നോച്ചർ സ്വാമിജി പലപ്പോഴും പറയാറുള്ള ഏറ്റവും മനോഹരമായ ഒരു കഥയാണത്. ഒരിക്കൽ ഒരു ആശ്രമത്തിൽ ഒരു സന്യാസി ഇരിക്കുകയായിരുന്നു. വളരെ ശാന്തൻ. എപ്പോഴും കൃഷ്ണനാമം ജപിക്കുന്ന ആൾ. അപ്പോൾ അവിടേക്ക് അന്യമതത്തിൽ പെട്ട ഒരാൾ വന്നു. അയാൾക്ക് കൃഷ്ണനെ ഒട്ടും ഇഷ്ടമല്ല. ഹിന്ദുക്കൾ കൃഷ്ണനെ പൂജിക്കുന്നത് അയാൾക്ക് സഹിക്കാൻ പറ്റുന്നില്ല. അയാൾ സന്യാസിയുടെ മുന്നിൽ വന്ന് കൃഷ്ണനെ പറ്റി ഒരുപാട് അസഭ്യം പറയാൻ തുടങ്ങി. "നിങ്ങളുടെ കൃഷ്ണൻ ഇങ്ങനെയാണ്, അങ്ങനെയാണ്... കള്ളൻ, പെണ്ണുപിടുത്തക്കാരൻ, കപടൻ..." എന്നൊക്കെ പറഞ്ഞ് ഒരുപാട് നേരം തെറി വിളിച്ചു. കൂടെ ഉണ്ടായിരുന്ന ശിഷ്യന്മാർക്കെല്ലാം ദേഷ്യം വന്നു. "ഗുരു, ഇയാളെ ഇവിടെ നിന്ന് ഇറക്കി വിടണം, ഇയാളെ അടിക്കണം" എന്നൊക്കെ അവർ വിചാരിച്ചു. പക്ഷേ സന്യാസി എന്ത് ചെയ്തു എന്നറിയാമോ? അയാൾ അസഭ്യം പറയുന്തോറും സന്യാസി കണ്ണീരോടെ ചിരിക്കാൻ തുടങ്ങി. സന്തോഷശ്രുക്കൾ പൊഴിച്ച് ആനന്ദിച്ചു. അവസാനം സന്യാസി എഴുന്നേറ്റ് അയാളെ കെട്ടിപ്പിടിച്ചു. ശിഷ്യന്മാർ ഞെട്ടിപ്പോയി. "ഗുരോ, അയാൾ ഭഗവാനെ ഇത്രയും തെറി പറഞ്ഞിട്ടും അങ്ങ് എന്തിനാണ് സന്തോഷിക്കുന്നത്?" അപ്പോൾ സന്യാസി പറഞ്ഞ മറുപടിയാണ് ഈ കഥയുടെ ജീവൻ. സന്യാസി പറഞ്ഞത് > "മക്കളെ, നിങ്ങൾക്ക് മനസ്സിലായില്ലേ? > ഞാൻ കൃഷ്ണാ... കൃഷ്ണാ... എന്ന് ജപിച്ച് എത്ര കഷ്ടപ്പെട്ടാണ് കൃഷ്ണനെ ഓർക്കുന്നത്. > ഇയാൾ നോക്കൂ. ഇയാൾ ഒരു നിമിഷം പോലും കൃഷ്ണനെ മറക്കുന്നില്ല. > തെറി പറയുമ്പോഴും 'കൃഷ്ണൻ' എന്ന് തന്നെയാണ് പറയുന്നത്. കൃഷ്ണനെ പറ്റി തന്നെയാണ് ചിന്തിക്കുന്നത്. > > ഞാൻ ഭക്തികൊണ്ട് ചെയ്യുന്നത് ഇയാൾ ദേഷ്യം കൊണ്ട് ചെയ്യുന്നു. പക്ഷേ രണ്ടുപേരും ചെയ്യുന്നത് ഒന്നുതന്നെ - കൃഷ്ണ സ്മരണ! > > എന്റെ കൃഷ്ണൻ എത്ര കരുണാമയൻ! തന്നെ തെറി പറയുന്നവന്റെ നാവിൽ പോലും തന്റെ നാമം കൊണ്ടുവന്ന് ഇരുത്തിയിരിക്കുന്നു. > ഇയാൾ അറിയാതെ തന്നെ കൃഷ്ണനാമം ജപിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുകയാണ്. ഇയാൾക്ക് മോക്ഷം ഉറപ്പാണ്." നോച്ചർ സ്വാമിജി ഇതിന് ശേഷം പറയുന്ന ഒരു കാര്യം കൂടി ഉണ്ട്. ശിശുപാലൻ, കംസൻ, രാവണൻ, ഹിരണ്യകശിപു - ഇവരെല്ലാം ഭഗവാനെ വെറുത്തവരാണ്. പക്ഷേ അവർക്ക് പോലും മോക്ഷം കിട്ടി. എന്തുകൊണ്ട്? കാരണം അവർ എപ്പോഴും ഭഗവാനെ പറ്റി തന്നെ ചിന്തിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു. ഭയന്നിട്ടായാലും, ദേഷ്യപ്പെട്ടിട്ടായാലും, വെറുത്തിട്ടായാലും - ചിന്ത ഭഗവാനിൽ തന്നെയായിരുന്നു. അതാണ് *ദ്വേഷ ഭക്തി.* ഭക്തി എന്ന് പറഞ്ഞാൽ സ്നേഹം മാത്രമല്ല. ഭഗവാനെ മറക്കാതിരിക്കുക എന്നതാണ് ഭക്തി. സ്വാമിജി ഇതിലൂടെ നമ്മെ പഠിപ്പിക്കുന്നത് 1. *നിന്ദിക്കുന്നവൻ പോലും ഭഗവാനെ ഓർക്കുകയാണ്.* അവനോട് ദേഷ്യപ്പെടേണ്ട കാര്യമില്ല. അവനോട് സഹതാപം തോന്നണം. 2. *നമ്മുടെ മനസ്സ് എവിടെയാണ്?* നമ്മൾ മാലയിട്ട് ജപിക്കുമ്പോൾ പോലും മനസ്സ് കടയിലും വീട്ടിലുമാണ്. എന്നാൽ തെറി പറയുന്നവന്റെ മനസ്സ് മുഴുവൻ കൃഷ്ണനിലാണ്. ആരാണ് വലിയ ഭക്തൻ? 3. *ഭഗവാന്റെ നാമത്തിന് ശക്തിയുണ്ട്.* ആരുടെ നാവിൽ നിന്ന് വീണാലും, എങ്ങനെ പറഞ്ഞാലും, അത് അവനെ രക്ഷിക്കും. അതുകൊണ്ടാണ് സന്യാസി കരഞ്ഞത്. ദേഷ്യം കൊണ്ടല്ല. ആനന്ദം കൊണ്ട്. "എന്റെ കൃഷ്ണന് തന്നെ തെറി പറയുന്നവനെ പോലും ഉപേക്ഷിക്കാൻ പറ്റുന്നില്ലല്ലോ" എന്ന് ഓർത്ത്. ഇതാണ് നോച്ചർ സ്വാമിജി പറയുന്ന ആ കഥയുടെ സാരം.