നോച്ചൂർ സ്വാമികൾ വളരെ ശക്തമായി, പക്ഷേ വളരെ സ്നേഹത്തോടെ പറയുന്ന കാര്യമാണ്. അദ്ദേഹം പറയും: > *"ശരീരം നിന്നെ വിട്ട് പോകും എന്ന് നിനക്ക് ഉറപ്പാണ്. പക്ഷേ നീ ശരീരത്തെ വിടാൻ തയ്യാറാണോ? അതാണ് ചോദ്യം."* ഇത് കേൾക്കുമ്പോൾ പേടി തോന്നും. പക്ഷേ ഇതിന്റെ അർത്ഥം മരിക്കാൻ തയ്യാറാകണം എന്നല്ല. *ജീവിച്ചിരിക്കുമ്പോൾ തന്നെ ശരീരത്തിൽ നിന്ന് വിടുതൽ നേടണം* എന്നാണ്. ഒന്ന് പതുക്കെ മനസ്സിലാക്കാം. 1. ശരീരം ഒരു വാടക വീടാണ് നോച്ചൂർജി പറയുന്ന ഏറ്റവും പ്രിയപ്പെട്ട ഉദാഹരണം ഇതാണ്. നിങ്ങൾ ഒരു വാടക വീട്ടിൽ താമസിക്കുന്നു. വീടിന്റെ ഉടമസ്ഥൻ ഒരു ദിവസം വന്ന് പറയും, "ഇനി ഒഴിയണം." നിങ്ങൾക്ക് രണ്ട് വഴിയുണ്ട്: *1. വീട്ടിനോട് പറ്റിപ്പിടിച്ച് ഇരിക്കുക:* "ഇത് എന്റെ വീടാണ്, ഞാൻ പോകില്ല" എന്ന് പറഞ്ഞ് കരയുക. അപ്പോൾ ഉടമസ്ഥൻ നിങ്ങളെ ബലമായി പുറത്താക്കും. വളരെ വേദനയോടെ പോകേണ്ടി വരും. *2. വീട് വാടകയാണെന്ന് എപ്പോഴും ഓർമ്മ വെക്കുക:* "ഇത് എന്റേതല്ല, താൽക്കാലികമാണ്" എന്ന് അറിഞ്ഞ് ജീവിക്കുക. ഒഴിയാൻ പറയുമ്പോൾ, "ശരി, എന്റെ സ്വന്തം വീട്ടിലേക്ക് പോകാം" എന്ന് സന്തോഷത്തോടെ ഇറങ്ങുക. ശരീരവും അങ്ങനെയാണ്. ഇത് നമ്മൾ വാടകയ്ക്ക് എടുത്ത വീടാണ്. ജനിച്ചപ്പോൾ കിട്ടിയതാണ്. ഒരു ദിവസം തിരിച്ച് കൊടുക്കണം. അത് ഉറപ്പാണ്. പ്രശ്നം എന്താണെന്ന് വെച്ചാൽ, നമ്മൾ ഈ വാടക വീടിനെ സ്വന്തം വീടായി തെറ്റിദ്ധരിച്ചിരിക്കുന്നു. "ഞാൻ ഈ ശരീരമാണ്" എന്ന് കരുതിയിരിക്കുന്നു. അതുകൊണ്ടാണ് മരണത്തെ പേടിക്കുന്നത്. കാരണം മരണം എന്നാൽ വീട് പോകുന്നു എന്ന് തോന്നുന്നു. യഥാർത്ഥത്തിൽ പോകുന്നത് വീടാണ്, വീട്ടുകാരനല്ല - നിങ്ങളല്ല. 2. "ശരീരത്തെ വിടുക" എന്നാൽ എന്ത്? ഇതിനെ നോച്ചൂർജി പറയുന്നത് *ദേഹാഭിമാന ത്യാഗം* എന്നാണ്. മൂന്ന് തലത്തിൽ വിടണം. *a) ഞാൻ ശരീരമാണ് എന്ന ഭാവം വിടുക* ശരീരത്തിന് വയസ്സാകുന്നു, രോഗം വരുന്നു, ക്ഷീണിക്കുന്നു. പക്ഷേ "ഞാൻ" ന് വയസ്സാകുന്നുണ്ടോ? കുട്ടിയായിരുന്നപ്പോൾ നിങ്ങൾ "ഞാൻ" എന്ന് പറഞ്ഞു. ഇപ്പോൾ "ഞാൻ" എന്ന് പറയുന്നു. ശരീരം മുഴുവൻ മാറി. പക്ഷേ "ഞാൻ" മാറിയില്ല. അതുകൊണ്ട് നിങ്ങൾ ശരീരമല്ല. ശരീരം നിങ്ങളുടെ വസ്ത്രം പോലെയാണ്. ഗീതയിൽ ഭഗവാൻ പറയുന്നത് ഇതാണ്: > *"വാസാംസി ജീർണ്ണാനി യഥാ വിഹായ"* > പഴയ വസ്ത്രം ഉപേക്ഷിച്ച് പുതിയ വസ്ത്രം ധരിക്കുന്നത് പോലെ ആത്മാവ് പഴയ ശരീരം ഉപേക്ഷിച്ച് പുതിയ ശരീരം എടുക്കുന്നു. വസ്ത്രം കീറിയാൽ നിങ്ങൾ കരയുമോ? ഇല്ല. അതുപോലെ ശരീരം പോകുമ്പോൾ കരയരുത് എന്ന് പഠിക്കുക. *b) എന്റേത് എന്ന ഭാവം വിടുക* "എന്റെ ശരീരം, എന്റെ വീട്, എന്റെ മകൻ, എന്റെ പണം" - ഈ "എന്റെ" ആണ് ഏറ്റവും വലിയ കെട്ട്. നോച്ചൂർജി പറയും: "നിന്റെ ശരീരം പോലും നിന്റേതല്ല, പിന്നെ വേറെ എന്താണ് നിന്റേത്?" ശരീരം നീ ഉണ്ടാക്കിയതല്ല. അമ്മയുടെ ഗർഭത്തിൽ വളർന്നതാണ്. നീ വിചാരിച്ചാൽ ഒരു മുടി പോലും വെളുപ്പിക്കാനോ കറുപ്പിക്കാനോ പറ്റില്ല. അത് താനേ നടക്കുന്നു. അപ്പോൾ അത് എങ്ങനെ നിന്റേതാകും? ഇത് മനസ്സിലായാൽ, ശരീരം പോകുമ്പോൾ "എന്റേത് പോയി" എന്ന ദുഃഖം വരില്ല. "വാടക വീട് തിരിച്ച് കൊടുത്തു" എന്ന സമാധാനമേ വരൂ. *c) ഭയം വിടുക* മരണഭയം വരുന്നത് എന്തുകൊണ്ടാണ്? "ഞാൻ ഇല്ലാതാകും" എന്ന് തോന്നുന്നത് കൊണ്ടാണ്. പക്ഷേ സത്യം എന്താണ്? നിങ്ങൾ ദിവസവും മരിക്കുന്നുണ്ട്! എങ്ങനെ? 3. ദിവസവും നമ്മൾ മരിച്ച് ജീവിക്കുന്നുണ്ട് - ഉറക്കം ഇത് നോച്ചൂർജി എപ്പോഴും പറയുന്ന ഏറ്റവും മനോഹരമായ പാഠമാണ്. രാത്രി നല്ല ഉറക്കത്തിൽ എന്ത് സംഭവിക്കുന്നു? ശരീരമില്ല, ലോകമില്ല, ഭാര്യയില്ല, മകനില്ല, പണമില്ല, പേരില്ല. എല്ലാം വിട്ടു പോയി. അത് ഒരു ചെറിയ മരണമാണ്. പക്ഷേ രാവിലെ എഴുന്നേൽക്കുമ്പോൾ നിങ്ങൾ പറയും, "ഞാൻ സുഖമായി ഉറങ്ങി." ആരാണ് സുഖമായി ഉറങ്ങിയത്? ശരീരം ഉറങ്ങിയപ്പോൾ, നിങ്ങൾ - ആ സാക്ഷി - ഉണ്ടായിരുന്നു. ശരീരത്തെ വിട്ടിട്ടും നിങ്ങൾ ഉണ്ടായിരുന്നു. ശരീരം ഇല്ലാതിരുന്നിട്ടും നിങ്ങൾക്ക് സുഖമുണ്ടായിരുന്നു. അതുകൊണ്ട് ശരീരം ഇല്ലാതായാലും നിങ്ങൾ ഉണ്ടാകും എന്ന് ദിവസവും ഭഗവാൻ നിങ്ങളെ പഠിപ്പിക്കുന്നുണ്ട്. ഉറക്കം എന്നാൽ *ദിവസേനയുള്ള മരണ പരിശീലനം* ആണ്. നോച്ചൂർജി പറയും: "ഉറങ്ങാൻ പേടിയില്ലാത്ത നിനക്ക്, മരിക്കാൻ എന്തിനാണ് പേടി? ഉറക്കം ഒരു രാത്രിയിലെ മരണമാണ്, മരണം ഒരു വലിയ ഉറക്കമാണ്." 4. പിന്നെ എങ്ങനെ തയ്യാറാകും? പ്രായോഗിക വഴി അദ്ദേഹം പറയുന്ന 3 സാധനകൾ: *1. രാവിലെ എഴുന്നേൽക്കുമ്പോൾ:* "ഈ ശരീരം ഇന്ന് എനിക്ക് കിട്ടിയ വാടക വീടാണ്. ഇന്ന് ഇത് ഉപയോഗിച്ച് നല്ലത് ചെയ്യണം. വൈകുന്നേരം ഇത് തിരിച്ച് കൊടുക്കേണ്ടി വന്നാലും കുഴപ്പമില്ല" എന്ന് ചിന്തിക്കുക. ഇത് ഭയമല്ല, സ്വാതന്ത്ര്യമാണ്. *2. ദിവസത്തിൽ ഒരിക്കൽ - "ഞാൻ ശരീരമല്ല" എന്ന് പറയുക:* കണ്ണടച്ച് 5 മിനിറ്റ് ഇരിക്കുക. "ഞാൻ കൈയല്ല, കാലല്ല, കണ്ണല്ല, മനസ്സല്ല. ഞാൻ ഇതെല്ലാം കാണുന്ന സാക്ഷിയാണ്" എന്ന് ഉള്ളിൽ പറയുക. ഇത് ശരീരത്തിൽ നിന്ന് മനസ്സിനെ അകറ്റാനുള്ള പരിശീലനമാണ്. ഇതിനാണ് *ദേഹാത്മബുദ്ധി മാറുക* എന്ന് പറയുന്നത്. *3. എല്ലാം ഭഗവാന് കൊടുക്കുക:* "ഈ ശരീരം നിന്റെ, ഈ ജീവിതം നിന്റെ" എന്ന് പറഞ്ഞ് ജീവിക്കുക. സ്വന്തം എന്ന് കരുതിയാൽ ഭാരം കൂടും. ഭഗവാന്റേത് എന്ന് കരുതിയാൽ ഭാരം ഇല്ലാതാകും. വാടക വീട്ടിൽ താമസിക്കുമ്പോൾ വീടിന്റെ കേട് നമ്മളെ ബാധിക്കില്ലല്ലോ, ഉടമസ്ഥനെ ബാധിക്കും. അതുപോലെ ശരീരം ഭഗവാന്റേത് എന്ന് കരുതിയാൽ, രോഗം വന്നാലും "ഭഗവാന്റെ വീടിന് ചെറിയ കേട്" എന്ന് മാത്രം തോന്നും. ചുരുക്കത്തിൽ നോച്ചൂർജി പറയുന്നത് ശരീരത്തെ വിടാൻ തയ്യാറാകുക എന്നാൽ ആത്മഹത്യ ചെയ്യുക എന്നല്ല. ശരീരത്തെ കൊല്ലുക എന്നല്ല. *ജീവിച്ചിരിക്കുമ്പോൾ തന്നെ, ശരീരം ഞാനല്ല എന്ന് അറിഞ്ഞ് ജീവിക്കുക എന്നാണ്.* ശരീരം പോകുന്നതിന് മുമ്പ് നമ്മൾ ശരീരത്തെ വിട്ടാൽ, ശരീരം പോകുമ്പോൾ നമുക്ക് ദുഃഖമുണ്ടാകില്ല. കാരണം നമ്മൾ നേരത്തെ തന്നെ വിട്ടതാണ്. വിടാതെ ഇരുന്നാൽ, ശരീരം നമ്മെ ബലമായി തള്ളിയിടും. അത് വേദനയാകും. > "നീ ശരീരത്തെ വിട്ടാൽ, ശരീരം നിന്നെ വിടുമ്പോൾ നീ ചിരിക്കും. നീ ശരീരത്തെ പിടിച്ചാൽ, ശരീരം നിന്നെ വിടുമ്പോൾ നീ കരയും." നിങ്ങൾ ഇപ്പോൾ പറഞ്ഞത് - *"ശരീരം എന്തായാലും നമ്മളെ വിട്ട് പോകും"* - ഈ തിരിച്ചറിവ് തന്നെയാണ് വൈരാഗ്യത്തിന്റെ തുടക്കം. ഈ തിരിച്ചറിവ് ഉള്ളവന് മരണഭയം ഉണ്ടാകില്ല. അവൻ ജീവിച്ചിരിക്കുമ്പോൾ തന്നെ മുക്തനാണ്. അതിനാണ് *ജീവന്മുക്തൻ* എന്ന് പറയുന്നത്.