ശ്രീമദ് ഭാഗവതത്തിന് ലഭിച്ചിട്ടുള്ളതിൽ വെച്ച് ഏറ്റവും വലിയ വ്യാഖ്യാനങ്ങൾ താഴെ പറയുന്നവയാണ്: മലയാളത്തിൽ: സാഹിത്യ കേസരി പണ്ഡിറ്റ് പി. ഗോപാലൻ നായർ എഴുതിയ 'ഭാവാർത്ഥ കൗമുദി' എന്ന ഭാഷാവ്യാഖ്യാനമാണ് മലയാളത്തിലെ ഏറ്റവും സമഗ്രവും വലുതുമായ ഭാഗവത വ്യാഖ്യാനങ്ങളിലൊന്ന്. 1910-ൽ ആരംഭിച്ച് ഏകദേശം 15 വർഷത്തെ ദീർഘമായ പ്രയത്നം കൊണ്ട് 12 സ്കന്ധങ്ങൾക്കായി 40 പുസ്തകങ്ങളായാണ് ഇത് അദ്ദേഹം പൂർത്തിയാക്കിയത്. സംസ്കൃതത്തിൽ: വൈഷ്ണവ ആചാര്യനായ ശ്രീ വല്ലഭാചാര്യർ രചിച്ച 'ശ്രീ സുബോധിനി' (Sri Subodhini) എന്ന വ്യാഖ്യാനം സംസ്കൃതത്തിലെ ഏറ്റവും വിപുലമായ ഒന്നായി കണക്കാക്കപ്പെടുന്നു. ഇത് 25 വാല്യങ്ങളിലായി പരന്നുകിടക്കുന്ന ഒന്നാണ്. ആഗോളതലത്തിൽ (ഇംഗ്ലീഷ്/ആധുനിക കാലത്ത്): ഇസ്കോൺ (ISKCON) സ്ഥാപകനായ ശ്രീല പ്രഭുപാദർ (എ.സി. ഭക്തിവേദാന്ത സ്വാമി പ്രഭുപാദ) എഴുതിയ 'ഭക്തിവേദാന്ത താല്പര്യങ്ങൾ' (Bhaktivedanta Purports) അടങ്ങിയ ശ്രീമദ് ഭാഗവത വ്യാഖ്യാനം 18 വാല്യങ്ങളിലായി പ്രസിദ്ധീകരിക്കപ്പെട്ട ലോകത്തിലെ ഏറ്റവും വലിയ ആധുനിക വ്യാഖ്യാനങ്ങളിലൊന്നാണ്. കൂടാതെ, ഭാഗവതത്തിന് ലഭിച്ചിട്ടുള്ളതിൽ വെച്ച് ഏറ്റവും പഴക്കമുള്ളതും ആധികാരികവുമായ സമ്പൂർണ്ണ സംസ്കൃത വ്യാഖ്യാനമായി കണക്കാക്കപ്പെടുന്നത് ശ്രീധര സ്വാമിയുടെ 'ഭാവാർത്ഥ ദീപിക' ആണ്.