിലൂടെയും സമർപ്പണത്തിലൂടെയും മാത്രം അനുഭവിക്കാൻ കഴിയുന്ന മാധവന്റെ ലീലകളെയാണ് ഈ വരികൾ ഓർമ്മിപ്പിക്കുന്നത്.