രാമകൃഷ്ണ പരമഹംസനും ഗിരീഷ് ചന്ദ്ര ഘോഷും തമ്മിലുള്ള ബന്ധം ഗുരു-ശിഷ്യൻ എന്നതിനേക്കാൾ വലുതാണ് - *ഒരു അച്ഛനും വഴിതെറ്റിയ മകനും തമ്മിലുള്ള ബന്ധം പോലെ.* ഗിരീഷ് ആരായിരുന്നു? ബംഗാളിലെ ഏറ്റവും വലിയ നാടകകൃത്ത്, നടൻ, സംവിധായകൻ. കൊൽക്കത്തയിലെ സ്റ്റാർ തിയേറ്ററിന്റെ സ്ഥാപകൻ. പക്ഷേ ഒപ്പം - കടുത്ത മദ്യപൻ, നാസ്തികൻ, തെറി പറയുന്നവൻ, ദൈവത്തെ കളിയാക്കുന്നവൻ. ആളുകൾ അദ്ദേഹത്തെ *"ബംഗാളിലെ ഷേക്സ്പിയർ"* എന്നും *"മദ്യപൻ ഗിരീഷ്"* എന്നും ഒരുമിച്ച് വിളിച്ചു. ആദ്യ കണ്ടുമുട്ടൽ 1884-ൽ ഗിരീഷിന്റെ നാടകം കാണാൻ രാമകൃഷ്ണൻ വന്നു. നാടകം കഴിഞ്ഞ് ഗിരീഷ് മദ്യപിച്ച് രാമകൃഷ്ണന്റെ അടുത്ത് വന്ന് തെറി വിളിച്ചു. രാമകൃഷ്ണൻ ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല, ചിരിച്ചു. ഗിരീഷിനെ കെട്ടിപ്പിടിച്ചു. ഗിരീഷ് പിന്നീട് പറഞ്ഞു: > "എന്നെ ഇതുവരെ ആരും ഇങ്ങനെ സ്നേഹിച്ചിട്ടില്ല. എന്റെ അമ്മ പോലും എന്നെ വെറുത്തു. പക്ഷേ ഈ മനുഷ്യൻ എന്റെ തെറി കേട്ടിട്ടും എന്നെ കെട്ടിപ്പിടിച്ചു." അന്നുമുതൽ ഗിരീഷ് ദക്ഷിണേശ്വരത്തിൽ സ്ഥിരം സന്ദർശകനായി. ഏറ്റവും പ്രസിദ്ധമായ സംഭവം - "പവർ ഓഫ് അറ്റോർണി" ഒരു ദിവസം രാമകൃഷ്ണൻ ഗിരീഷിനോട് പറഞ്ഞു: > "ഗിരീഷ്, നീ ജപിക്കണ്ട, ധ്യാനിക്കണ്ട, പൂജിക്കണ്ട. നിനക്ക് അതൊന്നും പറ്റില്ല. നീ ഒരു കാര്യം മാത്രം ചെയ്യൂ - നിന്റെ എല്ലാ ഭാരവും എനിക്ക് തന്നേക്ക്. നീ നിന്റെ പവർ ഓഫ് അറ്റോർണി എനിക്ക് എഴുതിത്തരൂ." അതായത് - "എന്റെ പാപവും പുണ്യവും എല്ലാം നീ ഏറ്റെടുത്തോ, ഞാൻ ഇനി ഒന്നിനും ഉത്തരവാദിയല്ല" എന്ന്. ഗിരീഷ് സമ്മതിച്ചു. പിറ്റേന്ന് മുതൽ ഗിരീഷ് എന്ത് തെറ്റ് ചെയ്താലും പറയും: > "അത് ഞാനല്ല, പരമഹംസൻ ചെയ്തതാണ്. എന്റെ പവർ ഓഫ് അറ്റോർണി അദ്ദേഹത്തിനാണ്." രാമകൃഷ്ണൻ ചിരിച്ചുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു: > "ഇവൻ എന്നെ നന്നായി പറ്റിച്ചു. ഇവന്റെ പാപം മുഴുവൻ എന്റെ തലയിൽ വെച്ചു." ഇതാണ് ഗിരീഷിന് കൊടുത്ത ഏറ്റവും വലിയ ആത്മീയ സ്വാതന്ത്ര്യം - *പൂർണ്ണ സമർപ്പണം.* രാമകൃഷ്ണന്റെ മരണശേഷം രാമകൃഷ്ണൻ മരിച്ചപ്പോൾ വിവേകാനന്ദൻ ഉൾപ്പെടെയുള്ള ശിഷ്യന്മാർ തകർന്നുപോയി. ഗിരീഷാണ് അവരെ ചേർത്തുപിടിച്ചത്. ഗിരീഷ് പറഞ്ഞു: > "പരമഹംസൻ ദൈവമാണെന്ന് നിങ്ങൾ വിശ്വസിക്കുന്നുവെങ്കിൽ, ഞാൻ അതിന് സാക്ഷിയാണ്. എന്നെപ്പോലൊരു മദ്യപനെയും നാസ്തികനെയും അദ്ദേഹത്തിന് മാറ്റാൻ കഴിഞ്ഞെങ്കിൽ, അദ്ദേഹം മനുഷ്യനല്ല." പിന്നീട് ഗിരീഷ് മദ്യം പൂർണ്ണമായി ഉപേക്ഷിച്ചു. രാമകൃഷ്ണനെക്കുറിച്ച് നാടകങ്ങൾ എഴുതി. ബേലൂർ മഠം ഉണ്ടാക്കാൻ പണം കൊടുത്തു. അവരുടെ ബന്ധത്തിന്റെ ചുരുക്കം: *വിവേകാനന്ദൻ* - രാമകൃഷ്ണന്റെ ബുദ്ധിയുടെ ശിഷ്യൻ. *ഗിരീഷ്* - രാമകൃഷ്ണന്റെ ഹൃദയത്തിന്റെ ശിഷ്യൻ. വിവേകാനന്ദൻ ചോദ്യങ്ങൾ ചോദിച്ചാണ് ദൈവത്തെ കണ്ടത്. ഗിരീഷ് ചോദ്യങ്ങൾ ഉപേക്ഷിച്ചാണ് ദൈവത്തെ കണ്ടത്. ഗിരീഷ് ഒരിക്കൽ പറഞ്ഞ ഒരു വാചകമുണ്ട്: > "ഞാൻ പാപിയാണ്. പക്ഷേ എന്റെ ഗുരു എന്നെക്കാൾ വലിയ പാപിയാണ് - കാരണം എന്റെ പാപം മുഴുവൻ അദ്ദേഹം ഏറ്റെടുത്തു." ഗിരീഷ് മദ്യം ഉപേക്ഷിച്ച കഥ - ഇത് വെറും ഉപദേശം കൊണ്ടല്ല, ഒരു തന്ത്രം കൊണ്ടാണ് രാമകൃഷ്ണൻ ചെയ്തത്. 1. ആദ്യം രാമകൃഷ്ണൻ പറഞ്ഞത് രാമകൃഷ്ണൻ ഒരിക്കലും ഗിരീഷിനോട് "മദ്യം കുടിക്കരുത്" എന്ന് പറഞ്ഞില്ല. മറ്റെല്ലാവരും പറഞ്ഞത് അതാണ്, ഗിരീഷ് ആരെയും കേട്ടില്ല. രാമകൃഷ്ണൻ പറഞ്ഞത് ഇതാണ്: > "ഗിരീഷ്, നീ മദ്യം കുടിക്കുന്നത് നിർത്തണ്ട. നീ കുടിച്ചോളൂ. പക്ഷേ ഒരു കാര്യം മാത്രം ചെയ്യൂ - കുടിക്കുന്നതിന് മുമ്പ് എന്നെ ഒന്ന് ഓർത്തിട്ട് കുടിക്കൂ. മദ്യം എനിക്ക് അർപ്പിച്ചിട്ട് കുടിക്കൂ." ഗിരീഷ് ചിരിച്ചു - "അതൊക്കെ പറ്റും." 2. പിന്നീട് എന്ത് സംഭവിച്ചു? പിറ്റേന്ന് ഗിരീഷ് മദ്യശാലയിൽ പോയി. ഗ്ലാസ് എടുത്തു. കുടിക്കാൻ തുടങ്ങുമ്പോൾ രാമകൃഷ്ണന്റെ മുഖം ഓർമ്മ വന്നു. അദ്ദേഹത്തിന്റെ ചിരി, കെട്ടിപ്പിടുത്തം. ഗിരീഷിന്റെ കൈ വിറച്ചു. ഗ്ലാസ് താഴെ വെച്ചു. അന്ന് കുടിച്ചില്ല. പിറ്റേന്ന് വീണ്ടും ശ്രമിച്ചു. വീണ്ടും രാമകൃഷ്ണന്റെ മുഖം വന്നു. വീണ്ടും കുടിക്കാൻ പറ്റിയില്ല. മൂന്നാം ദിവസം ഗിരീഷ് ദക്ഷിണേശ്വരത്തിൽ ഓടിച്ചെന്ന് പറഞ്ഞു: > "പരമഹംസാ, നിങ്ങൾ എന്നെ ചതിച്ചു! മദ്യം കുടിക്കരുതെന്ന് നിങ്ങൾ പറഞ്ഞില്ല, പക്ഷേ നിങ്ങളെ ഓർത്താൽ എനിക്ക് മദ്യം കുടിക്കാൻ പറ്റുന്നില്ല!" രാമകൃഷ്ണൻ ചിരിച്ചുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു: > "ഞാൻ ഒന്നും ചെയ്തില്ലല്ലോ ഗിരീഷ്. നീ തന്നെയാണ് ഉപേക്ഷിച്ചത്." ഇതാണ് യഥാർത്ഥ രഹസ്യം - *നിർബന്ധിച്ച് ഉപേക്ഷിപ്പിച്ചതല്ല, സ്നേഹം കൊണ്ട് ഉപേക്ഷിപ്പിച്ചതാണ്.* 3. പിന്നീട് ഗിരീഷ് ചെയ്തത് മദ്യം ഉപേക്ഷിച്ചതിന് ശേഷം ഗിരീഷിന് വലിയ ശൂന്യത തോന്നി. എന്ത് ചെയ്യണമെന്ന് അറിയില്ല. അപ്പോൾ രാമകൃഷ്ണൻ പറഞ്ഞു: > "നീ നാടകം എഴുതുന്നത് നിർത്തണ്ട. നാടകമാണ് നിന്റെ പൂജ. രാമനെക്കുറിച്ച്, കൃഷ്ണനെക്കുറിച്ച്, ചൈതന്യനെക്കുറിച്ച് നാടകം എഴുതൂ." ഗിരീഷ് അങ്ങനെ ചെയ്തു. *ചൈതന്യലീല, രാമലീല, കൃഷ്ണലീല* - ഈ നാടകങ്ങൾ ബംഗാളിൽ വൻ ഹിറ്റായി. ആളുകൾ നാടകം കണ്ട് കരഞ്ഞ് ഭക്തരായി. ഒരു ദിവസം സ്റ്റേജിൽ ചൈതന്യനായി അഭിനയിക്കുന്ന ഗിരീഷിനെ കണ്ട് രാമകൃഷ്ണൻ സമാധിയിലായി. സ്റ്റേജിൽ കയറി ഗിരീഷിന്റെ കാലിൽ വീണു. ഗിരീഷ് പേടിച്ചുപോയി - "ഞാൻ വെറും നടനാണ്, എന്റെ കാലിൽ വീഴരുത്." രാമകൃഷ്ണൻ പറഞ്ഞു: > "അല്ല ഗിരീഷ്, ഇപ്പോൾ നീ നടനല്ല, സാക്ഷാൽ ചൈതന്യൻ തന്നെയാണ്." 4. അവസാനം രാമകൃഷ്ണൻ മരിച്ചതിന് ശേഷം ഗിരീഷ് ഒരിക്കലും പഴയ ഗിരീഷ് ആയില്ല. മരണം വരെ അദ്ദേഹം പറഞ്ഞുകൊണ്ടിരുന്നത് ഇതാണ്: > "ഞാൻ മദ്യപനായിരുന്നു. പരമഹംസൻ എന്നെ തൊട്ടു, ഞാൻ സ്വർണ്ണമായി. ഇത് മാജിക്കല്ല, സ്നേഹമാണ്." ഗിരീഷിന്റെ ജീവിതം കൊണ്ട് രാമകൃഷ്ണൻ ലോകത്തിന് കാണിച്ചുകൊടുത്തത് ഇതാണ്: *"ഏറ്റവും വലിയ പാപിയെപ്പോലും ദൈവത്തിന് വേണ്ട. അവനെ മാറ്റാൻ ഉപദേശം വേണ്ട, സ്നേഹം മതി."*