"ലോകാഃ സമസ്താഃ സുഖിനോ ഭവന്തു" എന്ന വരികൾ ഏതെങ്കിലും ഒരു നിർദ്ദിഷ്ട പ്രമുഖ വേദഗ്രന്ഥത്തിലോ (ഋഗ്വേദം പോലുള്ളവ) പ്രധാന ഉപനിഷത്തുകളിലോ നേരിട്ട് ഉൾപ്പെടുത്തിയിട്ടുള്ളതായി കാണാൻ സാധ്യമല്ല. ഇത് പ്രധാനമായും ഒരു മംഗള മന്ത്രം അല്ലെങ്കിൽ ശാന്തി മന്ത്രം ആയി ഭാരതീയ പാരമ്പര്യത്തിൽ തലമുറകളായി വാമൊഴിയായി കൈമാറി വന്ന ഒന്നാണ്. എങ്കിലും, ഹിന്ദു ആരാധനാക്രമങ്ങളിലും പൂജകൾക്ക് ശേഷവും ചൊല്ലാറുള്ള പ്രശസ്തമായ ഈ ശ്ലോകത്തിന്റെ ഭാഗമായാണ് ഈ വരികൾ വരുന്നത്: "സ്വസ്തി പ്രജാഭ്യഃ പരിപാലയന്താം ന്യായേന മാർഗേണ മഹീം മഹീശാഃ ഗോബ്രാഹ്മണേഭ്യഃ ശുഭമസ്തു നിത്യം ലോകാഃ സമസ്താഃ സുഖിനോ ഭവന്തു" ശ്രദ്ധേയമായ മറ്റ് വിവരങ്ങൾ: അർത്ഥം: "ഈ ലോകത്തിലെ (അല്ലെങ്കിൽ എല്ലാ ലോകങ്ങളിലെയും) സമസ്ത ജീവജാലങ്ങളും സുഖമായിരിക്കട്ടെ" എന്നാണ് ഈ മന്ത്രത്തിന്റെ സാരാംശം. ചരിത്രപരമായ തെളിവുകൾ: ഈ ശ്ലോകത്തിന്റെ ഏറ്റവും പഴയ ലിഖിത രൂപം കണ്ടെത്തിയിട്ടുള്ളത് സംഗമ രാജവംശത്തിലെ (വിജയനഗര സാമ്രാജ്യം) രാജാക്കന്മാരുടെ ശിലാശാസനങ്ങളിൽ (Stone Inscriptions) നിന്നാണ് (ഏകദേശം എ.ഡി. 1336–1485 കാലഘട്ടം).