പലരും വിചാരിക്കുന്നത് അഘമർഷണ സൂക്തം ഒന്നേ ഉള്ളൂ എന്നാണ്. ശരിക്കും *രണ്ടുണ്ട്.* രണ്ടും വേദത്തിലാണ്. പക്ഷേ രണ്ടും രണ്ട് വേദശാഖയിൽ നിന്നാണ് വന്നത്. രണ്ടിന്റെയും ലക്ഷ്യം ഒന്നാണ് -*അഘം = പാപം, മർഷണം = കഴുകിക്കളയുക.* പാപത്തെ കഴുകിക്കളയുന്ന സൂക്തം. ഒന്ന് നോക്കാം. 1. ഋഗ്വേദത്തിലെ അഘമർഷണ സൂക്തം തുടക്കം: *"അപ നഃ ശോശുചദ് അഘം"* ഇത് *ഋഗ്വേദം 1-ാം മണ്ഡലം, 97-ാം സൂക്തം.* 8 ഋക്കുകളുണ്ട്. ഇതിന്റെ ദേവത *അഗ്നി* ആണ്. ഋഷി കുത്സൻ. ആദ്യത്തെ ഋക്ക് ഇങ്ങനെയാണ്: *അപ നഃ ശോശുചദ് അഘം അഗ്നേ ശുശുഗ്ധ്യാ രയിം* *അപ നഃ ശോശുചദ് അഘം* അർത്ഥം എന്താണ്? "അല്ലയോ അഗ്നേ, ഞങ്ങളുടെ പാപത്തെ ചുട്ടുകളയൂ. ഞങ്ങളുടെ ദോഷത്തെ കത്തിച്ച് കളയൂ. ഞങ്ങൾക്ക് ഐശ്വര്യം തരൂ." നോച്ചൂർജി പറയുന്ന പോലെ, ഇവിടെ അഗ്നി എന്നാൽ പുറത്തുള്ള തീയല്ല. ഉള്ളിലുള്ള ജ്ഞാനാഗ്നിയാണ്. പാപം എന്നാൽ പുറത്ത് പറ്റിയ അഴുക്കല്ല, ഉള്ളിൽ പറ്റിയ അജ്ഞാനമാണ്. ഈ സൂക്തത്തിൽ ഓരോ ഋക്കിലും ഒരേ പ്രാർത്ഥനയാണ് - "എന്റെ പാപം കത്തിച്ച് കളയൂ, അഗ്നേ." ഇത് സന്ധ്യാവന്ദനത്തിൽ, പ്രായശ്ചിത്തത്തിൽ, സ്നാന സമയത്ത് ജപിക്കാറുണ്ട്. പ്രത്യേകിച്ച് ഋഗ്വേദികളാണ് ഇത് കൂടുതൽ ഉപയോഗിക്കുന്നത്. ഇതിന്റെ സ്വഭാവം എന്താണ്? *തീ കൊണ്ട് കഴുകുക.* അഗ്നി കൊണ്ട് ശുദ്ധീകരിക്കുക. 2. യജുർവേദത്തിലെ അഘമർഷണ സൂക്തം - മഹാനാരായണോപനിഷത്തിലെത് ഇതാണ് ഇന്ന് ഏറ്റവും കൂടുതൽ ആളുകൾ ചൊല്ലുന്ന അഘമർഷണ സൂക്തം. ഇതിന്റെ തുടക്കം അഘമർഷണം എന്നല്ല, ഇങ്ങനെയാണ്: *"ഹിരണ്യശൃംഗം വരുണം പ്രപദ്യേ തീർത്ഥം മേ ദേഹി യാചിതഃ"* *"ആർദ്രം ജ്വലതി ജ്യോതിരഹമസ്മി"* ഇത് *കൃഷ്ണയജുർവേദം, തൈത്തിരീയ ആരണ്യകം, മഹാനാരായണോപനിഷത്ത്* - ഇതിലാണ് വരുന്നത്. ഇതിന്റെ ദേവത *വരുണൻ* ആണ്. വരുണൻ എന്നാൽ വെള്ളത്തിന്റെ ദേവത. ആദ്യത്തെ സൂക്തം തീ കൊണ്ട് കഴുകുന്നതാണെങ്കിൽ, ഇത് *വെള്ളം കൊണ്ട് കഴുകുന്നതാണ്.* മന്ത്രം ഇങ്ങനെ പോകുന്നു: ഹിരണ്യശൃംഗം വരുണം പ്രപദ്യേ - സ്വർണ്ണക്കൊമ്പുള്ള വരുണനെ ഞാൻ ശരണം പ്രാപിക്കുന്നു. യന്മയാ ഭുക്തം അസാധൂനാം - ഞാൻ മോശം ആളുകളിൽ നിന്ന് വാങ്ങി ഭക്ഷിച്ചതും, പാപേഭ്യശ്ച പ്രതിഗ്രഹഃ - പാപികളിൽ നിന്ന് ദാനം വാങ്ങിയതും, യന്മേ മനസാ വാചാ കർമ്മണാ വാ ദുഷ്കൃതം കൃതം - മനസ്സുകൊണ്ടും വാക്കുകൊണ്ടും പ്രവൃത്തികൊണ്ടും ഞാൻ ചെയ്ത ദോഷവും, തന്ന ഇന്ദ്രോ വരുണോ ബൃഹസ്പതിഃ സവിതാ ച പുനന്തു പുനഃ പുനഃ - ഇന്ദ്രനും വരുണനും ബൃഹസ്പതിയും സവിതാവും വീണ്ടും വീണ്ടും കഴുകിക്കളയട്ടെ. പിന്നെ ഗംഗ, യമുന, സരസ്വതി എന്നീ നദികളെ എല്ലാം വിളിക്കുന്നു. വെള്ളത്തിലുള്ള വരുണൻ എന്നെ ശുദ്ധീകരിക്കട്ടെ എന്ന് പ്രാർത്ഥിക്കുന്നു. 3. "ആർദ്രം ജ്വലതി" എന്ന ഭാഗം - ഇതാണ് ഈ സൂക്തത്തിന്റെ ഹൃദയം ഈ സൂക്തത്തിന്റെ അവസാനം എത്തുമ്പോൾ, പെട്ടെന്ന് ഭാവം മാറുന്നു. ഇതുവരെ "എന്റെ പാപം കഴുകൂ, കഴുകൂ" എന്ന് പറഞ്ഞിരുന്നവൻ, പെട്ടെന്ന് ഇങ്ങനെ പറയുന്നു: > *ആർദ്രം ജ്വലതി ജ്യോതിരഹമസ്മി* > *ജ്യോതിർജ്വലതി ബ്രഹ്മാഹമസ്മി* > *യോഽഹമസ്മി ബ്രഹ്മാഹമസ്മി* > *അഹമസ്മി ബ്രഹ്മാഹമസ്മി* > *അഹമേവാഹം മാം ജുഹോമി സ്വാഹാ* ഇതിന്റെ അർത്ഥം എന്താണ്? ഇത് നോച്ചൂർജി വളരെ ഭാവത്തോടെ പറയും. *"ആർദ്രം ജ്വലതി"* - നനഞ്ഞത് ജ്വലിക്കുന്നു. എന്താണ് നനഞ്ഞത്? നമ്മുടെ ഹൃദയം. ഭക്തി കൊണ്ട് നനഞ്ഞ ഹൃദയം. കണ്ണീര് കൊണ്ട് നനഞ്ഞ ഹൃദയം. ആ നനഞ്ഞ ഹൃദയത്തിലാണ് ജ്യോതി ജ്വലിക്കുന്നത്. *"ജ്യോതിരഹമസ്മി"* - ആ ജ്യോതി ഞാൻ തന്നെയാണ്. *"ജ്യോതിർജ്വലതി ബ്രഹ്മാഹമസ്മി"* - ആ ജ്യോതി ജ്വലിക്കുന്നു, ഞാൻ ബ്രഹ്മമാണ്. *"അഹമേവാഹം മാം ജുഹോമി സ്വാഹാ"* - ഞാൻ തന്നെ എന്നെത്തന്നെ ഹോമിക്കുന്നു. ഇത് എന്താണ് അർത്ഥമാക്കുന്നത്? ഇതുവരെ "ഞാൻ പാപിയാണ്, എന്നെ ശുദ്ധീകരിക്കൂ" എന്ന് പറഞ്ഞിരുന്നവൻ, അവസാനം തിരിച്ചറിയുന്നു - "ഞാൻ പാപിയല്ല, ഞാൻ ബ്രഹ്മമാണ്. പാപം എനിക്ക് പറ്റിയ അഴുക്ക് മാത്രമായിരുന്നു, ഞാൻ അല്ല." അതായത്, അഘമർഷണം എന്നാൽ പാപം കഴുകുക എന്ന് മാത്രമല്ല, *"ഞാൻ പാപിയാണ്" എന്ന ഭാവം തന്നെ കഴുകുക* എന്നാണ്. അതാണ് യഥാർത്ഥ ശുദ്ധി. 4. രണ്ടും തമ്മിലുള്ള വ്യത്യാസം ചുരുക്കത്തിൽ വിഷയം ഋഗ്വേദ അഘമർഷണം യജുർവേദ അഘമർഷണം തുടക്കം അപ നഃ ശോശുചദ് അഘം ഹിരണ്യശൃംഗം വരുണം ദേവത അഗ്നി വരുണൻ ശുദ്ധീകരണം തീ കൊണ്ട് വെള്ളം കൊണ്ട് എവിടെ വരുന്നു ഋഗ്വേദം 1.97 മഹാനാരായണോപനിഷത്ത് അവസാനം പാപം കത്തിക്കൂ ഞാൻ ബ്രഹ്മമാണ് നോച്ചൂർജി പറയും, രണ്ടും വേണം. അഗ്നി കൊണ്ട് പുറത്തെ അഴുക്ക് കത്തിക്കണം, വെള്ളം കൊണ്ട് ഉള്ളിലെ അഴുക്ക് കഴുകണം. അവസാനം "ഞാൻ ബ്രഹ്മമാണ്" എന്ന് തിരിച്ചറിയണം. അപ്പോഴാണ് അഘമർഷണം പൂർണ്ണമാകുന്നത്. 5. എപ്പോൾ ചൊല്ലണം? ശാസ്ത്രം പറയുന്നത്, സ്നാനം ചെയ്യുമ്പോൾ ഈ സൂക്തം ചൊല്ലണം എന്നാണ്. കുളിക്കുമ്പോൾ വെള്ളം ശരീരത്തിൽ ഒഴിക്കുന്നത് പോലെ, മന്ത്രം മനസ്സിൽ ഒഴിക്കണം. അതുകൊണ്ടാണ് മരണ സമയത്തും, അന്ത്യകർമ്മത്തിലും പോലും ഈ സൂക്തം ചൊല്ലുന്നത്. കാരണം മരണം എന്നാൽ വലിയ സ്നാനമാണ്. ശരീരം എന്ന അഴുക്ക് കഴുകി, ആത്മാവ് ശുദ്ധമായി പോകുന്ന സ്നാനം.