ഭഗവദ്ഗീതയിലെ പതിനെട്ട് അധ്യായങ്ങളിൽ രണ്ടാമത്തെ അധ്യായമാണ് സാംഖ്യയോഗം. ഗീതയിലെ ഏറ്റവും പ്രധാനപ്പെട്ട അധ്യായങ്ങളിലൊന്നായി ഇത് കണക്കാക്കപ്പെടുന്നു, കാരണം ഗീതയുടെ മുഴുവൻ സാരവും ഈ അധ്യായത്തിൽ അടങ്ങിയിരിക്കുന്നു. ഈ അധ്യായത്തിലെ പ്രധാന ഭാഗങ്ങൾ താഴെ പറയുന്നവയാണ്: ആത്മജ്ഞാനം: ആത്മാവ് ജനനമരണങ്ങളില്ലാത്തതും ശാശ്വതവുമാണെന്ന അറിവാണ് ഇതിലെ പ്രധാന വിഷയം. ശരീരം നശിച്ചാലും ആത്മാവ് നശിക്കുന്നില്ലെന്ന് കൃഷ്ണൻ അർജുനനോട് വിശദീകരിക്കുന്നു. ധർമ്മബോധം: യുദ്ധക്കളത്തിൽ തളർന്നുപോയ അർജുനനെ തൻ്റെ ക്ഷത്രിയ ധർമ്മം നിർവഹിക്കാൻ കൃഷ്ണൻ ഇതിലൂടെ പ്രേരിപ്പിക്കുന്നു. സ്ഥിതപ്രജ്ഞൻ: സുഖത്തിലും ദുഃഖത്തിലും ലാഭത്തിലും നഷ്ടത്തിലും ഒരുപോലെ നിലകൊള്ളുന്ന 'സ്ഥിതപ്രജ്ഞൻ്റെ' ലക്ഷണങ്ങൾ ഈ അധ്യായത്തിൽ വിവരിക്കുന്നുണ്ട്. ശ്ലോകങ്ങൾ: ഈ അധ്യായത്തിൽ ആകെ 72 ശ്ലോകങ്ങൾ ആണുള്ളത്. ജ്ഞാനയോഗത്തിലൂടെയും ബുദ്ധിയോഗത്തിലൂടെയും പരമമായ സത്യത്തെ മനസ്സിലാക്കാനാണ് ഈ അധ്യായം പഠിപ്പിക്കുന്നത്.