ശ്രീമദ് ഭാഗവതം ഏഴാം സ്കന്ധത്തിലെ പതിമൂന്നാം അധ്യായം (Canto 7, Chapter 13) പ്രധാനമായും ചർച്ച ചെയ്യുന്നത് ഒരു പരമഹംസന്റെ അല്ലെങ്കിൽ പൂർണ്ണതയിലെത്തിയ സന്യാസിയുടെ പെരുമാറ്റത്തെയും ലക്ഷണങ്ങളെയും കുറിച്ചാണ്. നാരദമുനി യുധിഷ്ഠിര മഹാരാജാവിന് നൽകുന്ന ഉപദേശങ്ങളുടെ ഭാഗമാണിത്. ഈ അധ്യായത്തിലെ പ്രധാന ആശയങ്ങൾ താഴെ പറയുന്നവയാണ്: 1. സന്യാസിയുടെ ലക്ഷണം (Behavior of a Perfect Person) ആത്മീയ ജ്ഞാനം വളർത്തിയെടുക്കാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്ന ഒരു വ്യക്തി എല്ലാ ഭൗതിക ബന്ധങ്ങളും ഉപേക്ഷിക്കണം. ശരീരസംരക്ഷണത്തിന് ആവശ്യമായത് മാത്രം നിലനിർത്തിക്കൊണ്ട് ജീവിക്കണം. ഒരു സന്യാസി ശിഷ്യന്മാരെ കൂട്ടുന്നതിനോ, ഉപജീവനമാർഗ്ഗമായി പ്രഭാഷണങ്ങൾ നടത്തുന്നതിനോ, വലിയ പുസ്തകങ്ങൾ വായിക്കുന്നതിനോ താല്പര്യം കാണിക്കരുത്. ഭൗതികമായ ആഡംബരങ്ങൾ വർദ്ധിപ്പിക്കാൻ ഒരിക്കലും ശ്രമിക്കരുത്. അനാവശ്യമായ തർക്കങ്ങളിൽ നിന്നും വാദപ്രതിവാദങ്ങളിൽ നിന്നും മാറിനിൽക്കണം. 2. അജഗര വ്രതം (The Story of the Avadhuta) ഈ അധ്യായത്തിൽ നാരദമുനി പ്രഹ്ലാദനും ഒരു അവധൂതനും (സന്യാസി) തമ്മിലുള്ള കൂടിക്കാഴ്ച വിവരിക്കുന്നുണ്ട്. മലമ്പാമ്പ് ഇരതേടി നടക്കാതെ, തനിക്ക് മുന്നിൽ വന്നുചേരുന്ന ആഹാരം കഴിച്ച് ജീവിക്കുന്നത് പോലെ (അജഗര വ്രതം), ആ സന്യാസി ഈശ്വരേച്ഛയാൽ ലഭിക്കുന്നതുകൊണ്ട് തൃപ്തിപ്പെട്ട് ജീവിച്ചിരുന്നു. ഭൗതികമായ സുഖങ്ങളിലും ദുഃഖങ്ങളിലും അദ്ദേഹം ഒരേപോലെ സമചിത്തത പുലർത്തിയിരുന്നു. 3. യഥാർത്ഥ സന്തോഷം മനുഷ്യൻ തന്റെ ഉള്ളിലുള്ള യഥാർത്ഥ സന്തോഷം കാണാതെ ഭൗതിക ലോകത്തിലെ താല്ക്കാലിക സുഖങ്ങൾക്ക് പിന്നാലെ ഓടുന്നു. പുല്ലുമൂടിക്കിടക്കുന്ന കിണറ്റിലെ വെള്ളം കാണാതെ ദാഹിച്ചു വലഞ്ഞ് മറ്റെവിടെയോ വെള്ളം തേടി ഓടുന്ന മാനിനെപ്പോലെയാണ് അജ്ഞാനിയായ മനുഷ്യൻ എന്ന് ഈ അധ്യായത്തിൽ ഉപമിക്കുന്നു. ഭൗതികമായ ആഗ്രഹങ്ങളെല്ലാം വെടിഞ്ഞ്, പരമാത്മാവായ കൃഷ്ണനിൽ പൂർണ്ണമായി സമർപ്പിച്ചു ജീവിക്കുന്ന ഒരു വ്യക്തിക്ക് മാത്രമേ പരമമായ ശാന്തിയും മുക്തിയും ലഭിക്കൂ എന്ന് ഈ അധ്യായം വ്യക്തമാക്കുന്നു.