ഭാരതത്തിലെ മഹർഷിയായിരുന്ന ആപസ്തംഭൻ രചിച്ച ഗ്രന്ഥങ്ങളെയാണ് പൊതുവെ ഈ പേരിൽ അറിയപ്പെടുന്നത്. കൃഷ്ണയജുർവേദത്തിലെ തൈത്തിരീയ ശാഖയുമായി ബന്ധപ്പെട്ട ആപസ്തംഭ കൽപ്പസൂത്രത്തിലെ ഭാഗങ്ങളാണ് ഇവയിൽ പ്രധാനം. ഇതിൽ പ്രധാനമായും താഴെ പറയുന്ന ഗ്രന്ഥങ്ങൾ ഉൾപ്പെടുന്നു: ആപസ്തംഭ ധർമ്മസൂത്രം: വ്യക്തികളും സമൂഹവും പിന്തുടരേണ്ട നിയമങ്ങൾ, ധർമ്മങ്ങൾ, ആചാരങ്ങൾ എന്നിവയെക്കുറിച്ച് പ്രതിപാദിക്കുന്ന സുപ്രധാന ഗ്രന്ഥമാണിത്. ഇത് പ്രാചീന ഭാരതത്തിലെ നിയമസംഹിതകളിൽ ഒന്നായി കണക്കാക്കപ്പെടുന്നു. ആപസ്തംഭ ശ്രൗതസൂത്രം: യജ്ഞങ്ങളും മറ്റ് വൈദിക കർമ്മങ്ങളും എങ്ങനെ അനുഷ്ഠിക്കണം എന്നതിനെക്കുറിച്ചുള്ള വിശദമായ വിവരണങ്ങൾ ഇതിലുണ്ട്. ആപസ്തംഭ ഗൃഹ്യസൂത്രം: വിവാഹം, ഉപനയനം തുടങ്ങിയ ഗൃഹസ്ഥാശ്രമികൾ ചെയ്യേണ്ട ചടങ്ങുകളെക്കുറിച്ച് ഇതിൽ പ്രതിപാദിക്കുന്നു. ആപസ്തംഭ ശുൽബസൂത്രം: ഇത് ഗണിതശാസ്ത്രപരമായി വളരെ പ്രാധാന്യമുള്ള ഒന്നാണ്. യജ്ഞശാലകളും ഹോമകുണ്ഡങ്ങളും നിർമ്മിക്കുന്നതിനുള്ള ജ്യാമിതീയ (Geometry) നിയമങ്ങൾ ഇതിൽ വിവരിക്കുന്നു. രണ്ടിന്റെ വർഗ്ഗമൂലം ( ) കൃത്യമായി കണക്കാക്കിയതിനും പൈതഗോറസ് സിദ്ധാന്തത്തിന് സമാനമായ ആശയങ്ങൾ അവതരിപ്പിച്ചതിനും ഈ ഗ്രന്ഥം ലോകപ്രശസ്തമാണ്. പ്രധാന പ്രത്യേകതകൾ: ദക്ഷിണ ഭാരതത്തിലാണ് ആപസ്തംഭൻ ജീവിച്ചിരുന്നതെന്ന് കരുതപ്പെടുന്നു. ബി.സി.ഇ 600-നും 300-നും ഇടയിലാണ് ഈ ഗ്രന്ഥങ്ങളുടെ രചനാകാലമായി കണക്കാക്കുന്നത്. ആദിശങ്കരാചാര്യർ ആപസ്തംഭ ധർമ്മസൂത്രത്തിലെ 'അധ്യാത്മ പടലം' എന്ന ഭാഗത്തിന് ശങ്കരാചാര്യർ എഴുതിയ വ്യാഖ്യാനം (വിവരണം) പണ്ഡിതലോകത്ത് വളരെ പ്രസിദ്ധമാണ്. ആത്മജ്ഞാനത്തെക്കുറിച്ചും ബ്രഹ്മത്തെക്കുറിച്ചുമുള്ള ആഴമേറിയ ആശയങ്ങളാണ് ഈ ഭാഗത്ത് പ്രതിപാദിക്കുന്നത്. ശാങ്കരഭാഷ്യങ്ങളിലെ ഏറ്റവും പ്രധാനപ്പെട്ടവ പ്രസ്ഥാനത്രയ ഭാഷ്യങ്ങൾ എന്നാണ് അറിയപ്പെടുന്നത്. അവ താഴെ പറയുന്നവയാണ്: ബ്രഹ്മസൂത്ര ഭാഷ്യം: ശങ്കരാചാര്യരുടെ ഏറ്റവും പ്രധാനപ്പെട്ട കൃതിയായി ഇത് കണക്കാക്കപ്പെടുന്നു. അദ്വൈത ദർശനത്തിന്റെ അടിസ്ഥാന ശിലയാണിത്. ഭഗവദ്ഗീതാ ഭാഷ്യം: ഭഗവദ്ഗീതയിലെ ശ്ലോകങ്ങൾക്ക് അദ്വൈതപരമായി നൽകിയിട്ടുള്ള വ്യാഖ്യാനമാണിത്. ഉപനിഷദ് ഭാഷ്യങ്ങൾ: ദശോപനിഷത്തുകൾക്ക് (ഈശം, കേനം, കഠം, പ്രശ്നം, മുണ്ഡകം, മാണ്ഡൂക്യം, തൈത്തിരീയം, ഐതരേയം, ചാന്ദോഗ്യം, ബൃഹദാരണ്യകം) അദ്ദേഹം വ്യാഖ്യാനങ്ങൾ രചിച്ചിട്ടുണ്ട്. കൂടാതെ വിഷ്ണുസഹസ്രനാമം, ലളിതാ തൃശതി എന്നിവയ്ക്കും അദ്ദേഹം ഭാഷ്യങ്ങൾ രചിച്ചിട്ടുണ്ടെന്ന് വിശ്വസിക്കപ്പെടുന്നു.