നമുക്ക് എങ്ങനെ മറ്റൊരാളെ രക്ഷിക്കാനാകും? നമുക്ക് നമ്മെ മാത്രമേ രക്ഷിക്കാനാകു. നമുക്ക് മറ്റൊരാളെ രക്ഷിക്കാന്‍ ആകുമായിരുന്നു എങ്കില്‍ നൂറ്റാണ്ടുകള്‍ക്കു മുമ്പേ തന്നെ ഈ ലോകത്തെ എല്ലാ കുഴപ്പങ്ങളും എന്നെന്നേയ്ക്കുമായി പരിഹരിക്കപ്പെടണമായിരുന്നുവല്ലോ! അത് സംഭവിച്ചില്ല. വിശുദ്ധ ഗ്രന്ഥങ്ങളും വിശുദ്ധാത്മാക്കളും ഉണ്ടായി എന്നതു മാത്രമാണ് എന്നും സംഭവ്യമായിട്ടുള്ളത് അത് ഏതു നാട്ടിലായാലും ഏതു മതത്തിലായാലും ശരിതന്നെ. നാം ഏതു സ്വര്‍ഗ്ഗം വിഭാവന ചെയ്താലും ശരി ഏതു മതസ്ഥരായാലും ശരി നമ്മെ രക്ഷിക്കാന്‍ നാം അല്ലാതെ മറ്റൊരു രക്ഷകന്‍ ഇല്ല എന്ന് തിരിച്ചറിയണം. നമ്മെ രക്ഷിക്കാന്‍ ഒരാള്‍ വരും എന്ന വാഗ്ദാനവും അന്വേഷണവും യുക്തിഹീനമാണ്. ഇവിടെ മതമോ മതപ്രചരണമോ മതപരിവര്‍ത്തനമോ വാഗ്ദാനങ്ങളുടെ മേല്‍ വളരുകയാണെങ്കില്‍ അത് നിരര്‍ത്ഥകമായിരിക്കും. നല്‍കാം എന്ന വാഗ്ദാനങ്ങളെല്ലാം ആത്മസാക്ഷാല്‍ക്കാരത്തിന്‍റെ കാര്യത്തില്‍ തികച്ചും ബുദ്ധിശൂന്യതയോ കള്ളമോ ആണ്. പരിവര്‍ത്തനവും രക്ഷയും ഉള്ളില്‍ സംഭവിക്കുന്നതല്ലേ, പുറത്തല്ലല്ലോ

കുട്ടിക്കാലത്തു അച്ഛനമ്മമാർ മക്കൾക്ക് കൊടുക്കുന്ന സ്നേഹമാണ് ഏറ്റവും വലിയ ധനം.എല്ലാം അണു കുടുംബങ്ങളായി പരിണമിച്ചിരിക്കുന്നു. മാതാപിതാക്കൾ ജോലിക്കോ മറ്റോ പോയിക്കഴിഞ്ഞാൽ കുട്ടികൾ തനിയെയോ വേലക്കാരുടെ സംരക്ഷണയിലോ ആണ്. പകൽ ഭൂരിഭാഗവും ഇക്കൂട്ടരുടെ ശിക്ഷണത്തിൽ വളരുന്നതിനാൽ അവരുടെ സംസ്കാരമാണ് കുട്ടികളിൽ കണ്ടു വരുന്നത്. (മുല്ലപ്പൂമ്പൊടിയേറ്റു കിടക്കും കല്ലിനുമുണ്ടാം ഒരു സൌരഭ്യം എന്നാണല്ലോ) അവർ അവരുടെ സൌകര്യത്തിനു അനുസരിച്ചുള്ള ജീവിത ക്രമം കുട്ടികളിൽ അടിച്ചേല്പ്പിക്കും. ചിലർ മയക്കു മരുന്ന് വരെ കുട്ടികൾക്ക് നല്കി തങ്ങളുടെ ജോലി ഭാരം കുറയ്ക്കാറുണ്ട്. രാത്രിയിൽ കുഞ്ഞുങ്ങൾ ഉറങ്ങാതിരിക്കുന്നതിന്റെ രഹസ്യം ചിലപ്പോൾ ഇതാകാം. വൈകുന്നേരം വന്നാൽത്തന്നെ മാതാപിതാകൾക്ക് കുട്ടികളെ നോക്കാനും അവരുടെ കൂടെ ചെലവഴിക്കാനും തീരെ നേരമില്ല. അതിന്റെ കുറവ് തീർക്കാൻ പണം അവർക്ക് ധാരാളമായി ചെലവു ചെയ്യുകയും ചെയ്യും. ഇത് വിപരീത ഫലം ആണ് ഉണ്ടാക്കുന്നത്. നമുക്ക് കിട്ടാത്ത സൌകര്യങ്ങൾ കുട്ടികൾക്ക് വാരിക്കോരി നല്കുന്ന മാതാപിതാക്കൾ പ്രത്യേകം ശ്രദ്ധിക്കുക – നിങ്ങള് സാമൂഹ്യ വിരുദ്ധരെ ആണ് വാർത്തെടുക്കുന്നത്. മാതാപിതാക്കളുടെ കാലം കഴിഞ്ഞാൽ ഇവരുടെ തണലിൽ അത്രയും കാലം കഴിഞ്ഞിരുന്നവർ അമ്പേ പരാജയപ്പെട്ടു പോകും. സൌകര്യങ്ങൾ കിട്ടാതെ വന്നാൽ ഇവർ എന്തും ചെയ്യാൻ മടിക്കില്ല.

”യം ലബ്ധ്വാ പുമാന്‍ സിദ്ധോഭവതി
അമൃതോഭവതി തൃപ്‌തോഭവതി.”

എന്തുകിട്ടിയാലാണോ മനുഷ്യന്‍ ലഭിച്ചവനാകുന്നത്. നാശമില്ലാത്തവനാകുന്നത്. തൃപ്തനാകുന്നത് ആ ഭക്തിയെയാണ് ഞാന്‍ വ്യാഖ്യാനിക്കുന്നത്.

ലഭിച്ചു എന്ന തോന്നലും തൃപ്തിയും ഉണ്ടാകുന്നതെപ്പോഴാണ് അവിടെയാണ് നാശമില്ലാത്ത അവസ്ഥയും. വീരഭഗത്‌സിംഗിനെപ്പോലുള്ള സ്വാതന്ത്ര്യസമര സേനാനിമാര്‍ ഇന്നും ജനമനസ്സുകളിലും രാഷ്ട്ര സ്‌നേഹികളിലുംകൂടി ജീവിക്കുകയാണ്. എന്തു കിട്ടിയപ്പോഴാണ് അവര്‍ ജനഹൃദയങ്ങളില്‍ അമരനായത്. ആ സമര്‍പ്പണബുദ്ധിയെ നമുക്ക് പാഠമാക്കാം.

രാഷ്ട്രഭക്തിയിലെ സമര്‍പ്പണബുദ്ധിയിലാണ് അവര്‍ ഇന്നും ജീവിക്കുന്നത്. മാതൃഭൂമിയെ പരാശക്തിയായിക്കണ്ട് സമര്‍പ്പിച്ചു. ഇതുപോലുള്ള ഭക്തിയുറച്ച് അതില്‍ സമര്‍പ്പണബുദ്ധിയുണ്ടാകുമ്പോള്‍ കിട്ടിയവനായി. അനശ്വരനായി സംതൃപ്തനായി. അത്തരത്തില്‍ ഉറച്ച ഒരു ഭക്തിയാണ് നമുക്കുണ്ടാകേണ്ടത്.

ഭാഗവതത്തില്‍ ഗോപികമാര്‍ ഭഗവത് പ്രാപ്തിക്കുവേണ്ടി എല്ലാം ഉപേക്ഷിച്ചിറങ്ങിച്ചെല്ലാന്‍ തയ്യാറായി. വിപ്രന്മാരുടെ യജ്ഞസംരംഭങ്ങളെല്ലാം മറന്ന് വിപ്രപത്‌നിമാര്‍ ഭഗവാനും ഗോപകുമാരന്മാര്‍ക്കുംവേണ്ടി ഭക്ഷ്യവസ്തുക്കളുമായിപ്പോയി. ഇവരില്‍നിന്നെല്ലാം സമര്‍പ്പണബുദ്ധി പഠിക്കാനാരംഭിക്കേണ്ടിയിരിക്കുന്നു.

ലൗകികമായ സിദ്ധികളോ അഷ്‌ടൈശ്വര്യങ്ങളോ അല്ല യഥാര്‍ത്ഥ സിദ്ധി, സമര്‍പ്പണബുദ്ധിയാണ്. നാം ശ്രീഹനുമാനെ അനശ്വരനായി ക്കാണുന്നതെന്തുകൊണ്ടാണ്. വിഭീഷണനേയും മാര്‍ക്കണ്ഡേയനെയും അനശ്വരനാക്കുന്നതെന്താണ്. ബലിയെ മഹാബലിയാക്കിയതേതൊന്നാണ്. ആ സമര്‍പ്പണഭക്തിയെ നമുക്ക് നേടനാവുമോ?

ജന്മഭൂമി:

ആത്മാവ്, അനശ്വരവും അക്ഷരവും - 36

ആത്മാവ്, അനശ്വരവും അക്ഷരവും - 36

ആത്മാവിനെപ്പറ്റി അറിയേണ്ടതെല്ലാം - 36 

കര്‍മഭാവങ്ങളെ വിഛേദിച്ച്, ആത്മാവിനെ അതിന്റെ കുലീന ശുദ്ധിയില്‍ പ്രകാശിപ്പിക്കുക എന്നതാണ് മതധര്‍മം. ഒരു മനുഷ്യന്റെ സ്വഭാവവും സംസ്‌കാരവുമായി പുറത്തുകാണുന്നത്, സൂക്ഷ്മശരീരത്തിലെ കര്‍മഭാവങ്ങളാണ്. അവ ആത്മാവിന്റെ സ്ഥിരം ഗുണങ്ങള്‍ അല്ല; അവ ആത്മാവിന്റെ ആവരണത്തില്‍ കുറച്ചുകാലം തങ്ങും, പിന്നെ അപ്രത്യക്ഷമാകും; അവ ആത്മാവിന്റെ ഭാഗമല്ല; ഓരോരുത്തരിലും ഒരു വ്യത്യസ്ത കാലം അവ പ്രതിഫലിക്കും. അതുകഴിഞ്ഞ് അവ അപ്രത്യക്ഷമാകും. അനശ്വരവും അക്ഷയവുമായ ആത്മാവാണ് ഒരാളിലെ സത്ത.

അധ്യായം/36മതം

അടിസ്ഥാനപരമായി മതം, ദൈവത്തെ സംബന്ധിച്ച ഒരുപിടി വിശ്വാസങ്ങളും അവനെ ആരാധിക്കാനുള്ള അനുഷ്ഠാനങ്ങളുമാണ്. ഈ വിശ്വാസങ്ങളും അനുഷ്ഠാനങ്ങളും വളരെ പ്രിയപ്പെട്ടതാകയാല്‍, അവ ഒരാളുടെ സ്വഭാവത്തിന്റെയും സംസ്‌കാരത്തിന്റെയും സത്തയാകുന്നു. ദൈവവുമായി മനുഷ്യന്‍ പുലര്‍ത്തുന്ന ബന്ധങ്ങളുടെ സംഹിതയുമാണ്, മതം.

ദൈവം സര്‍വവ്യാപിയാണെന്നും അതീതമനുഷ്യനെപ്പോലെ പെരുമാറുന്നുവെന്നും എല്ലാ ജീവജാലങ്ങളുടെയും ക്ഷേമം ശ്രദ്ധിക്കുന്നുവെന്നും മതങ്ങള്‍ പ്രഖ്യാപിക്കുന്നു. ഹിന്ദുമതം, ക്രിസ്തുമതം, ഇസ്ലാം തുടങ്ങിയവ ഈ വീക്ഷണമുള്ളതാണ്. ബുദ്ധമതം, ജൈനമതം, സിഖ് മതം എന്നിവപോലെ, ഒരതീതശക്തിയുടെ അസ്തിത്വം അംഗീകരിക്കാത്ത മതങ്ങളുമുണ്ട്.

പ്രപഞ്ചത്തെയോ ജീവജാലങ്ങളെയോ സൃഷ്ടിച്ച് ഭരിക്കാന്‍ അങ്ങനെ ഒരു ശക്തി ഇല്ലെന്ന് അവ പറയുന്നു. എങ്കിലും, ഓരോ വ്യക്തിയും മനഃപൂര്‍വമുള്ള കര്‍മങ്ങളുടെ ഫലം അനുഭവിക്കാന്‍ ബാധ്യസ്ഥനാണെന്നും അവ പൂര്‍ത്തീകരിക്കാന്‍ പുനര്‍ജന്മങ്ങള്‍ വേണ്ടിവരുമെന്നും ആ മതങ്ങളും പറയുന്നു. ആ ബാധ്യത ബന്ധപ്പെട്ട കാര്‍മികര്‍ക്ക് നല്‍കുന്ന ഒരസ്തിത്വത്തെ അവ പരാമര്‍ശിക്കുന്നില്ല. ദൈവത്തില്‍ വിശ്വസിക്കുന്ന മതങ്ങള്‍, കാര്‍മികര്‍ക്ക് കര്‍മഫലങ്ങള്‍ നല്‍കുന്നുവെന്നു വിശ്വസിക്കുന്നു. ഹിന്ദുമതം, ക്രിസ്തുമതം തുടങ്ങിയവ ദൈവത്തെ ആരാധിക്കുംപോലെ, ബുദ്ധമതം, ജൈനമതം, സിഖ് മതം എന്നിവയുടെ അനുയായികള്‍ അവയുടെ സ്ഥാപകരെ നിവേദ്യങ്ങളുമായി ആരാധിക്കുന്നു. ആചാരങ്ങളുടെ ഈ പൊതുസ്വഭാവം, ഒരതീത ഏകകത്തെ പ്രപഞ്ചവിധാതാവായി ആരാധിക്കാനുള്ള മനുഷ്യന്റെ ഉള്‍പ്രേരണ തെളിയിക്കുന്നു. ഈശ്വരനില്ലാത്ത മതങ്ങള്‍, ഈ ആന്തരിക പ്രേരണ കാണുന്നില്ല എന്നെനിക്ക് തോന്നുന്നു. ഈശ്വരനെ അംഗീകരിച്ച് അവനെ ആരാധിക്കുന്ന മതങ്ങളെയേ ഞാന്‍ ഈ പുസ്തകത്തില്‍ പരാമര്‍ശിക്കുന്നുള്ളൂ.

ഓരോ മതത്തിനും, അതിന്റെ പ്രണാമങ്ങളും തത്വങ്ങളും അനുഷ്ഠാനങ്ങളും വിവരിക്കുന്നു. ഒന്നിലധികം ആധികാരിക ഗ്രന്ഥങ്ങളുണ്ട്. അവ, ഓരോന്നിന്റെയും അനുയായികള്‍ക്ക് വിശുദ്ധമാണ്. ഇവയെ പൊതുവേ വേദങ്ങള്‍ എന്നുപറയുന്നു. ഹിന്ദുക്കളുടെ വേദങ്ങളും ഭഗവദ്ഗീതയും, ജൂതന്മാരുടെ തോറ, ക്രിസ്ത്യാനികളുടെ ബൈബിള്‍, മുസ്ലിംകളുടെ ഖുര്‍ആന്‍ തുടങ്ങിയവ വേദങ്ങളാണ്. ബുദ്ധ, ജൈന, സിഖ് മതങ്ങള്‍ക്കും അവരുടെ വേദങ്ങളുണ്ട്. ദൈവത്തെ അംഗീകരിക്കുന്ന വേദങ്ങള്‍, ദൈവജ്ഞാനം, ആരാധനാക്രമം, അവനെ സാക്ഷാല്‍ക്കരിക്കാനുള്ള മാര്‍ഗങ്ങള്‍ എന്നിവ മനുഷ്യന് പകരുന്നു. വേദത്തിലടങ്ങിയ ദൈവജ്ഞാനം പൂര്‍ണമാണെന്ന് മിക്കവരും കരുതുന്നു. ഒരു സ്ഥലത്തിന്റെ ഭൂപടംപോലെയാണ് വേദങ്ങള്‍ എന്ന് സ്വാമി വിവേകാനന്ദന്‍ പറയുന്നു; അവ ആ സ്ഥലത്തിന്റെ ‘ഒരുതരം സങ്കല്‍പം’ മാത്രമേ നല്‍കുന്നുള്ളൂ. സ്ഥലം കണ്ടാലേ അതേപ്പറ്റി യഥാര്‍ത്ഥ ജ്ഞാനം ഉണ്ടാകൂ. ‘അതുപോലെയാണ് മതസാക്ഷാല്‍ക്കാരവും വേദാശ്രിതത്വവും തമ്മിലുള്ള അന്തരം’ (സമ്പൂര്‍ണ കൃതികള്‍, വാല്യം 6, പേജ് 14-17). സാക്ഷാല്‍ക്കാരം യഥാര്‍ത്ഥാനുഭവമാണ്; അതു ഗ്രന്ഥങ്ങളില്‍ നിന്നു കിട്ടില്ല. അത് നിരന്തര സാധന വഴിയേ ഉണ്ടാകൂ. അത്, ആത്മീയ പുരോഗതിയുടെ ഉച്ചഘട്ടമാണ്.

തത്വങ്ങളിലോ പിടിവാശികളിലോ ബുദ്ധിവികാസത്തിലോ അല്ല മതം; അത് ഉള്ളതും ആകുന്നതും ആണ്; അത് സാക്ഷാല്‍ക്കാരമാണ്.

(വാല്യം 2, പേജ് 45).

വേദപഠനം ബുദ്ധിയെ ഉദ്ദീപിക്കുമെങ്കിലും, ആത്മാവിനെ വികസിപ്പിക്കില്ല എന്ന് പറയപ്പെടുന്നു. ഒരാത്മാവിന്റെ ശക്തിയും, ശേഷിയും വികസിപ്പിക്കാന്‍, ഉന്നത ആത്മീയത സാക്ഷാല്‍ക്കരിച്ച മറ്റൊരാത്മാവിന്റെ ഊര്‍ജം പ്രവഹിക്കണം. ആ സ്പന്ദം പ്രവഹിക്കുന്നയാള്‍ ഗുരുവും മറ്റേയാള്‍ ശിഷ്യനുമാണ്. വിനിമയം നടക്കാന്‍, ഗുരുവിന് അത് പ്രവഹിപ്പിക്കാനുള്ള കഴിവും ശിഷ്യന് അത് സ്വീകരിക്കാനുള്ള തയ്യാറെടുപ്പും വേണം. സാധനയിലൂടെ ഗുരു ആത്മീയത സാക്ഷാല്‍ക്കരിച്ച്, വിചാരം, സംസാരം, കര്‍മം എന്നിവയില്‍ ശുദ്ധി നേടിയിരിക്കണം. ശിഷ്യനെ സഹായിക്കുന്നതില്‍ വ്യക്തിപരമായ നേട്ടം കാംക്ഷിച്ചാല്‍, അത് അയാളുടെ മനസ്സിനെ മലിനമാക്കുകയും ആത്മീയ ഊര്‍ജം ശിഷ്യനിലേക്ക് വിനിമയം ചെയ്യുന്നതിനെ ബാധിക്കുകയും ചെയ്യും. മാനവരാശിയോടുള്ള സ്‌നേഹവും ദൈവഭക്തിയും നിമിത്തമാവണം ശിഷ്യനുള്ള സഹായം. ശിഷ്യനും മനസ്സിലും സംസാരത്തിലും കര്‍മത്തിലും ശുദ്ധനായിരിക്കണം. ”വിശ്വാസം, വിനയം, അര്‍പ്പണം, ഗുരുവിനോടുള്ള കേവല ആദരം” എന്നിവയില്ലാതെ, ഗുരുവില്‍നിന്ന് ശിഷ്യനിലേക്ക് ആത്മീയ സ്പന്ദനം വിനിമയം ചെയ്യപ്പെടില്ല. ശിഷ്യന് ആത്മീയതയോട് അഭിനിവേശവും അത് സാക്ഷാല്‍ക്കരിക്കാന്‍ ക്ഷമയുടെ നിലയ്ക്കാത്ത ത്വരയും വേണം. ഇത്തരമൊരു ശിഷ്യന്‍, ”തീര്‍ച്ചയായും വിജയവും സാക്ഷാല്‍ക്കാരവും ഒടുവില്‍ കണ്ടെത്തും” എന്നു സ്വാമി വിവേകാനന്ദന്‍ പറയുന്നു. മേല്‍ഗുണങ്ങള്‍ ശിഷ്യനില്‍ പൂര്‍ണമായാല്‍, വേണ്ട ആത്മീയ സ്പന്ദം വിനിമയം ചെയ്യാന്‍ ഗുരു എത്തും. ‘അത് പ്രകൃതിയുടെ അജ്ഞാതമായ നിയമമാണ്…..

ആത്മാവ് മനമുരുകി മതത്തിന് ആഗ്രഹിച്ചാല്‍, അതു വിനിമയം ചെയ്യുന്നയാള്‍ ആ ആത്മാവിനെ സഹായിക്കാന്‍ എത്തിയേ തീരൂ. സ്വീകരിക്കുന്ന ആത്മാവില്‍ മതപ്രകാശം ആകര്‍ഷിക്കുന്ന ഊര്‍ജം പൂര്‍ണവും ശക്തവുമാണെങ്കില്‍, അതിനുത്തരം നല്‍കി പ്രകാശം വിനിമയം ചെയ്യുന്ന ശക്തി സ്വാഭാവികമായി വന്നുചേരും. ദൈവം നിയമിച്ച ആ ഗുരു എത്തുമ്പോള്‍, ശിഷ്യന് ആ ഗുരുവിനെയും സാന്നിധ്യത്തെയും തത്സമയം അറിയാന്‍ കഴിയും. അപ്പോള്‍ ശിഷ്യന്‍, ‘കുട്ടിയെപ്പോലെ ആത്മവിശ്വാസം, ലാളിത്യം എന്നിവയോടെ അദ്ദേഹത്തെ ഉപചരിച്ച്, അദ്ദേഹത്തിന്റെ സ്വാധീനത്തിന് ഹൃദയം തുറന്ന്, അദ്ദേഹത്തില്‍ ദൈവപ്രത്യക്ഷം കാണണം.

അത്തരമൊരു പ്രേമവും ആരാധനയും സഹിതം സത്യം തിരഞ്ഞെടുത്തവര്‍ക്ക്, സത്യത്തിന്റെ യജമാനന്‍ അദ്ഭുതങ്ങള്‍ വെളിപ്പെടുത്തും…’ (സമ്പൂര്‍ണകൃതികള്‍, വാല്യം 3, പേജ് 45-53).
മതത്തിന്റെ ഏറ്റവും വലിയ പാഠം, മനുഷ്യന്‍ അയാള്‍ക്കുള്ളിലെ ആത്മാവാണെന്നും ആ ശരീരമല്ലെന്നും ആണ്. ആത്മാവ് അനശ്വരമാകയാല്‍, നശിക്കുന്ന ശരീരവുമായി അതിനെ അറിയരുത്. ഓരോ ആത്മാവും ദൈവകണമാണ്. ഇന്ദ്രിയസുഖങ്ങള്‍ ആസ്വദിക്കാനുള്ള മാധ്യമമാകയാല്‍, മനുഷ്യന് ശരീരം പ്രിയപ്പെട്ടതായിരിക്കും. സ്ഥൂലശരീരത്തിലിരിക്കുമ്പോഴും, ആത്മാവ് സൂക്ഷ്മ ശരീരത്താല്‍ ആവൃതമായ ദൈവകണമാണെന്ന നിര്‍ണായക സത്യം, ആ തോന്നലാല്‍ മൂടപ്പെടരുത്. ‘നിങ്ങള്‍ ദൈവത്തിന്റെ ആലയമാണെന്നും ദൈവാത്മാവ് നിങ്ങളില്‍ കുടികൊള്ളുന്നു എന്നും നിങ്ങള്‍ക്ക് അറിഞ്ഞുകൂടേ?’ (1 കോറിന്തോസുകാര്‍ 3:16, 6:19, 2 കോറിന്തോസുകാര്‍ 6:16)എന്ന് ബൈബിള്‍ ആവര്‍ത്തിച്ചു ചോദിക്കുമ്പോള്‍, ബുദ്ധികുറഞ്ഞവനുപോലും മുന്‍ചൊന്ന ആത്യന്തിക സത്യം പറഞ്ഞുകൊടുക്കുകയാണ്.

ഭഗവദ്ഗീത (15:7,8) ഇത് ലളിതമായി പറയുന്നു:

എന്നംഗമീ ജീവലോകം ജീവഭൂതം സനാതനം
മനസ്സൊത്തൊരിന്ദ്രിയവും കര്‍ഷിപ്പൂ പ്രകൃതിസ്ഥമായ്.
ദേഹം പൂകുമ്പൊഴും വിട്ടുപോകുമ്പൊഴുതുമീശ്വരന്‍
ഇവയും കൊണ്ടുപോം ഗണങ്ങളെക്കാറ്റു കണക്കിനെ.

ഓരോ വേദത്തില്‍ നിന്നുമെടുത്ത നാല് ഉപനിഷത്തുക്കളില്‍ കാണുന്ന നാലു മഹാവാക്യങ്ങള്‍ വ്യാഖ്യാനിക്കുമ്പോള്‍, ശുകരഹസ്യ ഉപനിഷത് ഈ തത്വം വിശദീകരിക്കുന്നു:

1. ബ്രഹ്മന്‍ ബോധമാണ് (പ്രജ്ഞാനം ബ്രഹ്മ)

ഋഗ്വേദത്തിലെ ഐതരേയ ഉപനിഷത് (3:3)

എന്തുകൊണ്ടാണോ ഒരാള്‍ കാണുന്നതും കേള്‍ക്കുന്നതും മണക്കുന്നതും സംസാരിക്കുന്നതും രസങ്ങള്‍ അറിയുന്നതും, അതാണ് ജീവബോധം (പ്രജ്ഞാനം). ബ്രഹ്മാവ്, എന്നീ ദൈവങ്ങളിലും മനുഷ്യന്‍, കുതിര, പശു തുടങ്ങിയ ജീവികളിലും എന്നിലും ഒരേ ബോധമാണ് (ആത്മാവായി) നില്‍ക്കുന്നത്. പ്രാപഞ്ചികമായി നില്‍ക്കുന്ന ആ ബോധമാണ്, ഒന്നിച്ചെടുത്താല്‍, ബ്രഹ്മന്‍. ബ്രഹ്മനാണ് ബോധം, ബോധമാണ് ബ്രഹ്മന്‍. പ്രപഞ്ചം നിയന്ത്രിക്കാന്‍ ബ്രഹ്മന്‍ അതീതവ്യക്തിയെപ്പോലെ പെരുമാറുമ്പോള്‍, അതാണ് ദൈവം. ഇങ്ങനെ, ഈ മഹാവാക്യം, നമ്മിലെ ജീവശക്തിയായ ആത്മാവിനെ, ദൈവമായി ആവിഷ്‌കരിക്കുന്നു.

2. ഈ ആത്മാവ് ബ്രഹ്മനാണ് (അയം ആത്മാ ബ്രഹ്മ)

അഥര്‍വവേദത്തിലെ മാണ്ഡൂക്യ ഉപനിഷത് (2)
‘ഈ’ എന്നാല്‍, അറിഞ്ഞത്. ജീവജാലങ്ങളില്‍ ജീവശക്തിയായി നാം ‘അറിഞ്ഞ’ ആത്മാവാണ് ബ്രഹ്മന്‍, അഥവാ ദൈവം. ഈ ആത്മാവ് സര്‍വവ്യാപിയായി എല്ലാറ്റിലും ദൃശ്യമായും അദൃശ്യമായും ഉള്ള ദൈവകണമാണ്.

3. ഞാനാണു ബ്രഹ്മന്‍ (അഹം ബ്രഹ്മാസ്മി)

യജുര്‍വേദത്തിലെ ബൃഹദാരണ്യക ഉപനിഷത് (1:4:10)
കടലില്‍നിന്ന് ഒരു മണ്‍കുടത്തില്‍ ഇത്തിരിവെള്ളമെടുത്താല്‍, കുടത്തിലെ വെള്ളം കടലിലെ വെള്ളമാണെന്നു നാം പറയും. രണ്ടും ഒന്നാണ്. എന്റെ ആത്മാവും ദൈവവും അങ്ങനെ തന്നെ. ഞാന്‍ എന്നിലെ ആത്മാവും അത് എല്ലായിടവും നിറഞ്ഞ ദൈവകണവുമാണ്. അതിനാല്‍, ഞാനാണ് ബ്രഹ്മന്‍. ഘടകമായും സമഗ്രമായും, ഞാനും ദൈവവും ഒന്ന്. ഞാന്‍ ദൈവാസ്തിത്വത്തിന്റെ ഭാഗമാണ്.

4. നിങ്ങളാണ് ബ്രഹ്മന്‍ (തത്-ത്വം-അസി)

സാമവേദത്തിലെ ഛാന്ദോഗ്യ ഉപനിഷത് (6:8-16)
തത്, ബ്രഹ്മന്റെ പര്യായമാണെന്ന് ഭഗവദ്ഗീത (17:23) പറയുന്നു. ത്വം (നിങ്ങള്‍) പ്രഭാഷകന്‍ ഒഴിച്ചുള്ള എല്ലാവരും. ഞാന്‍ ദൈവകണം എന്നപോലെ, നിങ്ങളെല്ലാവരും ദൈവാസ്തിത്വത്തിലെ കണങ്ങളാണ്.

നിങ്ങളാണ് ബ്രഹ്മന്‍. ഞാനാണ് ബ്രഹ്മന്‍. അതുപോലെ, എല്ലാവരും ബ്രഹ്മന്‍. പ്രകൃതിയിലെ ഗുണങ്ങള്‍, മനുഷ്യരില്‍ പ്രതിഫലിക്കുന്നു. അവ ഓരോ മനുഷ്യനിലും വ്യത്യസ്തമായിരിക്കുകയും അവ വ്യത്യസ്ത തരത്തില്‍ മനുഷ്യരെ കര്‍മം ചെയ്യാന്‍ പ്രേരിപ്പിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു. അതില്‍നിന്ന് ഓരോന്നുമായി ബന്ധപ്പെട്ട കര്‍മഭാവങ്ങള്‍, വ്യത്യസ്തങ്ങളായി, സൂക്ഷ്മ ശരീരത്തിലുണ്ടാകുന്നു. കര്‍മഭാവങ്ങള്‍ കളങ്കിതമാക്കാതെ, ശുദ്ധമാണ് ആത്മാവ്. കര്‍മഭാവങ്ങളെ വിഛേദിച്ച്, ആത്മാവിനെ അതിന്റെ കുലീന ശുദ്ധിയില്‍ പ്രകാശിപ്പിക്കുക എന്നതാണ് മതധര്‍മം. ഒരു മനുഷ്യന്റെ സ്വഭാവവും സംസ്‌കാരവുമായി പുറത്തുകാണുന്നത്, സൂക്ഷ്മശരീരത്തിലെ കര്‍മഭാവങ്ങളാണ്. അവ ആത്മാവിന്റെ സ്ഥിരം ഗുണങ്ങള്‍ അല്ല; അവ ആത്മാവിന്റെ ആവരണത്തില്‍ കുറച്ചുകാലം തങ്ങും, പിന്നെ അപ്രത്യക്ഷമാകും; അവ ആത്മാവിന്റെ ഭാഗമല്ല; ഓരോരുത്തരിലും ഒരു വ്യത്യസ്ത കാലം അവ പ്രതിഫലിക്കും. അതുകഴിഞ്ഞ് അവ അപ്രത്യക്ഷമാകും. അനശ്വരവും അക്ഷയവുമായ ആത്മാവാണ് ഒരാളിലെ സത്ത. ഓരോരുത്തരിലെയും ആത്മാവ് ദൈവാസ്തിത്വത്തിന്റെ ഭാഗമാകയാല്‍, എല്ലാവരിലും ഒന്നാണ്, എല്ലാവരും ആത്മാവില്‍ ഒന്നാണ്. ഈ സമത്വമാണ് സാക്ഷാല്‍ക്കരിക്കേണ്ട ആത്യന്തിക തത്വം. ജ്ഞാനത്തിന്റെ ഉച്ചഘട്ടമായ മതം, ഇത് വ്യക്തമായി പ്രഖ്യാപിക്കുന്നു (ഭഗവദ്ഗീത 13:28). അത് ഒരാദര്‍ശമല്ല; അത് വസ്തുതാ സത്യമാണ്. സാധനയിലൂടെ ഈ ആത്യന്തിക സത്യത്തിന്റെ സാക്ഷാല്‍ക്കാരമാണ് ഉത്തമം എന്ന് മഹാനിര്‍വാണ തന്ത്രം (14:22) പറയുന്നു. അത് ദൈവത്തില്‍ ജീവിക്കലാണ് (ഗീത 6:31). അത്, തത്-ത്വം-അസിയുടെ സത്യസന്ധമായ ആചരണമാണ്. അത്തരമൊരു ജീവിതത്തില്‍, സ്‌നേഹം മാത്രേമയുള്ളൂ; വെറുപ്പോ വിദ്വേഷമോ ഒരിക്കലും ഇല്ല. അതാണ് സാക്ഷാല്‍ക്കരിക്കേണ്ട ഉന്നതസ്ഥാനം (പ്രായോഗികമായി പ്രയാസമേറിയതും).

ഫിലോകാലിയ (വാല്യം 1, പേജ് 68) നിരീക്ഷിക്കുന്നു:
മനുഷ്യനെ ദൈവത്തിനുശേഷമുള്ള ദൈവമായി കാണുന്ന സന്യാസി ഭാഗ്യവാന്‍.

ഈ നിരീക്ഷണം, മേല്‍ ഉദ്ധരിച്ച അപ്പോസ്തലിക വചനങ്ങളിലും വേദമഹാവാക്യങ്ങളിലും ഉള്‍ച്ചേര്‍ന്ന, ഓരോ മനുഷ്യാത്മാവിലും ദൈവത്തെ കാണാനുള്ള കല്‍പനയായി മുഴങ്ങുന്നു.

ഇവിടെ വിവരിച്ച എല്ലാ മഹത്വങ്ങളോടെയും, ആത്മാവിന്റെ യാഥാര്‍ത്ഥ്യത്തെ സംബന്ധിച്ച ഈ തത്വം മതത്തിന്റെ മഹാതത്വമായി ഭഗവദ്ഗീത ഉദ്‌ഘോഷിക്കുന്നില്ല. ദൈവേച്ഛ നടപ്പാക്കലാണ് നിര്‍ണായകതത്വം എന്ന് അതുപറയുന്നു. മനുഷ്യര്‍ക്കിടയില്‍ നീതിയുക്തമായ ലയം നിലനിര്‍ത്താന്‍ ദൈവം കര്‍മങ്ങള്‍ ആവിഷ്‌കരിക്കുകയും അവ പൊതുവേ മനുഷ്യര്‍ക്ക് നല്‍കുകയും ചെയ്യുന്നു. ദൈവേച്ഛ നിറവേറ്റാനുള്ള ബാധ്യതയില്‍നിന്ന് ആര്‍ക്കും ഒഴിയാനാവില്ല (ഗീത 11:33). എപ്പോഴൊക്കെ ധര്‍മത്തിന് ഗ്ലാനിയുണ്ടാകുന്നുവോ, അതിന്റെ പുനഃസ്ഥാപനത്തിനായി, സാത്വിക രക്ഷയ്ക്കും ദുഷ്ടനാശത്തിനുമായി, മനുഷ്യരൂപത്തില്‍ ഭഗവാന്‍ അവതരിപ്പിക്കുമെന്നാണ് ഗീത പറയുന്നത് (4:7-8). മനുഷ്യര്‍ക്കിടയില്‍ നീതി പുലര്‍ത്താനാണ് ദൈവത്തിന്റെ പ്രാഥമിക ധര്‍മം. സാത്വികത രണ്ടാമതേ വരുന്നുള്ളൂ.

അര്‍ജുന രാജകുമാരന്‍ സാത്വികത ആചരിച്ച് ദുഷ്ടശത്രുക്കള്‍ക്കും അനുയായികള്‍ക്കുമെതിരെ യുദ്ധം ചെയ്യുന്നതില്‍നിന്ന് വിട്ടുനില്‍ക്കാന്‍ തീരുമാനിച്ചപ്പോള്‍, കൃഷ്ണന്‍ അയാളില്‍ ദുര്‍ബല മനസ്സിന്റെ ഷണ്ഡത്വം ആരോപിച്ച്, ധീരമായി യുദ്ധം ചെയ്യാന്‍ അയാളോട് ആജ്ഞാപിച്ചു. യുദ്ധഭൂമിയില്‍, സാത്വികതയും ഫലവും നോക്കാതെ, തന്നെ യുദ്ധത്തിലേക്ക് വലിച്ചിഴച്ച ദുഷ്ടശക്തികളെ സംഹരിക്കുന്നതിനെപ്പറ്റി മാത്രം വിചാരിക്കാനുള്ള ആഹ്വാനമായിരുന്നു അത്. ചെയ്യുന്നതെല്ലാം ദൈവത്തിനര്‍പിച്ച് പോരാട്ടം തുടരുക. ദൈവേച്ഛ എന്തെന്നറിയലാണ് ആദ്യ കടമ. എന്നിട്ട് അതു പിന്തുടരുക. അതിനുശേഷമേ, ആത്മാവിനെ ദൈവത്തിനു ശേഷമുള്ള ദൈവമായി കാണാനുള്ള ബാധ്യത വരുന്നുള്ളൂ.

sanathanam

സാളഗ്രാമം
---------------
ശ്യാമമേഘ നിറവും ഒരു ദ്വാരവും നാലു ചക്രചിത്രങ്ങൾ ഉള്ളതും വനമാലാവിഭൂഷിതവുമായ സാളഗ്രാമമാണ് 'ലക്ഷ്മീ നാരായണം' എന്നറിയപ്പെടുന്നത്.

ഒരു ദ്വാരം, നാലു ചക്രചിഹ്നങ്ങള്‍, ശ്യാമമേഘനിറം എന്നിവയുണ്ടെങ്കിലും വനമാലാചിഹ്നം ഇല്ലാത്ത സാളഗ്രാമം 'ലക്ഷ്മീ ജനാർദ്ദനം' എന്നു പ്രസിദ്ധമാണ്.

രണ്ടു ദ്വാരം, നാലു ചിഹ്നങ്ങള്‍, പശുക്കുളമ്പിന്‍റെ ചിത്രം എന്നിവയുള്ളത് 'രഘുനാഥസാളഗ്രാമം'. അതിലും വനമാലയില്ല.

വളരെ ചെറിയ രണ്ടു ചക്രചിഹ്നങ്ങൾ, കാർമേഘ നിറം എന്നിവയുളള ‘വാമന’ത്തിനും വനമാലയില്ല. അതിൽ വനമാലയുണ്ടെങ്കിൽ അതിന് ശ്രീധരം എന്നാണ് പേര്.

തടിച്ചുനീണ്ടു് വ്യക്തമായ രണ്ട് ചക്രചിഹ്നങ്ങൾ ഉള്ളതും വനമാലയില്ലാത്തതും ആയ സാളഗ്രാമം 'ദാമോദരം'.

ഇടത്തരം വലുപ്പത്തിൽ വൃത്തത്തിലായി രണ്ടു ചക്രചിഹ്നങ്ങളും അമ്പിന്‍റെ തുളയും അമ്പിന്‍റെയും ആവനാഴിയുടേയും ചിഹ്നവും ഉള്ളത് 'രണരാമം' എന്ന സാളഗ്രാമമാണ്.

അതുപോലെ ഇടത്തരത്തിൽ ഏഴുചക്രങ്ങളുടേയും കുടയുടേയും ചിഹ്നങ്ങൾ ഉള്ള ശിലയാണ് 'രാജരാജേശ്വരം'. മനുഷ്യർക്ക് രാജസമ്പത്പ്രദമാണീ സാളഗ്രാമം.

പതിന്നാലു ചക്രചിഹ്നങ്ങളുള്ളതും നല്ല വലുപ്പമുള്ളതുമായ 'അനന്തം' എന്നു പേരായ സാളഗ്രാമത്തിനും പുതുമേഘനിറമാണ്. ധർമ്മാർത്ഥ കാമമോക്ഷങ്ങൾ പ്രദാനം ചെയ്യാൻ അനന്തത്തിനു കഴിയും.

'മധുസൂദനം' എന്നു പേരായ സാളഗ്രാമത്തിൽ ഗോഷ്പദചിഹ്നമുണ്ട്. രണ്ടു ചക്രചിഹ്നവും ശ്രീയും അതിൽക്കാണാം.

ഒരു ചക്രം മാത്രമുള്ളത് 'സുദർശനം'. ഗുപ്തമായ ചക്രമുള്ളത് 'ഗദാധരം'.

രണ്ടു ചക്രവും അശ്വമുഖവും ഉള്ളത് 'ഹയഗ്രീവം'.

അതി വിസ്താരമാർന്ന മുഖവും ഭയാനകരൂപമുളളതുമാണ് 'നാരസിംഹം' എന്ന സാളഗ്രാമം. മനുഷ്യരിൽ വൈരാഗ്യമുണർത്താൻ പോന്ന ഒന്നാണിത്.

നാരസിംഹത്തിൽ വനമാലാചിഹ്നംകൂടിയുണ്ടെങ്കിൽ അതിന് 'ലക്ഷ്മീനൃസിംഹം' എന്നു പറയും. ഈ ശിലാശലകം ഗൃഹസ്ഥന് സൗഖ്യത്തെ പ്രദാനം ചെയ്യുന്നു.

ദ്വാരദേശത്ത് രണ്ടു ചക്രചിഹ്നങ്ങളോടെ ശ്രീയും സഫുടതയും ഉള്ളതാണ് 'വാസുദേവം'. അഭീഷ്ടങ്ങളെ സാധിപ്പിക്കാൻ ഈ സാളഗ്രാമം വിശേഷമത്രേ.

സൂക്ഷ്മമായ ഒറ്റ ചക്രവും അനേകം ഛിദ്രസുഷിരങ്ങളുമുള്ള ശ്യാമനിറത്തിലുള്ള സാളഗ്രാമത്തിന് 'പ്രദ്യുമ്നം' എന്ന് പേര്. ഈ ഗൃഹസ്ഥർക്ക് സുഖദായകമാണ്.

രണ്ടു ചക്രമുഖങ്ങളോടെ പിൻഭാഗം തടിച്ച് കാണുന്നത് 'സങ്കർഷണം'. ഗൃഹസ്ഥർക്ക് ഇതും സുഖപ്രദമാണ്.

മഞ്ഞൾനിറത്തിൽ ഉരുണ്ടു് നീണ്ട് അഴകോലുന്ന സാളഗ്രാമമാണ് 'അനിരുദ്ധം'. ഇതും ഗൃഹസ്ഥന് മംഗളം നല്കും.

സാളഗ്രാമം ഉള്ളയിടങ്ങളിൽ ഭഗവാൻ ഹരിയുടെ സാന്നിദ്ധ്യമുണ്ട്. ശ്രീലക്ഷ്മിയും അവിടെയാണ് വസിക്കുന്നത്. സാളഗ്രാമത്തെ പൂജിക്കുന്നത് കൊണ്ട് സകലപാപങ്ങളുടേയും വേരറുക്കാം. ബ്രഹ്മഹത്യാദി പാപങ്ങൾ പോലും സാളഗ്രാമശിലയെ പൂജിച്ച് ഇല്ലാതാക്കാം.

കുടയുടെ ആകാരത്തിലുളള സാളഗ്രാമം കൊണ്ടു് രാജ്യലബ്ധിയും വർത്തുളമായതിന് ഐശ്വര്യലബ്ധിയും വാഹനാകൃതിയുള്ളത് ദു:ഖഫലവും ശൂലാഗ്രംപോലുളളത് മരണഫലവും കൊണ്ടുവരുന്നു. വികൃതരൂപിയായ സാളഗ്രാമം ദാരിദ്ര്യം കൊണ്ടുവരും. പിംഗള നിറമുള്ളത് ഹാനികരമാണ്. മുറിച്ചക്രചിഹ്നമുള്ളത് വ്യാധിയും പൊട്ടിയ സാളഗ്രാമം മരണവും വരുത്തുന്നു.

സാളഗ്രാമം വച്ച് പ്രതിഷ്ഠാദിനം, വ്രതം, ശ്രാദ്ധം, പൂജകള്‍ എന്നിവയെല്ലാം ചെയ്യുന്നത് കൂടുതൽ ഫലവത്താണ്. അതിന്‍റെ സാന്നിദ്ധ്യം സർവ്വതീർത്ഥങ്ങളിലും സ്നാനം ചെയ്ത ഫലം നല്കും. അനേകം യജ്ഞങ്ങളിൽ പങ്കെടുത്തതിന്‍റെ ഫലം നൽകും. ആ സൗഭാഗ്യങ്ങൾ ഉള്ളവനേ സാളഗ്രാമത്തിനൊപ്പം കഴിയാനാവൂ. വേദപഠനം, തപസ്സ് എന്നിവ കൊണ്ടുള്ള ഫലം സാളഗ്രാമാർച്ചന ഒന്നുകൊണ്ടു നേടാം. സാളഗ്രാമശിലാതീർത്ഥത്തിൽ നിത്യവും കുളിക്കുന്നവന് ഭൂപ്രദക്ഷിണം, ദാനം എന്നിവകളിൽ നിന്നും കിട്ടുന്ന പുണ്യം മുഴുവനുമാർജിക്കാം.

സാളഗ്രാമശിലാതീർത്ഥം നിത്യവും സേവിക്കുന്നവൻ ദേവൻമാർ പോലും കൊതിക്കുന്ന സുഖത്തെ പ്രാപിക്കും. എല്ലാ പുണ്യതീർത്ഥങ്ങളും അങ്ങിനെയുള്ളവന്‍റെ സാമീപ്യം കൊതിക്കുന്നു. മരണശേഷം വിഷ്ണുപദം പ്രാപിക്കുന്ന അവന് ഭഗവാന്‍റെ ദാസ്യ പദവിയിൽ പ്രാകൃതപ്രളയകാലത്തോളം വിരാജിക്കാം .

അങ്ങിനെയുള്ളവനിലുളള ബ്രഹ്മഹത്യാദികളായ പാപങ്ങൾ പോലും ഗരുഡനെ കണ്ട പാമ്പുകളെപ്പോലെ ഓടിപ്പോവും. അവന്‍റെ പാദധൂളികൾ പതിച്ചയിടം പരിപാവനമാണ്. അവന്‍റെ ജനനം മാതാപിതാക്കൾക്ക് മുക്തിയേകുന്നു. സാളഗ്രാമശിലാതീർത്ഥം അന്ത്യകാലത്ത് സേവിക്കാൻ സാധിച്ചാൽ വിഷ്ണുപദപ്രാപ്തി നിശ്ചയമാണ്. അവന്‍റെ കർമ്മഫലങ്ങളുടെ ബന്ധം അതോടെ ഇല്ലാതായി.

സാളഗ്രാമം കൈയിൽപ്പിടിച്ച് കള്ളം പറയുന്നവൻ കുംഭീപാകമെന്ന നരകത്തിൽ പോവും. അവിടെയവന്‍ ഒരു ബ്രഹ്മായുസ്സ് കാലം കഷ്ടപ്പെടും. സാളഗ്രാമം കയ്യിൽ വച്ച് കള്ളസത്യം ചെയ്യുന്നവൻ ലക്ഷം മന്വന്തരം അസിപത്രമെന്ന നരകത്തിൽക്കഴിയും. സാളഗ്രാമപൂജയ്ക്ക് തുളസീദളം ഉപയോഗിക്കാത്തവന് വരുന്ന ഏഴു ജന്മങ്ങളിൽ ഭാര്യാ സുഖമില്ലാതെ ജീവിക്കേണ്ടി വരും. ശംഖിലെ തീർത്ഥത്തിൽ നിന്നും തുളസീദളം എടുത്ത് കളയുന്നവൻ ഏഴു ജന്മങ്ങളിൽ ഭാര്യാഹീനനും രോഗിയുമാകും.

സാളഗ്രാമവും തുളസിയും ശംഖും മൂന്നും ചേർത്ത് സംരക്ഷിക്കുന്നവൻ ശ്രീഹരിക്ക് പ്രിയപ്പെട്ടവനാണ്. ഒരിക്കലെങ്കിലും ഭാര്യാസുഖമറിഞ്ഞവൻ ആ സുഖമില്ലാതായാൽ ദുഖിക്കുന്നു. ദേവിയുമായി ഒരു മന്വന്തരക്കാലം കഴിഞ്ഞതിനാലാണ് ഭഗവാന്‍ ശംഖചൂഡനെക്കൂടി കൂട്ടുന്നത്.

ദിവസം 245. ശ്രീമദ്‌ ദേവീഭാഗവതം. 9. 24. തുളസീസംഗം

തിങ്കളാഴ്ച വൃതം

തിങ്കളാഴ്ച വൃതം

സ്ത്രീകളാണ് സാധാരണയായി ഈ വ്രതം അനുഷ്ഠിക്കുന്നത്.യുവതികള്‍ ഇഷ്ട ഭര്‍തൃസിദധിയ്ക്കായും   മംഗല്യവതികള്‍ കുടുംബ ഐശ്വര്യത്തിനായും ചന്ദ്രദശാദോഷമനുഭവിക്കുന്നവരും ഈ വ്രതം അനുഷ്ഠിക്കുന്നു.പാര്‍വതീ സമേതനായ ശിവനെയാണ് ഈ ദിവസം ഭജിക്കേണ്ടത്.

    മംഗല്യസിദ്ധി, വൈധവ്യദോഷപരിഹാരം, ദീര്‍ഘമംഗല്യം, ഭര്‍ത്താവ്, പുത്രന്‍ എന്നിവരുടെ ആയുരാരോഗ്യവും  കുടുംബശ്രേയസ്സും ഐശ്വര്യവും തിങ്കളാഴ്ചവ്രതത്തിന്റെ ഫലങ്ങളാണ്.

     പ്രഭാതത്തില്‍ കുളിച്ച്, ശിവക്ഷേത്രദര്‍ശനം നടത്തണം. ശിവപ്രീതി കരങ്ങളായ അഭിഷേകം, ധാര, കുവളത്തിലകൊണ്ട് മാലയും അര്‍ച്ചനയും, പുറകുവിളക്ക്  മുതലായ വഴിപാടുകള്‍, ശിവപുരാണപാരായണം, ഉമാമഹേശ്വര സ്തോത്രം,പഞ്ചാക്ഷരീനാമജപം എന്നിവ നടത്തുക. ഒരിക്കലൂണ് മാത്രം. ഞായറാഴ്ച മുതല്‍ വ്രതശുദ്ധി പാലിക്കണം.പിറ്റേന്ന് രാവിലെ പാരണ വീടാം.sreyas

സഹനം സര്‍വ്വ ദു:ഖാനാം അപ്രതികാര പൂര്‍വ്വകം. നിശ്ചയ ദാര്‍ഢ്യത്തോടെ, യാതൊരു പ്രതികാരബുദ്ധിയുമില്ലാതെ, എന്നിലേക്ക്‍ വന്നുചേരുന്ന വിപരീത ഭാവനകളെ എല്ലാം സാക്ഷിരൂപേണ ദര്‍ശിച്ച്‍ മുന്നോട്ട്‍ പോവുക. സ്വ-ധര്‍മ്മാനുഷ്ഠാനത്തിന്‌ അനുഗുണമായതിനെ സ്വീകരിച്ച്‍ അതെല്ലാം അനുഷ്ഠിക്കുക. ബാഹ്യമായി ഒരു ശക്തിക്കും എന്നെ അശാന്തനാക്കാനോ ദു:ഖിപ്പിക്കാനോ സുഖിപ്പിക്കാനോ സാധ്യമല്ല. ഞാന്‍ അശാന്തനാകുന്നതും ദു:ഖിക്കുന്നതും സുഖിക്കുന്നതും എന്നില്‍ത്തന്നെ ഉള്ള എന്റെ മിത്രങ്ങളാകുന്ന വിവേകം വൈരാഗ്യം ആത്മനിയന്ത്രണം ശാന്തി ഇത്യാദികളുടെ സഹായത്താലാണ്‌. ഞാന്‍ ദു:ഖിക്കുന്നുവെങ്കില്‍ എനിക്ക്‍ മിത്രങ്ങള്‍ ഇല്ലാ എന്നാണര്‍ത്ഥം. ആത്മൈവ ആത്മനാ ബന്ധു ആത്മൈവ രിപുരാത്മന എന്ന പ്രമാണത്തില്‍, അനുകൂലമോ പ്രതികൂലമോ സമ്യക്കോ ആയ ഏത്‍ നക്ഷത്രക്കാരാണെങ്കിലും അതൊന്നും എന്നെ ചഞ്ചലപ്പെടുത്തില്ലല്ലൊ. നക്ഷത്രത്തിന്റെ ശക്തിയൊക്കെ ഈ ശരീരത്തിനെയാണ്‌ ബാധിക്കുന്നത്‍. എല്ലാ നക്ഷത്രങ്ങളെയും പ്രകാശിപ്പിക്കുന്നതും സ്വയം തിളങ്ങുന്നതും വിളങ്ങുന്നതുമായ ദേവാധിദേവന്‍ എന്റെ അന്തക്കരണത്തില്‍ അമിതപ്രഭാവത്തോടും അനുപമ പ്രതിഭയോടും കോടിസൂര്യസമപ്രഭയോടും കൂടി കുടികൊള്ളുമ്പോള്‍, അസ്പഷ്ടം ദ്ര്‌ഷ്ടമാത്രേ പുനരുരു പുരുഷാര്‍ത്ഥാത്മകം ബ്രഹ്മതത്ത്വം തത്താവദ്‍ഭാതി സാക്ഷാത്തായി വിളങ്ങുമ്പോള്‍ ഏത്‍ നക്ഷത്തിനാണ്‌ ഒരു പ്രതികൂലഭാവം ഉണ്ടാവുക. ആ പ്രതികൂല നക്ഷത്രക്കാരില്‍നിന്ന്‍ വരുന്ന വാക്ക്‍ കര്‍മ്മം ഇത്യാദികളെ കേട്ടും കണ്ടും മനനം ചെയ്യുക. ഇതെല്ലാം എന്നിലേക്ക്‍ വരേണ്ടതായിരുന്നു, അല്പം വൈകിയിട്ടാണെങ്കിലും അത്‍ ഇന്ന്‍ വന്നുവല്ലൊ. എന്റെ ഇന്നലെകളില്‍ ഞാന്‍ തന്നെ തൊടുത്തുവിട്ട അമ്പുകളാണ്‌, വാക്കുകളാണതൊക്കെ, ഞാന്‍ തന്നെ ചെയ്ത്‍കൂട്ടിയ കര്‍മ്മങ്ങളാണ്‌ അതെല്ലാം. ഇന്ന്‍ അത്‍ എന്നിലേക്കുതന്നെ തിരിച്ചുവരുന്നു, തിരിച്ചുവന്നു, അത്രയേഉള്ളു. അത്രയും എന്റെ പാപം ഒടുങ്ങി, ഞാന്‍ അത്രയും ശുദ്ധമായി. ഇനി അത്‍ അനുഭവിക്കണ്ടല്ലൊ. ഇത്യാദി കുലീന ഭാവനകളെ വളര്‍ത്തിയെടുക്കുക. യുദ്ധ്യസ്വ വിഗതജ്ജ്വര: വിഗതജ്ജ്വരനായി സ്വധര്‍മ്മം അനുഷ്ഠിക്കുക. ഭഗവാനെ അകമെ പ്രതിഷ്ഠിക്കുക. പ്രതികൂല നക്ഷത്രത്തിന്റെ പ്രകാശം സ്വയമേവ എന്നില്‍ത്തന്നെ വിലീനമാകുന്നത്‍ നമുക്ക്‍ സ്വയം വേഗത്തില്‍ അനുഭവത്തില്‍ വരും.vijayanji

പ്രഹ്ലാദന്‍ ചൊല്ലി. ”ആദിമദ്ധ്യാന്തങ്ങളില്ലാത്തവനും ഉല്‍പത്തിവൃദ്ധിവിഷയങ്ങള്‍ക്കതീതനും സമസ്തലോകങ്ങളേയും രക്ഷിച്ചു ഭരിക്കുന്നവനും എല്ലാറ്റിനു മൂലകാരണവുമായി സ്ഥിതിചെയ്യുന്നവനാണ് ശ്രീഹരി. ആ മഹാവിഷ്ണുവിനെ ഞാന്‍ നമസ്‌കരിക്കുന്നു.”

കേള്‍ക്കേണ്ട താമസം വിഷ്ണുവരോധിയായ ഹിരണ്യകശിപു ഗുരുവിനോട് തട്ടിക്കേറി. ”ഇതെന്തുകഥ? നിങ്ങള്‍ രാജകല്‍പന ധിക്കരിച്ചു ഞങ്ങളുടെ ശത്രുവിനെ പുകഴ്ത്താന്‍ വരെ ചെറുക്കനെ പഠിപ്പിച്ചിട്ടുണ്ടല്ലോ.” ആരോപണത്തിനു ഗുരു മറുപടി കൊടുത്തു. ”ദൈത്യരാജന്‍, ഇതൊന്നും ഞാന്‍ പഠിപ്പിച്ചതല്ല.” ഉടനെ പ്രഹ്ലാദന്‍ കൂട്ടിച്ചേര്‍ത്തു. ”അച്ഛാ! വാക്കുകള്‍കൊണ്ട് അദ്ദേഹത്തെ വര്‍ണിക്കാന്‍ കഴിയുകയില്ല. പക്ഷെ അദ്ദേഹം തന്നെ ഈ വിശ്വം. ആ വിഷ്ണു തന്നെ നമുക്കെല്ലാവര്‍ക്കും സര്‍വേശ്വരന്‍. എന്റെ മാത്രമല്ല, സര്‍വപ്രജകളുടെയും അങ്ങയുടെയും സൃഷ്ടാവാണ്.”

പ്രഹ്ലാദന്റെ ഉത്തരംകേട്ട ഹിരണ്യകശിപു ചീറി. ”ഈ ചെറുക്കന്റെ മനസ്സില്‍ ഏതു പാപിയാണ് കയറിക്കൂടിയിരിക്കുന്നത്?” മകന്‍ തിരുത്തി. ”അച്ഛാ! എന്റെ ഹൃദയത്തില്‍ കുടികൊള്ളുന്ന ശ്രീഹരി എന്നില്‍ മാത്രമല്ല, എല്ലാവരുടെയുള്ളിലും ആത്മരൂപത്തില്‍ സ്ഥിതിചെയ്യുന്നുണ്ട്. സര്‍വവ്യാപിയായ അദ്ദേഹം തന്നെ എന്നെയും അങ്ങയെയും ലോകത്തെ മുഴുവന്‍ ജീവികളെയും ചലിപ്പിക്കുന്നു.”

ഹിരണ്യകശിപുവിന്റെ സകല നിയന്ത്രണങ്ങളും നഷ്ടപ്പെട്ടു. ദൈത്യരാജന്‍ അലറി. ”ഈ ചെറുക്കന്‍ മഹാദ്രോഹിയാണെന്ന് വെളിപ്പെട്ടു. ഇവന്‍ ജീവിച്ചിരിക്കുന്നതുകൊണ്ട് യാതൊരു പ്രയോജനവുമില്ല. ഇവന്‍ നമ്മുടെ കുലം എരിയിക്കാനുള്ള കനല്‍ക്കട്ടയാണ്. എത്രയും വേഗം ഇവനെ കൊണ്ടുപോയി വധിക്കുക.” രാജാവിന്റെ ആജ്ഞയനുസരിച്ച് പ്രഹ്ലാദനെ വധിക്കാന്‍ രംഗമൊരുങ്ങി. അസുരന്മാര്‍ ആയുധങ്ങളുമായടുത്തു. അവരോട് പ്രഹ്ലാദന്‍ വെളിപ്പെടുത്തി. ”ദൈത്യന്മാരെ! ഭഗവാന്‍ വിഷ്ണു എന്നിലും നിങ്ങളിലും നിങ്ങളുടെ ആയുധങ്ങളിലുമുണ്ട്. അതിനാല്‍ ആയുധങ്ങളുടെ ശക്തി പാഴായിപ്പോവുകയേയുള്ളൂ.” അവരുടെ വധശ്രമം പാഴായി.
ഇതുകണ്ട് ഹിരണ്യകശിപു അനുനയത്തിനൊരുങ്ങി. ”എടാ കുഞ്ഞേ! എന്റെ എതിരാളിയെ സ്തുതിക്കുന്നത് നിര്‍ത്തുക. നിന്നെ ഞാന്‍ വെറുതെ വിടാം.” മകന്‍ വഴങ്ങിയില്ല. ”എല്ലാ ഭയങ്ങളും നശിപ്പിക്കുന്ന ഭഗവാന്‍ ശ്രീഹരി എന്റെ ഹൃദയത്തിലിക്കുന്നുണ്ടല്ലോ. പിന്നെ എനിക്കെന്തു ഭയം?” അപ്പോള്‍ ഹിരണ്യകശിപു നാഗങ്ങള്‍ക്ക് പ്രഹ്ലാദനെ കൊല്ലാന്‍ കല്‍പന കൊടുത്തു. തക്ഷകന്‍ തുടങ്ങിയ ഘോരനാഗങ്ങള്‍ പ്രഹ്ലാദനെ ശിരസ്സു മുതല്‍ ഉള്ളങ്കാല്‍ വരെ അനേകപ്രാവശ്യം കൊത്തി. പക്ഷെ ഭഗവാനില്‍ ചിത്തമുറപ്പിച്ചുനിന്ന ആ ബാലന് ലവലേശം വിഷമേറ്റില്ല.

സര്‍പ്പങ്ങള്‍ തോറ്റപ്പോള്‍ ദിഗ്ഗജങ്ങളോടാവശ്യപ്പെട്ടു. എന്നാല്‍ ദിഗ്ഗജങ്ങളുടെ കൊമ്പുകള്‍ ഒടിഞ്ഞതു മിച്ചം. ഹിരണ്യകശിപുവിന്റെ കിങ്കരന്മാര്‍ വലിയ അഗ്നികുണ്ഡം ജ്വലിപ്പിച്ചു പ്രഹ്ലാദനെ ആ തീയിലേക്ക് തള്ളി. അപ്പോള്‍ അസുരഗുരുവായ ശുക്രാചാര്യര്‍ ഇടപെട്ടു. ”രാജന്‍! ഇവനെ ഞാന്‍ പഠിപ്പിച്ചു നോക്കാം. എന്നിട്ടും നേരെയാവുന്നില്ലെങ്കില്‍ കൃത്യകയെക്കൊണ്ട് വധിപ്പിക്കാം.” ശുക്രാചാര്യന്റെ ആശ്രമത്തിലെത്തിയ പ്രഹ്ലാദന്‍ സൗകര്യം കിട്ടുമ്പോഴെല്ലാം അവിടെ താമസിച്ചു പഠിക്കുന്ന കുട്ടികളെ വിഷ്ണുഭക്തിയിലേക്ക് നയിക്കാന്‍ മുതിര്‍ന്നു.

”ചങ്ങാതിമാരേ! ബുദ്ധിശൂന്യത കാരണം മനുഷ്യര്‍, വിശപ്പ്, ദാഹം മുതലായവയില്‍ നിന്നുള്ള മോചനം തന്നെ സുഖമെന്നു കരുതുന്നു. പക്ഷെ സത്യത്തില്‍ അത് ദുഃഖം തന്നെയാണ്. തെറ്റിദ്ധാരണകൊണ്ടു ആ ദുഃഖം സുഖമാണെന്ന് തോന്നുന്നു. അത്രേയുള്ളൂ. എല്ലാ ജീവികള്‍ക്കും ജനിച്ചു കഴിഞ്ഞാല്‍പ്പിന്നെ ബാല്യാവസ്ഥയും യൗവ്വനാവസ്ഥയുമുണ്ട്. അതിനുശേഷം വരുന്ന വാര്‍ദ്ധക്യത്തില്‍ നിന്നാണെങ്കില്‍ ഒഴിഞ്ഞുമാറാനും സാധ്യമല്ല. ഇവയ്ക്കു പുറമെ പുനര്‍ജ്ജന്മത്തിനുവേണ്ടി ഗര്‍ഭപാത്രത്തില്‍ കിടക്കുക മുതലായ അവസ്ഥകള്‍ വേറെയുമുണ്ട്. ഈ അവസ്ഥകള്‍ക്കെല്ലാം വിധേയമാകുന്ന ദേഹം തന്നെ എന്താണ്? മാംസവും രക്തവും മലവും മൂത്രവും ഞരമ്പുകളും അസ്ഥികൂടത്തിനുള്ളില്‍ സ്ഥാപിച്ചുണ്ടാക്കിയ രൂപം. ഈ ദേഹത്തില്‍ പ്രീതി തോന്നുന്ന മൂഢനു നരകംപോലും ഇഷ്ടപ്പെടാതിരിക്കുകയില്ലല്ലൊ. സകലദുഃഖങ്ങളും നിറഞ്ഞുകിടക്കുന്ന ഈ സംസാരസാഗരത്തില്‍നിന്നു ഭഗവാന്‍ ശ്രീഹരി തന്നെ സകലരെയും കരകയറ്റുന്നു.

ഇതാണ് സത്യം. മന്ദബുദ്ധിക്കാരന്‍ കുട്ടിക്കാലത്ത് കളിച്ചും തുള്ളിച്ചാടിയും യൗവനകാലത്ത് ലോകസുഖങ്ങളില്‍ കുടുങ്ങിയും വാര്‍ദ്ധക്യത്തില്‍ അശക്തനായിത്തീരുന്നു. വിവേകികളായ മനുഷ്യര്‍ അവരുടെ ബാല്യാവസ്ഥയില്‍ത്തന്നെ മംഗളകാര്യങ്ങള്‍ ചെയ്തു തുടങ്ങണം. സ്‌നേഹിതന്മാരെ! ഞാന്‍ പറഞ്ഞത് പാഴ്‌വാക്കുകല്ലെന്ന് തോന്നുന്നുണ്ടെങ്കില്‍ എനിക്കുവേണ്ടി നിങ്ങള്‍ ശ്രീഹരിയെ സ്മരിക്കുക. അതിന് വലിയ പ്രയത്‌നമൊന്നും ആവശ്യമില്ല. ഏകാഗ്രതയോടെ അദ്ദേഹത്തെ മനസ്സിലോര്‍ത്താല്‍ മതി. അവിടുന്ന് നിങ്ങള്‍ക്ക് സല്‍ഫലം തരും.”

പ്രഹ്ലാദന്റെ ഈ പ്രവൃത്തികള്‍ അസുരഭൃത്യന്മാര്‍ ചെന്നു രാജാവിനെ ധരിപ്പിച്ചിരുന്നു.ഒരിക്കല്‍ ഭക്ഷണത്തില്‍ വിഷം ചേര്‍ത്ത് കൊല്ലാന്‍ രാജാവ് നിര്‍ദ്ദേശം നല്‍കി. . പ്രഹ്ലാദന് ഒന്നും സംഭവിച്ചില്ല. അപ്പോള്‍ ദൈത്യരാജാവ് പുരോഹിതന്മാരെ വരുത്തി ആവശ്യപ്പെട്ടു. ”നിങ്ങല്‍ എത്രയും വേഗം കൃത്യയെ നിര്‍മിച്ചു അവനെ വധിക്കാന്‍ വിടണം.”

പുരോഹിതന്മാര്‍ പ്രഹ്ലാദനെ ചെന്നു കണ്ടു. അവര്‍ ഹിരണ്യകശിപുവിന്റെ പുതിയ കല്‍പന വെളിപ്പെടുത്തിയതിനുശേഷം അച്ഛന്റെ എതിരാളിയെ കീര്‍ത്തിക്കുന്നതു മതിയാക്കാന്‍ ഉപദേശം കൊടുത്തു. പക്ഷെ പ്രഹ്ലാദന്‍ വിഷ്ണുവിനെ പൂര്‍വാധികം വാഴ്ത്തി. അപ്പോള്‍ പുരോഹിതന്മാര്‍ക്ക് ദേഷ്യം വന്നു. അവര്‍ തീനാളങ്ങള്‍ക്കു തുല്യം ജ്വലിക്കുന്ന കൃത്യകയെ സൃഷ്ടിച്ചു പ്രഹ്ലാദനെ വധിക്കാന്‍ നിയോഗിച്ചു. കൃത്യക ഭൂമി ചവിട്ടിക്കുലുക്കിച്ചെന്ന് പ്രഹ്ലാദന്റെ നെഞ്ചില്‍ ശൂലംകൊണ്ട് ശക്തിയോടെ കുത്തി. ശൂലം നൂറായി നുറുങ്ങി. തോറ്റുപോയ കൃത്യക മടങ്ങിച്ചെന്നു പുരോഹിതന്മാരെത്തന്നെ ആക്രമിച്ചു സ്വയം ഇല്ലാതായിത്തീര്‍ന്നു. പുരോഹിതന്മാര്‍ കൃത്യക മുഖേന ഭസ്മമാവുന്നതു കണ്ടപ്പോള്‍ പ്രഹ്ലാദന്‍ ഇടപെട്ടു. വിഷ്ണുവിനെ സ്തുതിച്ച് അവരെയെല്ലാം മുന്നെപ്പോലെയാക്കിക്കൊടുത്തു.

ജന്മഭൂമി: http://www.janmabhumidaily.com/news610822#ixzz4f39Gv9lD

പ്രതികൂല സാഹചര്യങ്ങളെയും പ്രശ്‌നങ്ങളെയും നേരിടേണ്ടിവരുമ്പോള്‍ സാധാരണയായി നമ്മള്‍ മൂന്നു തരത്തിലാണ് പ്രതികരിക്കാറുള്ളത്. ഒന്ന്, പ്രശ്‌നങ്ങളില്‍നിന്ന് ഒളിച്ചോടാന്‍ ശ്രമിക്കുക. മറ്റൊന്ന്, ചുറ്റുപാടുകള്‍ ശരിയാക്കിയാല്‍ എല്ലാ പ്രശ്‌നങ്ങളും തീരുമെന്ന പ്രതീക്ഷയില്‍ അതിനുവേണ്ടി ശ്രമിക്കുക. മൂന്നാമത്, സാഹചര്യങ്ങളെ ശപിച്ചുകൊണ്ടു മുന്നോട്ടു പോകുക.
ഒരാള്‍ക്ക് പട്ടാളത്തില്‍ നിന്ന് പെന്‍ഷന്‍പറ്റിയ ഒരമ്മാവനുണ്ട്. ആ അമ്മാവന്‍ പെങ്ങളെയും മരുമകനെയും കാണാനായി വരുന്നുണ്ടെന്ന് അറിയിച്ചിരുന്നു.

ഈ അമ്മാവന്‍ സംസാരിക്കാന്‍ തുടങ്ങിയാല്‍ പിന്നെ നിര്‍ത്തില്ല. പട്ടാള ജീവിതത്തിലെ കഥകള്‍ പറഞ്ഞാല്‍ തീരില്ല. അത്രയും സമയം വെറുതെ കളയേണ്ടതില്ലെന്നു വിചാരിച്ച് മരുമകന്‍ അമ്മാവന്‍ വീട്ടിലെത്തേണ്ട സമയമായപ്പോള്‍, വീടിന്റെ പിറകുവശത്തുള്ള ഇടവഴിയിലൂടെ രക്ഷപ്പെടാന്‍ ശ്രമിച്ചു. പക്ഷേ, അദ്ദേഹം മുന്നോട്ടു പോകുമ്പോഴാണ് അമ്മാവനും അതേ വഴിയിലൂടെ നടന്നു വരുന്നത് കണ്ടത്. മരുമകനെ കണ്ട മാത്രയില്‍ അമ്മാവന്‍ വഴിയില്‍ നിന്നു തന്നെ വര്‍ത്തമാനവും തുടങ്ങി. കുറച്ചു കഴിഞ്ഞപ്പോള്‍ മരുമകന്‍ ചിന്തിച്ചു, ”അയ്യോ, ദാഹിക്കുന്നല്ലോ. അടുത്തു കടയൊന്നുമില്ല. വീട്ടിലായിരുന്നെങ്കില്‍ പച്ചവെള്ളമെങ്കിലും കുടിക്കാമായിരുന്നു. എന്തൊരു ചൂട്? പക്ഷേ, തണലിന് ഒരു വൃക്ഷം പോലും അടുത്തെങ്ങുമില്ലല്ലോ.” നിന്നുകൊണ്ട് സംസാരിക്കുന്നതിനാല്‍ അയാളുടെ കാലും വേദനിക്കാന്‍ തുടങ്ങി. പക്ഷേ, ഒന്നിരിക്കാന്‍ അവിടെയെങ്ങും ഒരു ബെഞ്ചു പോലും ഉണ്ടായിരുന്നില്ല.

ഈ കഥയില്‍ നിന്നും നമ്മള്‍ എന്താണ് മനസ്സിലാക്കേണ്ടത്? പ്രശ്‌നങ്ങളില്‍ നിന്നും ഒളിച്ചോടാന്‍ ശ്രമിച്ചാല്‍, മിക്കപ്പോഴും പരാജയമായിരിക്കും ഫലം. കാരണം അത്തരം പ്രശ്‌നങ്ങള്‍ ഒരു രൂപത്തില്‍ അല്ലങ്കില്‍ മറ്റൊരു രൂപത്തില്‍ തിരിച്ചു വരിക തന്നെ ചെയ്യും.
രണ്ടാമത്തെ വഴി, ചുറ്റുപാടുകളെ ശരിയാക്കാന്‍ ശ്രമിക്കുക എന്നതാണ്. ഒരാളുടെ വീട്ടില്‍ എന്നും അശാന്തി മാത്രം. വീടിന്റെ വാസ്തു ദോഷമാണ് അശാന്തിക്കു കാരണമെന്നു സംശയിച്ച് വീട് പൊളിച്ചു പണിയുന്നു. അല്ലെങ്കില്‍ വേറൊരിടത്തു സ്ഥലം വാങ്ങി പുതിയ വീടു വയ്ക്കുന്നു. അല്ലെങ്കില്‍ ഭാര്യയാണ്/ഭര്‍ത്താവാണ് പ്രശ്‌നങ്ങള്‍ക്കു കാരണമെന്നു ചിന്തിച്ച് വിവാഹമോചനം നടത്തുന്നു. എന്നാല്‍ പുതിയ ഭാര്യ/ഭര്‍ത്താവു വന്നപ്പോള്‍ പ്രശ്‌നങ്ങള്‍ ഒന്നു കൂടി രൂക്ഷമായതേയുള്ളു. ചുറ്റുപാടുകളെ മാറ്റിയതു കൊണ്ടു മാത്രം ജീവിത പ്രശ്‌നങ്ങള്‍ ഒഴിവാകുന്നില്ല.

ചുറ്റുപാടുകള്‍ നന്നാക്കാന്‍ ശ്രമിക്കരുതെന്നല്ല അമ്മ പറയുന്നത്. തീര്‍ച്ചയായും നമ്മള്‍ അതിനു ശ്രമിക്കണം. എന്നാല്‍ അതുകൊണ്ടു മാത്രം എല്ലാ പ്രശ്‌നങ്ങളും തീരണമെന്നില്ല.
മൂന്നാമത്തെ രീതി, വരുന്ന സാഹചര്യങ്ങളെ ശപിച്ചു കൊണ്ടു മുന്നോട്ടു പോകുക എന്നതാണ്. ഒരാള്‍ക്കു വയറുവേദന. വീട്ടിലുള്ളവരോടെല്ലാം ”അമ്മേ വയറുവേദന, അച്ഛാ, വയറുവേദന, ചേട്ടാ, ചേച്ചീ, വയറുവേദന, വയറു വേദനയെടുത്തിട്ടു സഹിക്കവയ്യായേ,” എന്നു പറഞ്ഞു തുടങ്ങി. ഒടുവില്‍ കേട്ടിരിക്കുന്നവര്‍ക്കൊക്കെ തല വേദനിക്കാന്‍ തുടങ്ങി. സ്വന്തം അശാന്തി പറഞ്ഞു പറഞ്ഞു മറ്റുള്ളവരുടെ ശാന്തി കൂടി ഇല്ലാതെയായി. വിധിയേയും സാഹചര്യങ്ങളേയും പഴിച്ചു കഴിയുന്നവര്‍ എന്നും അസംതൃപ്തമായ ജീവിതം നയിക്കുന്നു. അവര്‍ ചുറ്റും അശാന്തി പരത്തുന്നു. അപ്പോള്‍ ശാശ്വതമായ പ്രശ്‌നപരിഹാരത്തിന് എന്താണു മാര്‍ഗ്ഗം? പ്രശ്‌ന പരിഹാരം അവനവന്റെ ഉള്ളില്‍ കണ്ടെത്തുക എന്നതാണ്. സ്വന്തം മനഃസ്ഥിതി മാറ്റുക എന്നതാണ്. പ്രശ്‌നങ്ങളെയും പ്രതികൂല സാഹചര്യങ്ങളെയും നമ്മുടെ ആവശ്യാനുസരണം മാറ്റുക എന്നതു് അസാദ്ധ്യമാണ്. കാരണം അവ ലോകത്തിന്റെ സ്വഭാവമാണ്. മിക്കപ്പോഴും പ്രശ്‌നത്തിന്റെ യഥാര്‍ത്ഥ കാരണം നമ്മുടെ ഉള്ളില്‍ തന്നെ ആയിരിക്കും. അതിനാല്‍ നമ്മുടെ മനോഭാവവും കാഴ്ച്ചപ്പാടുമാണ് ആദ്യം മാറേണ്ടത്.

മഹാഭാരത യുദ്ധ സമയത്ത്, ഭഗവാന്‍ ശ്രീകൃഷ്ണന്‍ സങ്കല്പിച്ചിരുന്നെങ്കില്‍ ഒരു ചുഴലിക്കാറ്റോ, പ്രളയമോ വരുത്തി ദുര്യോധനാദികളെ നശിപ്പിച്ച് പാണ്ഡവര്‍ക്കു വിജയം നേടിക്കൊടുക്കാമായിരുന്നു. അതിനുള്ള ശക്തി അവിടുത്തേക്കുണ്ട്. എന്നാല്‍ ചുറ്റുപാടുകളില്‍ മാറ്റം വരുത്തി പാണ്ഡവന്മാരെ വിജയിപ്പിക്കുന്നതിനു പകരം അര്‍ജ്ജുനന്റെ മനോഭാവത്തില്‍ മാറ്റം വരുത്തുകയാണു ഭഗവാന്‍ ചെയ്തത്. അര്‍ജ്ജുനന്‍ പ്രശ്‌നത്തില്‍ നിന്ന് ഒളിച്ചോടാനാണ് ശ്രമിച്ചത്. എന്നാല്‍, ഭഗവാന്‍ സ്വധര്‍മ്മം എന്താണെന്ന് അര്‍ജ്ജുനനെ പഠിപ്പിക്കുകയും അതനുഷ്ഠിക്കുമ്പോള്‍ ഉള്ളിലെ ശാന്തി നഷ്ടമാകാതിരിക്കാനുള്ള ആത്മജ്ഞാനം അര്‍ജ്ജുനനു നല്കുകയും ചെയ്തു.

നീന്തല്‍ പരിശീലകന്‍ എപ്പോഴും സഹായിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നാല്‍ പഠിക്കുന്നയാള്‍ക്ക് നീന്തല്‍ പഠിച്ചെടുക്കുവാന്‍ പ്രയാസമാണ്. അയാളതു സ്വയം പരിശീലിക്കണം. അതുപോലെ, ജീവിതത്തില്‍ ഏതു സാഹചര്യത്തെയും അതിജീവിക്കാനുള്ള ശക്തി നാം സ്വയം ആര്‍ജ്ജിക്കണം.

ബാഹ്യമായ ഒരു പ്രശ്‌നത്തിനും ഇളക്കാനാകാത്ത ശാന്തി നമ്മില്‍ തന്നെയുണ്ട്. ആ ശാന്തി നഷ്ടമാക്കാന്‍ ഒരു പ്രതികൂല സാഹചര്യത്തെയും നമ്മള്‍ അനുവദിക്കാതിരുന്നാല്‍ മാത്രം മതി. മനഃസ്ഥിതി ശരിയായാല്‍, ഏതു സാഹചര്യത്തെയും പുഞ്ചിരിയോടെ നേരിടാന്‍ നമുക്കു കഴിയും.
മാതാ അമൃതാന്ദമയി ദേവി

ജന്മഭൂമി: http://www.janmabhumidaily.com/news610816#ixzz4f2gSuMsy

ബദരീനാഥും റാവല്‍ജിയും കേരളവും

ഹിമാലയത്തിന്റെ ഉത്തുംഗതയില്‍ സ്ഥിതി ചെയ്യുന്ന ബദരീനാഥ് ക്ഷേത്രത്തിലെ പൂജാരി 'റാവല്‍' എന്ന പേരിലാണ് അറിയപ്പെടുന്നത്. ഇവര്‍ നിത്യബ്രഹ്മചാരിയായിരിക്കണം. തെഹ്‌രി ഗഢ്വാളിലെ രാജാവും സര്‍ക്കാര്‍ നിയന്ത്രണത്തിലുളള കമ്മിറ്റിയും ചേര്‍ന്നാണ് റാവലിനെ തിരഞ്ഞെടുക്കുന്നത്. വടക്കന്‍ കേരളത്തില്‍ നിന്നുളള നമ്പൂതിരിയായിരിക്കണം ബദരീനാഥിലെ പൂജാരിയെന്ന് ക്ഷേത്ര പുനഃപ്രതിഷ്ഠ നടത്തിയ ആദിശങ്കരന്‍ നിഷ്‌കര്‍ഷിക്കുകയായിരുന്നു. ആ കീഴ്‌വഴക്കം ഇന്നും ബദരീനാഥില്‍ പിന്തുടരുന്നു. കണ്ണൂര്‍ പയ്യന്നൂര്‍ ചെറുതാഴം വടക്കേചന്ദ്രമന ഇല്ലത്തെ സുഭദ്രാ അന്തര്‍ജ്ജനത്തിന്റെയും പരേതനായ വിഷ്ണു നമ്പൂതിരിയുടേയും മകനായ ഈശ്വര പ്രസാദ് നമ്പൂതിരി(31)യാണ് 2014 മുതല്‍ ക്ഷേത്രത്തില്‍ റാവല്‍ജി സ്ഥാനം വഹിക്കുന്നത്. തീര്‍ത്ഥാടന കാലത്തിന്റെ ഇടവേളയില്‍ നാട്ടിലെത്തിയ ഈശ്വര പ്രസാദ,് പുണ്യസങ്കേതവുമായി ബന്ധപ്പെട്ട കാര്യങ്ങളെകുറിച്ച് ജന്മഭൂമിയോട്...

നന്നേ ചെറുപ്പത്തില്‍ ലോകജനതയുടെ, പ്രത്യേകിച്ച് ഭാരതീയരുടെ അതിപ്രാചീന പുണ്യസങ്കേതമായ ബദരീനാഥിന്റെ പരമാധികാര പദവിയിലെത്താന്‍ സാധിച്ചത് മുജ്ജന്മപുണ്യമാണ്. റാവല്‍ജിയായി സ്ഥാനമേറ്റെടുക്കുന്നതോടെ ജനങ്ങള്‍ സംസാരിക്കുന്ന ഭഗവാനാ(ബോല്‍ത്തേ ബദരീ)യാണ് കാണുന്നത്. ഇതിനാല്‍ത്തന്നെ ഭാരിച്ച ഉത്തരവാദിത്തമാണുള്ളത്. ഒരേസമയം ദേവശക്തി വര്‍ദ്ധിപ്പിക്കാനും ഭക്തഹിതത്തിനായുള്ള കര്‍മ്മങ്ങളും ചെയ്തു തീര്‍ക്കേണ്ടതുണ്ട്. തന്റെ മുത്തച്ഛന്‍ 25 വര്‍ഷത്തോളം ബദരിയിലെ റാവല്‍ജിയായി പ്രവര്‍ത്തിച്ചപ്പോള്‍ പകര്‍ന്നുകിട്ടിയ അനുഭവങ്ങള്‍, ചുമതലകള്‍ നിര്‍വഹിക്കാന്‍ കരുത്ത് നല്‍കുന്നതായി ഇദ്ദേഹം പറയുന്നു.

ബദരി കേന്ദ്രമായി പ്രവര്‍ത്തിക്കുന്ന ആദിശങ്കര അദ്വൈത ഫൗണ്ടേഷന്‍ പ്രസിഡണ്ടെന്ന നിലയിലുമുണ്ട് ചില ഉത്തരവാദിത്തങ്ങള്‍. കേരളത്തിന്റെ തനത് ശൈലിയിലുളള പരശുരാമ സമ്പ്രദായപ്രകാരമുളള ചടങ്ങുകളാണ് ഇവിടെ നടക്കുന്നത്. മറ്റ് ക്ഷേത്രങ്ങളില്‍ നിന്നും വ്യത്യസ്തമായി പ്രത്യേകതരം കോട്ട് ധരിച്ചാണ് പൂജാരിമാര്‍ കര്‍മ്മങ്ങള്‍ ചെയ്യുന്നത് എന്നത് ശ്രദ്ധേയമാണെന്നും അദ്ദേഹം പറയുന്നു.

എല്ലാ വിഭാഗം ജനങ്ങളും ജാതി-മത ഭേദമന്യേ ദര്‍ശനം നടത്തുന്ന ഇവിടെ ഭക്തന്‍ ഏതുഭാവത്തില്‍ ഭഗവാനെ ദര്‍ശിക്കുന്നുവോ അതേ ഭാവത്തില്‍ ഭഗവാനെ കാണാനുളള അപൂര്‍വ്വ ഭാഗ്യം സിദ്ധിക്കുന്നതായും റാവല്‍ജി ഈശ്വര പ്രസാദ് സാക്ഷ്യപ്പെടുത്തുന്നു. ധര്‍മ്മ സംരക്ഷണത്തിനായി രാജ്യത്തിന്റെ നാല് കോണുകളില്‍ (രാമേശ്വരം,പുരി,ദ്വാരക,ബദരീനാഥ് ) എന്നിവിടങ്ങളില്‍ ക്ഷേത്രങ്ങള്‍ സ്ഥാപിച്ച, ദിവ്യശക്തിയുണ്ടായിരുന്ന മഹത്‌വ്യക്തിയാണ് ശ്രീ ശങ്കരന്‍. അദ്ദേഹത്തെ പുതിയ തലമുറ ഓര്‍ക്കുന്നില്ലെന്നത് ദുഃഖകരമാണെന്നും സനാതനധര്‍മ്മത്തിനും ലോകധര്‍മ്മത്തിനും വേണ്ടി അദ്ദേഹം ചെയ്ത കാര്യങ്ങള്‍ ഒന്നും കേരളം തിരിച്ചറിഞ്ഞില്ല എന്നതാണ് വസ്തുതയെന്നും റാവല്‍ജി പറയുന്നു.

ആദിശങ്കരന്റെ ജന്മദിനമായ ഏപ്രില്‍ 30 പോലും വിസ്മരിക്കപ്പെട്ട അവസ്ഥയാണ്. വിദ്യാഭ്യാസം കൊണ്ടു മാത്രം ഒന്നും നേടുന്നില്ല. ശങ്കരാചാര്യരെ പോലുളള പുണ്യാത്മാക്കളുടെ ജീവിതം നാം തിരിച്ചറിയണം. മനസ്സിനെയും സ്വഭാവത്തെയും ശുദ്ധീകരിക്കാനുളളതാണ് ദേവഭക്തിയെന്നും ഈ ഭക്തിയെ ഉദ്ധരിക്കാന്‍ ഓരോരുത്തരും മുന്നോട്ടു വരണം. എങ്കില്‍ മാത്രമേ ഭാരതം ലോകത്തിനു മുന്നില്‍ വെച്ചിട്ടുളള യഥാര്‍ത്ഥ ആത്മീയാനുഭൂതി സാധ്യമാകൂവെന്നും റാവല്‍ജി പറഞ്ഞു. രാജ്യത്തെ മറ്റ് സംസ്ഥാനങ്ങളെ അപേക്ഷിച്ച് കേരളത്തില്‍ നിന്ന് വളരെ കുറച്ച് ഭക്തരെ ബദരീനാഥില്‍ ദര്‍ശനത്തിനെത്തുന്നുളളൂവെന്ന് സംസാരത്തിനിടയില്‍ റാവല്‍ജി ഓര്‍മ്മിപ്പിച്ചു. ചൈനയുമായി അതിര്‍ത്തി പങ്കിടുന്ന പ്രദേശത്തു നിന്ന് 30 കിലോമീറ്റര്‍ അകലെ സ്ഥിതി ചെയ്യുന്ന ക്ഷേത്രപ്രദേശം പൂര്‍ണ്ണമായും ഭാരത സൈന്യത്തിന്റെ നിയന്ത്രണത്തിലാണ്. ക്ഷേത്രപ്രദേശം ഉള്‍പ്പെടുന്ന ഗ്രാമങ്ങളുടെ പരമാധികാരിയെന്ന നിലയില്‍ ദല്‍ഹിയില്‍ നിന്ന്, സൈനികരുടെ പൂര്‍ണ്ണ സുരക്ഷയിലാണ് 600 കീലോമീറ്ററോളം ദൂരം വരുന്ന ബദരീനാഥിലേക്കുളള റാവല്‍ജിയുടെ യാത്ര.

ഒരു തീര്‍ത്ഥാടന കാലം കൂടി

ഭാരത സംസ്‌കാരത്തിന്റെ പ്രോജ്വലതയും ചിരപുരാതന പാരമ്പര്യവും ഉദ്‌ഘോഷിച്ചുകൊണ്ട് ഹിമാലയത്തിന്റെ ഉത്തുംഗതയില്‍ സ്ഥിതി ചെയ്യുന്ന പൗരാണിക തീര്‍ത്ഥാടന കേന്ദ്രം, മോക്ഷപ്രദായകനായ വിഷ്ണു മൂര്‍ത്തി സങ്കല്‍പം നിലകൊള്ളുന്ന പൗരാണിക ദേവാലയം – അതത്രെ ഒട്ടേറെ സവിശേഷതകളുള്ള ബദരീനാഥ്. ഭക്തര്‍ക്ക് ഈ ചൈതന്യ ഭൂമിയില്‍ ദര്‍ശന സൗഭാഗ്യം ലഭിക്കുന്നത് വര്‍ഷത്തിന്റെ പകുതിയോളം സമയത്ത് മാത്രമാണ്. ആ അവസരത്തില്‍ സര്‍വ്വപാപങ്ങള്‍ക്കും പരിഹാരം തേടി, ദര്‍ശന പുണ്യം തേടി ആയിരക്കണണക്കിന് ഭക്തരാണ് ഭാരതത്തിലെ വിവിധ കോണുകളില്‍ നിന്ന് ഇവിടെ ഒഴുകിയെത്തുന്നത്.

ഭാരതത്തിന് പുറത്തു നിന്നും ഈ അപൂര്‍വ്വാനുഭവത്തില്‍ നിമഗ്‌നരായി ആശിര്‍വാദമേറ്റു വാങ്ങാന്‍ എത്തുന്നവരുടെ എണ്ണവും കുറവല്ല. കൈലാസ ശൃംഖത്തോടരികുചേര്‍ന്നു നില്‍ക്കുന്ന ഇവിടത്തെ പ്രതിഷ്ഠ ശ്രീശങ്കരാചാര്യരാണ് നടത്തിയത്. അദ്ദേഹം നിഷ്‌കര്‍ഷിച്ചതനുസരിച്ച് പ്രാചീനകാലം മുതല്‍ ഈ പുണ്യസങ്കേതത്തിലെ പൂജാകര്‍മ്മങ്ങള്‍ക്ക് കാര്‍മികത്വം വഹിച്ചു വരുന്നത് റാവല്‍ജി എന്ന സ്ഥാനപ്പേരുള്ള മലയാളികളായ ബ്രാഹ്മണശ്രേഷ്ഠരാണ്.

വര്‍ഷപാതിയില്‍ ഭക്തര്‍ക്ക് പൂര്‍ണ്ണമായും സന്ദര്‍ശനമൊരുക്കുന്ന ഈ ചൈതന്യ ഭൂമിയില്‍ ആറു മാസക്കാലത്തെ ഇടവേളയ്ക്കു ശേഷം മറ്റൊരു തീര്‍ത്ഥാടനകാലം കൂടി സമാഗതമാവുകയാണ്. സകല പാപങ്ങള്‍ക്കും പരിഹാരം തേടി, ദര്‍ശന സായൂജ്യം തേടി ലക്ഷക്കണക്കിന് ഭക്തര്‍ വരുന്ന മെയ് 6ന് ക്ഷേത്രനട തുറക്കുന്നതോടെ ഭാരതത്തിന് അകത്തു നിന്നും പുറത്തു നിന്നും ഇവിടേക്ക് ഒഴുകിയെത്തും.

സമുദ്രനിരപ്പില്‍ നിന്നും 10,585 അടി ഉയരത്തില്‍ അളകനന്ദയുടെ വലതു തീരത്ത് നര-നാരാണന്‍ കൊടുമുടികള്‍ക്കിടയിലാണ് ഭാരതത്തിലെ അതിപുരാതന ക്ഷേത്രങ്ങളിലൊന്നായ ബദരീനാഥ ക്ഷേത്രം സ്ഥിതി ചെയ്യുന്നത്. അത്യുന്നതമായ നീലകണ്ഠ കൊടുമുടിയുടെ പശ്ചാത്തല ശോഭയില്‍ പരിലസിക്കുന്ന ഈ ക്ഷേത്ര പുണ്യഭൂമിയില്‍ നരനാരായണന്മാര്‍ ഏറെക്കാലം തപസനുഷ്ഠിച്ചിരുന്നുവെന്നാണ് ഐതിഹ്യം. നൂറുകണക്കിന് ഋഷി വര്യന്മാരും സന്യാസി ശ്രേഷ്ഠരും തപസ് അനുഷ്ഠിച്ച പുണ്യദേശത്തേക്കുറിച്ച് വേദ ഗ്രന്ഥങ്ങളില്‍ പരാമര്‍ശം ഉളളതിനാല്‍ വേദകാലത്തു തന്നെ ഇവിടെ ക്ഷേത്രമുണ്ടായിരുന്നതായും കരുതുന്നു.

അതിപ്രാചീന കാലത്ത് നിര്‍മ്മിക്കപ്പെട്ട ക്ഷേത്രം കാലപ്പഴക്കത്താല്‍ ജീര്‍ണ്ണാവസ്ഥയിലാവുകയും വിഗ്രഹം ഉള്‍പ്പെടെ കാണാതാവുകയും ചെയ്തതായി ചരിത്ര രേഖകള്‍ സൂചിപ്പിക്കുന്നു. അളകനന്ദയില്‍ വിഗ്രഹമുണ്ടെന്ന് അശരീരിയിലൂടെ കേട്ടറിഞ്ഞ ആദിശങ്കരന്‍ ഇവിടെ നിന്ന് വിഗ്രഹം കണ്ടെടുത്ത് ബദരിയില്‍ പുനഃപ്രതിഷ്ഠ നടത്തുകയായിരുന്നുവെന്നാണ് വിശ്വാസം. വിഷ്ണു വാണ് പ്രധാന പ്രതിഷ്ഠ. നാലു കൈകളില്‍ ഒന്നില്‍ ജപമാലയും മറ്റൊരു കൈയില്‍ കമണ്ഡലവുമേന്തി പത്മാസനാവസ്ഥയില്‍ ധ്യാനനിഷ്ഠയിലുളള വിഷ്ണു ഭഗവാന്റെ വിഗ്രഹ പ്രതിഷ്ഠയാണ് ക്ഷേത്രത്തിലുളളത്.

സത്യയുഗത്തില്‍ വാസം തുടങ്ങിയ ഭഗവാന്‍ ത്രേതായുഗത്തില്‍ കുറച്ചു പേര്‍ക്ക് ദര്‍ശനം നല്‍കുകയും ശേഷം ദ്വാപര യുഗത്തില്‍ ഋഷീശ്വരന്മാര്‍ക്ക് മാത്രമായി ദര്‍ശനം അനുവദിക്കുകയും കലിയുഗത്തില്‍ സ്വയംഭൂവായി വിഗ്രഹം പ്രതിഷ്ഠിതമാവുകയും ചെയ്തുവെന്നാണ് വിശ്വാസം.

സ്വര്‍ലോകത്ത് ക്ഷീരസാഗരത്തില്‍ വിഷ്ണു തന്റെ ശേഷ ശയ്യയില്‍ പത്‌നിയോടൊപ്പം വിശ്രമിക്കവെ നാരദന്‍ അവിടെയെത്തി. വിഷ്ണു ഭഗവാന്‍ ലൗകിക ജീവിതത്തില്‍ അകപ്പെട്ടോ എന്ന സംശയം ഉന്നയിച്ചതിനെ തുടര്‍ന്ന് ഭഗവാന്‍ അസ്വസ്ഥനാവുകയും ലക്ഷ്മീദേവിയെ നാഗകന്യകകളുടെ അടുത്തേക്ക് പറഞ്ഞയച്ച് ഹിമവല്‍ പ്രദേശങ്ങളിലേക്ക് ആഗമിച്ചതായും നിരവധി വര്‍ഷം അവിടെ തപസനുഷ്ഠിച്ചതായും കാലങ്ങള്‍ക്കു ശേഷം വിരഹാര്‍ത്തിയായ ലക്ഷ്മി ഹിമാലയത്തിലെ നീലകണ്ഠ കൊടുമുടിക്ക് താഴെയുളള ബദരീ വനത്തില്‍ തപസനുഷ്ഠിക്കുന്ന വിഷ്ണുവിനെ കണ്ടെത്തിയെന്ന ഐതിഹ്യവും നിലനില്‍ക്കുന്നു.

ഏതൊരു ഭക്തന്റെയും തീര്‍ത്ഥാടനം പൂര്‍ത്തിയാകണമെങ്കില്‍ ബദരീനാഥ ക്ഷേത്രത്തില്‍ ദര്‍ശനം നടത്തിയിരിക്കണമെന്നാണ് ഭാരതീയ വിശ്വാസം. ‘വിഷ്ണുവേ പോലെ മറ്റൊരു ദേവനില്ല, വിശാല (ബദരീവിശാല്‍)ത്തെപോലെ മറ്റൊരു നഗരവുമില്ല, ഒരു സന്യാസിയേക്കാള്‍ പൂജ്യനായ മറ്റൊരാളില്ല, ഋഷിതീര്‍ത്ഥ (ഋഷിഗംഗാ തീര്‍ത്ഥം)ത്തെപ്പോലെ മറ്റൊരു തീര്‍ത്ഥവുമില്ല.’കുട്ടിക്കാലത്തോ,യൗവനത്തിലോ വാര്‍ദ്ധക്യ കാലത്തോ ചെയ്ത പാപങ്ങള്‍ ബദരീനാഥ ദര്‍ശന മാത്രയില്‍ നശിച്ചുപോകുമെന്നും ക്ഷേത്ര വിശ്വാസവുമായി ബന്ധപ്പെട്ട് സ്‌കന്ദപുരാണത്തില്‍ പറയുന്നു.

കരിങ്കല്ലില്‍ തീര്‍ത്ത ക്ഷേത്രം തറനിരപ്പില്‍ നിന്നും 15.25 മീറ്റര്‍ ഉയരത്തിലാണ് സ്ഥിതി ചെയ്യുന്നത്. വിശാലവും ഉന്നതവുമായ പ്രവേശന കവാടം, വിവിധ വര്‍ണ്ണങ്ങളാലും കൊത്തുപണികളാലും അലങ്കൃതം. ക്ഷേത്രത്തിനകത്ത് മനോഹരമായ കൊത്തുവേലകള്‍. അലങ്കാരപ്പണികളോടു കൂടിയ മരത്തടികളും ഉപയോഗിച്ചിട്ടുണ്ട്. ക്ഷേത്രത്തെ മൂന്നായി വിഭജിച്ചിട്ടുണ്ട്. ഭക്തര്‍ കടന്നു ചെല്ലുന്നത് സഭാമണ്ഡപത്തിലേക്കാണ്.ഇവിടെ നിന്നാല്‍ വിഗ്രഹം കാണാം. തുടര്‍ന്ന് ദര്‍ശന മണ്ഡപം. ആരാധന നടത്താനും പൂജകള്‍ ചെയ്യാനും ഇവിടെ സൗകര്യമുണ്ട്.

ശ്രീകോവില്‍, ഗര്‍ഭഗൃഹത്തിന്റെ ഉള്‍വശത്ത് ബദരീനാഥന്റെ പത്മാസനത്തിലിരിക്കുന്ന നിലയിലുളള വിഗ്രഹം കാണാം. സാളഗ്രാമം എന്നറിയപ്പെടുന്ന കൃഷ്ണശിലയിലാണ് വിഗ്രഹം നിര്‍മ്മിച്ചിട്ടുളളത്. ബദരീനാഥ വിഗ്രഹത്തിന്റെ ഇരുവശങ്ങളിലുമായി ഗണപതി, ലക്ഷ്മീദേവി,കുബേരന്‍, ഉദ്ധവര്‍, നരന്‍, നാരദന്‍, ചതുര്‍ഭുജ നാരായണന്‍, ഗരുഡന്‍ എന്നീ ഉപദേവതകളുടെ പ്രതിഷ്ഠയും ഉണ്ട്. നവരത്‌ന ഖചിതമാണ് ഗര്‍ഭഗൃഹം.വിശാലപുരി, ഋഷീക്ഷേത്രം എന്നീ പേരുകളിലും ക്ഷേത്രം അറിയപ്പെടുന്നു.

ഭാരതത്തിന്റെ ഏറ്റവും വടക്കേ അറ്റത്ത് ഹിമാലയത്തിന്റെ അത്യുന്നതിയില്‍ സ്ഥിതി ചെയ്യുന്ന ബദരീനാഥില്‍ പുനഃപ്രതിഷ്ഠയ്ക്ക് ശേഷമുളള ആദ്യ കാലഘട്ടത്തില്‍ ഭക്തന്മാര്‍ക്ക് ഇവിടേയ്ക്ക് എത്തിപ്പെടുക ദുര്‍ഘടമായിരുന്നു. നിബിഡമായ വനപ്രദേശങ്ങളിലൂടെ നിറഞ്ഞൊഴുകുന്ന നദികള്‍ മുറിച്ചു കടന്ന് ചെങ്കുത്തായ താഴ്‌വരകളും വന്‍മലകളും പിന്നിട്ടുവേണം ഇവിടെയെത്താന്‍. ക്ഷേത്രത്തിലെത്താന്‍ ഒരു നടപ്പാത പോലും ഇല്ലായിരുന്നു. എന്നാല്‍ നാടും നഗരവും വികസിച്ചപ്പോള്‍ ബദരിനാഥിലേക്കുളള യാത്രാസൗകര്യങ്ങളും വര്‍ദ്ധിച്ചു.

റോഡുകളും പാലങ്ങളും നിര്‍മ്മിച്ചു. ട്രെയിന്‍ മാര്‍ഗ്ഗം ഹരിദ്വാര്‍ റെയില്‍വേ സ്റ്റേഷനിലെത്തുന്ന ഭക്തര്‍ക്ക് ബദരിയിലേക്ക് സര്‍വ്വീസ് നടത്തുന്ന ബസ്സുകള്‍ ഉള്‍പ്പെടെയുളള വാഹനങ്ങളില്‍ ക്ഷേത്രഭൂമിയില്‍ എത്തിച്ചേരാവുന്നതാണ്. ഹരിദ്വാര്‍ അയ്യപ്പ ക്ഷേത്രത്തില്‍ ദര്‍ശനം നടത്തിയ ശേഷം യാത്ര തുടര്‍ന്ന് ഋഷികേശിലെ ആശ്രമത്തിലെത്തി വിശ്രമം. പിന്നീട് ഭാഗീരഥിയും അളകനന്ദയും സംഗമിക്കുന്നിടത്ത് ഗംഗാ ആരതി വണങ്ങി യാത്ര തുടര്‍ന്ന് ദേവപ്രയാഗും രുദ്രപ്രയാഗും പിന്നിട്ട് കര്‍ണ്ണപ്രയാഗ് വഴി ജോഷിമഠത്തിലെത്തി 25 കിലോമീറ്റര്‍ താണ്ടി പാണ്‍വേശ്വരപുരം വഴിയാണ് ബദരീനാഥ ക്ഷേത്രത്തില്‍ എത്തിച്ചേരുന്നത്.

മഞ്ഞുവീഴ്ച കഴിഞ്ഞ് മെയ്മാസം മുതലുളള ആറുമാസക്കാലം ഭക്തജന പ്രവാഹമാണ്. എല്ലാ വര്‍ഷവും ഒക്‌ടോബര്‍, നവംബര്‍ മാസങ്ങളില്‍ ഏതെങ്കിലും ദിവസം നടയടയ്ക്കും. ശൈത്യകാലത്ത് നടയടയ്ക്കുന്നതോടെ മറ്റൊരു ക്ഷേത്രത്തിലും കാണാത്ത രീതിയില്‍ വിഗ്രഹം കമ്പിളി പുതപ്പു കൊണ്ട് പുതപ്പിക്കുന്നതും ഇവിടുത്തെ രീതിയാണ്. ആറ് മാസങ്ങള്‍ക്കു ശേഷം സമീപത്തെ ജോഷി മഠത്തില്‍ അഖണ്ഡ ജ്യോതി തെളിയുന്നതോടെ മറ്റൊരു തീര്‍ത്ഥാടന കാലത്തിന് തുടക്കമാവും.

1970 കളില്‍ ക്ഷേത്ര നവീകരണത്തിനു ശേഷം ഭക്തി പ്രഹര്‍ഷത്തില്‍ മുങ്ങിനില്‍ക്കുന്ന പ്രകൃതി സുന്ദരമായ ക്ഷേത്രാങ്കണത്തിലേക്കുളള യാത്രയും ദേവമൂര്‍ത്തി ദര്‍ശനവും ഏതൊരു ഭക്തനേയും ആത്മീയ അനുഭൂതിയിലേക്ക് എത്തിക്കുന്നു. അഭിഷേക പൂജ,വിഷ്ണു സഹസ്രനാമജപം തുടങ്ങി വിവിധ പൂജകളാണ് ക്ഷേത്രത്തിലുള്ളത്. മഞ്ഞ് മലകള്‍ക്കിടയില്‍ ആരേയും അത്ഭുതപ്പെടുത്തുന്ന ചൂടുവെളളം കിനിയുന്ന തപ്തകുണ്ഡ് ക്ഷേത്രത്തിന് സമീപമുണ്ട്.

ജന്മഭൂമി

ആത്മാവിന്റെ സാന്നിദ്ധ്യം ആവശ്യമാണ്

ദ്രഷ്ടാ ദൃശിമാത്രഃ ശുദ്ധോളപി പേത്യയാനുപശ്യ.(പാ.യോ.സൂ. 2:20)

പുരുഷന്‍ ജ്ഞാന സ്വരൂപനും ശുദ്ധനും പരിണാമ ശൂന്യനും ആകുന്നു. എന്നാലും ബുദ്ധിയുടെ വൃത്തിക്കനുസരിച്ച് വിഷയങ്ങളെ അറിയുന്നു.

മുന്‍ സൂത്രത്തില്‍ മഹത്തത്ത്വം മുതല്‍ പഞ്ചഭൂതങ്ങളും പഞ്ച തന്മാത്രകളും ത്രിഗുണാദികള്‍ വരെയുള്ള എല്ലാം പ്രകൃതിയാണെന്ന് സൂചിപ്പിച്ചിരുന്നു. പുരുഷന്‍ ഗുണാതീതനും സ്വതന്ത്രനും ശുദ്ധബോധവും ആകുന്നു. എന്നാല്‍ എല്ലാം അറിയുന്നവനും ഒന്നിലും ആസക്തി ഇല്ലാത്തവനുമാണ്. ആസക്തി ഇല്ലാത്തതിനാല്‍ത്തന്നെ നിഷ്‌ക്രിയനും മാറ്റങ്ങള്‍ക്ക് വിധേയനാകാത്തവനുമാണ്. പുരുഷന്‍ (ആത്മാവ്) എല്ലാത്തിനും സാക്ഷിയായി ചിത്തവൃത്തികളെ നിരീക്ഷിക്കുക മാത്രമാണ് ചെയ്യുന്നത്. ചിത്തവൃത്തികള്‍ ത്രിഗുണാത്മകമായതിനാല്‍ അതിന് പരിണാമം സംഭവിക്കുന്നു.

വിഷയം ചിത്തത്തിന്റെ ജ്ഞാനം ആണ്. പുരുഷന്‍ അതിന്റെ സാക്ഷിയും. എന്നാല്‍ പുരുഷന്റെ (ആത്മാവിന്റെ) അസാന്നിധ്യത്തില്‍ ജ്ഞാനം പ്രകാശിക്കുന്നില്ല. ഇതും മുന്‍ സൂത്രങ്ങളില്‍ പ്രതിപാദിച്ചിരുന്നതാണ്. നമുക്ക് ഏതു വിഷയത്തെ മനസ്സിലാക്കണമെങ്കിലും ആത്മാവിന്റെ സാന്നിദ്ധ്യം ആവശ്യമാണ്. അതിനാല്‍, മനസ്സിലാക്കുന്നത് പുരുഷനാണ്. ഇതിനായി തന്റെ ഉപകരണങ്ങളായ അന്തഃകരണങ്ങളെ ആത്മാവ് ഉപയോഗപ്പെടുത്തുക മാത്രമാണ് ചെയ്യുന്നത്. വിഷയത്തെ ജ്ഞാനമാക്കി മാറ്റുന്നത് പുരുഷനാണ്. പുരുഷന്‍ ഗുണാതീതന്‍ ആയതിനാല്‍ വിഷയവുമായി ബന്ധം പുലര്‍ത്തുന്നില്ല, അതിനാല്‍ത്തന്നെ പരിണാമവും സംഭവിക്കുന്നില്ല.
നാം അനുഭവിക്കുന്ന സുഖം അനുകൂലവും ദുഃഖം പ്രതികൂലവുമായ അനുഭൂതിയാണ്. അനുഭൂതി ആത്മാവിന്റെ സ്വരൂപവുമാണ്. സ്ഫടികത്തിന് സമീപം ഒരു പുഷ്പം വച്ചാല്‍ അതിന്റെ നിറം സ്ഫടികത്തില്‍ പ്രതിഫലിക്കുന്നതുപോലെ, സുഖ ദുഃഖങ്ങള്‍ ആത്മാവിന്റെ പ്രതിബിംബങ്ങളാണ്.

പുഷ്പത്തിന്റെ നിറം സ്ഫടികത്തില്‍ പ്രതിഫലിക്കുന്നതു പോലെ ബുദ്ധിയുടെ വൃത്തിക്കാനുസരിച്ച് വിഷയങ്ങള്‍ ആത്മാവില്‍ പ്രതിഫലിക്കുന്നു.
പ്രതിഫലിക്കുന്നു. ബുദ്ധി ത്രിഗുണാത്മകവും മാറ്റങ്ങള്‍ക്ക് വിധേയനുമാണ്, അതിനാല്‍ ബുദ്ധിയുടെ വൃത്തിക്കനുസരിച്ച് നമ്മുടെ പ്രകൃതിക്ക് മാറ്റം വരുന്നു അഥവാ നമ്മുടെ ഗുണങ്ങള്‍ക്ക് പരിണാമം ഉണ്ടാകുന്നു. പരിണാമം സംഭവിക്കുന്നത് സത്യത്തില്‍ പ്രകൃതിക്കാണ് പുരുഷനല്ല.

നമ്മുടെ ഓരോ ഇന്ദ്രിയങ്ങള്‍ക്കും മസ്തിഷ്‌കത്തില്‍ ഓരോ കേന്ദ്രമുണ്ട്. എല്ലാ ഇന്ദ്രിയങ്ങള്‍ക്കും കൂടി ഒരു കേന്ദ്രമല്ല. എന്നാല്‍ നാം ഒരേ സമയം കാണുകയും കേള്‍ക്കുകയും മണക്കുകയും ഒക്കെ ചെയ്യുന്നു. ഒരേ സമയം ഇതിനെയെല്ലാം അറിയാന്‍ കഴിയുന്നത് ബുദ്ധിശക്തികൊണ്ടല്ല. ബുദ്ധിക്ക് ഒരു സമയത്ത് ഒരു വിഷയത്തിലാണ് കേന്ദ്രീകരിക്കുവാന്‍ കഴിയുക. ബുദ്ധിക്ക് ആധാരവും അതീതവുമായ ‘ആ’ ഏകത്വം പുരുഷന്‍ ആണ്. ‘ആ’ ഏകത്വത്തിലാണ് വിവിധ ഇന്ദ്രിയ വിഷയങ്ങളും, ബുദ്ധിവൃത്തികളും സംയോജിച്ച് ഒന്നായിത്തീരുന്നത്.

അതിനാല്‍ യോഗികള്‍, ബുദ്ധിയെ പ്രകാശിപ്പിക്കുന്നത് ആത്മാവാണെന്നും ബുദ്ധി തൃഗുണാത്മകമായതിനാല്‍ മാറ്റം സംഭവിക്കുന്നത് ബുദ്ധിക്കാണെന്നും തിരിച്ചറിയേണ്ടതുണ്ട്. അനുകൂലവും പ്രതികൂലവുമായ അനുഭൂതികള്‍ ബുദ്ധിയില്‍ പ്രതിഫലിക്കുന്നതിനാല്‍ നമുക്ക് സുഖദുഃഖങ്ങളുടെ അനുഭൂതി ഉണ്ടാകുന്നത്. ജ്ഞാനം ആത്മാവിന്റെ ഗുണമോ ധര്‍മ്മമോ അല്ല സ്വരൂപം ആണ് എന്ന തിരിച്ചറിവ് യോഗിയെ മോക്ഷത്തിലേക്ക് നയിക്കുന്നു.

അഷ്ടാംഗയോഗത്തിലൂടെ ഈ തിരിച്ചറിവാണ് യോഗികള്‍ക്ക് ലഭിക്കുന്നത്.

ജന്മഭൂമി: 

How does quantum physics work, you may ask, what is it, and where does it come from?

In this article we discuss a very brief and simplified history of Quantum Mechanics and will quote what the founding fathers of this branch of science had to say about Vedic influence on the development of their theories.

We are not interested in new age mumbo-jumbo. We are interested in understanding what is real and what is false. This is why we, along with all other great minds, consult the Vedic texts. Please read on…

n the 1920’s Werner Heisenberg (1901-1976) (pictured Left) formulated his famous uncertainty principal, which states when a physicist attempts to observe a subatomic particle, the experimental apparatus inevitably alters the subatomic particle’s trajectory. This is because they are trying to observe something that is of the same scale as the photons they are using to observe it.

To be more specific, to observe something that is subatomic in size one must use a device (apparatus) that projects photons at the particle being observed. This is because the reception of photons by our retina is what we call vision. Basically, to observe something, we must bounce photons off it. The problem is that the photons disturb the subatomic particles because they are of the same size. Thus, there is no way to observe subatomic particles without altering their trajectories.

Bohr, Heisenberg and Schrödinger regularly read Vedic texts. Heisenberg stated, “Quantum theory will not look ridiculous to people who have read Vedanta.” Vedanta is the conclusion of Vedic thought.

Furthermore, Fritjof Capra, when interviewed by Renee Weber in the book The Holographic Paradigm (page 217–218), stated that Schrödinger, in speaking about Heisenberg, has said:
“I had several discussions with Heisenberg. I lived in England then [circa 1972], and I visited him several times in Munich and showed him the whole manuscript chapter by chapter. He was very interested and very open, and he told me something that I think is not known publicly because he never published it. He said that he was well aware of these parallels. While he was working on quantum theory he went to India to lecture and was a guest of Tagore. He talked a lot with Tagore about Indian philosophy. Heisenberg told me that these talks had helped him a lot with his work in physics, because they showed him that all these new ideas in quantum physics were in fact not all that crazy. He realized there was, in fact, a whole culture that subscribed to very similar ideas. Heisenberg said that this was a great help for him. Niels Bohr had a similar experience when he went to China.”

Consequently, Bohr adopted the Yin-Yang symbol as part of his family coat-of-arms when he was knighted in 1947.

Schrodinger wrote in his book Meine Weltansicht:

“This life of yours which you are living is not merely a piece of this entire existence, but in a certain sense the whole; only this whole is not so constituted that it can be surveyed in one single glance. This, as we know, is what the Brahmins [wise men or priests in the Vedic tradition] express in that sacred, mystic formula which is yet really so simple and so clear; tat tvam asi, this is you. Or, again, in such words as “I am in the east and the west, I am above and below, I am this entire world.”
ब्रह्मैवेदममृतं पुरस्तात् ब्रह्म पश्चात् ब्रह्म उत्तरतो दक्षिणतश्चोत्तरेण ।
अधश्चोर्ध्वं च प्रसृतं ब्रह्मैवेदं विश्वमिदं वरिष्ठम् ॥ 2.2.11
This is a reference to the Mundaka Upanishad mantra (above) in which the Vedic understanding of the connectivity of living entities is put forward to help the Bhakta (practitioner of yoga) to understand the difference between the body and the living entity. How the real nature of the living entity is realized only in union with the source, the supreme being (Brahman/Krishna) through a platform of transcendental divine loving service.

Schrödinger, in speaking of a universe in which particles are represented by wave functions, said, “The unity and continuity of Vedanta are reflected in the unity and continuity of wave mechanics.  This is entirely consistent with the Vedanta concept of All in One.”

“The multiplicity is only apparent. This is the doctrine of the Upanishads. And not of the Upanishads only. The mystical experience of the union with God regularly leads to this view, unless strong prejudices stand in the West.” (Erwin Schrödinger, What is Life?, p. 129, Cambridge University Press)

“There is no kind of framework within which we can find consciousness in the plural; this is simply something we construct because of the temporal plurality of individuals, but it is a false construction… The only solution to this conflict insofar as any is available to us at all lies in the ancient wisdom of the Upanishad.” (Mein Leben, Meine Weltansicht [My Life, My World View] (1961), Chapter 4)

In his biography on Schrödinger, Moore wrote: “His system – or that of the Upanishads – is delightful and consistent: the self and the world are one and they are all… He rejected traditional western religious beliefs (Jewish, Christian, and Islamic) not on the basis of any reasoned argument, nor even with an expression of emotional antipathy, for he loved to use religious expressions and metaphors, but simply by saying that they are naive.
Vedanta and gnosticism are beliefs likely to appeal to a mathematical physicist, a brilliant only child, tempted on occasion by intellectual pride. Such factors may help to explain why Schrödinger became a believer in Vedanta, but they do not detract from the importance of his belief as a foundation for his life and work. It would be simplistic to suggest that there is a direct causal link between his religious beliefs and his discoveries in theoretical physics, yet the unity and continuity of Vedanta are reflected in the unity and continuity of wave mechanics. In 1925, the world view of physics was a model of the universe as a great machine composed of separable interacting material particles, During the next few years, Schrödinger and Heisenberg and their followers created a universe based on superimposed inseparable waves of probability amplitudes. This new view would be entirely consistent with the vedantic concept of the All in One.” (Schrödinger: Life and Thought (Meine Weltansicht), p. 173)

In Schrödinger’s famous essay on determinism and free will, he expressed very clearly the sense that consciousness is a unity, arguing that this “insight is not new…From the early great Upanishads the recognition Atman = Brahman (the personal self equals the omnipresent, all-comprehending eternal self) was in Indian thought considered, far from being blasphemous, to represent, the quintessence of deepest insight into the happenings of the world. The striving of all the scholars of Vedanta was, after having learnt to pronounce with their lips, really to assimilate in their minds this grandest of all thoughts.”krishnapath.org

Upanishads and Vedanta philosophy?

I am far from being an expert at either of them but at the same time I have read things related to this question.
Waren Heisenberg had once famously said "After the conversations about Indian philosophy, some of the ideas of Quantum Physics that had seemed so crazy suddenly made much more sense".

Erwin Schrodinger once observed: This life of yours which you are living is not merely a piece of this entire existence,but in a certain sense the whole; only this whole is not so constituted that it can be surveyed in one single glance. This, as we know, is what the Brahmins express in that sacred, mystic formula which is yet really so simple and so clear: tat tvam asi, this is you. Or, again, in such words as “I am in the east and the west, I am above and below, I am this entire world.”
Bhawesh Kumar, Electrical Engineering Undergraduate at IIT Kanpur

Advaita Vedanta- Philosophy

Advaita Vedanta is the philosophy of Monism, or Oneness. In this philosophy, the only reality in the world is said to Brahman, the ‘Oneness’. All the world that we see around us is said to have relative reality only, and it is Brahman alone at the base of the world which has absolute reality. Even our own individual consciousness is only a relative reality, and it is Brhaman which lies at the root of our consciousness which is our true identity. This means that we are, right at this moment, Brahman itself, and we can rejoice in the supreme bliss of being Brahman if we can break out of our individual identity. This is to be done through Yoga. We can then achieve Spiritual Awakening and realize the Truth of our existence.

‘Advaita’ means 'non–dual', that there is only one. Dvaita means two, and hence Advaita means not–two.

Advaita philosophy is based on the Upanishads or ’Vedantas‘, which are a part of the Vedas, the main religious scriptures of Hinduism.

Vedanta philosophy or Upanishadic philosophy has three main schools, Dvaita, Vishista–dvaita and A–dvaita.

All these three schools are based on the same sriptures, the Upanishads, and derive their difference because they interpret the sutras of the Upanishads differently. The Upanishadic sutras are short, terse passages, and lend themselves to different interpretations, and hence we have these three schools of Vedanta philosophy, all of which claim that their philosophy is the true philosophy of the Upanishads and the others are misinterpretations.

Dvaita means dualism. Here there are two separate existences, God and the world. God has created the world, and the two are completely separate existences, with God being the higher perfect existence and the material world, including all humans, being a lower existence. There is thus no commonality between us and God.

Vishista–dvaita is the path of qualified monism. Here also God has created the world but he has created it out of his own substance. Hence the world, including us, are not an entirely separate substance from God, we also have the Divine within us. But we are imperfect parts of the divine and it is only God who is wholly perfect, and we have but a ’spark‘ of this divinity within us.

The third school of Vedanta philosophy is the school of Advaita Vedanta. In this, the only reality that exists is Brahman. This does not mean that the world does not exist, but that it has a lower level of reality. In Advaita Vedanta philosophy, the world exists, but it exists with only ambiguous reality, and it exists with Brahman at its root. Hence the true reality of the world is Brahman and the reality that we see around us is a false reality, an ambiguous reality. So the world is really Brahman, that which is not Brahman has only relative reality and is to be disregarded.

To understand this, we can take the example of a burning candle as it changes to smoke, ash and giving off energy in the form of light and heat. We can see that as the candle burns, it changes in form so that it exists as candle in the beginning, as wax,energy and smoke in the middle and as ash and dissipated smoke and energy at the end. Since the candle changes form in this way, there must be something which is common to all the three forms, something which can exist as the candle alone or as ash, smoke and energy also. We know from science that that which is common to all these forms is the matter–energy combination. Matter in the form of molecules and atoms of wax combined with energy and existed as the candle in the beginning, and in the other forms like ashes, smoke and heat and light at the end. So for this change, it is matter – energy which formed the absolute reality and the candle, etc. were just forms of this. Again, we know from E=MC2 that matter and energy are also part of a spectrum and matter can be expressed as energy and vice versa. So there must be something which is common to both, something which can exist either in the form of matter or in the form of energy. So, arguing in this way, we can see that all that exists in this world are but forms and have only relative reality and there must be something which is Absolute beyond all this. This Absolute beyond the world is declared to be Brahman in Advaita Vedanta.

Similarly, for our consciousness also, when we examine our individual consciousness, our thoughts, ego and sensations,etc. we find that we cannot ascribe an absolute reality to any of them. They all have a fleeting reality only and none can be said to have a unique identity. Yet there can be no doubt that ‘I’ exist, that this I, my individuality, exists. This existence cannot rest on any individual thoughts or sensations, since they are all temporary. There must be something which has absolute reality, something which is unchanging and which is the root of our awareness. This unchanging root of our consciousness is declared to be Brahman by Advaita Vedanta.

When we ask the question, ‘who am I’, we would be prone to identify with our individual consciousness, our ego in this world. But Advaita Vedanta philosophy says that this individual consciousness is not our true reality, since it has only a relative reality, and our true identity is that which is the root of our consciousness, the Brahman.

So when we ask the question, ‘who am I’, the answer according to Advaita Vedanta philosophy would be, ‘I am Brahman’, “Aham Brahmasvi”.

This really is the main importance of Advaita Vedanta Philosophy, that it says that we ourselves are Brahman.

Brahman is the root of both the world and our consciousness, the objective and the subjective.

That Brahman is the root of the objective world has its importance in understanding the true reality of the world. It also has its importance in physical sciences, see here.

But it is Brahman as the root of our individual consciousness which is the main teaching of the Advaita Vedanta philosophy. It is this teaching that is the fount of the spirituality of Advaita Vedanta.

In our everyday life, we identify ourselves with our individual consciousness. The rush of thoughts and sensations which fill our minds seem to be all that constitute our identity. We rush along heedless with this flow. But if we examine this flow of thoughts and sensations, we will find that they are very transient and if we consider this to be our identity, our identity too would be flimsy. Advaita Vedanta teaches us that our true identity is not this stream but the Absolute Brahman which lies at its base and illuminates it. Once we stop this flow, our identification with our individual consciousness will also cease and we will exist as the Absolute Brahman, which was always our true Self.

This is the spiritual goal of Advaita Vedanta. The path to stopping this flow of thoughts and sensations is Yoga. There are four main types of Yoga: Raja, Karma, Bhakti and Gyan. Through Yoga, our rush of thoughts and sensations will become stilled and we will become one with Brahman. Then all our doubts and fears will be dispelled and we will attain Spiritual Enlightenment. Once we know ourselves as Brahman, we will no more identify ourselves as our puny ego and see ourselves as who we really are, the Absolute, Unchangeable root of the Universe itself.

There are four main ’Mahavakyas‘ or ’great axioms‘ of Advaita Vedanta philosophy. They are (1) Prajnanam Brahma – Consciousness is Brahman; (2) Aham Brahmasmi – I am Brahman: (3) Tat Tvam Asi – That Thou Art; (4) Ayam Atma Brahma – This Self is Brahman. These are the central tenets of this philosophy.

The essence of all these four sayings are the same: that it I myself who am Brahman. Brahman or Oneness is not something to be looked for outside. It is within me, or rather it is me myself. That part of me which is not Brahman, my individual ego, my thoughts and sensations, etc. have only an ambiguous, half formed reality. It rests on my true identity, which is the root, and that is Brahman. I need only to realize this and I will know the Truth of this universe.

Thus the path of Advaita Vedanta philosophy is to search for this root of oneself, this true self of oneself, which is Brahman. This is all that ever was, it is only because of a lack of true appreciation that we think of ourselves as other than Brahman. It is this Brahman that we need to realize, and this is done through Yoga. This is the great truth shown by Advaita Vedanta philosophy.advaitayoga.org