സ്തോത്രങ്ങളെ രണ്ടു രീതിയിൽ വിഭാഗീകരിക്കാം: 1. കാലപരിധി അനുസരിച്ച് – വേദകാലത്ത്, പുരാണകാലത്ത്, പുരാണാനന്തരകാലത്ത്. 2. രചനാശൈലി അനുസരിച്ച് – സഹസ്രനാമം, അഷ്ടകം, കവചം തുടങ്ങിയ വകഭേദങ്ങൾ. A. സ്തോത്ര സാഹിത്യത്തിന്റെ ചരിത്രം 1. വേദകാലഘട്ടത്തിലെ സ്തോത്രങ്ങൾ വേദകാലത്തെ പ്രശസ്ത സ്തോത്രങ്ങൾ ശ്രീരുദ്രം, ചമകം എന്നിവയാണ്, ഇവ ശിവനെ അഭിമുഖീകരിച്ച് എഴുതപ്പെട്ടവ. നാരായണ സൂക്തം, പുരുഷ സൂക്തം എന്നിവ വിഷ്ണുവിനെയും, ശ്രീസൂക്തം, ദുർഗാസൂക്തം, ലക്ഷ്മിസൂക്തം എന്നിവ ദേവിയെ അഭിമുഖീകരിച്ചും രചിക്കപ്പെട്ടവയാണ്. ഭാഗ്യസൂക്തം, ഭൂസൂക്തം, മേധാസൂക്തം, ഏകമത്യ സൂക്തം തുടങ്ങിയവയും വലിയ പ്രാധാന്യമുള്ളവയാണ്. ഗണേശാതർവശീർഷോപനിഷത് (അഥർവവേദത്തിൽ നിന്നുള്ളത്) ഗണേശനെ അഭിമുഖീകരിച്ച പ്രാർത്ഥനയാണ്. ഇവയെല്ലാം നേരിട്ട് ദൈവസ്തുതിയല്ലെങ്കിലും ദൈവത്തിന്റെ ദർശനം, തത്ത്വചിന്ത, രൂപങ്ങൾ എന്നിവ വിവരിക്കുന്നവയാണ്. വേദകാലത്ത് ഇവ പ്രധാനമായും യാഗങ്ങൾക്കായി ഉപയോഗിച്ചിരുന്നതാണ്. ഇന്നും പല ഭാഗങ്ങളിൽ യാഗങ്ങളിലും ഹോമങ്ങളിലും ഇവ ചൊല്ലപ്പെടുന്നു. 2. പുരാണകാലഘട്ടത്തിലെ സ്തോത്രങ്ങൾ പുരാണങ്ങളുടെ ഉദയത്തോടെ വ്യക്തിഗത ദേവന്മാരുടെ ആരാധന കൂടുതൽ വ്യാപിച്ചു. ലോകപ്രശസ്തമായ ചില സ്തോത്രങ്ങൾ: ആദിത്യഹൃദയം – വാൽമീകി രാമായണത്തിൽ. വിഷ്ണു സഹസ്രനാമം – മഹാഭാരതത്തിൽ. ലളിതാ സഹസ്രനാമം, ലളിതാ ത്രിശതി – മാർകണ്ഡേയ പുരാണത്തിൽ. ദേവീമാഹാത്മ്യം – മാർകണ്ഡേയപുരാണത്തിൽ. ഗോപികാഗീതം – ശ്രീമദ് ഭാഗവതത്തിൽ. കൂടാതെ, പല സഹസ്രനാമങ്ങൾ, കവചങ്ങൾ (ദേഹ-മനസ്സിനെ സംരക്ഷിക്കാൻ) എന്നിവയും ഈ കാലഘട്ടത്തിലാണ് ഉണ്ടായത്. 3. പുരാണാനന്തര സ്തോത്രങ്ങൾ പുരാണങ്ങൾ മുഴുവൻ എഴുതിക്കഴിഞ്ഞ ശേഷം, നിരവധി കവി-സന്തന്മാർ അനവധി സ്തോത്രങ്ങൾ രചിച്ചു. ആദി ശങ്കരാചാര്യർ – സ്തോത്രസാഹിത്യത്തെ ജനപ്രിയമാക്കി. Soundarya Lahari, Sivananda Lahari, Subramanya Bhujangam എന്നിവ മഹത്തായവയാണ്. നയന്മാർ (ശൈവ സന്യാസികൾ, തമിഴ്) – ശൈവ സ്തോത്രങ്ങൾ. ആഴ്വാർമാർ (വിഷ്ണുഭക്തന്മാർ, തമിഴ്) – വൈഷ്ണവ സ്തോത്രങ്ങൾ. ശ്രീരാമാനുജർ – ഗദ്യത്രയം (പ്രോസിലുള്ള പ്രാർത്ഥനകൾ). വേദാന്ത ദേശികർ – അനവധി ഉജ്ജ്വല സ്തോത്രങ്ങൾ. മധ്വാചാര്യർ, ഹരിദാസർ (കർണാടക) – വിഷ്ണു സ്തോത്രങ്ങൾ. തുളസിദാസ്, കബീർദാസ്, സൂർദാസ് – ഹിന്ദി ഭക്തിഗാനങ്ങൾ. ജയദേവൻ – ഗീതഗോവിന്ദം. ബംഗാളിലെ കൃഷ്ണഭക്തരും ദുർഗാഭക്തരും – മഹത്തായ രചനകൾ. മഹാരാഷ്ട്ര ഭക്തി പ്രസ്ഥാനം – അഭംഗങ്ങൾ. ആധുനികകാലത്ത് സ്തോത്രരചന വളരെ കുറവാണ്. B. സ്തോത്ര സാഹിത്യത്തിന്റെ വകഭേദങ്ങൾ 1. സഹസ്രനാമങ്ങൾ – ദൈവത്തിന്റെ ആയിരം നാമങ്ങൾ. (വിഷ്ണു സഹസ്രനാമം, ലളിതാ സഹസ്രനാമം ഏറ്റവും പ്രശസ്തം). കൂടാതെ: ത്രിശതി (300 നാമങ്ങൾ), അഷ്ടോത്തര (108), ശതനാമം (100), ഷോഡശനാമം (16), ദ്വാദശനാമം (12). 2. അഷ്ടകം – എട്ട് ശ്ലോകങ്ങളുള്ള സ്തോത്രം. (ഫലശൃതി അടക്കം). 3. കവചം – ദേഹ-മനസ്സിന്റെ സംരക്ഷണത്തിനായി. (നാരായണ കവചം പ്രസിദ്ധം). 4. ദശകം – പത്ത് ശ്ലോകങ്ങളുള്ള സ്തോത്രം. 5. പഞ്ചകം – അഞ്ച് ശ്ലോകങ്ങൾ. 6. ഷട്കം – ആറു ശ്ലോകങ്ങൾ. 7. സ്പതകം – ഏഴ് ശ്ലോകങ്ങൾ. 8. പഞ്ചദശി – അമ്പത് ശ്ലോകങ്ങൾ. 9. പഞ്ചശതി – 500 ശ്ലോകങ്ങൾ. 10. സ്ഥവരാജം – “സ്തോത്രങ്ങളുടെ രാജാവ്” എന്ന് കരുതുന്ന മഹത്തായ സ്തോത്രം. 11. ഭുജംഗസ്തോത്രം – പാമ്പിന്റെ ചലനത്തിന് സമാനമായ ഛന്ദസ്സിലുള്ളത്. (സുബ്രമണ്യ ഭുജംഗം പ്രശസ്തം). 12. ദണ്ഡകം – ശ്ലോകങ്ങളുടെ നീളത്തിന് നിയന്ത്രണമില്ലാത്ത സ്തോത്രം. (ശ്യാമളാ ദണ്ഡകം – കാളിദാസൻ). 13. കരവലമ്പ സ്തോത്രം – ദൈവത്തോട് കരുണാനിധിയായ കൈ നീട്ടി രക്ഷിക്കണമെന്ന് അപേക്ഷിക്കുന്നത്. (ലക്ഷ്മീനരസിംഹ കരവലമ്പ സ്തോത്രം). 14. സുപ്രഭാതം – ദൈവത്തെ ഉണർത്തുന്ന സ്തോത്രം. (തിരുപ്പള്ളിയെഴുച്ചി, വെങ്കടേശ്വര സുപ്രഭാതം). 15. ലഹരി – തിരമാല പോലെ ഒഴുകുന്ന ശ്ലോകങ്ങൾ. (Soundarya Lahari). 16. പാശുരം – തമിഴ് ആഴ്വാർമാരുടെ വൈഷ്ണവഭക്തിഗാനങ്ങൾ. 17. തിരുവാഴക്കം – തമിഴ് നയന്മാർ രചിച്ച ശിവസ്തോത്രങ്ങൾ. 18. ആർത്തി – ഹിന്ദി സ്തോത്രങ്ങൾ. 19. ചാലിസാ – 40 ശ്ലോകങ്ങളുള്ള ഹിന്ദി സ്തോത്രം (ഹനുമാൻ ചാലിസാ – തുളസിദാസ്). 20. ഗദ്യങ്ങൾ – പ്രോസിലുള്ള പ്രാർത്ഥനകൾ (ഗദ്യത്രയം – രാമാനുജർ). 21. അഭംഗങ്ങൾ – മഹാരാഷ്ട്രയിലെ പണ്ഡരിപുര്‍ ഭക്തരുടെ സ്തോത്രങ്ങൾ. 22. മംഗളം – എല്ലാ പ്രാർത്ഥനകളും കഴിഞ്ഞ് പാടുന്ന അവസാന ശ്ലോകം – “മംഗളാശംസ”.

ശ്രീമദ് ഭാഗവതം *സ്വജനോ ന സസ്യാത്* സ്വജനങ്ങളാണെങ്കിലും അവര് നമുക്ക് ഭഗവദ് അനുകൂലമായിട്ടിരിക്കാണെങ്കിൽ അവരുടെ കൂടെ ഇരിക്കാം. അല്ലാ പ്രതികൂലമായിട്ട് തീരാണെങ്കിലോ, സ്വജനങ്ങളാണെങ്കിലും ബന്ധുക്കളാണെങ്കിലും പാമ്പിനെ കണ്ടാൽ പോലെ പേടിക്കണത്രേ. എന്താച്ചാൽ വീണ്ടും അവരെന്നെ അങ്ങട് വലിക്കും. പലേ കാര്യങ്ങളും പറയും. അതുകൊണ്ട് അതിനെ കണ്ടാ പേടീ ന്നാണ്. അപ്പോ ബന്ധുക്കൾ നമുക്ക് അനുകൂലമാണെങ്കിലോ അവരും സത്സംഗമായി. ബന്ധുക്കൾ പ്രതികൂലമാണെങ്കിൽ ദൂരത്ത് നിന്ന് നമസ്ക്കരിച്ചോളുക. അവരും ഭഗവദ് സ്വരൂപികളാണ്. അതോണ്ട് ദൂരത്ത് നിന്ന് നമസ്ക്കരിച്ചോളാ. *പിതാ ന സസ്യാത്* ഹിരണ്യകശിപു. പ്രഹ്ലാദൻ ഹിരണ്യകശിപു പറഞ്ഞതൊക്കെ കേട്ടു. പക്ഷേ ഭഗവദ് ഭജനം ചെയ്യാൻ പാടില്ല്യ. ഭക്തി ചെയ്യാൻ പാടില്ല്യ. അച്ഛനെ നമസ്ക്കരിക്കും പോയിട്ട്. പക്ഷേ ഈ കാര്യം മാത്രം പറഞ്ഞാൽ കേൾക്കില്ല്യ. ഏത് പിതാവാണോ അദ്ധ്യാത്മ മാർഗ്ഗത്തിൽ പുത്രനെ നടക്കാൻ സമ്മതിക്കാതെ വിഘ്നം ചെയ്യണത് ധർമ്മത്തിൽ അയാൾ അച്ഛനല്ല. എത്രയോ അച്ഛൻ അമ്മ ഒക്കെ ണ്ടായി നമുക്ക് ഓരോ ജന്മത്തിലും. ഒരു ജീവൻ മാതാപിതാക്കൾക്ക് ജനിക്കുമ്പോ ആ ജീവൻ ദയനീയമായിട്ട് ഈ അച്ഛനമ്മമാരോട് ഒരു കാര്യം ചോദിക്കണ്ട്. ഞാൻ ഇതിന് മുമ്പ് എത്രയോ അച്ഛനമ്മമാർക്ക് ജനിച്ചണ്ട്. ഇപ്പൊ ദാ നിങ്ങൾക്ക് വന്നു ജനിച്ചിരിക്കണു. എനിക്ക് വിമുക്തി മാർഗ്ഗം കാണിച്ചു തരൂ എന്ന് ആ ജീവന്റെ ഹൃദയം ചോദിക്കണ്ട്. ബുദ്ധിയും വായും ഒന്നും ചോദിക്കില്ല്യ. അതറിഞ്ഞ് ഈ അച്ഛനും അമ്മയും വിമുക്തിമാർഗ്ഗത്തിലേക്ക് ഒരു വഴി കാണിച്ചു കൊടുക്കാണെങ്കിൽ ആ ജീവൻ ഹൃദയം കൊണ്ട് ഇവരെ അനുഗ്രഹിക്കും. നമ്മൾ ആ മാർഗ്ഗം കാണിച്ചു കൊടുക്കാതെ പണംണ്ടാക്കാനുള്ള വഴിയൊക്കെ പറഞ്ഞു കൊടുക്കണ്ട്. പക്ഷേ നിവൃത്തി മാർഗ്ഗത്തിനും ഭഗവദ് പ്രാപ്തി ക്കും ഉള്ള വഴി കാണിച്ചു കൊടുത്തിട്ടില്ലെങ്കിൽ ജീവൻ നിങ്ങളുടെ മകനാണ് മകളാണ് എന്നൊക്കെ നിങ്ങള് പറയും. പക്ഷേ അത് നിങ്ങളുടെ മകനോ മകളോ അല്ല. എത്രയോ ജന്മം എത്രയോ പേരുടെ മകനും മകളും അച്ഛനും അമ്മയും ഒക്കെയായി ഇരുന്നിട്ട് ഇപ്പൊ ഒരു ചാൻസ് അനുസരിച്ച് നിങ്ങളിലൂടെ വന്നിരിക്കയാണ്. അത് പോണ പോക്കില് ഒരു ശാപവുമായിട്ട് പോകും അത്. ഞാൻ വന്നു നിങ്ങള് രക്ഷിക്കും ന്ന് വിചാരിച്ചു. രക്ഷിച്ചില്ല്യ. നിങ്ങളെന്നെ ഹോംവർക്ക് ഒക്കെ ചെയ്യിപ്പിച്ചു. പക്ഷേ എന്റെ 'ഹോമിലേക്ക്' പോകാൻ നിങ്ങള് വഴി കാണിച്ചു തന്നില്ല്യ. അതുകൊണ്ട് നിങ്ങള് ഓൾഡേജ് ഹോമിലിരിക്കൂ. അതാണ് സംഭവിക്കണത്. നമുക്കറിയിണില്ല്യ. എല്ലാം അദ്ധ്യാത്മം ആണ്. ലൗകികമേ ഇവിടില്ല്യ. ഒരച്ഛനും അമ്മയ്ക്കും മക്കൾ നോക്കണില്ല്യ എന്ന് പറയാൻ ഒരു അധികാരവും ഇല്ല്യ. ഒരു ചെടിക്ക് വെള്ളം ഒഴിച്ച് കൊടുത്താൽ ആ ചെടിയിൽ നിന്നും എന്തെങ്കിലും ഫലം കിട്ടും. അതേപോലെ ഈ ജീവന് വെള്ളം ഒഴിച്ച് കൊടുക്കുന്നത്, തരോർ മൂല നിഷേധൻ. ആ ഹൃദയത്തിലേക്ക് ആ കുട്ടിയ്ക്ക് കുട്ടിക്കാലത്ത് പഠിപ്പിൽ കുറച്ച് മോശം ഒക്കെ ആണെങ്കിലും കുറച്ച് നാമം ചൊല്ലാനും ഭക്തി ചെയ്യാനും ഭഗവാന്റടുത്തേയ്ക്ക് കൊടുത്താൽ അല്പം വഴി തിരിച്ചു വിട്ടാൽ ആ കുട്ടി വയസ്സാകുന്തോറും അച്ഛനോടും അമ്മയോടും അവർക്ക് ഈശ്വരഭക്തി കാണിക്കും. ചെറുപ്പകാലത്ത് ഞങ്ങളെ നിർബന്ധിച്ച് ഈ മാർഗ്ഗത്തിലേക്ക് കൊണ്ട് വന്നു. അന്നൊന്നും ഇഷ്ടണ്ടായിട്ടല്ല. പക്ഷേ ഇപ്പൊ ഞങ്ങൾക്ക് അറിയണു അവർ അന്ന് ഞങ്ങൾക്ക് എത്ര വലിയ അനുഗ്രഹാ ചെയ്തത് എന്ന് പില്ക്കാലത്ത് പറയും. അതേ സമയം കുട്ടിക്ക് വേണ്ടതൊക്കെ വാങ്ങി കൊടുക്കും. സകലഭോഗപദാർത്ഥങ്ങളും കൊടുക്കും ആ കുട്ടികൾ പലരും അച്ഛനും അമ്മയും ആയി അവർക്ക് ബന്ധം ഒന്നൂല്ല്യ. വലിയ സ്നേഹം ഒന്നൂല്ല്യ. കുറച്ച് പണം ഒക്കെ കൊടുക്കുമായിരിക്കും. പക്ഷേ ഹൃദയബന്ധം ഒന്നൂല്ല്യ. എന്താച്ചാൽ ഹൃദയത്തിന് ഇവരൊന്നും കൊടുത്തില്ലേ. ഇവര് ബുദ്ധിക്കും ശരീരത്തിനും മനസ്സിനും ഒക്കെ കൊടുത്തു. അവര് തിരിച്ചു ബുദ്ധി കൊണ്ടും ശരീരം കൊണ്ടും മനസ്സ് കൊണ്ടും റിയാക്റ്റ് ചെയ്തു കൊണ്ടിരിക്കുന്നു. ഹൃദയത്തിന് കൊടുത്തിട്ടുണ്ടെങ്കിൽ ഹൃദയം കൊണ്ട് അവര് തിരിച്ചു കൊടുത്തണ്ടാവും. ഓരോ ജീവനും ഇവിടെ അച്ഛനും അമ്മയ്ക്കും വരുമ്പോ മൂകമായ ഒരു പ്രാർത്ഥന ണ്ട്. എന്നെ എങ്ങനെങ്കിലും ഭഗവാന്റെ അടുത്തേയ്ക്ക് കൊണ്ട് പോവോ? *പിതാ ന സസ്യാത്* *ജനനീ ന സാസ്യാത്* ഒരമ്മ വിഘ്നമായിട്ട് നില്ക്കാണെങ്കിൽ, കൈകേയി ഭരതന് വിഘ്നമായിട്ട് നിന്നു. ഭരതൻ കൈകേയിയേയും നീക്കി കൊണ്ട് ശ്രീരാമന്റെ അടുത്തേയ്ക്ക് ചെന്നു. സഹോദരൻ രാവണൻ തടസ്സം ആയിട്ട് നിന്നു. രാവണനേയും ഉപേക്ഷിച്ച് വിഭീഷണൻ ശ്രീരാമന്റെ അടുത്തേയ്ക്ക് ചെന്നു. *ദൈവം ന തസ്യാത്* *ദൈവം* എന്ന് വെച്ചാൽ ഈശ്വരൻ എന്ന അർത്ഥം അല്ല. സാധാരണ *വിധി* ആണ്. പലരും പറയും. ഞങ്ങൾക്കൊന്നും ഭജിക്കാൻ വയ്യ. ഭക്തി ഒന്നും ചെയ്യാൻ വയ്യ. വിധി ആണെങ്കിൽ ആ വിധിയെ മാറ്റി വെയ്ക്കൂ. വിധി ഒക്കെ ശരീരത്തിലല്ലേ. വിധി മനസ്സിനല്ലേ. നിങ്ങൾക്കെന്തുപോയി? നിങ്ങളീ ശരീരം ആണോ മനസ്സ് ആണോ? ന *പതിശ്ച* സ സ്യാത് വിപ്രപത്നികൾക്കൊക്കെ അവരുടെ ഭർത്താക്കന്മാര് തടസ്സം നിന്നു. ഗോപികകൾക്കാണെങ്കിലോ? ഒക്കെ മാറ്റി വച്ചു. പതിസുതാന്വയ ഭ്രാതൃബാന്ധവാന് അതി വിലങ്ഘ്യ തേഽന്ത്യച്യുതാഗതാ: അവരെ ഒക്കെ മാറ്റി വെച്ച് ഞങ്ങളിതാ ഭഗവാനേ അങ്ങയുടെ അടുത്തേയ്ക്ക് വന്നിരിക്കണു. അപ്പോ പതി ആണെങ്കിലും വിഘ്നമായിട്ട് നില്ക്കാണെങ്കിൽ പതി അല്ല. ന മോചയേദ്യ: സമുപേതമൃത്യും ഇങ്ങനെ ഋഷഭയോഗീശ്വരൻ തന്റെ മക്കൾക്ക് ഉപദേശം കൊടുത്തു. കുറച്ച് ദിവസത്തിനകം അദ്ദേഹം അരമന ഒക്കെ വിട്ട് ഇങ്ങനെ പശു ഒക്കെ നടക്കണത് പോലെ നടക്കാൻ തുടങ്ങി. എവിടെ യെങ്കിലുമൊക്കെ കിടക്കും. അദ്ദേഹം മലമൂത്രവിസർജ്ജനം ചെയ്താൽ കുറേ യോജന ചുറ്റുവട്ടത്ത് സുഗന്ധം വീശും അത്രേ. കാശിയില് അങ്ങനെ ഒരു മഹാത്മാവ് നൂറ് വർഷം മുമ്പ് ണ്ടായിരുന്നു. ഇപ്പഴും അദ്ദേഹത്തിന്റെ ആശ്രമം അവിടെ ണ്ട്. ത്ര്യൈലിംഗസ്വാമി. വലിയ ശരീരം. രാമകൃഷ്ണപരമഹംസർ ത്ര്യൈലിംഗസ്വാമിയെ കാണാനായി കാശിയിലേക്ക് ചെന്നു. എല്ലാവരും കാണ്‍കെ 250 വർഷങ്ങളിലധികം അദ്ദേഹം ജീവിച്ചിരുന്നു. ചിലപ്പോ ഗംഗയുടെ ഉള്ളില് float ചെയ്ത് കിടക്കും. അദ്ദേഹത്തിന്റെ ഉള്ളിലും ഗംഗ ആണ്. ശരീരം മുഴുവൻ ഗംഗാ ജലം ആണ്. ബ്രിട്ടീഷ് ഭരണകാലത്ത് വസ്ത്രം ഇല്ലാതെ നടക്കണത് കൊണ്ട് ഇദ്ദേഹത്തിനെ ജയിലിൽ ഇട്ടു. ജയിലിൽ കിടന്നു. വൈകുന്നേരം ആയപ്പോ കാവൽക്കാരൻ ഓടി വന്ന് പോലീസ് ഓഫീസറോട് പറഞ്ഞു. നമ്മൾ ജയിലിലിട്ട സ്വാമി അതാ പുറത്ത് നടക്കണു.!! പൂട്ടിയിട്ടില്ലേ? അതേ സർ ജയിലൊക്കെ പൂട്ടി അതേപോലെ ണ്ട്. അദ്ദേഹം പുറത്ത് നടക്കണു!!. അദ്ദേഹം മഹാ സിദ്ധനായിരുന്നു. ഋഷഭയോഗീശ്വരന്റെ കഥ കാണുമ്പോ ത്ര്യൈലിംഗസ്വാമിയെ ഓർമ്മ വരും. ശ്രീനൊച്ചൂർജി 🙏🌹

ജപസംഖ്യയുംശരീരവും. ജപം എന്നത് പോലെ തന്നെ ജപ സംഖ്യയ്ക് ഒരുപാട് പ്രത്യേകതകളും പ്രസക്തിയും തന്ത്ര ശാസ്ത്രം കല്പിച്ചിട്ടുണ്ട്. . ജപ സംഖ്യയും ശരീരവും തമ്മിൽ ഉള്ള ബന്ധം. പ്രകൃതിയിലെ കലകളുടെ ഒരു സമൂഹമാണ് മന്ത്രം .ആദ്യം നാദം അതിലൂടെ ശബ്ദം അതിലൂടെ വാക് വാക്കുകൾ ചേർത്ത് മന്ത്രം മന്ത്രത്തിത്തിലൂടെ വർണ്ണന ഇങ്ങനെ പ്രകൃതിയിലെ കലകളുടെ സമൂഹം ആകുന്നു മന്ത്ര തത്വം .. കലകൾ പ്രകൃതിയിൽ എന്ന പോലെ മനുഷ്യ ശരീരത്തിൽ സെല്ലുകളുടെ പ്രവർത്തനത്തെ സ്വാധീനിക്കുന്നു സെല്ലുകൾ ബോധത്തെയും ഇങ്ങനെ പ്രകൃതി മുതൽ മഹാ ശൂന്യ ബോധം വരെ ബന്ധപെട്ടു കിടക്കുന്നു . ജപ സംഖ്യാ ഉത്തമ മധ്യമ അധമം ആയി കണക്കാക്കുന്നു പൊതുവെ മന്ത്രം ഷട്കർമ്മം എന്ന കാമ്യ അർത്ഥത്തിൽ ആണ് പെടുത്താറു അവയിൽ തന്നെ ഉത്തമ മന്ത്രങ്ങളും .മധ്യമ മന്ത്രങ്ങളും .അധമ മന്ത്രങ്ങളും ഉണ്ട് .. ശാന്തി പുഷ്ടി തുടങ്ങിയവ ഉത്തമം മന്ത്രങ്ങളും .വശ്യം ഉച്ചാടനം മധ്യമ മന്ത്രങ്ങളും .വിദ്വേഷണം മാരണം എന്നിവ അധമ മന്ത്രങ്ങൾ ആകുന്നു .ഈ മന്ത്രങ്ങൾ ജപിക്കുന്ന സംഖ്യയെയും ഇത് പോലെ തിരിച്ചിട്ടുണ്ട് ... 3,5,7,9,12,16,21,24,28,32,41,51,54,58,64,96,108,261,336,441,551,666,786,818,916,1008,തുടങ്ങിയ ഓരോ സംഖ്യയും മനുഷ്യ ശരീരത്തിലെ മന്ത്രോദ്വീപങ്ങളായ സെല്ലുകളുടെ പ്രവർത്തനത്തെ സ്വാധീനിക്കുന്ന അക്ഷരങ്ങൾ ആകുന്നു.അത് കൊണ്ടാകുന്നു ഏതു സംഖ്യാ ആണോ നമ്മൾ നിത്യവും ചെയുന്നത് അത് തന്നെ തുടരാൻ ഗുരുക്കന്മാർ പറയുന്നത് കാരണം .ഒരു പൂവ് വിടരുന്ന പോലെ ആണ് നമ്മുടെ അഹം ഉണരുന്നത് .ഒരേ രേഖയിൽ സാധകന്റെ മനസ് .ചിന്ത .ശരീരം .മന്ത്രം .എന്നിവ വരുമ്പോൾ ശരീരത്തിൽ നിന്ന് സെല്ലുകളുടെ പ്രവർത്തനം ശക്തമാകുകയും മന്ത്രത്തിന്റെ റ്റിയൂണും മനസിന്റെ റ്റിയൂണും നിശ്ചിത സംഖ്യാ ലെവലിൽ മന്ത്രവും ചേരുമ്പോൾ ആണ് മന്ത്ര സിദ്ധി കൈവരുന്നത് ..കൂടാതെ വലതു കയ്യിൽ ജപ മാല വച്ച് ജപിക്കുമ്പോൾ മറു കയ്യ് വിധി പ്രകാരമുള്ള ശാന്തി മുദ്രകൾ പിടിക്കുന്നത് ജപ തീവ്രതയിൽ വരുന്ന അമിത രക്ത സംമ്മര്ദം കൺട്രോൾ ചെയ്യാനുള്ള കഴിവ് നൽകുന്നു അതിലൂടെ മനസിനെ സ്വസ്ഥമായി വയ്ക്കാനും സാധിക്കുന്നു . അതിനാൽ മന്ത്രം ജപം ചെയ്യുമ്പോൾ ജപ സംഖ്യയ്ക്കും .ഇരിക്കുന്ന സ്ഥലത്തിനും .തുടങ്ങിയ മേല്പറഞ്ഞ വിധികൾകൊക്കോ പ്രസക്തി ഉണ്ട് ....

മൂന്ന് അവസ്ഥകൾ സ്വാമി ശിവാനന്ദ ജാഗ്രത് (ഉണർന്നിരിക്കുന്ന അവസ്ഥ), സ്വപ്ന (സ്വപ്നാവസ്ഥ), സുഷുപ്തി (ഗാഢനിദ്ര) എന്നിങ്ങനെ മൂന്ന് അവസ്‌ഥകൾ ജാഗ്രത അവസ്ഥ (ഉണർന്നിരിക്കുന്ന അവസ്ഥ) ആത്മാവിന്റെ പരിധി നിശ്ചയിക്കുന്ന അനുബന്ധ ഘടകങ്ങളായ മനസ്സിന്റെ പരിഷ്കാരങ്ങൾ വഴി വിവിധ ബാഹ്യ വസ്തുക്കളുമായി ബന്ധപ്പെട്ടിരിക്കുന്നിടത്തോളം കാലം വ്യക്തിഗത ആത്മാവ് (ജീവൻ) ഉണർന്നിരിക്കുന്നു എന്ന് വിളിക്കപ്പെടുന്നു - ആ ബാഹ്യ വസ്തുക്കളെ ഗ്രഹിക്കുകയും ആ ബാഹ്യ വസ്തുക്കളിൽ ഒന്നായ സ്ഥൂലശരീരവുമായി സ്വയം തിരിച്ചറിയുകയും ചെയ്യുന്നു. ഉണർന്നിരിക്കുന്ന അവസ്ഥയിൽ, മനസ്സ് തലച്ചോറിനെ ഉൾക്കൊള്ളുന്നു. സ്വപ്ന അവസ്ഥ (സ്വപ്നാവസ്ഥ) ഹൃദയത്തിൽ നിന്ന് ഉത്ഭവിച്ച് ഹൃദയത്തെ ചുറ്റിപ്പറ്റിയുള്ള വലിയ സ്തരത്തെ ചുറ്റിപ്പറ്റിയുള്ള ഹിത നാഡിയിൽ മനസ്സ് പ്രവേശിക്കുമ്പോൾ, ആയിരം ഭാഗങ്ങളായി വിഭജിക്കപ്പെട്ട ഒരു മുടി പോലെ നേർത്തതും വെള്ള, കറുപ്പ്, മഞ്ഞ, ചുവപ്പ് എന്നീ വിവിധ നിറങ്ങളുടെ സൂക്ഷ്മ സത്തയാൽ നിറഞ്ഞിരിക്കുന്നതുമായ ഹിത നാഡിയിൽ മനസ്സ് പ്രവേശിക്കുമ്പോൾ, വ്യക്തിഗത ആത്മാവ് അല്ലെങ്കിൽ ജീവൻ (അഹങ്കാരം) സ്വപ്നാവസ്ഥ (സ്വപ്ന അവസ്ഥ) അനുഭവിക്കുന്നു. ഉറങ്ങാൻ കിടക്കുമ്പോൾ സ്യൂട്ട് ഊരിമാറ്റുന്നതുപോലെ സ്വപ്നത്തിൽ ഇന്ദ്രിയങ്ങളും ഊരിമാറ്റപ്പെടും. സ്വപ്നാവസ്ഥയിൽ, ഇന്ദ്രിയങ്ങൾ ശാന്തവും മനസ്സിൽ ലയിച്ചിരിക്കുന്നതുമാണ്. സ്വപ്നത്തിൽ മനസ്സ് മാത്രമാണ് കളിക്കുന്നത്. മനസ്സ് മാത്രമാണ് സ്വതന്ത്രവും തടസ്സമില്ലാത്തതുമായ രീതിയിൽ പ്രവർത്തിക്കുന്നത്. സ്വപ്നത്തിൽ കരയില്ല, കടലില്ല, കുതിരയില്ല, ആനയില്ല; എന്നാൽ മനസ്സ് സ്വന്തം ശരീരത്തിൽ നിന്ന്, ഉണർന്നിരിക്കുന്ന ബോധത്തിൽ നിന്ന് ലഭിക്കുന്ന വസ്തുക്കളിൽ നിന്ന് എല്ലാം സൃഷ്ടിക്കുന്നു. തേനീച്ച, പുഷ്പം, പർവ്വതം, ആന, കുതിര, നദി തുടങ്ങിയ വിവിധ രൂപങ്ങൾ മനസ്സ് തന്നെ സ്വീകരിക്കുന്നു. അത് വിഷയമാണ്. അത് വസ്തുവും കൂടിയാണ്. കാണുന്നവനും കാണുന്നവനും ഒന്നാണ്. സ്വപ്നങ്ങളിൽ കാണുന്ന വസ്തുക്കൾ ഉണർന്നിരിക്കുന്ന അവസ്ഥയിൽ ലഭിക്കുന്ന മതിപ്പുകളുടെ പുനരുജ്ജീവനമാണ്, അവ സ്വപ്നം കാണുന്നയാൾക്ക് മാത്രമുള്ള ഒരു ബാഹ്യ യാഥാർത്ഥ്യമാണ്. ബാഹ്യ വസ്തുക്കൾ അവശേഷിപ്പിച്ച മതിപ്പുകളാൽ പരിഷ്കരിക്കപ്പെടുമ്പോൾ, ജീവൻ സ്വപ്നങ്ങളെ കാണുന്നു. മനസ്സ് എന്ന ആന്തരിക അവയവത്തിലൂടെയാണ് ഗ്രഹണം നടക്കുന്നത്; അതിനാൽ ഇതിനെ "ആന്തരിക ധാരണ" എന്ന് വിളിക്കുന്നു. ഓരോ പുരുഷനും അവരുടേതായ ആത്മനിഷ്ഠമായ മാനസിക ലോകവും സ്വപ്നജീവികളുമുണ്ട്. ഒരു യുവതിയുടെ സ്വപ്നജീവികൾ അവളുടെ ഭർത്താവും നവജാത ശിശുവുമാണ്. അവളുടെ മനസ്സിൽ രണ്ട് ശക്തമായ മാനസിക പ്രതിച്ഛായകളുണ്ട്, അതായത്, ഭർത്താവിന്റെയും കുഞ്ഞിന്റെയും പ്രതിച്ഛായകൾ. നിരന്തരമായ ചിന്തയിലൂടെ മാനസിക പ്രതിച്ഛായകൾ ശക്തിപ്പെടുത്തപ്പെടുന്നു. ഒരു ഡോക്ടറുടെ സ്വപ്നജീവികൾ അയാളുടെ രോഗികളാണ്, അതേസമയം ഒരു ബാരിസ്റ്ററുടേത് അയാളുടെ ക്ലയന്റുകളാണ്. സ്വഭാവ വ്യത്യാസമുണ്ട്. ചിലർക്ക് സ്വപ്നങ്ങൾ വളരെ അപൂർവമായി മാത്രമേ കാണാനാകൂ. ആത്മജ്ഞാനമുള്ള ഒരു ജ്ഞാനിക്ക് ഒരു സ്വപ്നവും ഉണ്ടാകില്ല. ജാഗ്രതയും സ്വപ്നവും തമ്മിലുള്ള വ്യത്യാസം. ഉണർന്നിരിക്കുന്ന അവസ്ഥയും സ്വപ്നാവസ്ഥയും തമ്മിലുള്ള വ്യത്യാസം ഇതാണ്, ഉണർന്നിരിക്കുന്ന അവസ്ഥയിൽ മനസ്സ് ബാഹ്യമായ ഇംപ്രഷനുകളെ ആശ്രയിച്ചിരിക്കുന്നു, അതേസമയം സ്വപ്നാവസ്ഥയിൽ അത് സ്വന്തം ഇംപ്രഷനുകൾ സൃഷ്ടിക്കുകയും അവയിൽ ആനന്ദം കണ്ടെത്തുകയും ചെയ്യുന്നു. തീർച്ചയായും, ഉണർന്നിരിക്കുന്ന സമയത്തിന്റെ സാമഗ്രികൾ അത് ഉപയോഗിക്കുന്നു. ജാഗ്രതാവസ്ഥയിൽ, വസ്തുക്കൾ മനസ്സിൽ നിന്ന് സ്വതന്ത്രമായി നിലനിൽക്കുന്നു. അതിനാൽ, നിങ്ങൾ ഉറക്കത്തിൽ നിന്ന് ഉണരുമ്പോൾ തന്നെ എല്ലാ ദിവസവും ഒരേ വസ്തുക്കളെയാണ് കാണുന്നത്. എന്നാൽ സ്വപ്നങ്ങളിൽ, മനസ്സ് ഉള്ളിടത്തോളം, സ്വപ്നം നിലനിൽക്കുന്നിടത്തോളം മാത്രമേ സ്വപ്നവസ്തുക്കൾ നിലനിൽക്കൂ, കാരണം സ്വപ്നജീവികൾ മനസ്സിൽ നിന്ന് മാത്രമേ നിർമ്മിക്കപ്പെടുന്നുള്ളൂ. സ്വപ്നത്തിൽ, ചില മാറ്റങ്ങളോടെ, ഉണർന്നിരിക്കുന്ന അനുഭവങ്ങളിലൂടെ ലഭിക്കുന്ന വസ്തുക്കളിൽ നിന്ന് മനസ്സ് തന്നെ സ്വപ്നജീവികളെ സൃഷ്ടിക്കുന്നു. മനസ്സ് ഉണർന്നിരിക്കുന്ന അവസ്ഥയിലേക്ക് വീഴുമ്പോൾ, എല്ലാ സ്വപ്നവസ്തുക്കളും അപ്രത്യക്ഷമാകുന്നു. ഉണർന്നിരിക്കുന്ന അവസ്ഥ, ഒരു നീണ്ട സ്വപ്നം ഒരു രാജാവാണെന്ന് സ്വപ്നം കാണുന്നു. പലതരം രാജകീയ സുഖങ്ങൾ ആസ്വദിക്കുന്നു. ഉണർന്നയുടനെ എല്ലാം അപ്രത്യക്ഷമാകുന്നു. പക്ഷേ, സ്വപ്നജീവികളെല്ലാം വ്യാജമാണെന്ന് നിങ്ങൾക്കറിയാവുന്നതിനാൽ നിനക്ക് നഷ്ടബോധം തോന്നുന്നില്ല. അതുപോലെ, ഉണർന്നിരിക്കുന്ന ബോധത്തിൽ പോലും ലോകം ഒരു വ്യാജമായ മിഥ്യയാണെന്ന ആശയത്തിൽ നിങ്ങൾ നന്നായി ഉറച്ചുനിൽക്കുകയാണെങ്കിൽ, നിങ്ങൾക്ക് ഒരു വേദനയും ലഭിക്കില്ല. യഥാർത്ഥ തത്ത്വത്തെ (ബ്രഹ്മം) അറിയുമ്പോൾ, ഉണർന്നിരിക്കുന്ന ബോധവും ഒരു സ്വപ്നം പോലെ തികച്ചും വ്യാജമായിത്തീരും. ജാഗ്രതാവസ്ഥ ഒരു നീണ്ട സ്വപ്നം മാത്രമാണ് (ദീർഘസ്വപ്നം). ഉണർന്നിരിക്കുന്ന ബോധാവസ്ഥ സ്വപ്നത്തിലോ ഉറക്കത്തിലോ നിലനിൽക്കുന്നില്ല. അതിനാൽ, അത് മിഥ്യയാണ്. യാഥാർത്ഥ്യം എല്ലാ അവസ്ഥകളിലും അവസ്ഥകളിലും എല്ലായ്പ്പോഴും നിലനിൽക്കുന്നു. എന്റെ കുഞ്ഞേ, ഉണരൂ, മനസ്സിലാക്കൂ! സ്വപ്ന-ജാഗ്രത് മനോരാജ്യം (വായുവിൽ കൊട്ടാരങ്ങൾ പണിയൽ), സ്വപ്നത്തിലെ സംഭവങ്ങളെയും കാര്യങ്ങളെയും കുറിച്ചുള്ള ഓർമ്മ, ഉണർന്നിരിക്കുന്ന അവസ്ഥയിൽ പണ്ട് നടന്ന കാര്യങ്ങളുടെ ഓർമ്മ എന്നിവയെല്ലാം സ്വപ്നജാഗ്രത് (ഉണർന്നിരിക്കുന്ന അവസ്ഥയിൽ സ്വപ്നം കാണുക) ആണ്. സുഷുപ്തി അവസ്ത (ആഴമുള്ള ഉറക്കം) മനസ്സ് പുരിതാത് നാഡിയിൽ പ്രവേശിക്കുമ്പോൾ, ഗാഢനിദ്രയുടെ അവസ്ഥ ആരംഭിക്കുന്നു. ദൃഢ സുഷുപ്തിയിൽ (സ്വപ്നരഹിതമായ ഉറക്കം), നിങ്ങൾക്ക് അനുഭവബോധത്തിന്റെ ഒരു വിരാമമുണ്ട്. ഈ അവസ്ഥയിൽ (അവസ്ഥ) മനസ്സിന്റെ കളിയില്ല. രാഗമോ ദ്വേഷമോ ഇല്ല (ആകർഷണമോ വികർഷണമോ, ഇഷ്ടമോ അനിഷ്ടമോ). മനസ്സ് ലയയെ അതിന്റെ കാരണത്തിലേക്ക് എത്തിക്കുന്നു. മനോലയം (മനസ്സിന്റെ കടന്നുകയറ്റം) സംഭവിക്കുന്നു. ഇന്ദ്രിയങ്ങളുടെ (അവയവങ്ങൾ, ഇന്ദ്രിയങ്ങൾ) കളിയും ഇല്ല. ഈ അഗാധമായ ഉറക്കത്തിന്റെ അവസ്ഥ പൂർണ്ണമായ ഒരു അസ്തിത്വമില്ലായ്മയോ നിഷേധാത്മകമോ അല്ല, കാരണം അത്തരമൊരു സിദ്ധാന്തം സന്തോഷകരമായ ഉറക്കത്തിന്റെ പിന്നീടുള്ള ഓർമ്മകളുമായി വൈരുദ്ധ്യം പുലർത്തുന്നു. എല്ലാ അനുഭവങ്ങളും നഷ്ടപ്പെട്ടെങ്കിലും ആത്മാവ് നിലനിൽക്കുന്നു. ബോധം തുടർച്ചയാണ്. നിങ്ങൾ ഉണർന്നിരിക്കുമ്പോൾ തന്നെ ഉറക്കത്തിലും നിങ്ങൾ നിലനിന്നിട്ടുണ്ടെന്ന് നിങ്ങൾക്ക് തോന്നുന്നു. നിങ്ങൾ എപ്പോഴും ഉണ്ടെന്ന് നിങ്ങൾക്ക് തോന്നുന്നു. വേദാന്തികൾ ഈ സുഷുപ്തി അവസ്ഥയെ ചുറ്റിപ്പറ്റിയാണ് അവരുടെ തത്ത്വചിന്ത കെട്ടിപ്പടുക്കുന്നത്. ഈ ഘട്ടം അവർക്ക് ദ്വൈതാവസ്ഥയെ (അദ്വൈതാവസ്ഥ) കുറിച്ചുള്ള സൂചന നൽകുന്നു. ജാഗ്രത്, സ്വപ്ന, സുഷുപ്തി (ഉണരൽ, സ്വപ്നം, ഗാഢനിദ്ര) എന്നീ മൂന്ന് അവസ്ഥകളെക്കുറിച്ചുള്ള സൂക്ഷ്മമായ പഠനം വേദാന്തത്തെക്കുറിച്ചുള്ള വ്യക്തമായ ധാരണയ്ക്ക് വളരെയധികം പ്രായോഗിക ഉപയോഗമുള്ളതാണ്. ബൃഹദാരണ്യക ഉപനിഷത്തിൽ (II-i-16) ഗാർഗ്യനോട് അജാത ശത്രു പറയുന്നു: "ഒരാൾ ഗാഢമായി ഉറങ്ങുന്ന സമയത്ത് ജ്ഞാനത്തിന് സമാനമായ സ്വഭാവമുള്ള ആത്മാവ് എവിടെയായിരുന്നു? ജ്ഞാനത്തിന് സമാനമായ സ്വഭാവമുള്ള ആത്മാവ് അങ്ങനെ ഗാഢമായി ഉറങ്ങുമ്പോൾ, ഹൃദയത്തിന്റെ നടുവിലുള്ള ആകാശം, ഇന്ദ്രിയങ്ങളുടെ അറിവിനൊപ്പം, ആകാശത്തിൽ ഉറങ്ങി. ആത്മാവ് അതിൽ (ഇന്ദ്രിയങ്ങളെക്കുറിച്ചുള്ള അറിവ്) ആകർഷിക്കുമ്പോൾ, അവൻ തീർച്ചയായും ഉറങ്ങുന്നു. അങ്ങനെ, ജീവൻ അകത്തേക്ക് ആകർഷിക്കപ്പെടുന്നു, സംസാരം അകത്തേക്ക് ആകർഷിക്കപ്പെടുന്നു, കണ്ണ് അകത്തേക്ക് ആകർഷിക്കപ്പെടുന്നു, ചെവി അകത്തേക്ക് ആകർഷിക്കപ്പെടുന്നു, മനസ്സ് അകത്തേക്ക് ആകർഷിക്കപ്പെടുന്നു." സൂക്ഷ്മ ശരീരങ്ങളും സ്ഥൂല ശരീരങ്ങളും എന്ന രണ്ട് പരിധി നിശ്ചയിക്കുന്ന അവയവങ്ങളുടെ (അതായത്, സൂക്ഷ്മ ശരീരങ്ങളും) നിലയ്ക്കുകയും അനുബന്ധ ശരീരങ്ങൾ മൂലമുള്ള മാറ്റങ്ങൾ ഇല്ലാതാകുകയും ചെയ്യുമ്പോൾ, ജീവൻ ഗാഢനിദ്രയിലായിരിക്കുകയും, ആത്മാവിൽ ലയിക്കുകയും ചെയ്യുമ്പോൾ, അത് ഉറക്കമാണെന്ന് പറയപ്പെടുന്നു. "ഒരു മനുഷ്യൻ ഇവിടെ ഉറങ്ങുമ്പോൾ, അവൻ സത്തിൽ ലയിക്കുന്നു; അവൻ സ്വന്തം സ്വത്വത്തിലേക്ക് പോകുന്നു. അതുകൊണ്ടാണ്, അവർ അവനെ കുറിച്ച്, 'അവൻ ഉറങ്ങുന്നു (സ്വപിതി), കാരണം അവൻ സ്വന്തം (സ്വമപിതി)യിലേക്ക് പോകുന്നു' എന്ന് പറയുന്നത്." ഛാന്ദോഗ്യ ഉപനിഷത്ത്) മനസ്സിന്റെ പ്രവർത്തനം മൂലമുണ്ടാകുന്ന ദ്വന്ദ്വ പ്രതിഭാസങ്ങൾ ഉണർന്നിരിക്കുന്ന അവസ്ഥയിലും സ്വപ്നാവസ്ഥയിലും മാത്രമേ ഉണ്ടാകൂ, എന്നാൽ ഗാഢനിദ്രയിൽ അവ ഇല്ലെന്ന് ശങ്കരൻ നിരീക്ഷിക്കുന്നു. ഉണർന്നിരിക്കുന്ന അവസ്ഥയിലും സ്വപ്നാവസ്ഥയിലും ചിന്തകളുടെ കളിയും (നാമങ്ങളുടെയും രൂപങ്ങളുടെയും ഒരേസമയം ഉണ്ടാകുന്നതും) അതിനാൽ ലോകവും ഉണ്ട്. സ്വപ്നരഹിതമായ ഉറക്കത്തിൽ ചിന്തകളില്ല; അതിനാൽ ലോകവുമില്ല. സ്വപ്നരഹിതമായ ഉറക്കത്തിൽ നാം സമ്പൂർണ്ണ ആനന്ദത്തിന്റെ സ്വഭാവം ആസ്വദിക്കുന്നു, അവിടെ ഒരു മനുഷ്യൻ ശ്രദ്ധ തിരിക്കുന്ന ലോകത്തിൽ നിന്ന് ഛേദിക്കപ്പെടുന്നു. വ്യത്യാസങ്ങൾ, വ്യത്യാസങ്ങൾ, ദ്വന്ദ്വത, വേർതിരിവ് എന്നിവ സൃഷ്ടിക്കുന്നത് മനസ്സാണ് (താഴത്തെ മനസ്സ്). സത്വവും അഹംഗ്രഹ ഉപാസനയും വർദ്ധിപ്പിച്ചുകൊണ്ട് ഈ മനസ്സ് നശിപ്പിക്കപ്പെട്ടാൽ, നിങ്ങൾക്ക് എല്ലായിടത്തും ഏകത്വം അനുഭവപ്പെടും (സർവാത്മഭാവം). ഇതിന് സാധകരുടെ ഭാഗത്തുനിന്ന് നിരന്തരവും കഠിനവുമായ പരിശ്രമം ആവശ്യമാണ്. മൂന്ന് സംസ്ഥാനങ്ങളിലെ ബോധവൽക്കരണ നിലവാരം ഉറക്കത്തിൽ, നിങ്ങളുടെ മാനസികമോ സുപ്രധാനമോ ആയ അസ്തിത്വത്തിൽ എപ്പോഴും എന്തെങ്കിലും പ്രവൃത്തി നടന്നുകൊണ്ടിരിക്കും; കാര്യങ്ങൾ അവിടെ സംഭവിക്കുന്നു, അവ ഉണർന്നിരിക്കുന്ന ബോധത്തെ നിയന്ത്രിക്കുന്നു. ഉദാഹരണത്തിന്, ചിലർ സ്വയം പൂർണത കൈവരിക്കാനും പകൽ സമയത്ത് ഈ ദിശയിൽ വലിയ ശ്രമം നടത്താനും വളരെ ആകാംക്ഷയുള്ളവരാണ്. അവർ ഉറങ്ങാൻ പോകുന്നു, അടുത്ത ദിവസം അവർ ഉണരുമ്പോൾ, അവരുടെ മുൻ ദിവസത്തെ പരിശ്രമങ്ങളുടെ നേട്ടങ്ങളുടെ ഒരു സൂചനയും അവർക്ക് കണ്ടെത്താനാവില്ല; അവർ വീണ്ടും അതേ നിലത്തേക്ക് കടക്കണം. ഇതിനർത്ഥം, ആ പരിശ്രമവും, നേടിയ ഏതൊരു നേട്ടവും, അസ്തിത്വത്തിന്റെ വെറും ഉപരിപ്ലവമായ അല്ലെങ്കിൽ ഉണർന്നിരിക്കുന്ന ഭാഗങ്ങളുടേതാണ്, എന്നാൽ സ്പർശിക്കപ്പെടാത്ത ആഴമേറിയതും സുഷുപ്തിയുള്ളതുമായ ഭാഗങ്ങൾ ഉണ്ടായിരുന്നു എന്നാണ്. ഉറക്കത്തിൽ, നിങ്ങൾ ഈ അബോധ മേഖലകളുടെ പിടിയിൽ അകപ്പെട്ടു, നിങ്ങളുടെ ബോധപൂർവമായ മണിക്കൂറുകളിൽ നിങ്ങൾ കഠിനാധ്വാനം ചെയ്ത് കെട്ടിപ്പടുത്തതെല്ലാം അവ തുറക്കുകയും വിഴുങ്ങുകയും ചെയ്തു. ബോധമുള്ളവരായിരിക്കുക. രാത്രിയെക്കുറിച്ചും പകലിനെക്കുറിച്ചും ബോധമുള്ളവരായിരിക്കുക. ആദ്യം, നിങ്ങൾക്ക് ബോധം ലഭിക്കണം, തുടർന്ന് നിയന്ത്രണം നേടണം. നിങ്ങളുടെ സ്വപ്നങ്ങൾ ഓർമ്മിക്കുന്നവർക്ക് ഈ അനുഭവം ഉണ്ടായിട്ടുണ്ടാകാം, ചിലപ്പോൾ, സ്വപ്നം കാണുമ്പോൾ പോലും, അത് ഒരു സ്വപ്നമാണെന്ന് നിങ്ങൾക്കറിയാമായിരുന്നു; അത് ഭൗതിക ലോകത്തിന്റേതല്ലാത്ത ഒരു അനുഭവമാണെന്ന് നിങ്ങൾക്കറിയാമായിരുന്നു. നിങ്ങൾക്കറിയാമെങ്കിൽ, ഭൗതിക ലോകത്തിലെന്നപോലെ നിങ്ങൾക്ക് അവിടെയും പ്രവർത്തിക്കാൻ കഴിയും. സ്വപ്നാവസ്ഥയിൽ പോലും, നിങ്ങൾക്ക് നിങ്ങളുടെ ബോധപൂർവമായ ഇച്ഛാശക്തി പ്രയോഗിക്കാനും നിങ്ങളുടെ സ്വപ്നാനുഭവത്തിന്റെ മുഴുവൻ ഗതിയും മാറ്റാനും കഴിയും. നിങ്ങൾ കൂടുതൽ കൂടുതൽ ബോധമുള്ളവരാകുമ്പോൾ, പകൽ സമയത്ത് നിങ്ങൾക്ക് ഉള്ളതുപോലെ രാത്രിയിലും നിങ്ങളുടെ അസ്തിത്വത്തിന്മേൽ നിങ്ങൾക്ക് അതേ നിയന്ത്രണം ഉണ്ടായിരിക്കാൻ തുടങ്ങും, ഒരുപക്ഷേ അതിലും കൂടുതൽ. കാരണം, രാത്രിയിൽ, ശരീരത്തിന്റെ സംവിധാനത്തിന്റെ അടിമത്തത്തിൽ നിന്ന് നിങ്ങൾ സ്വതന്ത്രരാണ്. ശരീരബോധത്തിന്റെ പ്രക്രിയകളുടെ മേലുള്ള നിയന്ത്രണം കൂടുതൽ ബുദ്ധിമുട്ടാണ്, കാരണം അവ മാനസിക അല്ലെങ്കിൽ സുപ്രധാന പ്രക്രിയകളേക്കാൾ കൂടുതൽ കർക്കശവും മാറ്റത്തിന് വിധേയമല്ലാത്തതുമാണ്. രാത്രിയിൽ, നിങ്ങളുടെ അസ്തിത്വത്തിന്റെ മാനസികവും സുപ്രധാനവുമായ ഭാഗങ്ങൾ, പ്രത്യേകിച്ച് സുപ്രധാനമായവ, വളരെ സജീവമാണ്. പകൽ സമയത്ത്, അവ നിയന്ത്രണത്തിലാണ്; ശാരീരിക ബോധം അവയുടെ സ്വതന്ത്രമായ കളിയെയും ആവിഷ്കാരത്തെയും യാന്ത്രികമായി മാറ്റിസ്ഥാപിക്കുന്നു. ഉറക്കത്തിൽ, ഈ പരിശോധന നീക്കം ചെയ്യപ്പെടുകയും അവ അവയുടെ സ്വാഭാവികവും സ്വതന്ത്രവുമായ ചലനങ്ങൾ പുറത്തുവരികയും ചെയ്യുന്നു. സുഷുപ്തിയും അദ്വൈത നിഷ്ഠയും വിശിഷ്ടം ഉറക്കത്തിൽ മനസ്സ് സൂക്ഷ്മമായ ഒരു അവസ്ഥയിലാണ്. വൃത്തികളും സൂക്ഷ്മമായ ഒരു അവസ്ഥ സ്വീകരിച്ചിട്ടുണ്ട്. എന്നാൽ, അദ്വൈത (വേദാന്ത) നിശ്ചയത്തിൽ മനസ്സില്ല. പ്രപഞ്ചമില്ല. ലോകം ബ്രഹ്മത്തിൽ മുങ്ങിത്താഴുന്നു (പ്രപഞ്ചോപസമം)-(മാണ്ഡൂക്യ ഉപനിഷത്ത്, II-1 കാണുക). മൂന്ന് അവസ്ഥകളിലെ പരമാത്മാവ് നാല് രൂപങ്ങളുള്ള പരമാത്മാവ് എല്ലാ ജീവജാലങ്ങളുടെയും ശരീരത്തിനുള്ളിൽ വസിക്കുന്നു, വിശ്വം, തൈജസം, പ്രജ്ഞ, തുരിയം എന്നീ പേരുകളിൽ അറിയപ്പെടുന്നു. വിശ്വത്തിന്റെ ഇരിപ്പിടം വലത് കണ്ണാണ്; മനസ്സിനുള്ളിൽ തൈജസം വസിക്കുന്നു, (മണ്ഡൂക്യ ഉപനിഷത്തിലെ മനസ്സാന്തസ്തു തൈജസഃ-ഗൗഡപാദന്റെ കാരിക), അതേസമയം പ്രജ്ഞ ഹൃദയത്തിന്റെ ആകാശത്ത് വസിക്കുന്നു. ആസ്വാദന വസ്തുക്കൾ മൂന്ന് തരത്തിലാണ് - സ്ഥൂലം, സൂക്ഷ്മം, ആനന്ദം തന്നെ. സംതൃപ്തിയും മൂന്ന് തരത്തിലാണ്. "ജാഗരിതസ്ഥാനോ ബഹിഷ്പ്രജ്ഞഃ സപ്താംഗ ഏകോണവിംശതിമുഖഃ സ്ഥൂലഭുക് വൈശ്വാനരഃ പ്രഥമഃ പാദഃ - ഓംകാരത്തിന്റെ ആദ്യ പാദം വൈശ്വാനരനാണ്, അദ്ദേഹത്തിന്റെ മേഖല ജാഗ്രദാവസ്ഥയാണ്, വസ്തുനിഷ്ഠമായ ബോധമുള്ളവനാണ്, ഏഴ് അവയവങ്ങളും പത്തൊമ്പത് വായകളുമുള്ളവനും സ്ഥൂലവസ്തുക്കളെ ആസ്വദിക്കുന്നവനും." (മാണ്ഡുക്യ ഉപനിഷത്ത്, I-3). വസ്തുനിഷ്ഠമായ മനസ്സ് അല്ലെങ്കിൽ ബോധമനസ്സ് ഉണർന്നിരിക്കുന്ന അവസ്ഥയിൽ കളിക്കുന്നു. "സ്വപ്നസ്ഥാനോ'ന്തഃപ്രാജ്ഞഃ സപ്താംഗ ഏകോണവിംശതിമുഖഃ പ്രവിവിക്തഭുക് തൈജസോ ദ്വിതീയഃ പാദഃ - ഓംകാരത്തിന്റെ രണ്ടാം പാദം തൈജസാണ്, അതിന്റെ മേഖല സ്വപ്നമാണ്, ആത്മനിഷ്ഠമായ ബോധമുള്ളവനാണ്, ഏഴ് അവയവങ്ങളും പത്തൊൻപത് വായകളുമുള്ളവനും സൂക്ഷ്മമായ വസ്തുക്കളെ ആസ്വദിക്കുന്നവനും." (മാണ്ഡുക്യ ഉപനിഷത്ത്, I-4). സ്വപ്നാവസ്ഥയുമായി ബന്ധപ്പെട്ട പ്രതിഫലിക്കുന്ന ചൈതന്യം അല്ലെങ്കിൽ ബോധമാണ് തൈജസ. സൂക്ഷ്മമായ ലോകത്തെ ആസ്വദിക്കുന്നവനാണ് തൈജസ. ആത്മനിഷ്ഠമായ മനസ്സും തെറ്റായ അഹങ്കാരവും സ്വപ്നങ്ങളിൽ കളിക്കുന്നു. "യത്ര സുപ്തോ ന കാഞ്ചന കാമം കാമയതേ ന കാഞ്ചന സ്വപ്നാം പശ്യതി തത് സുഷുപ്തം സുഷുപ്തസ്ഥാന ഏകീഭൂതഃ പ്രജ്ഞാനഘന ഏവാനന്ദമയോ ഹ്യാനന്ദഭുക് ചേതോമുഖഃ പ്രജ്ഞാസ്ത്രീതീയഃ പാദഃ - ഓംകാരത്തിന്റെ മൂന്നാം പാദം പ്രജ്ഞയാണ്, അതിന്റെ മേഖല ഗാഢനിദ്രയാണ്, അതിൽ എല്ലാം ഒന്നായി ലയിക്കുന്നു, അവൻ ഒരു ജ്ഞാന പിണ്ഡമാണ്, അവൻ ആനന്ദം നിറഞ്ഞവനാണ്, അവൻ ആനന്ദം ആസ്വദിക്കുന്നു, അവൻ (ബോധത്തിന്റെ രണ്ട് അവസ്ഥകളിലേക്കുള്ള വാതിൽ - ഉണർവ്, സ്വപ്നം) ആണ്. അതാണ് ഗാഢനിദ്രയുടെ അവസ്ഥ, അതിൽ ഉറങ്ങുന്നയാൾ ഒന്നും ആഗ്രഹിക്കാത്തവനും സ്വപ്നം കാണാത്തവനും." (മാണ്ഡുക്യ ഉപനിഷത്ത്, I-5). വാസനകളുള്ള മനസ്സ് ഹൃദയത്തിൽ മുഖ്യപ്രാണനിൽ (പ്രധാന വായു) ഗാഢനിദ്രയിൽ വിശ്രമിക്കുന്നു. മുഖ്യപ്രാണൻ എന്നാൽ ബ്രഹ്മം എന്നാണ്. എല്ലാ വൃത്തികളും ഒരു സൂക്ഷ്മാവസ്ഥ സ്വീകരിക്കുന്നു. ഏഴ് അവയവങ്ങൾ ഇവയാണ്: (i) സ്വർഗ്ഗം (അവന്റെ തലയാണ്), (ii) സൂര്യൻ (അവന്റെ കണ്ണാണ്), (iii) വായു (അവന്റെ ശ്വാസമാണ്), (iv) ആകാശം (അവന്റെ അരക്കെട്ടാണ്), (v) ജലം (അവന്റെ അരക്കെട്ടാണ്), (vi) അഗ്നി (അവന്റെ വായയാണ്), (vii) ഭൂമി (അവന്റെ പാദങ്ങളാണ്). പത്തൊമ്പത് വായകൾ ഇവയാണ്: അഞ്ച് ജ്ഞാന-ഇന്ദ്രിയങ്ങൾ, അഞ്ച് കർമ്മ-ഇന്ദ്രിയങ്ങൾ, അഞ്ച് പ്രാണങ്ങൾ, നാല് അന്തഃകരണങ്ങൾ (മനസ്, ബുദ്ധി, ചിത്ത, അഹങ്കാര).

ബ്രഹ്മം നിങ്ങളുടെ ഉള്ളിലുണ്ട്, അചഞ്ചലമായ മനസ്സിനാൽ അത് സാക്ഷാത്കരിക്കാൻ കഴിയും. മനുഷ്യന് ആദരവും പ്രശസ്തിയും നേടിത്തരുന്നത് ധാർമികതയും അച്ചടക്കവുമാണ്. ചെറുപ്പത്തിൽ ഒരാൾ നേടുന്നതെല്ലാം പിൽക്കാല ജീവിതത്തിൽ അവനിൽ നിലനിൽക്കും. പുരാതന കാലത്ത് അത്തരം മഹത്തായ ആശയങ്ങൾ പകരാൻ കഴിയുന്ന ആളുകളെ അധ്യാപകരായി അംഗീകരിച്ചിരുന്നു. മനുഷ്യശരീരത്തിൽ, ജീവശക്തി പ്രത്യേകമായി ഇല്ലാത്ത അവയവങ്ങൾ ക്രമേണ ക്ഷയിക്കുകയും നശിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു. നേരെമറിച്ച്, ജീവശക്തി ഉള്ള അത്തരം അവയവങ്ങൾ ആരോഗ്യത്തോടെ നിലനിൽക്കുകയും ചൈതന്യം പ്രകടിപ്പിക്കുകയും ചെയ്യും. ഈ സന്ദർഭത്തിൽ, ജീവശക്തി എല്ലാ അവയവങ്ങളുടെയും സത്തയാണെന്ന് നമുക്ക് പറയാം. ഇക്കാരണത്താൽ, നമ്മുടെ വേദാന്തത്തിൽ ജീവശക്തിയെ അംഗിരസ ഭൂതം എന്ന് വിളിക്കുന്നു. ജീവന്റെ സത്തയുടെ രൂപമെടുക്കുന്ന അത്തരം അംഗിരസൻ എല്ലാ അവയവങ്ങളെയും സംരക്ഷിക്കുകയും വ്യത്യസ്ത രൂപങ്ങളും നാമങ്ങളും അടങ്ങിയ ഈ ഭൗതിക ലോകത്ത് ജീവിക്കാൻ ആളുകളെ പ്രാപ്തരാക്കുകയും ചെയ്യുന്നു. ആംഗിരസനെ ജീവന്റെ ദൈവം എന്നും വിളിച്ചിട്ടുണ്ട്. ആംഗിരസ എന്ന പേരുള്ള ജീവന്റെ ദൈവം ബൃഹസ്പതിയുമായി അടുത്ത ബന്ധമുള്ളതിനാൽ, ആംഗിരസൻ ബൃഹസ്പതി എന്ന മറ്റൊരു പേര് സ്വീകരിച്ചു. ആംഗിരസനും ബൃഹസ്പതിയും പര്യായങ്ങളാണെന്ന് ശ്രുതി തെളിയിച്ചു. ബ്രുഹതി എന്ന വാക്കിന്റെ അർത്ഥം ശബ്ദം എന്നാണ്. ബ്രുഹതിയുടെയോ ശബ്ദത്തിന്റെയോ അധിപനായ ഒരാളെ ബൃഹസ്പതി എന്ന് വിളിക്കുന്നു. അത്തരം ബൃഹസ്പതിയുടെ പശ്ചാത്തലത്തിലാണ് പ്രത്യേക പ്രാധാന്യമുള്ള വാക്കുകൾക്ക് ഋക്കുകൾ എന്ന് പേരിട്ടിരിക്കുന്നത്. അത്തരം ഋക്കുകളുടെ മറ്റൊരു പേരാണ് സാമം. ഈ ഋക്കുകൾ ബൃഹതുമായി ബന്ധപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു, അവയെ ബൃഹിത ഋക്ഷരങ്ങൾ എന്ന് വിളിക്കുന്നു. ഇവിടെ അനുഷ്ടുപ് എന്ന പേരിൽ മറ്റൊരു മീറ്ററുണ്ട്. ഈ മീറ്ററിന് ഋക്കുകളുമായി ബന്ധമുണ്ട്. അങ്ങനെ അനുഷ്ടുപ്, ബൃഹിത, ബൃഹസ്പതി, സാമ എന്നിവയെല്ലാം പര്യായപദങ്ങളാണ്. സാമ എന്ന വാക്കിൽ, പ്രത്യേക പരിശ്രമത്തിലൂടെ നാം അറിയേണ്ട ഒരു കാര്യമുണ്ട്. ഇവിടെ സ എന്നത് ശബ്ദത്തെ സൂചിപ്പിക്കുന്നു. അമ എന്നത് ജീവിതത്തെ സൂചിപ്പിക്കുന്നു. ശബ്ദത്തിന്റെയും ജീവിതത്തിന്റെയും സംയോജനമാണ് സാമ എന്ന വാക്കിന്റെ അർത്ഥം. അങ്ങനെ ശബ്ദത്തിന്റെയും ജീവിതത്തിന്റെയും സംയോജനമായ ബ്രൂഹു എന്ന പദം ബൃഹസ്പതിക്ക് തുല്യമാണ്, അത് ഈ ഭൗതിക ലോകത്ത് സാമം അല്ലെങ്കിൽ ബ്രഹ്മം ആയി സ്വയം പ്രകടമായിരിക്കുന്നു. നാമവും രൂപവും ചേർന്ന ഭൗതിക ലോകത്തെ പുരുഷന്റെ പ്രകടനമായി ആളുകൾ സ്വീകരിച്ചിട്ടുണ്ട്. ബൃഹസ്പതി, ബ്രഹ്മം, സാമ എന്നിവരെല്ലാം ഈ ലോകത്ത് പുരുഷനായി പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടിട്ടുണ്ട്. നാമത്തിനും രൂപത്തിനും തമ്മിൽ അഭേദ്യമായ ബന്ധമുണ്ട്. ഈ ലോകത്തിലെ രൂപത്തിൽ നിന്ന് നാമത്തെ വേർതിരിക്കുക സാധ്യമല്ല. കണ്ണിലേക്ക് വിരൽ ചൂണ്ടുമ്പോൾ, നമ്മൾ കണ്ണിലേക്ക് ശ്രദ്ധ ക്ഷണിക്കുന്നു. കണ്ണിന്റെ പേരും രൂപവും പരസ്പരം അഭേദ്യമായി ബന്ധപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു. അങ്ങനെ ഈ ഭൗതിക ലോകത്തിലെ ഓരോ വസ്തുവിനും നാമവും രൂപവും സൃഷ്ടിച്ച അംഗിരസനും ബൃഹസ്പതിയും പരസ്പരം അടുത്ത ബന്ധമുള്ളവരാണ്. വാസ്തവത്തിൽ, അംഗിരസൻ ബൃഹസ്പതിയും ബൃഹസ്പതി അംഗിരസനുമാണ്. ബ്രഹ്മന് ഒരു പ്രത്യേക നാമവും രൂപവുമില്ല. ഈ ലോകത്ത് നാം കാണുന്ന എല്ലാ നാമങ്ങളും രൂപങ്ങളും അതിൽ ഉൾപ്പെടുന്നു. ഈ ഭൗതിക ലോകത്തിലെ എല്ലാ കാര്യങ്ങളും എല്ലാ രൂപങ്ങളെയും നാമങ്ങളെയും സൂചിപ്പിക്കുന്ന വാക്കുകളിലാണ് അടങ്ങിയിരിക്കുന്നത്. അത് ചെറിയ പ്രാണികളിലായാലും ഈ ലോകത്ത് നാം കാണുന്ന വലിയ രൂപങ്ങളിലായാലും, സർവ്വവ്യാപിയായ ഭാവം ബ്രഹ്മത്തിന്റേതാണ്. എല്ലാ ജീവജാലങ്ങളിലും ഈ ഭാവം തുല്യമായതിനാൽ, ബ്രഹ്മാവിനെ സമൻ എന്നും വിളിക്കുന്നു, തുല്യമനസ്കനായവൻ. ബ്രഹ്മത്തിന്റെ ഈ ഭാവം ജീവജാലങ്ങൾക്ക് മാത്രമുള്ള തുല്യമനസ്സിൽ ഒതുങ്ങുന്നില്ല, മറിച്ച് അത് എല്ലായിടത്തും വ്യാപിച്ചിരിക്കുന്നതും മുഴുവൻ സൃഷ്ടിയെയും ഉൾക്കൊള്ളുന്നതുമായതിനാൽ, ഈശ്വരൻ എല്ലായിടത്തും ഉണ്ടെന്നും പ്രപഞ്ചത്തെ മുഴുവൻ വലയം ചെയ്യുന്നുവെന്നും പറയപ്പെടുന്നു. പ്രകാശിക്കുന്ന സൂര്യനിൽ നിന്ന് സൂര്യരശ്മികൾ സ്വയമേവ വരുന്നതുപോലെ, എല്ലാ ഊർജ്ജത്തിന്റെയും ഉറവിടമായ ദൈവത്തിൽ നിന്ന്, ജ്ഞാനരശ്മികൾ പോലെയുള്ള വേദത്തിലെ എല്ലാ വാക്കുകളും സ്വയമേവ വരുന്നു. സൂര്യരശ്മികൾക്കും സൂര്യനും ഇടയിൽ നിലനിൽക്കുന്ന അഭേദ്യമായ ബന്ധം വേദങ്ങൾക്കും അവയുടെ ഉറവിടമായ ദൈവത്തിനും ഇടയിലും നിലനിൽക്കുന്നു. ഇന്ന് , നമ്മുടെ വേദങ്ങളിലെ അത്തരം പവിത്രത വിദ്യാർത്ഥികൾ തിരിച്ചറിയുകയാണെങ്കിൽ, വേദ സംസ്കാരത്തിന്റെ ആധിപത്യം പുനഃസ്ഥാപിക്കാൻ കഴിവുള്ള ഈ രാജ്യത്തിന്റെ ഭാവി പൗരന്മാരായി നിങ്ങൾ മാറും. ദൈവത്തെക്കുറിച്ചുള്ള ധാരണ മനുഷ്യന്റെ ഇന്ദ്രിയ ശേഷികൾക്ക് മുകളിലാണെന്ന് നമ്മുടെ മുതിർന്നവർ നമ്മെ പഠിപ്പിച്ചിട്ടുണ്ട്. ഇന്ദ്രിയ ശേഷികൾക്ക് മുകളിലായ ബ്രഹ്മത്തിന്റെ വശം അനുഭവിക്കാൻ കഴിയണമെങ്കിൽ, നാം ഇന്ദ്രിയങ്ങൾക്ക് മുകളിലായി ഉയരണം. ഇന്ദ്രിയങ്ങൾക്ക് താഴെയുള്ള ഒരു ഘട്ടത്തിൽ തുടരുമ്പോൾ നമുക്ക് എങ്ങനെ ഇന്ദ്രിയങ്ങൾക്ക് മുകളിലായി എന്തെങ്കിലും മനസ്സിലാക്കാൻ കഴിയും? നമ്മൾ തുല്യമനസ്കരാകുമ്പോൾ, നാമത്തിന്റെയും രൂപത്തിന്റെയും നിസ്സാരതകൾക്ക് മുകളിൽ ഉയരാൻ കഴിയും.

There is deep significance in saying that all the world is filled with Brahman. We recall that Sankara has said that Brahman is truth and the world is an illusion. This is a piece of cloth. How can this be made without the yarn? Here is a golden ring. Can this be made without the gold? Can there be a pot without the mud? Thus cloth without the yarn, pot without the mud, ornament without the gold, world without Brahman cannot exist. Thus, the entire world is permeated by Brahman. Without Brahman, there is no world. The whole universe is only an illusory manifestation of Brahman. One devotee described this situation saying, “When the whole universe is the Lord’s mansion, where do we search for a main entrance to this mansion? Play on the strings of life as you play on the strings of a veena so that tears of joy and bliss flow. The door to the Lord’s mansion is always open. There is something unnatural in asking such an open door to be opened for you. Queries and doubts are only the result of distortions of one’s mind.” One does not have to search for Brahman in some distant chosen place. One should find Brahman in one’s daily life in all things from the smallest thing that one comes across to the biggest thing that one sees. If with some reason and with some depth we make an enquiry, there is a chance of finding Brahman in our own heart and within ourselves. If we can get into a state of meditation, we can enjoy the bliss of recognising Brahman everywhere. If the mind is made steady and unwavering, we can enjoy permanent bliss and see the aspect of Brahman. If the mind is wandering like a monkey, we can never enjoy all this. If in the Adhyatmic path we wish to attain the bliss of Brahman, we generally go to a pilgrimage centre or meet elders and learned people. Brahman is not to be sought in a pilgrimage centre nor is it to be looked for in the teachings of elders. It is within you and can be known by controlling your own mind. 1It is in this context that Meera sang: “Oh! mind, travel to the banks of Ganga and Yamuna. Ganga and Yamuna represent the two Nadis (nerves), Ida and Pingala. Move on to where these two Nadis, through which one inhales the breath and exhales the breath, meet. Move on and locate yourself in the clear, clean and pure place, the centre of your forehead.” When one tries to understand the inner meaning of what has just been said, he comes to the conclusion that Brahman can be realised only in a quiet, clear, and pure place. Is there such a place in this world and how can we find and reach it? Such a place does not exist outside you. It is present in your own internal self. From time immemorial, Maharishis have searched for a place of that kind all over and in the end, they came to the conclusion that they should turn their vision and their thoughts inward to find such a place. By such a process they could get a glimpse of Brahman and enjoy the bliss thereof. They spread these processes, which they discovered, to the rest of the world. While such an omnipotent, all-knowing and sacred Brahman is present within one’s own self, it is ununderstandable that one goes about searching for it in all places outside himself. When you have the wish-fulfilling tree, the Kalpavriksha, available to you, why look for ordinary fruits? When you have the Kamadhenu available to you, why look for milk from ordinary cows? When you have the mountain of gold available to you, why go about purchasing silver? Today we have turned ourselves into persons who, while having rich food in their own homes, go after stale food that one can get by asking for it from one’s neighbour. The aspect of Brahman is not outside yourself. You should not waste your time and life looking for it externally. Time is Brahman. Rendering such time unsacred is wasting your life and rendering Brahman unsacred. What we should do today is to make an attempt to develop an inner vision to realise the Divine strength of Brahman which is omnipresent. I will give you an illustration for this which I have given you several times earlier. There are two important statements. The entire world is filled with Vishnu. While Brahman is the only truth, the world is an illusion. Both these statements arise from the Veda; but people are likely to get a doubt as to which one of them is correct, as there is an apparent contradiction between them. I will now cite an example from daily experience. Ninety-nine percent of the boys and girls assembled here are used to going to a cinema. When you go to see a picture, you sit looking at the screen. One would not like to sit looking at a blank screen for too long a time. After some time, when pictures appear on the screen you feel relieved. But if the same pictures remain there, you feel impatient. You expect the pictures to change. Even as you feel that a set of pictures are real, they disappear and others come. The pictures are not real. Their disappearing and others appearing in their place is a reality. Thus, this is neither truth nor untruth. In Vedantic language, this phenomenon is termed true-untruth, a mixture of truth and untruth also called by a special word Mithya. These pictures, which are coming and going, depend on the screen for their appearance. The screen neither comes nor goes. The pictures are not stationary. They come and go. The screen is a reality. The pictures are a Mithya. In this analogy, the screen is comparable to Brahman and is a reality. The pictures are comparable to the creation and the men and women who come and go are a Mithya. That is why we say Brahman is truth and the world is a Mithya. The illusory world is like the pictures that depend for their manifestation on the screen, in this case, Brahman. The second statement talks of the entire world being filled with Vishnu. When the illusory pictures come on the screen, the true screen is mixed up with the unreal pictures. Just like this, the true Brahman is mixed up inextricably with the Mithya of creation. If there is no Brahman, there is no creation. We are like pictures which come again and again on the screen of Brahman. It is in this context that Sankara described our coming into and going out of this world in a sloka saying, we are born and die again to be born, and so on; the cycle of birth and death envelops us. If we live a life, die, and are reborn again, what is it that we are achieving in each life? We must try and make an attempt to see that once we come into this life and go, we should not come back again into this world. 2Boys and girls! This world is like a newspaper. Once we read a newspaper from the beginning to end, we do not want to read it again. It becomes a waste paper and we throw it away in the basket. In the same manner, once we see this newspaper of the world, we do not wish to see it again and again. All our experiences in this world are like a newspaper. This has been described in two concepts, viz., no birth, rebirth. What is the meaning of these two. To be born again is rebirth. Not to be born again is no birth. When does one get rebirth? It is only when there is a residuary life force in him that one gets rebirth. There is a small illustration for this. We have the case of paddy. If we sow paddy in the earth and water it, we note that it sprouts. There is some rice inside the paddy, covered by husk. This is the reason why it sprouts. If we remove the husk and plant the rice alone it does not sprout. Because of the presence of husk, we call it paddy. If there is no husk, we call it rice. If the grain with husk is planted, it sprouts. In this analogy, rice has no rebirth and paddy has rebirth. Our life, when it is covered with the husk of desire, has rebirth. Once we remove this husk of desire, there is no birth. In this context, it has been said that man’s mind alone is responsible for his bondage as well as liberation. Thus in the content of Brahman, life plus desire is man and life minus desire is God. How can it be possible to live without desires? It is not possible to eliminate all desires. If, however, we turn all our desires towards God and whatever we do, if we do it remembering that we do it for the pleasure of God, those desires will not bind us for rebirth. Whatever work we wish to undertake, we should do so without the desire to claim the fruit thereof. We have the right to do work, but we have no right to the fruit thereof. This is what the Gita also says. One may ask what does it matter if we desire to enjoy the fruits of work. It is possible to have peace in our life only if such desires are limited and kept under control. Take your own experience as an example. You have come here for a stay of one month. You would have argued that if you carried a small bag with a limited number of clothes in it, that would suffice. A big bag would be a burden and would make your journey uncomfortable. Not only this, there are instructions in the railway carriages to the effect, “Less luggage gives more comfort and makes travel a pleasure.” Thus, when on a trivial journey which lasts for a few days, we try to lessen our luggage should we not lessen our luggage in the long journey of our life? Desires constitute the luggage of our life. In Vedantic parlance, giving up desires is called vairagya. Vairagya does not consist in giving up one’s home, one’s family, and going away to the forest. There is also another meaning for this word. It does not matter if you live in the world, but do not let the world live in you. You may undertake work to the extent necessary for living in the world, but do not let the consequences and results fill your mind and bother you. Do not entertain high desires in your heart because if you wish to fulfil them, you will be subjected to troubles. Are such desires appropriate to us? Are they such that you are entitled to entertain them? In promoting your desires, do not be selfish. You should also consider the well-being of others. Your life should be such that you do not give trouble to others and to yourself. Be good to others. Giving trouble to one aspect of Brahman and worshipping another aspect of Brahman is not the right path. Follow a good path. Do not harm others. Do not harm yourself. Recognise the aspect of Brahman in every living thing and in all the work you do. Promote this aspect in you and lead a life filled with such ideals and principles. You will be happy and will have no worries.

*ഉത്രാടം🩷* തിരുവോണത്തിന് തലേദിവസമാണ് ഉത്രാടം. ഓണാഘോഷങ്ങളിലെ ഏറ്റവും പ്രധാനപ്പെട്ട ദിവസങ്ങളിലൊന്നാണിത്. "ഉത്രാടം" എന്ന വാക്കിന് "ഉത്തര ആഷാഢം" എന്ന സംസ്കൃത പദത്തിൽ നിന്നാണ് ഉത്ഭവം. മഹാബലി തന്റെ പ്രജകളെ കാണാൻ എത്തുന്നത് ഉത്രാടം ദിവസമാണെന്നാണ് വിശ്വാസം. അതിനാൽ, തിരുവോണത്തിനായുള്ള അവസാനവട്ട ഒരുക്കങ്ങൾ പൂർത്തിയാക്കുന്ന ദിവസമാണിത്. ഉത്രാടത്തിന്റെ പ്രാധാന്യവും ആചാരങ്ങളും: ഉത്രാടപ്പാച്ചിൽ: ഉത്രാടം ദിനത്തെ "ഒന്നാം ഓണം" അല്ലെങ്കിൽ "ചെറിയ ഓണം" എന്നും വിളിക്കാറുണ്ട്. തിരുവോണ സദ്യയ്ക്കായി പച്ചക്കറികൾ, പഴങ്ങൾ, പലവ്യഞ്ജനങ്ങൾ, ഓണക്കോടി എന്നിവയെല്ലാം വാങ്ങിക്കൂട്ടുന്ന ഈ ദിവസത്തെ "ഉത്രാടപ്പാച്ചിൽ" എന്നാണ് വിശേഷിപ്പിക്കുന്നത്. ഓണവിപണി ഏറ്റവും സജീവമാവുന്ന ദിവസവും കൂടിയാണിത്. പൂക്കളം: അത്തം മുതൽ ആരംഭിക്കുന്ന പൂക്കളം ഉത്രാടത്തിന് ഏറ്റവും വലുതായിരിക്കും. തൃക്കാക്കരയപ്പനെ വരവേൽക്കാൻ പൂക്കളം പൂർണ്ണമായി തയ്യാറാക്കുന്നത് ഈ ദിവസമാണ്. ചിലയിടങ്ങളിൽ ഉത്രാടം രാത്രിയിലാണ് തിരുവോണത്തിനായുള്ള പൂക്കളം ഒരുക്കുന്നത്. ഓണത്തപ്പൻ: പല വീടുകളിലും ഉത്രാടത്തിന് തട്ടിൻപുറത്ത് സൂക്ഷിച്ചിരുന്ന മണ്ണുകൊണ്ടുള്ള ഓണത്തപ്പൻ വിഗ്രഹങ്ങൾ എടുത്ത് വൃത്തിയാക്കി പൂക്കളത്തിന് സമീപം വെച്ച് ആരാധിക്കുന്നു. ഓണത്തല്ല്, ഓണത്താർ: ഉത്രാടം, തിരുവോണം എന്നീ ദിവസങ്ങളിൽ ഓണത്തല്ല്, ഓണത്താർ തെയ്യം തുടങ്ങിയ പരമ്പരാഗത കലാരൂപങ്ങൾ അവതരിപ്പിക്കാറുണ്ട്. വണ്ണാൻ സമുദായത്തിൽപ്പെട്ടവരാണ് 'ഓണത്താർ' തെയ്യം കെട്ടിയാടുന്നത്. സദ്യയുടെ ഒരുക്കങ്ങൾ: ഉത്രാടത്തിന് വൈകുന്നേരത്തോടെയാണ് സദ്യക്കുള്ള വിഭവങ്ങൾ തയ്യാറാക്കാൻ തുടങ്ങുന്നത്. തിരുവോണത്തിന് സദ്യ തയ്യാറാക്കുന്നത് ഉത്രാടത്തിന്റെ തലേദിവസം തുടങ്ങുന്നു. ചുരുക്കത്തിൽ, ഉത്രാടം ദിവസം തിരുവോണത്തിന്റെ ആഘോഷങ്ങൾക്കുള്ള മുന്നൊരുക്കങ്ങളുടെ പൂർണ്ണതയെ സൂചിപ്പിക്കുന്നു. ഈ ദിവസത്തെ ആചാരങ്ങളും ആഘോഷങ്ങളും തിരുവോണത്തെ കൂടുതൽ ഐശ്വര്യപൂർണ്ണമാക്കാൻ സഹായിക്കുന്നു.

നമുക്ക് പലർക്കും ഉള്ള ഒരു സംശയമാണ് മഹർഷി,ഋഷി, മുനി ,തപസ്വി, സന്ന്യാസി, യതി ഇവർ തമ്മിലുള്ള വ്യത്യാസം എന്താണ്? *മഹർഷി* മഹര്‍ഷി എന്നതിന് *മഹാംശ്ചാസൌ ഋഷിശ്ചേതി* എന്നാണ് പറയുക. മഹത്തുക്കളും അതെ സമയം തന്നെ ഋഷിമാരുമായവരാണ് ഇവർ. വ്യാസാദി മഹര്‍ഷിമാരാണ് ഇതിലുള്പ്പെടുത്തിയിരിക്കുന്നത്. *ഋഷി* ഋഷി എന്നതിന് ഒരു പാടു അര്‍ഥം ലഭ്യമാണ്. സമാസം പറഞ്ഞാൽ ഋഷതി പ്രാപ്നോതി സർവാൻ മന്ത്രാൻ ജ്ഞാനേന പശ്യതി സംസാരപാരാവരം ഇതി. മലയാളത്തിൽ പറയുകയാണെങ്കിൽ എപ്പോഴും മന്ത്രം ലഭിക്കുന്ന വ്യക്തി, ഇവിടെ ജ്ഞാനം എന്ന് അർത്ഥമാക്കിയാൽ മതിയാകും. സംസാരത്തെ എപ്പോഴും ജ്ഞാനസ്വരൂപമായി ദര്ശിക്കുന്നവനെന്നർഥം. ജ്ഞാനത്തിൽ പാരംഗതനായവൻ എന്ന് സാമാന്യാർഥം. ഉദാഹരണമായി ഋഗ്വേദം പറയുന്നു, അഗ്നിഃ പൂർവേഭിര്ഋഷിഭിരീഡ്യോ നൂതനൈരുത സ ദേവാ ഏഹ വക്ഷ്യതി ഇതി. സത്യവചസുകളെന്നാണ് ഇവരെ വിളിക്കുക. ഋഷിമാരു ഏഴുതരമെന്നാണ് പറയുക വ്യാസാദികളായ മഹര്‍ഷിമാർ ഭേലാദികളായ പരമർഷയന്മാർ കണ്വാദികളായ ദേവർഷികൾ വസിഷ്ഠാദികളായ ബ്രഹ്മർഷികൾ സുശ്രുതാദികളായ ശ്രുതര്ഷയന്മാർ ഋതപർണാദികളായ രാജർഷയന്മാർ ജൈമിന്യാദികളായ കാണ്ഡർഷയന്മാർ. രത്നകോശത്തിൽ പറയുന്നു, സപ്ത ബ്രഹ്മര്ഷി ദേവര്ഷി മഹര്ഷി പരമര്ഷയഃ കാണ്ഡര്ഷിശ്ച ശ്രുതര്ഷിശ്ച രാജര്ഷിശ്ച ക്രമാവരാഃ. *മുനി* മുനിഃ എന്നതിന് "മനുതേ ജാനാതി യഃ" എന്നാണ്. അതായത് മൌനം ആയി ഇരുന്നാലും അറിയുന്നവനെന്നർഥം. "മൌനവ്രതീ എന്നാണ് സാമാന്യാർഥം". വാചംയമഃ എന്ന് പറയും. "സ്വന്തം വാക്കിൽ യമത്തെ അറിയുന്നവനെന്നർഥം". നൈഷധം പറയുന്നു, "ഫലേന മൂലേന ച വാരിഭൂരുഹാം, മുനേരിവേത്ഥം മമ യസ്യ വൃത്തയഃ". മുനിയുടെ ലക്ഷണമാകട്ടെ ഗീത തന്നെ പറയുന്നുണ്ട്, "ദുഃഖേഷ്വനുദ്വിഗ്നമനാഃ" 'സുഖേഷു വിഗതസ്പൃഹഃ', 'വീതരാഗഭയക്രോധഃ' 'സ്ഥിധീര്മുനിരുച്യതേ'. *തപസ്വി* തപസ്വീ എന്നതിന് 'തപോ അസ്യ അസ്തീതി എന്നാണ് അര്ഥം'. തപോയുക്തനായ വ്യക്തി എന്നര്‍ഥം . തപസുള്ളവനെന്നർഥം. തപസിന് തപതി താപയതി എന്നാണ് പറയുക. വൈധക്ലേശജനകമായ കർമ്മം എന്നര്ഥം. ഈശ്വരപ്രാപനത്തിനുള്ള തപം ഉള്ള വ്യക്തിയെന്നു സ്വീകരിക്കാം. തപശബ്ദത്തിന് പര്യായമായി താപസൻ എന്നും പറയാറുണ്ട്. തപോധന ശബ്ദവും പ്രയോഗിച്ചു കണ്ടിട്ടുണ്ട്. തപസ്വീ എന്നതിന് മത്സ്യവിശേഷമായി പറയുന്നുണ്ട്. തപഃകരഃ, ചേഷ്ടകഃ, ചേഷ്ട എന്നിങ്ങനെ ശബ്ദചന്ദ്രികയിലും അര്‍ഥം കാണുന്നു. പ്രത്യേകമായി അറിയേണ്ട വിഷയം തപസ്വീ എന്നതിൽ നിന്ന് മാറി നാം തപസ്യാ എന്ന് പറയുമ്പോൾ അര്ഥത്തിന് വ്യത്യാസം വരുന്നു എന്നതാണ്. തപച്ചരതീതി എന്നാണ് ഇവിടെ അര്ഥം വരുക. വ്രതാദാനം, പരിവ്രജ്യാ, നിയമസ്ഥിതിഃ, വ്രതചര്യാ എന്നിങ്ങിനെ അര്ഥം പറയുന്നു. *സന്യാസി* സന്യാസഃ എന്ന് പറഞ്ഞാൽ 'കാമ്യകർമണാം ന്യാസഃ എന്നാണ് അര്ഥം'. 'കാമ്യാനാം കർമണാം ന്യാസം സന്യാസം കവയോ വിദുഃ'. 'സർവകര്മഫലത്യാഗം പ്രാഹുസ്ത്യാഹം വിചക്ഷണഃ'. എല്ലാ കർമങ്ങളുടേയും ഫലത്തെ ത്യാഗം ചെയ്യുക എന്ന് സാമാന്യാർഥം സ്വീകരിക്കാം. ഇനി സന്ന്യാസീ എന്ന് പറയുകയാണെങ്കിൽ 'സന്യാസാശ്രമവിശിഷ്ടഃ' എന്നര്ഥം. എങ്ങിനെയുള്ള സന്യാസാശ്രമം ആണെന്നാണെങ്കിൽ *സർവം ഗൃഹാദികം ത്യക്ത്വാ മുണ്ഡിതമുണ്ടോ ഗൈരികകൌപീനാച്ഛാദനം ദണ്ഡം കമണ്ഡലുശ്ച ബിഭ്രത് ഭിക്ഷാവൃത്തിര്നിര്ജ്ജനേ തീര്ഥേ വാ സ്ഥിത്വാ കേവലമീശ്വരാരാധനം കരോതി യഃ സ സന്യാസീ. *സന്യാസികൾ നാലുതരമാണ് എന്ന് പറയുന്നു. കുടീചരഃ, ബഹ്വദകഃ. ഹംസഃ, പരമഹംസഃ എന്നിങ്ങനെ*. ദണ്ഡം കമണ്ഡലും രക്തവസ്ത്രമാത്രഞ്ച ധാരയേത്. നിത്യം പ്രവാസീ നൈകത്ര സ സന്യാസീതി കീര്തിതഃ. അതാണ് ദണ്ഡവും കമണ്ഡലുവും രക്തവസ്ത്രവും മാത്രമേ ധരിക്കാവു. നിത്യവും പ്രവാസി ആയിരിക്കണം അതായത് ഒരു സ്ഥലത്ത് മഠസ്ഥാപനം ചെയ്തു താമസിക്കരുത് എന്നര്ഥം. ശശ്വത് മൌനീ ബ്രഹ്മചാരീ സംഭാഷാലാപവര്ജിതഃ സർവത്ര സമബുദ്ധിശ്ച ഹിംസാമായാവിവര്ജിതഃ ക്രോധാഹങ്കാരരഹിതഃ സ സന്യാസീതി കീര്തിതഃ. എല്ലായിപ്പോഴും മൌനിയും ബ്രഹ്മചാരിയും, സംഭാഷണത്തിലും വൃഥാലാപനത്തിൽ താത്പര്യമില്ലാത്തവനും, എല്ലാ സ്ഥലത്തും സമബുദ്ധിയുള്ളവനും, ഹിംസാദികളായാ എല്ലാ കാര്യങ്ങളിൽ നിന്നും ദൂരെ നിൽക്കുന്നവനും ക്രോധാഹംകാരരഹിതനുമായിരിക്കണം സന്യാസി എന്നര്ഥം. #യതി യതി എന്നതിന് യതതേ ചേഷ്ടതെ മോക്ഷാര്ഥമിതി എന്നര്ഥം. ഭിക്ഷു, താപസഃ, പരിവ്രാജകഃ, നികാരഃ, വിരതിഃ എന്നൊക്കെ നാനാര്ഥപ്രയോഗം കാണാറുണ്ട്. മോക്ഷത്തിനു വേണ്ടി പ്രയത്നിക്കുന്നവരെയാണ് യതി എന്ന് പറയുന്നത്. യതതേ ചേഷ്ടതേ വ്രതാദിരക്ഷാര്ഥം എന്നും പറയുന്നു. എന്തിന് വേണ്ടിയാണ് പരിശ്രമിക്കുന്നത് എന്നാണെങ്കിൽ യതിധര്മത്തിനുവേണ്ടി.. എന്താണ് യതി ധര്മം എന്നാണെങ്കിൽ യതിധര്‍മ്മംg തന്നെ പറയുന്നു, ”ആസനം, പാത്രലോപ,ശ്ച സഞ്ചയഃ, ശിഷ്യസംഗ്രഹഃ, ദിവാസ്വാപോ, വൃഥാലാപോ യതേര്‍ ബന്ധകരാണി ഷട്” ആസനം, പാത്രലോപം, സഞ്ചയം, ശിഷ്യസംഗ്രഹം, ദിവാസ്വാപം, വൃഥാലാപം ഇങ്ങനെ ആറു കാര്യങ്ങള്‍ സംന്യാസിയെ ബദ്ധനാക്കിത്തീര്ക്കു ന്നവയാണ്. അതിനാല്‍, ഇവയില്നി ന്നും വേറിട്ടു നില്ക്കാന്‍ പ്രത്യേകം ശ്രദ്ധിക്കണം. ”വേദാന്തവാക്യേഷു സദാ രമന്തോ ഭിക്ഷാന്നമാത്രേണ ച തുഷ്ടിമന്തഃ അശോകമന്തഃകരണേ രമന്തഃ കൗപീനവന്തഃ ഖലു ഭാഗ്യവന്തഃ”

*July 1st ചൊവ്വ* *(വായിക്കേണ്ടുന്ന ഭാഷ്യ ഭാഗം👇)* *ക്ഷേത്രജ്ഞം ചാപി മാം വിദ്ധി സർവക്ഷേത്രേഷു ഭാരത* *ക്ഷേത്രക്ഷേത്രജ്ഞയോർജ്ഞാനം യത്തജ്ജ്ഞാനം മതം മമ* 2 ക്ഷേത്രജ്ഞം യഥോക്തലക്ഷണം ച അപി മാം പരമേശ്വരം അസംസാരിണം വിദ്ധി ജാനീഹി സർവക്ഷേത്രേഷു യഃ ക്ഷേത്രജ്ഞോ ബ്രഹ്മാദിസ്തംബപര്യന്താനേകക്ഷേത്രോപാധിപ്രവിഭക്തഃ തം നിരസ്തസർവോപാധിഭേദം സദസദാദിശബ്ദപ്രത്യയാഗോചരം വിദ്ധി ഇതി അഭിപ്രായഃ. ഹേ ഭാരത യസ്മാത് ക്ഷേത്രക്ഷേത്രജ്ഞേശ്വരയാഥാത്മ്യവ്യതിരേകേണ ന ജ്ഞാനഗോചരം അന്യദ് അവശിഷ്ടം അസ്തി തസ്മാദ് ക്ഷേത്രക്ഷേത്രജ്ഞയോഃ ജ്ഞേയഭൂതയോഃ യദ് ജ്ഞാനം ക്ഷേത്രക്ഷേത്രജ്ഞൌ യേന ജ്ഞാനേന വിഷയീക്രിയേതേ തദ് ജ്ഞാനം സമ്യഗ് ജ്ഞാനം ഇതി മതം അഭിപ്രായോ മമ ഈശ്വരസ്യ വിഷ്ണോഃ. നനു സർവക്ഷേത്രേഷു ഏക ഏവ ഈശ്വരോ ന അന്യഃ തദ്വ്യതിരിക്തോ ഭോക്താ വിദ്യതേ ചേത് തത ഈശ്വരസ്യ സംസാരിത്വം പ്രാപ്തം ഈശ്വരവ്യതിരേകേണ വാ സംസാരിണഃ അന്യസ്യ അഭാവാത് സംസാരാഭാവപ്രസംഗഃ തത് ച ഉഭയം അനിഷ്ടം ബന്ധമോക്ഷതദ്ധേതുശാസ്ത്രാനർത്ഥക്യപ്രസംഗാത് പ്രത്യക്ഷാദിപ്രമാണവിരോധാത് ച. പ്രത്യേക്ഷേണ താവത് സുഖദുഃഖതദ്ധേതുലക്ഷണഃ സംസാര ഉപലഭ്യതേ. ജഗദ്വൈചിത്ര്യോപലബ്ധേഃ ച ധർമാധർമനിമിത്തഃ സംസാരഃ അനുമീയതേ. സർവം ഏതദ് അനുപപന്നം ആത്മേശ്വരൈകത്വേ. ന, ജ്ഞാനാജ്ഞാനയോഃ അന്യത്വേന ഉപപത്തേഃ. 'ദൂരമേതേ വിപരീതേ വിഷൂചീ അവിദ്യാ യാ ച വിദ്യേതി ജ്ഞാതാ' ( ക. ഉ. 1. 2. 4 ) തഥാ ച തയോഃ വിദ്യാവിദ്യാവിഷയയോഃ ഫലഭേദഃ അപി വിരുദ്ധോ നിർദിഷ്ടഃ ശ്രേയഃ ച പ്രേയഃ ച ഇതി. വിദ്യാവിഷയഃ ശ്രേയഃ പ്രേയഃ തു അവിദ്യാകാര്യം ഇതി. തഥാ ച വ്യാസഃ - 'ദ്വാവിമാവഥ പന്ഥാനൗ' ( മ. ഭാ. ശാ. 241. 6 ) ഇത്യാദി, 'ഇമൗ ദ്വാവേവ പന്ഥാനൗ' ഇത്യാദി ച ഇഹ ച ദ്വേ നിഷ്ഠേ ഉക്തേ. അവിദ്യാ ച സഹ കാര്യേണ വിദ്യയാ ഹാതവ്യാ ഇതി ശ്രുതി സ്മൃതിന്യായേഭ്യഃ അവഗമ്യതേ. ശ്രുതയഃ താവത് - 'ഇഹ ചേദവേദീദഥ സത്യമസ്തി ന ചേദിഹാ വേദീന്മഹതീ വിനഷ്ടി' ( കേ. ഉ. 2. 5 ) 'തമേവം വിദ്വാനമൃത ഇഹ ഭവതി' ( നൃ. പൂ. ഉ. 6 ), 'നാന്യഃ പന്ഥാ വിദ്യതേഽയനായ' ( ശ്വേ. ഉ. 3. 8 ), 'വിദ്വാന്ന ബിഭേതി കുതശ്ചന' ( തൈ. ഉ. 2. 4 ), അവിദുഷസ്തു - 'അഥ തസ്യ ഭയം ഭവതി' ( തൈ. ഉ. 2. 7 ), 'അവിദ്യായാമന്തരേ വർതമാനാഃ' ( ക. ഉ. 1. 2. 5 ), 'ബ്രഹ്മ വേദ ബ്രഹ്മൈവ ഭവതി' ( മു. ഉ. 3. 2. 9 ), 'അന്യോഽസാവന്യോഽഹമസ്മീതി ന സ വേദ യഥാ പശുരേവം സ ദേവാനാം' ( ബൃ. ഉ. 1. 4. 10 ), ആത്മവിദ്യ - 'സ ഇദം സർവം ഭവതി' ( ബൃ. ഉ. 1. 4. 10 ), 'യദാ ചർമവത്' ( ശ്വേ. ഉ. 6. 20 ) ഇത്യാദ്യാഃ സഹസ്രശഃ. സ്മൃതയഃ ച - 'അജ്ഞാനേനാവൃതം ജ്ഞാനം തേന മുഹ്യന്തി ജന്തവഃ' 'ഇഹൈവ തൈർജിതഃ സർഗോ യേഷാം സാമ്യേ സ്ഥിതം മനഃ' 'സമം പശ്യൻ ഹി സർവത്ര' ഇത്യാദ്യാഃ. ന്യായതഃ ച - 'സർപാൻകുശാഗ്രാണി തഥോദപാനം ജ്ഞാത്വാ മനുഷ്യാഃ പരിവർജയന്തി. അജ്ഞാനതസ്തത്ര പതന്തി കേചിത് ജ്ഞാനേ ഫലം പശ്യ തഥാ വിശിഷ്ടം' ( മ. ഭാ. ശാ. 201. 17 ) തഥാ ച ദേഹാദിഷു ആത്മബുദ്ധിഃ അവിദ്വാൻ രാഗദ്വേഷാദിപ്രയുക്തോ ധർമാധർമാനുഷ്ഠാനകൃദ് ജായതേ മ്രിയതേ ച ഇതി അവഗമ്യതേ, ദേഹാദിവ്യതിരിക്താത്മദർശിനോ രാഗദ്വേഷാദിപ്രഹാണാപേക്ഷധർമാധർമപ്രവൃത്ത്യുപശമാദ് മുച്യന്തേ ഇതി ന കേനചിത് പ്രത്യാഖ്യാതും ശക്യം ന്യായതഃ. തത്ര ഏവം സതി ക്ഷേത്രജ്ഞസ്യ ഈശ്വരസ്യ ഏവ സതഃ അവിദ്യാകൃതോപാധിഭേദതഃ സംസാരിത്വം ഇവ ഭവതി. യഥാ ദേഹാദ്യാത്മത്വം ആത്മനഃ. സർവജന്തൂനാം ഹി പ്രസിദ്ധോ ദേഹാദിഷു അനാത്മസു ആത്മഭാവോ നിശ്ചിതഃ അവിദ്യാകൃതഃ. യഥാ സ്ഥാണൌ പുരുഷനിശ്ചയോ ന ച ഏതാവതാ പുരുഷധർമഃ സ്ഥാണോഃ ഭവതി സ്ഥാണുധർമോ വാ പുരുഷസ്യ തഥാ ന ചൈതന്യധർമോ ദേഹസ്യ ദേഹധർമോ വാ ചേതനസ്യ. സുഖദുഃഖമോഹാത്മകത്വാദിഃ ആത്മനോ ന യുക്തഃ അവിദ്യാകൃതത്വാവിശേഷാദ് ജരാമൃത്യുവത്. ന അതുല്യത്വാദ് ഇതി ചേത്, സ്ഥാണുപുരുഷൗ ജ്ഞേയൗ ഏവ സന്തൗ ജ്ഞാത്രാ അന്യോന്യസ്മിൻ അദ്ധ്യസ്തൗ അവിദ്യയാ ദേഹാത്മനോഃ തു ജ്ഞേയജ്ഞാത്രോഃ ഏവ ഇതരേതരാധ്യാസ ഇതി ന സമോ ദൃഷ്ടാന്തഃ അതോ ദേഹധർമോ ജ്ഞേയഃ അപി ജ്ഞാതുഃ ആത്മനോ ഭവതി ഇതി ചേത്. ന അചൈതന്യാദിപ്രസംഗാത്. യദി ഹി ജ്ഞേയസ്യ ദേഹാദേഃ ക്ഷേത്രസ്യ ധർമാഃ സുഖദുഃഖമോഹേച്ഛാദയോ ജ്ഞാതുഃ ഭവന്തി തർഹി ജ്ഞേയസ്യ ക്ഷേത്രസ്യ ധർമാഃ കേചന ആത്മനോ ഭവന്തി അവിദ്യാധ്യാരോപിതാ ജരാമരണാദയഃ തു ന ഭവന്തി ഇതി വിശേഷഹേതുഃ വക്തവ്യഃ. ന ഭവന്തി ഇതി അസ്തി അനുമാനം അവിദ്യാധ്യാരോപിതത്വാദ് ജരാദിവദ് ഇതി ഹേയത്വാദ് ഉപാദേയത്വാത് ച ഇത്യാദി. തവ ഏവം സതി കർതൃത്വഭോക്തൃത്വലക്ഷണഃ സംസാരോ ജ്ഞേയസ്ഥോ ജ്ഞാതരി അവിദ്യയാ അദ്ധ്യാരോപിത ഇതി ന തേന ജ്ഞാതുഃ കിഞ്ചിദ് ദുഷ്യതി. യഥാ ബാലൈഃ അദ്ധ്യാരോപിതേന ആകാശസ്യ തലമലവത്ത്വാദിനാ. ഏവം ച സതി സർവക്ഷേത്രേഷു അപി സതോ ഭഗവതഃ ക്ഷേത്രജ്ഞസ്യ ഈശ്വരസ്യ സംസാരിത്വഗന്ധമാത്രം അപി ന ആശങ്ക്യം. ന ഹി ക്വചിദ് അപി ലോകേ അവിദ്യാധ്യസ്തേന ധർമേണ കസ്യചിദ് ഉപകാരോ അപകാരോ വാ ദൃഷ്ടഃ. യത് തു ഉക്തം ന സമോ ദൃഷ്ടാന്ത ഇതി തദ് അസത്. കഥം - അവിദ്യാധ്യാസമാത്രം ഹി ദൃഷ്ടാന്തദാർഷ്ടാന്തികയോഃ സാധർമ്യം വിവക്ഷിതം. തദ് ന വ്യഭിചരതി യത് തു ജ്ഞാതരി വ്യഭിചരതി ഇതി മന്യസേ തസ്യ അപി അനൈകാന്തികത്വം ദർശിതം ജരാദിഭിഃ. അവിദ്യാവത്ത്വാത് ക്ഷേത്രജ്ഞസ്യ സംസാരിത്വം ഇതി ചേത്. ന, അവിദ്യായാഃ താമസത്വാത്. താമസോ ഹി പ്രത്യയ ആവരണാത്മകത്വാദ് അവിദ്യാ, വിപരീതഗ്രാഹകഃ സംശയോപസ്ഥാപകോ വാ അഗ്രഹണാത്മകോ വാ. വിവേകപ്രകാശഭാവേ തദഭാവാത്. താമസേ ച ആവരണാത്മകേ തിമിരാദിദോഷേ സതി അഗ്രഹണാദേഃ അവിദ്യാത്രയസ്യ ഉപലബ്ധേഃ. അത്ര ആഹ ഏവം തർഹി ജ്ഞാതൃധർമഃ അവിദ്യാ.

ജ്ഞാനാഗ്നിയിൽ എല്ലാം അഹങ്കാര ങ്ങളും ദഹിച്ചുപോകുന്നു, അഹംബോധം കൂടുതൽ തേജോമയമായിത്തീരുന്നു. ഈ അഹം നമുക്കിപ്പോൾ സ്വന്തമാണ്, അത് പരമപവിത്രമെന്നും അതുതന്നെ ഏറ്റവും ശ്രേഷ്ഠമായ ആരാധ്യവസ്തുവെന്നും നാമറിയുന്നു; ഇതിൽപരമൊരു കൃപയില്ല. അതെ; നമുക്കു ദുഃഖിക്കാൻ ഒരവകാശവുമില്ല... അമൃതാനന്ദത്തിന്റെ അരുമക്കിടാങ്ങളാണ് നാം. 🩷🩷🩷

കൃഷ്ണനാട്ടം തിരയുക ഹോം കൃഷ്ണനാട്ടം തിരികെ പോകുക കൃഷ്ണനാട്ടം കഥകളിയുടെ മൂലകലയെന്ന് അറിയപ്പെടുന്ന കേരളത്തിലെ ആദ്യത്തെ നൃത്തനാടകമാണ് കൃഷ്ണനാട്ടം. കോഴിക്കോട് സാമൂതിരിയായിരുന്ന മാനവേദൻ രൂപം കൊടുത്ത ഒരു നൃത്തശില്പമാണ് കൃഷ്ണാട്ടം. കൊല്ലവർഷം 829 ൽ അദ്ദേഹം ജയദേവകവിയുടെ അഷ്ടപദിയുടെ മാതൃകയിൽ കൃഷ്ണഗീതി രചിക്കുകയും, അത് പിന്നീട് കൃഷ്ണനാട്ടമായി അവതരിപ്പിക്കുകയും ചെയ്തു എന്നാണ് പറയപ്പെടുന്നത്. കൃഷ്ണഗീതിയെ അഷ്ടപദി അന്ന് പറയുമ്പോലെയാണ് കൃഷ്ണനാട്ടത്തെ അഷ്ടപദിയാട്ടം എന്നും പറയുന്നത്. ഗുരുവായൂർ ക്ഷേത്രത്തിലെ ഒരു പ്രധാന വഴിപാടായാണ് കൃഷ്ണനാട്ടം അവതരിപ്പിക്കാറ്. എട്ടു ദിവസത്തെ കളിയായ കൃഷ്ണനാട്ടത്തിൽ എട്ടുനാഴി എണ്ണ, എട്ടുതിരി, എട്ടു കുട്ടികൾ, എട്ടുനാഴിക നേരത്തെ കളി, എട്ടു അരങ്ങു പണം എന്നിങ്ങനെ എട്ടു ചേർന്നുള്ള കണക്കുകളാണുള്ളത്. സാമൂതിരിരാജാവിന്റെ പടയാളികളിൽ കലാവാസനയുള്ളവരെ തിരഞ്ഞെടുത്തായിരുന്നു കൃഷ്ണനാട്ടം പണ്ട് സംഘടിപ്പിച്ചിരുന്നത്. പുരുഷന്മാർ തന്നെയായിരുന്നു സ്ത്രീവേഷം കൈകാര്യം ചെയ്തിരുന്നത്. 50 മുതൽ 60 അംഗങ്ങൾ കൃഷ്ണനാട്ട സംഘത്തിലുണ്ടായിരുന്നു. കൃഷ്ണകഥയാണ് കൃഷ്ണനാട്ടത്തിന്റെ ഇതിവൃത്തം. അവതാരം മുതൽ സ്വർഗാരോഹണം വരെയുള്ള കഥകളാണ് അവതരിപ്പിക്കാറ്. അവതാരം, കാളിയമര്‍ദനം, രാസക്രീഡ, കംസവധം, സ്വയംവരം, ബാണയുദ്ധം, വിവിദവധം, സ്വര്‍ഗാരോഹണം-ഇങ്ങനെ എട്ടു കഥയായിട്ടാണ് കൃഷ്ണനാട്ടത്തെ വിഭജിച്ചിട്ടുള്ളത്. പക്ഷെ, ഇതിൽ ഏതെങ്കിലും ഒരു കഥയെ ഒരു ദിവസം അവതരിപ്പിക്കുള്ളു. മൂന്ന് മുതൽ നാല് മണിക്കൂർ വരെ വേണം ഒരു കഥ അവതരിപ്പിക്കാൻ. അവതരണം നൃത്ത പ്രധാനമാണ് കൃഷ്ണനാട്ടം. അവതാരത്തിലും, രാസക്രീഡയിലെയും നൃത്തം അതിമനോഹരമാണ്. സംഘനൃത്തങ്ങൾ കൃഷ്ണനാട്ടത്തിൽ കൂടുതലായി കാണാൻ പറ്റും. കഥകളിയിൽ നിന്നും കുറച്ചു വിഭിന്നമാണ്‌ കൃഷ്ണനാട്ടത്തിലെ ആട്ടസമ്പ്രദായവും, നൃത്തവിശേഷങ്ങളും. പാട്ടുകളുടെ പദാര്‍ഥം അഭിനയിക്കാതെ, പല്ലവിയുടെ അര്‍ഥം മാത്രം ഏതാണ്ടൊന്ന് അഭിനയിക്കും. അതുകഴിഞ്ഞാല്‍ പിന്നെ എല്ലാചരണങ്ങള്‍ക്കും ആട്ടം ഒരുപോലെയാണ്. ചരണങ്ങളുടെ അവസാനത്തിലെ കലാശങ്ങള്‍ക്കുമാത്രം മിക്കവാറും വ്യത്യാസം കാണും. തനി സംസ്കൃതമയമായ പാട്ടുകളുടെ അര്‍ഥം മനസ്സിലാക്കി നടന്മാര്‍ക്ക് അഭിനയിക്കാനും പ്രേക്ഷകര്‍ക്ക് അതു മനസ്സിലാക്കാനും പ്രയാസമാകുമെന്നു കരുതിയിട്ടായിരിക്കാം ഇതില്‍ പദാര്‍ഥാഭിനയം ഒഴിവാക്കിയത്. കഥകളിയിലെ ചുവടുകളിലെ താണ്ഡവഛായയ്ക്കു വിപരീതമായി കൃഷ്ണനാട്ടത്തില്‍ ലാസ്യത്തിനാണ് മുന്‍തൂക്കം. കൃഷ്ണനാട്ടത്തില്‍ ഇളകിയാട്ടമില്ലെന്നില്ല. വാചികാഭിനയം തീരെയില്ല. മദ്ദളം, ചേങ്ങല, ഇലത്താളം എന്നീ വാദ്യവിശേഷങ്ങളും പൊന്നാനി, ശിങ്കിടി എന്നു രണ്ടു പാട്ടുകാരും കഥകളിയിലെപ്പോലെതന്നെയാണു കൃഷ്ണനാട്ടത്തിലുമുള്ളത്. എന്നാൽ, ചെണ്ട കൃഷ്ണനാട്ടത്തിലില്ല. തപ്പുമദ്ദളം ഉപയോഗിക്കാറുണ്ട്. രംഗത്തിന്റെ പിന്നില്‍ നടുവിലാണു പാട്ടുകാരുടെ സ്ഥാനം; അവരുടെ ഇടത്തും വലത്തും മദ്ദളങ്ങള്‍. പാട്ടുകാരില്‍ പൊന്നാനി പാടിക്കൊടുക്കുകയും ചേങ്ങലയില്‍ താളം പിടിക്കുകയും, ശിങ്കിടി ഏറ്റുപാടുകയും ഇലത്താളം പിടിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു. പിന്നിലെ പാട്ടിനനുസരിച്ച് വേഷക്കാര്‍ അരങ്ങത്ത് അഭിനയിക്കുന്നു. വേഷം കഥകളിക്ക് സമാനമാണ് കൃഷ്ണനാട്ടത്തിലെ മുഖത്തുതേപ്പ്, ചുട്ടി, കുപ്പായം, കടകകുണ്ഡലാദികള്‍ മുതലായവ. എന്നാൽ, ചുട്ടി, അത്ര കനത്തതായിരിക്കയില്ല. കീരിടകേശഭാരാദികള്‍ക്കു വലുപ്പം കുറച്ചു കുറയുകയും ചെയ്യും. സ്ത്രീവേഷങ്ങള്‍ക്കു കൃഷ്ണനാട്ടത്തില്‍ കഥകളിയെ അപേക്ഷിച്ചു ഭംഗി കൂടുതലാണ്. ദേവകി, യശോദ, രുക്മിണി, സത്യഭാമ തുടങ്ങിയ ചില പ്രധാന സ്ത്രീവേഷങ്ങള്‍ക്കു കൃഷ്ണനാട്ടത്തില്‍ ചുട്ടിയും, ഭൂമിദേവിക്കു കിരീടവുമുണ്ട്. കൃഷ്ണനാട്ടത്തിൽ ഉപയോഗിക്കുന്നത് കുമിഴ്മരത്തടിയില്‍ കൊത്തിയെടുത്ത കിരീടങ്ങളും മുടികളുമാണ്‌. കൃഷ്ണമുടിയുടെ അഗ്രത്തില്‍ പീലിച്ചാര്‍ത്തുണ്ട്. എന്നാൽ, ബലരാമനു മകുടമുടിയാണ്. കേയൂരം, അംഗദം, കടകം, മാല, ചെവിപ്പുവ്, എന്നിവയാണ് മറ്റു കോപ്പുകള്‍. തോട, തോള്‍വള, ഹസ്തകടകം, ഉറുക്ക്, പതക്കം തുടങ്ങിയവയും കുമിഴില്‍ തന്നെ പണിതീര്‍ത്തവയാണ്. കൃഷ്ണനാട്ടത്തിലെ വേഷക്കാര്‍ ഇരുന്നാണ് ചുട്ടികുത്തുന്നത്. പൂര്‍ണ്ണമായും അരിമാവുപയോഗിച്ചാണ് ചുട്ടികുത്തുക. കടലാസ് തീരെ ഉപയോഗിക്കുന്നില്ല. പച്ച, കത്തി, മിനുക്ക്, പഴുക്ക എന്നിവയാണ് വേഷങ്ങൾ. അരയ്ക്കുമേലെ കറുപ്പുകുപ്പായവും താഴെ ചുവന്ന പട്ടിന്റെ പാവടപോലുള്ള ഉടുപ്പുമാണ് കൃഷ്ണന്റെ വേഷം. ബലരാമന്ന് ചുവന്നകുപ്പായവും ജാംബവാനു വെള്ളനിറത്തിലുള്ള വേഷവുമാണ്. പൊയ്മുഖം വച്ചവയാണ് കരി, താടി എന്നീ വിഭാഗത്തില്‍പ്പെട്ട കൃഷ്ണനാട്ടത്തിലെ വേഷങ്ങള്‍. പൂതന, യമന്‍, ജാംബവാന്‍, നരകാസുരന്‍, മുരാസുരന്‍, ഘണ്ടാകര്‍ണന്മാര്‍, ശിവഭൂതങ്ങള്‍, വിവിദന്‍ തുടങ്ങിയവരെല്ലാം ഈ വര്‍ഗത്തില്‍പ്പെടും. ബ്രഹ്മാവിനു നാലുമുഖമുള്ള പൊയ്മുഖവും മുരാസുരന് അഞ്ചു മുഖമുള്ള പൊയ്മുഖവും ഉപയോഗിക്കുന്നു. സംഗീതം കൃഷ്ണനാട്ടത്തിലെ സംഗീതം സാമവേദാലാപനത്തിനോടും കൂടിയാട്ടത്തിൽ ചാക്യാരുടെ സ്വരിക്കലിനോടും നേരിയ സാദൃശ്യമുണ്ട്. പക്ഷേ ഗുരുവായൂർ മതിൽക്കകത്ത് കേൾക്കാൻ കഴിയുന്നത് കഥകളിസംഗീതമാണ്. കേരളത്തിലെ സോപാനസംഗീതമാർഗ്ഗമാണ് കൃഷ്ണനാട്ടത്തിൻറേതെന്ന് അഭിപ്രായപെടുന്നവരുമുണ്ട്. ശുദ്ധമദ്ദളവും തൊപ്പിമദ്ദളവും ഇലത്താളവും ചേങ്ങലയും ചേർന്നുള്ളതാണ് കൃഷ്ണനാട്ടത്തിലെ താളപ്രയോഗം. എന്നാൽ, കഥകളിയിലെപ്പോലെ കൃഷ്ണനാട്ടത്തിൽ പാട്ട് ആവർത്തിച്ച് പാടാറില്ല. അവസാനമായി അപ്ഡേറ്റ് ചെയ്തത് : 15-09-2022 ലേഖനം നമ്പർ: 753 കഥകളി മോഹിനിയാട്ടം കൂടിയാട്ടം ചവിട്ടുനാടകം ഒപ്പന തിരുവാതിരക്കളി തുള്ളൽ കൃഷ്ണനാട്ടം ബന്ധപ്പെടുക സാങ്കേതിക, വൃന്ദാവൻ ഗാർഡൻസ് പട്ടം പി. ഒ. തിരുവനന്തപുരം - 695004 ടെലഫോൺ: +91 471 2525444, 2525430 മൊബൈൽ ആപ്പുകൾ മൊബൈൽ അപ്പ്ലിക്കേഷനുകൾ ഡൗൺലോഡ് ചെയ്യുക നോട്ടിഫിക്കേഷൻ ലഭ്യമാക്കാം വെബ്പോർട്ടലിലെ വിവരങ്ങൾ നോട്ടിഫിക്കേഷൻ ലഭിക്കുന്നതിന് മൊബൈൽ നമ്പർ നൽകുക. മൊബൈൽ നമ്പർ കൃഷ്ണനാട്ടം Enter Captcha സർക്കാർ ലിങ്കുകൾ കേരള സ്റ്റാർട്ടപ്പ് മിഷൻ ടെൿനോപാർക്ക് ഐ.ടി. മിഷൻ കേരള ഐ.ടി. കേരള ഓപ്പൺ ഡാറ്റ കേരള ജിയോ പോർട്ടൽ വിവരങ്ങൾ കൃഷ്ണനാട്ടം ഗൂഗിൾ ക്രോം, ഫയർഫോക്സ്, സഫാരി, എഡ്ജ് എന്നിവയുടെ ഏറ്റവും പുതിയ പതിപ്പുകളിൽ 1920 x 1080 അല്ലെങ്കിൽ അതിലും ഉയർന്ന സ്‌ക്രീൻ റെസല്യൂഷനുള്ള തത്തുല്യ ബ്രൗസറുകൾ ഉപയോഗിച്ചാൽ സൈറ്റ് നന്നായി കാണുന്നതാണ്. സന്ദർശകരുടെ എണ്ണം

ഓത്തുട്ട് അഥവാ ഓത്തുകൊട്ട് യജുർവ്വേദത്തിന്റെ ഉപാസന, അല്ലെങ്കിൽ ജപം ആണ് ഓത്തുകൊട്ട് എന്നറിയപ്പെടുന്നത്. കൃഷ്‌ണ യജുർവ്വേദത്തിലെ ആദ്യത്തെ 44 പർച്ചം (അദ്ധ്യായം) മാത്രമേ ഇപ്പോൾ ഓത്തുകൊട്ടിന് സാധാരണയായി ഉപാസിക്കാറുള്ളൂ. ഓത്തുകൊട്ടിൽ സംഹിതാ, പദം, കൊട്ട് എന്നീ മൂന്നുവിധത്തിലുള്ള ആലാപന ക്രമങ്ങളുണ്ട്. ഇതിൽ സംഹിത സ്വരനിയമത്തോടെ, മാത്രാ നിയമത്തോടെ കൂട്ടിച്ചേർത്ത് ആലപിക്കപ്പെടുന്നു. ഇതിനെ ചന്താതിക്കുക അല്ലെങ്കിൽ സ്വരത്തിൽ ചൊല്ലുക എന്നാണ് പറയുന്നത്. ഒരാൾ സംഹിതയിലെ 50 പദങ്ങൾ (പഞ്ഞാതി) അടങ്ങുന്ന ഒരു ഖണ്ഡിക വ്യാകരണ നിയമപ്രകാരം സ്വരത്തിൽ ചൊല്ലുകയും അത് മറ്റുള്ളവർ 5 തവണ സ്വരത്തോടുകൂടിയോ അല്ലാതെയോ ചൊല്ലുകയും ചെയ്യുന്നു. എന്നാൽ ‘കൊട്ട്’ പാണ്ഡിത്യപ്രകടനമാണ്. കൊട്ട് സാധാരണയായി സന്ധ്യാസമയത്താണ് നടത്താറുള്ളത്. ഒരാൾ പരീക്ഷയ്ക്ക് ഇരിക്കുന്നതുപോലെ വേദപണ്ഡിതന്മാരുടെ മുമ്പിൽ ഇരിക്കുകയും താൻ പഠിച്ച വേദം ഒരു ഓത്ത് നാല് പദങ്ങളായി ചൊല്ലുകയും മറ്റുള്ളവർ മൂന്നുതവണ ആവർത്തിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു. ഇതിൽ പരീക്ഷകൻ സ്വരത്തിലും പദവിശ്ലേഷണത്തിലും പിഴവുകൂടാതെ തങ്ങളുടെ പാണ്ഡിത്യം പ്രകടിപ്പിക്കുന്നു. അങ്ങനെ 44 പർച്ചം കൃഷ്‌ണയജുർവ്വേദം 16 ആവർത്തി ആലാപനം ചെയ്യുന്നതിനെയാണ് ഓത്തുകൊട്ട് (ഓത്തുട്ട്) എന്ന് പറയുന്നത്. കടപ്പാട്. Neeramankara Mahadeva Temple Thiruvananthapuram Othuttu from 16.3.2025 to 21.3.2025.

യോഗവാസിഷ്ഠരാമായണം സ്വപ്രഭാനന്ദസ്വാമി ഉത്പത്തിപ്രകരണം – 4-ാം സര്‍ഗ്ഗം (വസിഷ്ഠമഹര്‍ഷിയുടെ ഉപദേശങ്ങള്‍ ശ്രദ്ധയോടെ കേട്ടിട്ടു സന്ധ്യാസമയമായപ്പോള്‍ രാജസഭയിലുണ്ടായിരുന്നവരെല്ലാം അവരവരുടെ സങ്കേതങ്ങളിലേക്കു മടങ്ങി. പിറ്റേന്ന് എല്ലാവരും തിരിച്ചുവന്നപ്പോള്‍ വസിഷ്ഠമഹര്‍ഷി മനസ്സിന്റെയും ജഗത്തിന്റെയും സ്വഭാവത്തെ വര്‍ണ്ണിച്ചു.) ശ്രീ വാല്മീകി പറഞ്ഞു: മുനിശ്രേഷ്ഠനായ വസിഷ്ഠമുനി ഉത്കൃഷ്ടവചനങ്ങളിലൂടെ ഉപദേശം നല്കാന്‍ ഒരുങ്ങിയപ്പോള്‍ അതു കേള്‍ക്കുവാന്‍ ദത്തശ്രദ്ധരായ സഭാവാസികള്‍ ഏകാഗ്രചിത്തരായിട്ടു മൗനമായി ഇരുന്നു. ജനങ്ങളുടെ അവയവങ്ങള്‍ ചലിക്കാത്തതുകൊണ്ട് കിങ്ങിണി മുതലായ ആഭരണങ്ങളുടെ ശബ്ദങ്ങള്‍ ഉണ്ടായിട്ടില്ല. കൂടുകളില്‍ വളര്‍ത്തപ്പെട്ടിരുന്ന തത്തകളും പ്രാവുകളുമൊക്കെ അവയുടെ വിളയാട്ടങ്ങള്‍ നിറുത്തി ശാന്തരായിരുന്നു. രാജകൊട്ടാരത്തിലുണ്ടായിരുന്ന നര്‍ത്തകികളും നടികളും മറ്റും ഹാവഭാവാദികളെല്ലാം വെടിഞ്ഞിരുന്നപ്പോള്‍ അവരെല്ലാം ഭിത്തിയില്‍ വരയ്ക്കപ്പെട്ട ചിത്രങ്ങളെപ്പോലെ നിശ്ചലരായി വിളങ്ങി. ആഹ്ലാദപ്രദമായ ചൂടുള്ള പകല്‍ കഴിയാന്‍ ഒരു മുഹൂര്‍ത്തംമാത്രം ശേഷിച്ചു. സൂര്യകിരണങ്ങള്‍ കുറഞ്ഞുവന്നു. വിടര്‍ന്ന താമരപ്പൂക്കളുടെ സുഗന്ധവും വഹിച്ചുകൊണ്ട് മന്ദമാരുതന്മാര്‍ വസിഷ്ഠമഹര്‍ഷിയുടെ ഉപദേശം കേള്‍ക്കാനെന്നു തോന്നുമാറ് അവിടെ വന്നുചേര്‍ന്നു. സൂര്യന്‍ താന്‍ കേട്ട വിഷയങ്ങളെപ്പറ്റി മനനപൂര്‍വ്വം ചിന്തിക്കുവാനായിട്ടെന്നപോലെ, പകലുളവാക്കാന്‍ വേണ്ടിയുള്ള തന്റെ ഭ്രമണത്തെ ഉപേക്ഷിച്ചിട്ടു ജനശൂന്യമായ അസ്തമനപര്‍വ്വതത്തിന്റെ മുകളിലേക്കു പോയി. ജ്ഞാനഗര്‍ഭിതമായ ഉപദേശങ്ങള്‍ കേട്ടതുകൊണ്ടുണ്ടായതും അന്തഃകരണത്തിനു കുളിര്‍മ നല്കുന്നതുമായ ശാന്തി എന്നപോലെ വനഭൂമിയില്‍ മഞ്ഞുപെയ്യാന്‍ തുടങ്ങിയപ്പോള്‍ ആ വനഭൂമി മുഴുവന്‍ സമനിരപ്പുള്ളതായിത്തീര്‍ന്നു. പത്തുദിക്കുകളിലും ജനസഞ്ചാരം നിലച്ചതു കണ്ടപ്പോള്‍ വസിഷ്ഠ മുനിയുടെ ഉപദേശം ശ്രദ്ധയോടെ കേള്‍ക്കാന്‍ വേണ്ടി ജനങ്ങള്‍ തങ്ങളുടെ സകല ചേഷ്ടകളെയും ഉപേക്ഷിച്ചതായിരിക്കുമെന്നു തോന്നിച്ചു. കൊട്ടാരത്തിലുണ്ടായിരുന്നവരെല്ലാം വസിഷ്ഠമഹര്‍ഷിയുടെ ഉപദേശം കേള്‍ക്കാന്‍ വേണ്ടി കഴുത്തു നീട്ടി കാതോ ര്‍ത്തതുകൊണ്ട് എല്ലാവരുടേയും നിഴലുകള്‍ക്കു നീളംകൂടി. ഈ സമയത്ത് കാവല്ക്കാരന്‍ വിനയാന്വിതനായിവന്നിട്ട് മഹാരാജാവിനോടു പറഞ്ഞു: ”മഹാരാജാവേ, ഇപ്പോള്‍ സ്‌നാനത്തിനും ബ്രാഹ്മണപൂജയ്ക്കും ഉള്ള സമയം അതിക്രമിച്ചിരിക്കുന്നു.” അപ്പോള്‍ വസിഷ്ഠമഹര്‍ഷി തന്റെ മധുരമായ വാക്കുകളെ ഉപസംഹരിച്ചുകൊണ്ട് ”രാജാവേ, കേട്ടത് ഇന്നിത്രത്തോളം മതി. ഇനിയുള്ളതു രാവിലെ പറയാം” എന്നു പറഞ്ഞിട്ടു മൗനമവലംബിച്ചു. അപ്പോള്‍ മഹാരാജാവ്, ”അങ്ങനെയാകട്ടെ” എന്നു പറഞ്ഞിട്ട് തന്റെ ഐശ്വര്യാഭിവൃദ്ധിക്കു വേണ്ടി പാദ്യം, അര്‍ഘ്യം, പുഷ്പം, സമ്മാനം, ദക്ഷിണ മുതലായവ ആദരവോടെ യഥായോഗ്യം സമര്‍പ്പിച്ചിട്ട് ദേവതകളെയും മഹര്‍ ഷിമാരെയും മുനിമാരെയും ബ്രാഹ്മണരെയും പൂജിച്ചു. അതിനുശേഷം രാജാക്കന്മാരും മുനിമാരും ഒന്നടങ്കം എഴുന്നേറ്റു. അപ്പോള്‍ നിസ്പൃഹരായ മുനിമാര്‍ അവര്‍ക്കു നല്കപ്പെട്ട രത്‌നങ്ങളെ അവിടെത്തന്നെ ഉപേക്ഷിച്ചതിനാല്‍ മണ്ഡലാകാരത്തില്‍ അവിടവിടെ കിടന്നിരുന്ന രത്‌നങ്ങളുടെ പ്രഭകൊണ്ട് സകലരുടെയും മുഖമണ്ഡലം ശോഭിച്ചു. ജനങ്ങളുടെ പരസ്പരാംഗസമ്പര്‍ക്കം കാരണം അവരുടെ അവയവങ്ങളിലുണ്ടായിരുന്ന തോള്‍വളകളുടെയും വളകളുടെയും കിലുക്കം കേള്‍ക്കാമായിരുന്നു. പട്ടുവസ്ത്രങ്ങളെക്കൊണ്ടും സ്വര്‍ണ്ണമാലകളെക്കൊണ്ടും ആളുകളുടെ ഉരുക്കളും മാറിടങ്ങളും ശോഭിച്ചു. ശിരസ്സില്‍ അണിഞ്ഞിരുന്ന പൂക്കളില്‍ വിശ്രമിച്ചിരുന്ന തേനീച്ചകളുടെ മുരളലുകള്‍കൊണ്ട് ആളുകളുടെ കേശഭാരങ്ങള്‍ ഘുംഘുമെന്നു പറയുന്നതുപോലെ തോന്നിച്ചു. സുവര്‍ണ്ണാലങ്കാരങ്ങളുടെ ശോഭകൊണ്ട് ആളുകള്‍ ദിക്കുകളെ സ്വര്‍ണ്ണമയമാക്കിത്തീര്‍ത്തു. മുനികളുടെ ചിത്തത്തില്‍ കുടികൊണ്ടിരുന്ന മഹാമുനിവാണികള്‍ ഹേതുവായിട്ടു എല്ലാവരുടെയും ചിത്തവൃത്തികള്‍ ശാന്തമായിത്തീര്‍ ന്നിരുന്നു. സഭാവാസികളിലെ ആകാശചാരികള്‍ ആകാശത്തിലൂടെയും ഭൂലോകവാസികള്‍ ഭൂമിയിലൂടെയും പോയി. അവരെല്ലാം സ്വഗൃഹങ്ങളിലേക്കു ചെന്നിട്ട് അവരവരുടെ ദൈനികകൃത്യങ്ങള്‍ നടത്തി. ജനകോലാഹലങ്ങള്‍ അടങ്ങുമ്പോള്‍ ബാലാംഗനകള്‍ അവരവരുടെ ഭര്‍ത്തൃഗൃഹത്തിലേക്ക് എത്തിച്ചേരുന്നതുപോലെ ശ്യാമവര്‍ണ്ണയായ രാത്രി രാജകൊട്ടാരത്തിലേക്ക് എത്തിച്ചേര്‍ന്നു. സൂര്യദേവന്‍ മറ്റു പ്രദേശങ്ങള്‍ക്കു വെളിച്ചം കൊടുക്കാന്‍വേണ്ടി ദേശാന്തരത്തിലേക്കുപോയ്ക്കഴിഞ്ഞിരുന്നു. എല്ലായിടത്തും വെളിച്ചമെത്തിക്കുക എന്നത് സജ്ജനങ്ങളുടെ വ്രതമാണല്ലോ. വസന്തശ്രീ ഉദിച്ചതോ എന്നു തോന്നുമാറുള്ള പൂത്ത പ്ലാശിന്‍വനങ്ങളെപ്പോലെ ഉദിച്ചനക്ഷത്രങ്ങളെ ധരിച്ചുകൊണ്ടു സന്ധ്യ എല്ലാ ദിക്കിലും വ്യാപിച്ചു. നിര്‍മ്മലമായ ചിത്തവൃത്തികള്‍ നിദ്രയില്‍ ലയിക്കുന്നതുപോലെ പക്ഷികള്‍ മാവ്, വേപ്പ്, കദംബം മുതലായ വൃക്ഷങ്ങളുടെ അഗ്രഭാഗങ്ങളിലും ഗ്രാമക്ഷേത്രങ്ങളിലും വീടുകളിലും ലയിച്ചു, (ചേക്കേറി). സൂര്യപ്രഭ തട്ടിയിട്ടു ചിലയിടത്തു കുങ്കുമപ്രഭയോടുകൂടിയതും സൂര്യപ്രഭകൊണ്ടു മഞ്ഞ നിറമാര്‍ന്ന മേഘങ്ങളാകുന്ന മഞ്ഞപ്പട്ടുടയാട ചാര്‍ത്തപ്പെട്ടതും നക്ഷത്രങ്ങളെ ക്കൊണ്ടു കൊരുക്കപ്പെട്ട നക്ഷത്രമാലയോടുകൂടിയതുമായ അസ്തമയപര്‍വ്വതം സമാനധര്‍മ്മങ്ങളോടുകൂടിയ ആകാശത്തിലേക്കു പ്രവേശിച്ചു. മഞ്ഞപ്പട്ടു ധരിച്ചവനും ലക്ഷ്മീസമേതനും വനമാല ചാര്‍ത്തിയവനുമായ മഹാവിഷ്ണു ധ്യാനനിഷ്ഠരായ സജ്ജനങ്ങളുടെ ഹൃദയത്തിലേക്ക് പ്രവേശിക്കുന്നതുപോലെയാണ് അസ്താചലം സന്ധ്യാസമയത്ത് ആകാശത്തിലേക്ക് പ്രവേശിച്ചത്. (സന്ധ്യാസമയത്ത് ഈശ്വരധ്യാനം പ്രശസ്തമാണെന്നകാര്യം സമാസോക്തിയിലൂടെ പറയപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു.) സന്ധ്യാദേവി പൂജ സ്വീകരിച്ചിട്ടു പൊയ്ക്കഴിഞ്ഞപ്പോള്‍ വേതാളം രൂപമെടുത്തുവന്നതുപോലെ അന്ധകാരം സര്‍വ്വത്ര വ്യാപിച്ചു. മഞ്ഞുകണങ്ങളെ വഹിക്കുന്നതും വൃക്ഷങ്ങളുടെ ഇലകളെ മെല്ലെ മെല്ലെ ചലിപ്പിക്കുന്നതും ആമ്പല്‍പ്പൂക്കളുടെ സുഗന്ധത്തെ ധരിക്കുന്നതുമായ മന്ദമാരുതന്‍ വീശാന്‍ തുടങ്ങി. നീണ്ടു കറുത്തിടതിങ്ങിയ തലമുടിയുള്ളവരും ദുഃഖിച്ചുകരഞ്ഞതുകൊണ്ട് വ്യക്തമായി കാണപ്പെടാത്ത കൃഷ്ണമണികളോടുകൂടിയവരും ആയ വിധവകളെപ്പോലെ ആയിത്തീര്‍ന്ന ദിക്കുകള്‍ അന്ധകാരാവൃതങ്ങളായി. ഘനാന്ധകാരമെന്ന നീണ്ടു കറുത്തിടതിങ്ങിയ തലമുടികളുള്ളവയും മഞ്ഞുണ്ടായിരുന്നതുകൊണ്ടു വ്യക്തമാകാത്ത നക്ഷത്രങ്ങളാകുന്ന കൃഷ്ണമണികളോടുകൂടിയവയും സൂര്യനാകുന്ന ഭര്‍ത്താവ് അസ്തമിച്ചതുകൊണ്ടു വിധവകളുമായ ദിക്കുകള്‍ അന്ധകാരാവൃതങ്ങളായി. ചന്ദ്രികയാകുന്ന പാലൊഴുക്കിക്കൊണ്ടും ആകാശത്തെ ശോഭായമാനമാക്കിക്കൊണ്ടും അമൃതസ്വരൂപനായ ചന്ദ്രന്‍ എന്ന പാലാഴി ആകാശത്തില്‍ വന്നു. ചന്ദ്രനുദിച്ചപ്പോള്‍, ജ്ഞാനമയമായ വാക്കുകള്‍ ശ്രവിച്ച രാജാക്കന്മാരുടെ മനസ്സില്‍നിന്ന് അജ്ഞാനാന്ധകാരം ഓടിയകന്ന തുപോലെ, ആകാശത്തിലുണ്ടായിരുന്ന അന്ധകാരമെല്ലാം എവിടേക്കോ ഓടിമറഞ്ഞു. വസിഷ്ഠമഹര്‍ഷിയാല്‍ ഉപദേശിക്കപ്പെട്ട വിചിത്രങ്ങളായ അര്‍ത്ഥങ്ങള്‍ ശ്രോതാക്കളുടെ ചേതസ്സില്‍ വിശ്രമിച്ചതുപോലെ ഋഷിമാരും രാജാക്കന്മാരും മുനിമാരും ബ്രാഹ്മണരുമെല്ലാം അവരവരുടെ സങ്കേതങ്ങളില്‍ വിശ്രമിച്ചു. പിന്നീട് യമരാജാവിന്റെ ശരീരംപോലെ കറുത്ത കുറ്റാക്കൂരിരുട്ട് അവരെയെല്ലാം വിട്ട് അകന്നുപോയി. പതുക്കെ അവിടെ ഉഷഃകാലം വന്നുചേരുകയും ചെയ്തു. മഴ പെയ്യുന്നതുമൂലമുണ്ടാകുന്ന പുഷ്പവൃഷ്ടികള്‍ പ്രഭാതപവനനാല്‍ ദൂരീകരിക്കപ്പെടുന്നതുപോലെ ആകാശത്തുണ്ടായിരുന്ന ഭാസുരനക്ഷത്രങ്ങള്‍ ഉഷാഗമനത്തിനാല്‍ ദൂരീകരിക്കപ്പെട്ടു. മഹാത്മാക്കളുടെ മനസ്സില്‍ വിവേകബുദ്ധിയുദിക്കുന്നതുപോലെ സ്വപ്രഭകൊണ്ടു ജനങ്ങളുടെ കണ്ണുതുറപ്പിക്കുന്ന സൂര്യഭഗവാന്‍ ജനങ്ങള്‍ക്കു ദൃഷ്ടിഗോചരനായി. സൂര്യരശ്മികളെക്കൊണ്ടു മഞ്ഞനിറമാര്‍ന്ന മേഘങ്ങളാകുന്ന പട്ടുവസ്ത്രം ചാര്‍ത്തിക്കൊണ്ടും നക്ഷത്രമാലയണിഞ്ഞുകൊണ്ടും ഐശ്വര്യയുക്തമായ ഉദയാചലം ആകാശത്തിലേക്കു പ്രവേശിച്ചു. പ്രാതഃകൃത്യങ്ങളെല്ലാം സമാപിച്ചിട്ട് ആകാശചാരികളായ ദേവാദികളും മഹീചരരായ ബ്രാഹ്മണാദികളും തലേന്നത്തെ ക്രമത്തില്‍ത്തന്നെ സഭാസ്ഥാനങ്ങളില്‍ എത്തിച്ചേര്‍ന്നു. തലേദിവസം ഇരുന്ന സ്ഥാനങ്ങളില്‍ത്തന്നെ സഭാവാസികളെല്ലാം ഇരുന്നുകഴിഞ്ഞപ്പോള്‍ സഭ, കാറ്റുവീശാത്ത താമരപ്പൊയ്കപോലെ നിശ്ചലവും നിശ്ശബ്ദവും ആയിത്തീര്‍ന്നു. അനന്തരം കഥാസന്ദര്‍ഭമായപ്പോള്‍ വാഗ്മികളില്‍വെച്ചു ശ്രേഷ്ഠനും മുനിപുംഗവനുമായ വസിഷ്ഠമഹര്‍ഷിയോടു ശ്രീരാമന്‍ മധുരമായി പറഞ്ഞു. ശ്രീരാമന്‍ പറഞ്ഞു: ഭഗവാനെ, മനസ്സിന്റെ സ്വരൂപമെന്താണെന്നു വ്യക്തമായി പറഞ്ഞുതന്നാലും. ഈ മനസ്സുകൊണ്ടാണല്ലോ ലോകമെല്ലാം വിസ്മരിക്കപ്പെടുന്നത്. ശ്രീ വസിഷ്ഠന്‍ പറഞ്ഞു: രാമാ, മനസ്സിന് പേരല്ലാതെ വിശേഷരൂപമൊന്നും പറയാനില്ല. ശൂന്യവും ജഡവുമായ ആകാശംപോലെയാണത്. പുറത്തും ഹൃദയത്തിലും അതിനു വാസ്തവികമായ ഒരു രൂപം ഇല്ല. ആകാശംപോലെ മനസ്സ് സര്‍വ്വത്ര വ്യാപിച്ചതാണ്. മൃഗതൃഷ്ണയില്‍ ജലം സങ്കല്പിക്കപ്പെടുന്നതുപോലെ ഈ ജഗത്ത് മനഃകല്പിതമാകുന്നു. ചില സന്ദര്‍ഭങ്ങളില്‍ രണ്ട് ചന്ദ്രന്മാര്‍ ഉള്ളതുപോലെ തോന്നാറുണ്ടല്ലോ. ദ്വിതീയചന്ദ്രനെപ്പോലെ കല്പിക്കപ്പെട്ടതാണീ ജഗത്ത്. മനസ്സ് വാസ്തവത്തിലില്ലാത്തതാണെങ്കിലും, മൃഗതൃഷ്ണികയിലെ ജലംപോലെ നമ്മില്‍നിന്നുണ്ടായതാണത്. വസ്തുസാന്നിദ്ധ്യത്തില്‍ പ്രത്യക്ഷവസ്തുവായി ദര്‍ശിക്കപ്പെടുന്നതും വസ്തുവിന്റെ അസാന്നിദ്ധ്യത്തില്‍ പരോക്ഷവസ്തുവായി സ്മരിക്കപ്പെടുന്നതും മനസ്സുതന്നെ. മനസ്സാണു വിഷയാകാരേണ ദര്‍ശിക്കപ്പെടുന്നത്. സങ്കല്പംതന്നെയാണു മനസ്സെന്നു പറയപ്പെടുന്നത്. ദ്രവത്വത്തില്‍നിന്നു ജലം ഭിന്നമല്ലാത്തതുപോലെയും വായുവില്‍നിന്നു ചലനം ഭിന്നമല്ലാത്തതുപോലെയും മനസ്സ് സങ്കല്പത്തില്‍നിന്നു ഭിന്നമല്ല. സങ്കല്പനമുണ്ടെങ്കില്‍ മനസ്സുണ്ട്. മനസ്സുണ്ടെങ്കില്‍ സങ്കല്പനവുമുണ്ട്. സങ്കല്പനവും മനസ്സും ഒരിക്കലും ഭിന്നമല്ല. പദാര്‍ത്ഥഭാനം (വസ്തുദര്‍ശനം) സത്യമാകട്ടെ അഥവാ അസത്യമാകട്ടെ രണ്ടായാലും മനസ്സു സങ്കല്പസ്വരൂപംതന്നെ. മിത്ഥ്യാവിഷയസമ്പര്‍ക്കത്തില്‍ മനസ്സു സദാകാരവുമാകാം. മനസ്സു സങ്കല്പസ്വരൂപമാകുന്നു എന്നതു ശരിതന്നെ. മനസ്സു സൃഷ്ടികര്‍ത്താവായ ബ്രഹ്മാവാകുന്നു. സൂക്ഷ്മശരീരത്തെത്തന്നെയാണു മനസ്സെന്നു പറയുന്നത്. അതു കാലക്രമത്തില്‍ ആധിഭൗതികരൂപത്തെയെടുക്കുന്നു. അതായത് സ്ഥൂലമായ പൃഥിവ്യാദികളുടെ രൂപത്തെ അതു സ്വീകരിക്കുന്നു. അതുതന്നെയാണതിന്റെ സ്രഷ്ടൃത്വം. ചിന്താശീലരായ മനുഷ്യര്‍ (മനീഷികള്‍) മനസ്സുള്‍പ്പെടെയുള്ള പ്രപഞ്ചത്തെ അവിദ്യ, സംസാരം, ചിത്തം മനസ്സ്, ബന്ധം, മലം, തമസ്സ് എന്നിങ്ങനെയെല്ലാം വിളിക്കുന്നു. ഇവയെല്ലാം പര്യായങ്ങള്‍തന്നെ. ഈ ദൃശ്യമല്ലാതെ മനസ്സിന് സ്വന്തമായിട്ടൊരു രൂപമില്ല. ദൃശ്യങ്ങളൊന്നുംതന്നെ ഉണ്ടായിട്ടേയില്ല എന്ന കാര്യം ഞാന്‍ പിന്നീട് പറഞ്ഞുതരാം. താമരവിത്തിനുള്ളില്‍ താമരവള്ളികള്‍ സ്ഥിതി ചെയ്യുന്നതുപോലെ മഹാചൈതന്യരൂപമായ പരമാണുവില്‍ ദൃശ്യമായ ഈ ജഗത്തു മുഴുവന്‍ സ്ഥിതി ചെയ്യുന്നുണ്ട്. പ്രകാശത്തിനു വെളിച്ചവും വായുവിനു ചപലത്വവും, വെള്ളത്തിനു ദ്രവത്വവും സ്വാഭാവികമായിട്ടുള്ളതുപോലെ ദ്രഷ്ടാവില്‍ ദൃശ്യത്വവും സ്വാഭാവികമായിട്ടുണ്ടായിരിക്കും. സ്വര്‍ണ്ണത്തില്‍ അംഗദത്വവും മരുമരീചികയില്‍ ജലവും സ്വപ്നനഗരത്തില്‍ ഭിത്തിയും ഉള്ളതുപോലെ ദ്രഷ്ടാവില്‍ ദൃശ്യത്വബുദ്ധിയും ഉണ്ടായിരിക്കും. ഇങ്ങനെ ദ്രഷ്ടാവില്‍ ദശ്യത്വബുദ്ധി അഭിന്നരൂപേണ സ്ഥിതി ചെയ്യുന്നുണ്ട്. നിന്റെ ചിത്തദര്‍പ്പണത്തില്‍ വര്‍ത്തിക്കുന്ന ദൃശ്യത്വബുദ്ധിയാകുന്ന ഈ അഴുക്കിനെ ഞാന്‍ ദൂരീകരിക്കാം. ദ്രഷ്ടാവിന്റെ ദ്രഷ്ടൃത്വം എന്ന ധര്‍മ്മം ദൃശ്യമില്ലാതെയായാല്‍ ഇല്ലാതാകും. അപ്പോള്‍ അയാള്‍ കേവലചിന്മാത്രരൂപിയായി വര്‍ത്തിക്കും. ഇങ്ങനെ കേവലചിന്മാത്രരൂപിയായി വര്‍ത്തിക്കുന്നതിനെയാണ് കേവലീഭാവം എന്നു പറയുന്നത്. ഈ കേവലീഭാവം ഉണ്ടായാല്‍പ്പിന്നെ ചിത്തത്തില്‍ രാഗദ്വേഷാദിഭാവങ്ങള്‍ ഉണ്ടായിരിക്കുകയില്ല. വായുവിന്റെ ചലനം നിലച്ചാല്‍ വൃക്ഷ ലതാദികളിലും ജലാശയങ്ങളിലും സ്പന്ദനാഭാവം സംഭവിക്കുന്നതുപോലെ കേവലീഭാവം വന്നുകഴിഞ്ഞാല്‍പ്പിന്നെ ചിത്തത്തില്‍ രാഗദ്വേഷാദിമലം ദൂരീകരിക്കപ്പെടുന്നു. ദിക്ക്, ഭൂമി, ആകാശം മുതലായ ദൃശ്യങ്ങളെല്ലാം ഇല്ലാതെയായാല്‍ ഇവയെ പ്രകാശിപ്പിച്ചുകൊണ്ടിരുന്ന നിര്‍മലപ്രകാശം മാത്രം അവശേഷിക്കും. അതുപോലെ ത്രിഭുവനം, നീ, ഞാന്‍ മുതലായ ദൃശ്യങ്ങള്‍ നശിച്ചാല്‍ ദ്രഷ്ടാവിന്റെ ശുദ്ധചിന്മാത്രസ്വരൂപമായ കേവലീഭാവംമാത്രം അവശേഷിക്കും. കണ്ണാടിയില്‍ പര്‍വ്വതാദികളുടെ പ്രതിബിംബമില്ലാത്തപ്പോള്‍ കണ്ണാടിക്കു സ്വസ്വരൂപമായ കണ്ണാടിഭാവംമാത്രം ഉണ്ടായിരിക്കും. അതുപോലെ മുപ്പാര്, നീ, ഞാന്‍ മുതലായ ദൃശ്യസംഭ്രമമില്ലാത്തപ്പോള്‍, ദൃശ്യോന്മുഖതയില്ലാത്തപ്പോള്‍, ദ്രഷ്ടാവില്‍ കേവലീഭാവംമാത്രം നിലനില്ക്കുന്നു. ശ്രീരാമന്‍ പറഞ്ഞു: ദൃശ്യം അസത്യമായിരുന്നെങ്കില്‍ അങ്ങുപറഞ്ഞ കേവലീഭാവം സംഭവിക്കാമായിരുന്നു. പക്ഷേ ഇവിടെ ദൃശ്യങ്ങളെല്ലാം സത്യമായിട്ടാണല്ലോ തോന്നിക്കുന്നത്. ഇതു സത്യമാണെങ്കില്‍ ഇതിന് അസദ്ഭാവം വരികയില്ല. ഇതു അസത്താണെങ്കില്‍ ഇതിനു സദ്ഭാവവും വരികയില്ല. ദുഃഖപ്രദമായ ഈ ദൃശ്യം അസത്താണെന്ന് എനിക്കു തോന്നുന്നില്ല. ഹേ ബ്രഹ്മന്‍, മനസ്സില്‍നിന്നുണ്ടായതും ഭ്രമാത്മകവും ദുഃഖ പ്രദവും ദൃശ്യരൂപത്തിലുള്ളതുമായ ഈ വിഷൂചിക എങ്ങനെയാണില്ലാതാകുക? ശ്രീ വസിഷ്ഠന്‍ പറഞ്ഞു: ഈ ദൃശ്യപിശാചികയെ തുരത്താനുള്ള ഈ മന്ത്രത്തെ നീ കേട്ടോളൂ. ഈ മന്ത്രംകൊണ്ടു ദേഹാദിരൂപത്തിലുള്ളതും സചേതനമെന്നു തോന്നിക്കുന്നതുമായ ഈ ദൃശ്യം മരിക്കും. അചേതനമായതും നശിക്കും. ഉള്ളതിന് ഒരിക്കലും നാശം സംഭവിക്കുന്നതല്ല. ഇതു നഷ്ടമായാലും ബീജരൂപത്തില്‍ ഇത് ഹൃദയത്തിലിരിക്കുകതന്നെ ചെയ്യും. അതു വാസനാരൂപത്തിലുള്ള ജഗത്‌സൃഷ്ടിക്കു കാരണമാകുകയും ചെയ്യും. സ്മൃതിരൂപത്തിലുള്ള ബീജത്തില്‍നിന്ന് ചിദാകാശത്തില്‍ ദൃശ്യത്വബുദ്ധി ജനിച്ചിട്ട് ലോകം, പര്‍വ്വതം, ആകാശം മുതലായ സരൂപങ്ങളായ വിപുലമായ തരത്തിലുള്ള ദോഷങ്ങളെ അതുണ്ടാക്കുന്നു. ഇങ്ങനെയായാല്‍ അനിര്‍മോക്ഷം ഉണ്ടാകേണ്ടതാണ്. എന്നാല്‍ അതു സംഭവിക്കുന്നില്ല. അതുകൊണ്ടു ദൃശ്യം ബാഹ്യമായതായാലും ഹൃദയസ്ഥമായതായാലും നശിക്കുകതന്നെ ചെയ്യും. അതുകൊണ്ട് അതിഭീഷണമായ ഈ പ്രതിജ്ഞയെ നീ കേട്ടോളൂ. ഇതിന്റെ സ്വരൂപത്തെക്കുറിച്ചു നിനക്ക് വഴിയേ അറിവുണ്ടാകുന്നതാണ്. ബാഹ്യമായി ആകാശാദിഭൂതങ്ങളായും ഉള്ളില്‍ ‘ഞാന്‍’ എന്ന രൂപത്തിലും ഉള്ള ദൃശ്യത്തെയാണ് ജഗത് ശബ്ദംകൊണ്ടുദ്ദേശിക്കുന്നത്; അല്ലാതെ മറ്റൊന്നുമല്ല. നിന്റെ മുമ്പില്‍ കാണപ്പെടുന്ന ഈ ദൃശ്യജാതം മുഴുവന്‍ അജരവും അമരവും അവ്യയവുമായ ബ്രഹ്മമല്ലാതെ മറ്റൊന്നുമല്ല. പ്രത്യഗാത്മാവു പൂര്‍ണ്ണം. പരമാത്മാവും പൂര്‍ണ്ണം. രണ്ടും അഭിന്നങ്ങളാണ്. അതുകൊണ്ടു പൂര്‍ണ്ണം പൂര്‍ണ്ണത്തില്‍ വ്യാപിക്കുന്നു. ശാന്തമായ ബ്രഹ്മത്തില്‍ (ജാഗ്രത് സ്വപ്ന സുഷുപ്തികളില്ലാത്ത ശാന്തബ്രഹ്മത്തില്‍) ആകാശാദി ജഗത്തു സ്ഥിതി ചെയ്യുന്നു. ആകാശത്തില്‍ ഘടാകാശം, മഠാകാശം, കരകാകാശം മുതലായ തരത്തില്‍ ഉപാധിസംബന്ധം മൂലമുണ്ടായ ആകാശങ്ങളെല്ലാം ഉപാധിനാശത്തില്‍ മഹാകാശത്തില്‍ ലയിക്കുന്നു. ദൃശ്യം സദ്‌രൂപമല്ല, ദ്രഷ്ടാവു സദ്‌രൂപമല്ല, ദര്‍ശനവും സദ്‌രൂപമല്ല; ശൂന്യം സദ്‌രൂപമല്ല; ജഡം സദ്‌രൂപമല്ല; അന്തഃകരണത്തില്‍ പ്രതിഫലിച്ച ചൈതന്യമായ ചിത്തും സദ്‌രൂപമല്ല. എന്നാല്‍ സര്‍വ്വത്രവ്യാപിച്ചിരിക്കുന്ന ശാന്തമായ ബ്രഹ്മം മാത്രമാണു സദ്‌രൂപമായിട്ടുള്ളത്. ശ്രീരാമന്‍ പറഞ്ഞു: ”വന്ധ്യാപുത്രന്‍ പര്‍വ്വതത്തെ തവിടുപൊടിയാക്കുന്നു; മുയല്‍ക്കൊമ്പു പാട്ടുപാടുന്നു; കരിങ്കല്ലു കൈകള്‍ പരത്തി താണ്ഡവനൃത്തമാടുന്നു; മണല്‍ത്തൈലം കിനിക്കുന്നു; കല്‍പ്രതിമകള്‍ ഗ്രന്ഥങ്ങള്‍ വായിക്കുന്നു; ചിത്രമേഘങ്ങള്‍ ഇടിമുഴക്കുന്നു” എന്നെല്ലാം പറയുന്നതുപോലെയാണ് അങ്ങയുടെ ചൊല്ലുകള്‍ കേട്ടപ്പോള്‍ എനിക്കു തോന്നുന്നത്. ജര, മരണം, നാനാതരം ദുഃഖങ്ങള്‍, പര്‍വ്വതങ്ങള്‍, ആകാശം എന്നിവയോടുകൂടിയ ഈ ജഗത്ത് ഇല്ല എന്നു പറയുന്നതെങ്ങനെ? അപ്പോള്‍ പ്പിന്നെ ഇതെന്താണെന്ന് അങ്ങ് എന്നോടു പറയൂ. എനിക്കപ്പോള്‍ ഉറപ്പുവരുത്താമല്ലോ. ശ്രീ വസിഷ്ഠന്‍ പറഞ്ഞു: പൂര്‍വ്വാപരവിരുദ്ധമായി പറയുന്നവനല്ല ഞാന്‍. ശബ്ദമുണ്ടാക്കുന്ന വന്ധ്യാപുത്രനെപ്പോലെ അസദ്‌രൂപമായ ഇത് സദ്‌രൂപമായിത്തോന്നുന്നതെങ്ങനെ എന്നു ഞാന്‍ പറയാം. നീ കേള്‍ക്കൂ. ഈ ജഗത്ത് സൃഷ്ട്യാരംഭത്തില്‍ സൃഷ്ടിക്കപ്പെട്ടതല്ല. അതുകൊണ്ടിത് അപ്പോള്‍ ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. സ്വപ്നത്തില്‍ നഗരങ്ങള്‍ കാണപ്പെടുന്നുണ്ടല്ലോ. അതുപോലെത്തന്നെ സങ്കല്പസൃഷ്ടമാണീ ജഗത്ത്. സൃഷ്ട്യാരംഭത്തില്‍ ഉണ്ടായിട്ടില്ലാത്തതും അസദ്‌രൂപവും മനോരൂപത്തിലുള്ളതും അതായത് സങ്കല്പാത്മകവും ആകുന്നു ഇത്. അതുകൊണ്ട് ഇത് അസത്തുതന്നെയാണ്. സ്വപ്ന ദൃശ്യങ്ങളെപ്പോലെയാണിത് കാണപ്പെടുന്നത്. സ്വപ്നം എപ്രകാരമാണോ അസത് പദാര്‍ത്ഥങ്ങളെ സത് പദാര്‍ത്ഥങ്ങളെപ്പോലെ കാണിക്കുന്നത് അതുപോലെത്തന്നെയാണ് ക്ഷയാത്മകമായ ഈ ദൃശ്യത്തെ യഥാര്‍ത്ഥമെന്നപോലെ മനസ്സു കാണിക്കുന്നത്. മനസ്സ് തന്നിഷ്ടംപോലെ സങ്കല്പിച്ചു ശരീരങ്ങളെ സൃഷ്ടിക്കുന്നു. ഈ മനസ്സ് ഇന്ദ്രജാലരൂപമായ ഈ ജഗത്തിനെ കാണിക്കുകയാണു ചെയ്യുന്നത്. ചഞ്ചലശക്തികൊണ്ടു മനസ്സുതന്നെയാണു പ്രകാശിപ്പിക്കപ്പെടുന്നതും, തുള്ളുന്നതും, ഗമനം ചെയ്യുന്നതും, യാചിക്കുന്നതും, ഭ്രമണം ചെയ്യുന്നതും, മജ്ജനം ചെയ്യുന്നതും, സംഹരിക്കുന്നതും, അപകര്‍ഷത്തെ പ്രാപിക്കുന്നതും, കൈവല്യരൂപത്തിലുള്ള ഉത്കര്‍ഷതയെ പ്രാപിക്കുന്നതും. വാല്മീകിവിരചിതമായ യോഗവാസിഷ്ഠരാമായണത്തിലെ ഉത്പത്തിപ്രകരണത്തില്‍ ഉത്പത്തിപ്രകരണാര്‍ത്ഥ കല്പനമെന്ന നാലാം സര്‍ഗ്ഗം കഴിഞ്ഞു. ഉത്പത്തിപ്രകരണം – 5-ാം സര്‍ഗ്ഗം ശ്രീരാമന്‍ പറഞ്ഞു: ഹേ മുനിശ്രേഷ്ഠ! ഈ മനോഭ്രമത്തില്‍ യഥാര്‍ത്ഥമായിട്ടെന്താണുള്ളത്? മായാമയമായ ഈ മനസ്സ് എവിടെനിന്ന് എങ്ങനെയുണ്ടായി? വാഗ്മികളില്‍വെച്ച് ഉത്തമനായ മുനിശ്രേഷ്ഠ, ഈ മനസ്സിന്റെ ഉത്പത്തി എങ്ങനെ സംഭവിച്ചു എന്ന് ആദ്യം ചുരുക്കത്തില്‍ പറഞ്ഞുതരൂ. വിസ്തരിച്ചു പറയാനുള്ളതു പിന്നീടും പറഞ്ഞുതരൂ. ശ്രീ വസിഷ്ഠന്‍ പറഞ്ഞു: മഹാപ്രളയകാലത്ത് ദൃശ്യവര്‍ഗ്ഗമെല്ലാം പ്രകൃതിയില്‍ ലയിച്ച് അതിസൂക്ഷ്മാവസ്ഥയിലായിത്തീരുന്നു. അതുകൊണ്ട് അപ്പോള്‍ ദൃശ്യങ്ങള്‍ക്കെല്ലാം അസദ്ഭാവമാണ് തോന്നിക്കുക. അതുകൊണ്ട് അടുത്ത സൃഷ്ട്യാരംഭത്തില്‍ ജഗത്തിന്റെ അത്യന്തസൂക്ഷ്മമായ ശാന്തഭാവമാണുള്ളത്. അപ്പോള്‍ അസ്തമിക്കാത്ത സൂര്യനും ജനനമില്ലാത്തവനും പ്രകാശസ്വരൂപനും ആനന്ദഘനരൂപനും സര്‍വ്വശക്തനും പരമാത്മാവും ആയ പരമേശ്വരന്‍ നിലനില്ക്കുന്നു. ആ പരമേശ്വരനെ ജ്ഞാനേന്ദ്രിയങ്ങള്‍കൊ ണ്ടോ കര്‍മ്മേന്ദ്രിയങ്ങള്‍കൊണ്ടോ അറിയുവാന്‍ സാദ്ധ്യമല്ല. എന്നാല്‍ മുക്തന്മാര്‍ (ജീവന്മുക്തന്മാര്‍) അവനെ അപരോക്ഷമായി അറിയുന്നു. ഈ പരമേശ്വരന് ആത്മാവ് മുതലായ പേരുകള്‍ സ്വതേ ഉള്ളതല്ല; അവ കല്പിതങ്ങളാകുന്നു. ഈ പരമേശ്വരനെ സാംഖ്യന്മാര്‍ പുരുഷനെന്നും വേദാന്തികള്‍ ബ്രഹ്മമെന്നും വിജ്ഞാനവാദികള്‍ അത്യന്തം നിര്‍മ്മലമായ വിജ്ഞാനമെന്നും ശൂന്യവാദികള്‍ ശൂന്യമെന്നും പറയുന്നു. ഇവനാണു സൂര്യനെയും പ്രകാശിപ്പിക്കുന്നത്. എപ്പോഴും അവന്‍തന്നെ യാണ് വക്താവും (കര്‍മ്മേന്ദ്രിയങ്ങളെക്കൊണ്ടു പ്രവര്‍ത്തിക്കുന്നവന്‍) മന്താവും (മനനം ചെയ്യുന്നവന്‍) സത്യസ്വരൂപനും ഭോക്താവും (അനുഭവിക്കുന്നവന്‍) ദ്രഷ്ടാവും (ജ്ഞാനേന്ദ്രിയങ്ങളെക്കൊണ്ടു വിഷയങ്ങളെ ഗ്രഹിക്കുന്നുവന്‍) കര്‍ത്താവും (എല്ലാത്തിന്റേയും കര്‍ത്തൃത്വമുള്ളവന്‍). അവന്‍ സത്യസ്വരൂപനാണെങ്കിലും (എപ്പോഴും ഉള്ളവനാണെങ്കിലും) പാമരജനങ്ങള്‍ക്ക് അസത്തായി തോന്നിക്കുന്നവനാകുന്നു. അവന്‍ ശരീരസ്ഥനാണെങ്കിലും ദൂരേക്കു പോകുന്നവനുമാകുന്നു. (ദേഹാന്തര്‍വര്‍ത്തിയാണെങ്കിലും പാമരജനങ്ങള്‍ക്കു ദൂരവര്‍ത്തിയായിട്ടു തോന്നിക്കുന്നവനാകുന്നു.) സൂര്യന്റെ വെളിച്ചംപോലെയുള്ള ചൈതന്യമെന്ന പ്രകാശത്തോടുകൂടിയവനുമാകുന്നു ഇവന്‍. സൂര്യനില്‍നിന്ന് രശ്മികള്‍ ഉദ്ഭവിക്കുന്നതുപോലെ ഇവനില്‍നിന്ന് ബ്രഹ്മാവിഷ്ണുരുദ്രന്മാര്‍ മുതലായ ദേവന്മാരും, സമുദ്രത്തില്‍നിന്നും കുമിളകളെന്നപോലെ അനന്തബ്രഹ്മാണ്ഡങ്ങളും ഉണ്ടാകുന്നു. സമുദ്രത്തിലേക്കു നദികളെന്നപോലെ സകലദൃശ്യവര്‍ഗ്ഗങ്ങളും പ്രളയകാലത്ത് ഇവനിലേക്കു വന്നു ലയിക്കുന്നു. ദീപം വസ്തുക്കളെ പ്രകാശിപ്പിക്കുന്നതുപോലെ ഇവന്‍തന്നെയാണ് തന്നെയും പ്രകാശിപ്പിക്കുന്നത്. (ഇവന്‍ സ്വയം പ്രകാശനാകുന്നു) ഇവന്‍ ആകാശത്തിലും ശരീരങ്ങളിലും ജലങ്ങളിലും വള്ളികളിലും ചെടികളിലും പര്‍വ്വതങ്ങളിലും കാറ്റുകളിലും പാതാളങ്ങളിലും സ്ഥിതി ചെയ്യുന്നവനാകുന്നു. (ഇവന്‍ സര്‍വ്വവ്യാപിയാകുന്നു) ഇവന്‍ തന്നെയാണു സ്വവ്യാപാരങ്ങളിലേര്‍പ്പെട്ട പുര്യഷ്ടകത്തിനും ചേതനത്വം നല്കുന്നത്. (കര്‍മ്മേന്ദ്രിയങ്ങള്‍, ജ്ഞാനേന്ദ്രിയങ്ങള്‍, തന്മാത്രകള്‍, പ്രാണങ്ങള്‍, അവിദ്യ, കാമം, കര്‍മ്മം, അന്തഃകരണം എന്നിവയാണ് പുര്യഷ്ടകം.) പാറകളെ ധ്യാനത്തില്‍ മുഴുകിയിരിക്കുന്നവരെപ്പോലെയും മൂകരെപ്പോലെയും മൂഢരെപ്പോലെയും ആക്കിത്തീര്‍ത്തതും ഇവനാകുന്നു. ആകാശത്തെ ശൂന്യമാക്കിയതും പര്‍വ്വതങ്ങളെ കടുപ്പമുള്ളവയാക്കിയതും വെള്ളത്തെ ദ്രവരൂപമുള്ളതാക്കിയതും തനിക്കധീനനായ സൂര്യനെ പ്രകാശകനാക്കിയതും ഇവന്‍തന്നെയാകുന്നു. അക്ഷയജലമുള്ള പുത്തന്‍ കാര്‍മേഘങ്ങളില്‍നിന്നു വൃഷ്ടിയുണ്ടാകുന്നതുപോലെ അനന്താനന്ദപരിപൂര്‍ണ്ണനായ ഇവനില്‍നിന്നു തന്നെയാണ് പ്രപഞ്ചവൃഷ്ടികള്‍ (പ്രപഞ്ചസൃഷ്ടികള്‍) സംഭവിക്കുന്നത്. മരുമരീചികയില്‍നിന്നു ജലമുണ്ടാകുന്നതുപോലെ ആവിര്‍ ഭാവതിരോഭാവമയങ്ങളായ ത്രിഭുവനങ്ങളെന്ന ഊര്‍മ്മികള്‍ വ്യാപകനായ ഇവനില്‍നിന്നാണ് ഉണ്ടായിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്നത്. ഇവന്‍ പ്രപഞ്ചരൂപത്തിലിരിക്കുമ്പോള്‍ നാശരൂപിയാണെങ്കിലും സ്വസ്വരൂപത്തില്‍ നാശമില്ലാത്തവനാകുന്നു. ഇവന്‍ എല്ലാ ജന്തുക്കളിലും അവിനാശിയായി വര്‍ത്തിക്കുന്നുണ്ട്, ജീവചൈതന്യമായിട്ട്. അത്യന്തസൂക്ഷ്മസ്വരൂപനായതുകൊണ്ടിവന്‍ എല്ലാ പദാര്‍ത്ഥങ്ങളുടെയും ഉള്ളില്‍ ഒളിഞ്ഞിരിക്കുന്നവനാകുന്നു. അത്യന്തം മഹത്തമനായതുകൊണ്ട് പ്രപഞ്ചാതീതനായും വര്‍ത്തിക്കുന്നു. (പാദോസ്യ വിശ്വാ ഭൂതാനി ത്രിപാദസ്യാമൃതം ദിവി.) ശുദ്ധചൈതന്യമെന്ന ചിദാകാശത്തിലുണ്ടായ വള്ളിയാണു മായ. അതിന്റെ വേരു ചിത്തവും ഇലകള്‍ ഇന്ദ്രിയങ്ങളുമാകുന്നു. ബ്രഹ്മാണ്ഡങ്ങളാകുന്നു അതിന്റെ കായകള്‍. ഇവനാകുന്ന വായുവിനാല്‍ മായാലത ചലിപ്പിക്കപ്പെടുന്നു. ശരീരങ്ങളാകുന്ന പെട്ടികളില്‍ സൂക്ഷിക്കപ്പെട്ടു പ്രകാശിക്കുന്ന രത്‌നമണിപോലെയുള്ളതാണീചൈതന്യം. ചന്ദ്രനില്‍നിന്നും അമൃതകിരണങ്ങള്‍ പുറപ്പെടുന്നതുപോലെ ഈ ചൈതന്യരത്‌നത്തില്‍നിന്നും ജഗത്തുകളാകുന്ന കിരണങ്ങള്‍ സദാ പുറപ്പെട്ടുകൊണ്ടേയിരിക്കുന്നു. കാര്‍മേഘത്തില്‍നിന്നു ജലവര്‍ഷവും ഇടിമിന്നലും ഉണ്ടാകുന്നതുപോലെ പ്രശാന്തവും ചൈതന്യാത്മകവുമായ ഇവനില്‍നിന്ന് അചേതനങ്ങളും സചേതനങ്ങളുമായ വസ്തുക്കള്‍ പ്രകടമാകുന്നു. ഇവന്റെ പ്രകാശംകൊണ്ടാണ് പദാര്‍ത്ഥങ്ങള്‍ പരസ്പരം ആശ്ചര്യകരങ്ങളായി കാര്യങ്ങള്‍ ചെയ്യുന്നത്. ഇവനില്‍നിന്നുതന്നെയാണ് ചിലവയ്ക്ക് സത്ത്വവും ചിലവയ്ക്ക് അസ്വത്ത്വവും ലഭിക്കുന്നത്. അസംഗനും കാമനാരഹിതനുമായ ഇവന്റെ സാന്നിദ്ധ്യത്തില്‍ ദേവമനുഷ്യതിര്യക്കുകളുടെയും മറ്റുമായ ശരീരങ്ങള്‍ അത്യന്തജഡങ്ങളായിട്ടുംകൂടി ചലിക്കുന്നു (ദൃശ്യവര്‍ഗ്ഗങ്ങള്‍ പ്രവര്‍ത്തിക്കുന്നു). ഇവന്റെ സാന്നിദ്ധ്യത്തി ല്‍ത്തന്നെയാണു നിയതി (ഇന്നിന്നകാലത്ത് ഇന്നിന്നതു നടക്കണം എന്ന നിയമം), ദേശം, കാലം, ചലനം (ബീജാദ്യന്തര്‍ഗതമായ അതി ന്റെ വികാസം) സ്പന്ദനം (വിത്തിന്റെ മുഖം തുറന്നു വിത്തിന്റെ മുള പുറത്തേക്കുവരല്‍) ക്രിയ (കാണ്ഡം, പത്രം, ശാഖ എന്നീ ക്രമത്തില്‍ ഫലമുണ്ടാകുന്നതുവരെയുള്ള വ്യാപാരം) എന്നിവയെല്ലാം നടക്കുന്നത്. ഇവയ്‌ക്കെല്ലാം വ്യാവഹാരികസത്തയുണ്ടാകുന്നത് ഈ ചൈതന്യസ്വരൂപന്റെ സാന്നിദ്ധ്യത്താലാണ്. ജഗദ്‌വിലക്ഷണമായ പാരമാര്‍ത്ഥികസത്തയാണ് ഈ ചൈതന്യവസ്തുവിനുള്ളത്. ഇവന്‍ ശുദ്ധജ്ഞാനസ്വരൂപനായതുകൊണ്ട് എന്തു ചിന്തിക്കുന്നുവോ അതായിത്തീരുന്നു:. ആകാശമെന്നു ചിന്തിച്ചാല്‍ ആകാശമാകുന്നു; പദാര്‍ത്ഥമെന്നു ചിന്തിച്ചാല്‍ പദാര്‍ത്ഥമാകുന്നു. ഇവന്‍ അനേകം ബ്രഹ്മാണ്ഡസമൂഹങ്ങള്‍ക്ക് ഉത്പത്തികാരണമാണെങ്കിലും ഇവന്‍ ഒന്നുംതന്നെ ചെയ്യുന്നില്ല. നിര്‍വ്വികാരചൈതന്യമായ ഇവനില്‍ ഉത്പത്തി സ്ഥിതിലയങ്ങളൊന്നും സംഭവിക്കുന്നില്ല. നിര്‍വ്വികാരജ്ഞാനസ്വരൂപനായ ഇവനില്‍ സ്വപ്നദൃശ്യങ്ങളെപ്പോലെയാണ് ബ്രഹ്മാണ്ഡസമൂഹങ്ങള്‍ ഉണ്ടായിനിലനിന്നു മറയുന്നത്. (മൂലകാരണദേവസ്വരൂപമെന്ന അഞ്ചാം സര്‍ഗ്ഗം കഴിഞ്ഞു) ആറാം സര്‍ഗ്ഗം (ജ്ഞാനംകൊണ്ടുമാത്രമേ ആത്മലാഭമുണ്ടാകൂ. കര്‍മ്മംകൊണ്ട് ആത്മലാഭം സാദ്ധ്യമല്ല. അതുകൊണ്ടു ജ്ഞാനലാഭത്തിനുള്ള പ്രയത്‌നം ക്രമത്തിലിതില്‍ വര്‍ണ്ണിക്കപ്പെടുന്നു.) ശ്രീവസിഷ്ഠന്‍ പറഞ്ഞു: ദേവാധിദേവനായ ഈ പരമാത്മാവിന്റെ അപരോക്ഷാനുഭവം ജ്ഞാനംകൊണ്ടുമാത്രമേ ലഭിക്കുകയുള്ളു; കര്‍മ്മങ്ങളെക്കൊണ്ടൊന്നും ലഭിക്കുകയില്ല. ആത്മാനുഭവത്തിനു ജ്ഞാനമല്ലാതെ വേറൊരു വഴിയുമില്ല. മൃഗതൃഷ്ണിക (കാനല്‍ജലാനുഭവപ്രതീതി) മാറണമെങ്കില്‍ മരുഭൂമിയുടെ ജ്ഞാനംതന്നെയാണല്ലോ ഉപായം; മറ്റൊന്നും പ്രയോജനപ്രദമല്ലല്ലോ. ഈ പരമാത്മാവു ദൂരത്തല്ല; അടുത്തുമല്ല; അപ്രാപ്യമായ സ്ഥലത്തുമല്ല. ഇതു ശരീരത്തില്‍ത്തന്നെ ലഭ്യമാണ്. കഴുത്തില്‍ത്തന്നെയുള്ള സ്വര്‍ണ്ണമാലയെ വിസ്മരിച്ചിട്ട് ബദ്ധപ്പെട്ടു തേടിനടക്കുംപോലെയാണ് ഈ പരമാത്മാവിനെ അന്വേഷിച്ചുതേടിനടക്കല്‍. സുഷുപ്തിയില്‍ ആനന്ദാനുഭവരൂപത്തില്‍ വിളങ്ങുന്നത് ഈ ആത്മാവുതന്നെ (പത്തുപേര്‍ ഒരുമിച്ച് ഒരു പുഴ നീന്തിക്കടന്നു. അക്കരെ എത്തിയപ്പോള്‍ ഒരുത്തന്‍ എല്ലാവരെയും എണ്ണി. ഒമ്പതുപേരെ മാത്രമേ കാണാനുള്ളു. ഓരോരുത്തരും മാറിമാറി എണ്ണിയിട്ടും ഒമ്പതുപേരെ മാത്രമേ കണ്ടെത്തിയുള്ളു. അതുകൊണ്ടവര്‍ ദുഃഖിച്ചു. പത്താമനെന്തുപറ്റിയെന്നറിയാന്‍ അവര്‍ക്കെല്ലാം ബദ്ധപ്പാടായി. പത്താമന്‍ മുങ്ങിച്ചത്തുപോയി എന്നുകരുതി എല്ലാവരും ദുഃഖിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു. അതിലേവന്ന ഒരു വഴിപോക്കന്‍ ആ ദുഃഖിതരെക്കണ്ടു വിവരമന്വേഷിച്ചു. അവര്‍ ഉണ്ടായ സംഭവം പറഞ്ഞുകേള്‍പ്പിച്ചു. ആഗതന്‍ പറഞ്ഞു: ”നിങ്ങള്‍ ദുഃഖിക്കേണ്ട. പത്താമന്‍ ജീവിച്ചിരിപ്പുണ്ട്.” ദുഃഖിതര്‍ക്ക് അല്പം ആശ്വാസമായി. ”പത്താമനെ നിങ്ങള്‍ കണ്ടുവോ?” എന്നായി അവരുടെ അന്വേഷണം. ”ഉവ്വ്, ഞാന്‍ കണ്ടു” എന്നാഗതന്‍. ”എന്നാല്‍ അയാളെ ഞങ്ങള്‍ക്കു കാട്ടിത്തരൂ” എന്നു ദുഃഖിതര്‍. ”അയാള്‍ നിങ്ങളുടെ കൂടെത്തന്നെയുണ്ട്. അയാളെ ഞാന്‍ നിങ്ങ ള്‍ക്കു കാട്ടിത്തരാം” എന്ന് ആഗതന്‍. പത്താമനെ കാട്ടിക്കൊടുക്കാന്‍ തീരുമാനിച്ചിട്ട് ആഗതന്‍ അവരെ നിരത്തിനിര്‍ത്തി. എന്നിട്ട് ആഗതന്‍ അവരില്‍ ഒരാളോട് അവിടെ നിരന്നുനിന്നവരെ എണ്ണാന്‍ പറഞ്ഞു. അയാള്‍ എണ്ണി. ഒമ്പതുപേരെയെണ്ണി. എന്നിട്ട് ആഗതന്റെ മുഖത്തേക്ക് ജിജ്ഞാസയോടെ നോക്കി. അപ്പോള്‍ ആഗതന്‍ പറഞ്ഞു: ”ദശമസ്ത്വമസി” (പത്താമന്‍ നീയാണ്) എന്ന്. എല്ലാവരും സന്തുഷ്ടരായി. തങ്ങള്‍ക്ക് അമളി പറ്റിയതാണെന്ന് അവര്‍ക്കു ബോദ്ധ്യപ്പെടുകയും ചെയ്തു. ‘ദശമസ്ത്വമസി’ എന്നു പറയപ്പെട്ടതുപോലെ തത്ത്വാന്വേഷകരായവരോട് ആചാര്യന്മാര്‍ ”തത്ത്വമസി” മുതലായ മഹാവാക്യങ്ങള്‍ ഉപദേശിക്കുമ്പോള്‍ അതു കേട്ടിട്ടു വിചാരം ചെയ്യുമ്പോള്‍ ”അഹം ബ്രഹ്മാസ്മി” എന്ന അനുഭവം വരും.) ഈ പരമാത്മാനുഭവത്തിനു സ്വസ്വരൂപബോധംതന്നെയാണുപായം. അല്ലാതെ തപ സ്സോ ദാനാദിക്രിയകളോ ഒന്നുംതന്നെ ഇതിനുപകരിക്കുന്നതല്ല. ഈ സ്വരൂപബോധത്തിനു സാധുസംഗമം, സച്ഛാസ്ത്രപഠനം എന്നിവയാണു കാരണമായിത്തീരുക. അതിനുള്ള ഉപായം തന്നെപ്പറ്റിയുള്ള തെറ്റിദ്ധാരണകളുടെ ദൂരീകരണമാകുന്നു. ഈ പരമാത്മാവു സത്‌സ്വരൂപമാകുന്നു എന്ന ജ്ഞാനംകൊണ്ടുതന്നെ ജീവന്റെ ദുഃഖം നശിക്കുന്നു. മാത്രമല്ല അവന്‍ ജീവന്മുക്താവസ്ഥയെ പ്രാപിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു. ശ്രീരാമന്‍ പറഞ്ഞു: ഈ ആത്മസ്വരൂപജ്ഞാനം കാരണം മരണാദിദോഷങ്ങളൊന്നും ഒരുവനെ ബാധിക്കുന്നില്ലല്ലോ. ദേവദേവനായ ഈ മഹാദേവനെ വളരെ വേഗത്തില്‍ പ്രാപിക്കാനുള്ള ഉപായമെന്താണ്? ദുഷ്‌കരമായ ഏതു തപസ്സാണതിനുവേണ്ടത്? അഥവാ ഏതെങ്കിലും തീവ്രമായ ക്ലേശംകൊണ്ടാണോ ഈ ദേവദേവന്‍ പ്രാപിക്കപ്പെടുന്നത്? ശ്രീവസിഷ്ഠന്‍ പറഞ്ഞു വേദാന്തശ്രവണം മുതലായ സ്വപ്രയത്‌നംകൊണ്ടു വികാസം പ്രാപിച്ച വിവേകംകൊണ്ടാണ് ഈ ദേവന്‍ പ്രാപിക്കപ്പെടുന്നത്. അല്ലാതെ തപസ്സ്, ദാനം, യജ്ഞം മുതലായ കര്‍മ്മങ്ങള്‍കൊണ്ടൊന്നുമല്ല. രാഗം, ദ്വേഷം, അജ്ഞാനം, ക്രോധം, മദം, മാത്സര്യം എന്നിവയെ ഒഴിവാക്കാതെയുള്ള തപസ്സ്, ദാനം മുതലായവ വെറും ക്ലേശം മാത്രമായിരിക്കും. അവ വാസ്തവങ്ങളായ സാധനങ്ങളല്ല (പരമാത്മസാക്ഷാത്കാരോപായങ്ങളല്ല.) ചിത്തം രാഗാദികളാല്‍ വ്യാപ്തമായിരിക്കുമ്പോള്‍ അന്യരെ വഞ്ചിച്ചുണ്ടാക്കുന്ന ധനത്തെ ദാനം ചെയ്താല്‍ ആ ദാനഫലം ആ ധനത്തിന്റെ ഉടമയ്ക്കാണു കിട്ടുക; ആ ദാതാവിന്നല്ല. രാഗാദികളാല്‍ ആക്രാന്തമായ മനസ്സിന്നുടമയായിരിക്കുമ്പോള്‍ ചെയ്യപ്പെടുന്ന വ്രതം മുതലായ ക്രിയകള്‍ ദംഭം എന്നാണറിയപ്പെടുന്നത്. അവയ്ക്ക് അല്പംപോലും സത്ഫലം ലഭിക്കുന്നതല്ല. അതുകൊണ്ട് സംസാരമെന്ന വ്യാധി യെ ഉന്മൂലനം ചെയ്യുന്ന മുഖ്യ ഔഷധമായ സജ്ജനസംസര്‍ഗ്ഗവും സച്ഛാസ്ത്രാധ്യയനവും ഒരുവന്‍ പ്രയത്‌നപ്പെട്ടു നേടുകതന്നെ വേണം. നേരേമറിച്ചു സജ്ജനസംസര്‍ഗ്ഗത്തെയും സച്ഛാസ്ത്രാദ്ധ്യയനത്തെയും നുള്ളിക്കളഞ്ഞിട്ട് ചെയ്യപ്പെടുന്ന പ്രയത്‌നങ്ങളൊന്നുംതന്നെ സംസാരദുഃഖശമനത്തിനുതകുന്നവയല്ല. ആത്മജ്ഞാനത്തിനുതകുന്ന പൗരുഷമെന്താണെന്നു പറയാം. നീ കേട്ടോളൂ. രാഗദേഷാദിവിഷൂചികയെ നിശ്ശേഷം ഭേദമാക്കുന്നത് ആത്മജ്ഞാനമാണ്. ശാസ്ത്രവിരുദ്ധമാകാത്തതും കുലാചാരങ്ങള്‍ക്കനുരൂപവും ആയ വിധത്തില്‍ ജീവിതനിര്‍വ്വഹണം നടത്തിക്കൊണ്ടു ഭോഗവാസനയെ നിശ്ശേഷം പരിത്യജിക്കണം. മനസ്സിനു വേവലാതിയില്ലാതെ യഥാശക്തി പണിപ്പെട്ടിട്ടുപോലും സജ്ജനസംഗവും സച്ഛാസ്ത്രപഠനവും നടത്തുന്നവന്‍ വേഗം മുക്തനാകുന്നു. വിചാരം ചെയ്തിട്ട് ആത്മതത്ത്വം അപരോക്ഷമാക്കിയ മഹാമനീഷിയായ മഹാപുരുഷനെ സംബന്ധിച്ചിടത്തോളം ബ്രഹ്മാവിഷ്ണുമഹേശ്വരന്മാരും ഇന്ദ്രനും അനുകമ്പാര്‍ഹരാകുന്നു. ശ്രുതിസ്മൃതികളില്‍ പറയപ്പെട്ട സദാചാരങ്ങളില്‍ പരിനിഷ്ഠിതരായ ആളുകള്‍ ആരെയാണോ സജ്ജനമായി ഗണിക്കുന്നത് ആയാളാണു സാധു. അദ്ദേഹത്തെ പണിപ്പെട്ടും സേവിക്കണം. അദ്ധ്യാത്മവിദ്യയാണു വിദ്യകളില്‍വെച്ചുത്തമം. അതിനെയാണു മഹാത്മാക്കള്‍ സച്ഛാസ്ത്രമെന്നു പറയുന്നത്. സച്ഛാസ്ത്രാദ്ധ്യയനംകൊണ്ട് ഒരുവന്‍ മുക്തനാകും. തേറ്റാമ്പരലിട്ടാല്‍ കലക്കവെള്ളം തെളിഞ്ഞുശുദ്ധമാകുന്നതുപോലെ സജ്ജനസംസര്‍ഗ്ഗംകൊണ്ടും സച്ഛാസ്ത്രാധ്യയനംകൊണ്ടും ഉണ്ടായ വിവേകം സകലവിധത്തിലുമുള്ള അജ്ഞാനത്തെയും ദൂരീകരിച്ച് ഒരുവനെ ശുദ്ധനാക്കുന്നു. മുമുക്ഷു പ്രയത്‌നോപദേശമെന്ന ആറാം സര്‍ഗ്ഗം കഴിഞ്ഞു. ഉത്പത്തിപ്രകരണം – ഏഴാം സര്‍ഗ്ഗം (വിരിഞ്ച്യാദികള്‍ക്കും കാരണഭൂതനും പ്രത്യഗാത്മഭൂതനുമായ ദേവാധിദേവന്‍ ഏതുപാധിയില്‍ സ്ഥിതി ചെയ്യുന്നു, ആ പരമാത്മാവിന്റെ തത്ത്വമെന്താണ്, ആ പരമാത്മാവിനെ എങ്ങനെ പ്രാപിക്കാനാകും, എന്നെല്ലാമാണിതിലെ പ്രതിപാദ്യം) ശ്രീരാമന്‍ പറഞ്ഞു: പ്രത്യഗാത്മാവായി വര്‍ത്തിക്കുന്ന ദേവനെപ്പറ്റി അങ്ങു പറഞ്ഞല്ലോ. ആ ദേവനെപ്പറ്റിയുള്ള ജ്ഞാനമുണ്ടായാല്‍ മനുഷ്യന്‍ മുക്തനാകുമെന്നും അങ്ങു പറഞ്ഞല്ലോ. ആ ദേവനെവിടെയാണിരിക്കുന്നതെന്നും ആ ദേവനെ എനിക്കെങ്ങനെ പ്രാപിക്കാന്‍ സാധിക്കുമെന്നും അങ്ങു പറഞ്ഞുതരൂ. ശ്രീവസിഷ്ഠന്‍ പറഞ്ഞു: എന്നാല്‍ പറയപ്പെട്ട ദേവന്‍ ദൂരത്തല്ല വര്‍ത്തിക്കുന്നത്. ചൈതന്യമാത്രസ്വരൂപനെന്നു പ്രസിദ്ധനായ ഈ ദേവന്‍ നിത്യമായി ഈ ശരീരത്തില്‍ത്തന്നെയാണു സ്ഥിതി ചെയ്യുന്നത്. ഈ പ്രപഞ്ചം മുഴുവന്‍ വ്യാപിച്ചാണ് ഈ ദേവന്‍ വര്‍ത്തിക്കുന്നത്. എന്നാല്‍ ഈ പ്രപഞ്ചം സര്‍വ്വവ്യാപിയായ ദേവനല്ലതാനും. ഈ ദേവന്‍ സത്‌സ്വരൂപനായിട്ട് ഈ പ്രപഞ്ചത്തിനെല്ലാം അധിഷ്ഠാനമായിട്ടു വര്‍ത്തിക്കുന്നു. (കയറില്‍ കാണപ്പെടുന്ന പാമ്പിനെപ്പോ ലെയാണീ ജഗത്ത് ഈ ദേവനില്‍ കാണപ്പെടുന്നത്. ആ പാമ്പിന് അധിഷ്ഠാനം കയറാണ്. അതുപോലെ ജഗത്തിനധിഷ്ഠാനം ഈ ദേവനാകുന്നു.) ഈ ദേവന്‍ ചിന്മാത്രനാകുന്നു. (ചൈതന്യമാത്രസ്വരൂപനാകുന്നു.) ഈ ദേവന്‍ തന്നെയാണ് ചന്ദ്രശേഖരനായ മഹാദേവനും, ഗരുഡവാഹനനായ വിഷ്ണുവും കമലജനായ ബ്രഹ്മാവും, ത്രിമൂര്‍ത്ത്യാത്മകനായ സൂര്യനും. ശ്രീരാമന്‍ പറഞ്ഞു: ഈ പ്രപഞ്ചം മുഴുവന്‍ ചേതനമാത്രനായ ദേവനാല്‍ വ്യാപൃതമാണെന്നു പറയുമ്പോള്‍ ഈ പ്രപഞ്ചം മുഴുവന്‍ ചിന്മാത്രമാണെന്നല്ലേ വരുക? അങ്ങനെ ആയിരുന്നെങ്കില്‍ ഈ പ്രപഞ്ചത്തെ അറിയുന്നതുകൊണ്ടുതന്നെ ഈ ദേവന്‍ അറിയപ്പെടുന്നതിനാല്‍ മോക്ഷം കിട്ടേണ്ടതായിരുന്നു. അതു സംഭവിച്ചു കാണുന്നില്ലല്ലോ. അപ്പോള്‍ ചിന്മാത്രനായ ദേവനെ അറിഞ്ഞാല്‍ (പ്രാപിച്ചാല്‍) മോക്ഷം കിട്ടുമെന്നു പറയുന്നതില്‍ അസാംഗത്യമുണ്ടല്ലോ. ശ്രീവസിഷ്ഠന്‍ പറഞ്ഞു. ഈ പ്രപഞ്ചം ചേതനമാണെന്നു ഭവാന്‍ തീരുമാനിച്ചുവല്ലോ. പക്ഷേ ആ അറിവുകൊണ്ടു മോക്ഷം കിട്ടിയതുമില്ല. അപ്പോള്‍ പ്രപഞ്ചം ചിന്മാത്രമാണെന്നറിഞ്ഞാല്‍ മോക്ഷം കിട്ടുകയില്ലെന്നാണു വന്നുകൂടുന്നത്. പക്ഷേ വിഷയം സത്യമാണെന്ന തീരുമാനം വന്നുകൂടുകയും ചെയ്തു. അതു മോക്ഷകാരണമാകുന്നില്ലതാനും. അപ്പോള്‍ മോക്ഷകാരണം ഭവാനാല്‍ ഗ്രഹിക്കപ്പെട്ടിട്ടില്ല എന്നു സാരം. ഈ പ്രപഞ്ചം സത്യമാണെന്നു കരുതുന്ന അന്തഃകരണപ്രതിബിംബ ചൈതന്യത്തെ ജീവനെന്നു വിളിക്കുന്നു. ഈ ജീവഭാവം നിലനില്ക്കുന്ന കാലത്തോളം പ്രപഞ്ചത്തെ (ബാഹ്യവിഷയങ്ങളെ) സത്യമെന്നുതന്നെ കരുതും. ബാഹ്യവിഷയങ്ങള്‍ സത്യമാണെന്നു കരുതുന്നകാലത്തോളം മോക്ഷാശ അസ്ഥാനത്തുതന്നെ. വിഷയങ്ങളെ സത്യമാണെന്നു കരുതുന്നവന്‍ പശുവാകുന്നു, മൃഗമാകുന്നു. അങ്ങനെയുള്ളവനു മോക്ഷാനുഭവം ഉണ്ടാകുകയില്ല. പക്ഷേ അവനു ജനനമരണപരമ്പരയാകുന്ന ഭയമാണുണ്ടാകുന്നത്. ബാഹ്യവിഷയങ്ങള്‍ സത്യമാണെന്നു കരുതുന്ന കാലത്തോളം ജീവന്‍ അജ്ഞനാകുന്നു, മൃഗസമാനനാകുന്നു. ജീവന്റെ ജീവഭാവം മാറണമെങ്കില്‍ താന്‍ സ്ഥൂലസൂക്ഷ്മകാരണശരീരങ്ങളില്ലാത്തവനാണെന്ന് അനുഭവജ്ഞാനമുണ്ടാകണം. സ്ഥൂല-സൂക്ഷ്മകാരണശരീരങ്ങളില്‍ അഭിമാനിക്കാത്തവനെ മാത്രമേ പ്രിയാ പ്രിയങ്ങള്‍ സ്പര്‍ശിക്കാതിരിക്കുകയുള്ളൂ. ”അശരീരം വാവ സന്തം ന പ്രിയ പ്രിയേ സ്പൃശതഃ” എന്ന ഉപനിഷദ്‌വാക്യം ഈ അര്‍ത്ഥമാണ് വിവക്ഷിക്കുന്നത്. ബാഹ്യവിഷയം സത്യമാണെന്നു കാണുന്ന അജ്ഞാനിയായ ജീവന്‍ ജഡമായ മനസ്സു താനാണെന്നു തെറ്റിദ്ധരിച്ചിട്ട് സ്വയം അനര്‍ത്ഥം വരുത്തിവെക്കുന്നതിനാല്‍ അയാള്‍ ദുഃഖഭാജനംതന്നെ. താന്‍ ജഡപദാര്‍ത്ഥങ്ങളല്ലെന്നും ചൈതന്യമാണെന്നും അറിയുമ്പോഴാണ് ഒരുവന്‍ കൃതകൃത്യനും മുക്തനുമാകുന്നത്. ”ഭിദ്യതേ ഹൃദയഗ്രന്ഥിശ്ചിദ്യന്തേ സര്‍വ്വസംശയാഃ ക്ഷീയന്തേ ചാസ്യ കര്‍മ്മാണി തസ്മിന്‍ ദൃഷ്‌ടേ പരാവരേ” (സര്‍വ്വാന്തര്യാമിയായ ഈ പരമാത്മാവിനെ സാക്ഷാത്കരിച്ചാല്‍ ഒരുവന്റെ സര്‍വ്വസംശയങ്ങളും സര്‍വ്വകര്‍മ്മങ്ങളും ഒടുങ്ങുന്നു. അജ്ഞാനവും നശിക്കുന്നു. മൂലാജ്ഞാനം നശിക്കുന്നതിനാല്‍ അജ്ഞാനകാര്യങ്ങളായ ഹൃദയഗ്രന്ഥികളും അറ്റുപോകുന്നു. ‘അന്തഃകരണമാകുന്നു താന്‍’ എന്ന താദാത്മ്യാദ്ധ്യാസം മുതലായവയാകുന്നു ഹൃദയഗ്രന്ഥികള്‍. ജ്ഞാനംകൊണ്ടു ദൃശ്യപദാര്‍ത്ഥങ്ങളുടെ സമൂല വിനാശം വരുത്താതെ ഒരുവന് ദൃശ്യങ്ങളോടുള്ള ആഭിമുഖ്യത്തെ (ആകര്‍ഷണത്തെ) തടയാനാവുന്നതല്ല. ജ്ഞാനംകൊണ്ടുമാത്രമേ ബ്രഹ്മസാക്ഷാത്കാരം ഉണ്ടാകുകയുള്ളു. മോക്ഷമെന്ന ചിത്സ്വരൂപജ്ഞാനം ദൃശ്യപദാര്‍ത്ഥങ്ങളുടെ അസംഭവജ്ഞാനംകൂടാതെ നേടാവുന്നതല്ല. സമാധിയില്‍ ബ്രഹ്മസ്വരൂപോന്മുഖത ദൃശ്യപദാര്‍ത്ഥങ്ങളുടെ നാശംകൊണ്ടുമാത്രമേ സംഭവിക്കൂ. ശ്രീരാമന്‍ പറഞ്ഞു: ജീവനെ അറിഞ്ഞതുകൊണ്ടു സംസാരനാശം സംഭവിക്കുന്നില്ല. അജ്ഞാനിയായ ജീവന്‍ മൃഗസ്വഭാവനാകുന്നു. ആകാശരൂപിയുമാകുന്നു. ഹേ മുനിശ്രേഷ്ഠ അപ്രകാരമുള്ള ആ ജീവന്‍ എവിടെ വര്‍ത്തിക്കുന്നു? എത്തരക്കാരനാകുന്നു അയാള്‍? സാധുസംഗമംകൊണ്ടും സച്ഛാസ്ത്രാദ്ധ്യയനംകൊണ്ടും ജ്ഞാനിയായിത്തീര്‍ന്നവനെ സംസാരസാഗരം കടത്തുന്ന പരമാത്മാവ് എങ്ങനെയാണു സാക്ഷാത്കരിക്കപ്പെടുക? ആ പരമാത്മാവിന്റെ സ്വരൂപമെന്താകുന്നു? ഹേ മഹര്‍ഷേ, അതെനിക്കു പറഞ്ഞുതരൂ. ശ്രീ വസിഷ്ഠന്‍ പറഞ്ഞു: ഈ സംസാരത്തില്‍ ജനനമരണങ്ങളെ സ്വീകരിച്ചുകൊണ്ടുഴലുന്ന ചേതനനായി ജീവ നെ ആത്മാവെന്നു കരുതുന്നവന്‍ ശാസ്ത്രപണ്ഡിതനായാലും അജ്ഞാനിതന്നെ. ഹേ രാഘവ, ജീവന്‍ തന്നെയാണു സംസാരി. ദുഃഖ പരമ്പരകളെ അനുഭവിക്കുന്നവനും ജീവന്‍തന്നെ. അതുകൊണ്ടു ജീവനെ അറിഞ്ഞാല്‍ പരമാത്മാവ് അറിയപ്പെട്ടാതായിത്തീരുന്നില്ല. വിഷാവേശം ശാന്തമായാല്‍ വിഷൂചിക ഭേദമാകുന്നതുപോലെ, പരമാത്മാവ് സാക്ഷാത്കരിക്കപ്പെട്ടാല്‍ അവന്റെ ദുഃഖപരമ്പരകളെല്ലാം അപ്പാടെ അകലുന്നു. ശ്രീരാമന്‍ പറഞ്ഞു: ഹേ മുനിശ്രേഷ്ഠ! യാതൊരു പരമാത്മാവിനെ അറിഞ്ഞാലാണോ മനസ്സ് എല്ലാത്തരം തെറ്റിദ്ധാരണകളില്‍നിന്നും മുക്തമായിത്തീരുന്നത് ആ പരമാത്മാവിന്റെ സ്വരൂപമെന്താണെന്ന് എനിക്ക് പറഞ്ഞുതരു. ശ്രീവസിഷ്ഠന്‍ പറഞ്ഞു: നിര്‍വ്വിഷയമായ ജ്ഞാനസ്വരൂപമാണു പരമാത്മാവിന്റേത്. നിര്‍വ്വിഷയമായ ജ്ഞാനം ലോകത്തില്‍ പ്രസിദ്ധമല്ല. അതുകൊണ്ടതിനെ ഒരു ഉദാഹരണത്തിലൂടെ വെളിപ്പെടുത്താം. ”അതാ മരക്കൊമ്പത്താണു ചന്ദ്രന്‍” എന്നു പറയുമ്പോള്‍ ഒരു നിമിഷംകൊണ്ടുതന്നെ മരക്കൊമ്പിന്റെയും ചന്ദ്രന്റെയും ജ്ഞാനം ഉണ്ടാകുന്നുണ്ടെങ്കില്‍ മരക്കൊമ്പില്‍നിന്നു ചന്ദ്രനിലേക്കുള്ള ദൂരം വളരെ ദീര്‍ഘമായതാണ്. എങ്കിലും മരക്കൊമ്പില്‍നിന്നു ദൂരത്തിലുള്ള ചന്ദ്രന്റെയും മരക്കൊമ്പിന്റെയും ജ്ഞാനം ഒരേ ക്ഷണത്തില്‍ ഉണ്ടായതുപോലെ തോന്നുന്നു. മരക്കൊമ്പില്‍നിന്നു ചന്ദ്രന്‍വരെയുള്ള ദൂരത്തിലെ ജ്ഞാനം നിര്‍വ്വിഷയമാണല്ലോ. ഏതാണ്ട് അതുപോലെയാണ് നിര്‍വ്വിഷയമായ ബ്രഹ്മത്തിന്റെ അഥവാ പരമാത്മാവിന്റെ സ്വരൂപവും. കയറില്‍ പാമ്പു കാണപ്പെടാറുണ്ട്. പക്ഷേ, അത് മിത്ഥ്യാദര്‍ശനമാകുന്നു. ഈ മിഥ്യാദര്‍ശനത്തില്‍ പാമ്പിന്റെ അത്യന്താഭാവമുണ്ട്. ഇവിടെ മിത്ഥ്യാദര്‍ശനത്തിന്റെ അധിഷ്ഠാനം കയറാകുന്നു. അതുപോലെയുള്ള മിത്ഥ്യാദര്‍ശനമാകുന്നു പ്രപഞ്ചത്തിന്റേതും. പ്രപഞ്ചമിത്ഥ്യാദര്‍ശനത്തിന്റെ അധിഷ്ഠാനം പരമാത്മാവാകുന്നു. ഈ പ്രപഞ്ചത്തിന് അത്യന്താഭാവമാണുള്ളത്. ഈ പ്രപഞ്ചത്തിന്റെ അധിഷ്ഠാനമായ പരമാത്മാവ് അനന്താനന്ദസ്വരൂപനും അഖണ്ഡബോധസ്വരൂപനുമാകുന്നു. പ്രപഞ്ചത്തില്‍ ദ്രഷ്ടാവ്, ദൃശ്യം, ദര്‍ശനം എന്നീ ഭേദങ്ങളുണ്ട്. പരമാത്മാവില്‍ ദ്രഷ്ടാവ്, ദൃശ്യം, ദര്‍ശനം എന്ന ഭേദങ്ങളില്ല. പരമാത്മാവ് ആകാശമല്ല. എങ്കിലും അപരിച്ഛിന്നമായതുകൊണ്ട് ‘ആകാശംപോലെ അപരിച്ഛിന്നമാണ് ആത്മാവ്’ എന്ന് ഉപമിക്കാറുണ്ട്. ജഗത്‌സ്വഭാവശൂന്യമാണു പരമാത്മാവെങ്കിലും സകലപ്രപഞ്ചവസ്തുക്കളുടെയും അധിഷ്ഠാനഭൂതമായ സത്യവസ്തുവായതുകൊണ്ട് ഇതു പൂര്‍ണ്ണമാകുന്നു. അതുകൊണ്ടിത് അല്പംപോലും ശൂന്യമല്ല. എന്നാല്‍ ശൂന്യമായ അഥവാ അത്യന്താഭാവരൂപമായ പ്രപഞ്ചത്തിനു സത്യത്വം തോന്നിപ്പിക്കുന്ന അധിഷ്ഠാനവസ്തുവാണിത്. പ്രപഞ്ചസൃഷ്ടി നടത്തുന്ന അജ്ഞാനമുള്ളപ്പോള്‍ അജ്ഞാനികള്‍ക്കു പരമാത്മാവു മഹാചിന്മയമാകുന്നു. അതുകൊണ്ടത് സ്ഥൂലമല്ല, ജഡവുമല്ല. അജ്ഞാനികള്‍ക്കു സര്‍വ്വാന്തര്‍വര്‍ത്തിയായ പരമാത്മാവ് പാറപോലെ ജഡവും സ്ഥൂലവുമാണെന്നേ തോന്നൂ. ആധിഭൗതികമെന്നും ആദ്ധ്യാത്മികമെന്നും ആധിദൈവികമെന്നും വിളിക്കപ്പെടുന്ന സകലപദാര്‍ത്ഥങ്ങള്‍ക്കും വ്യവഹാരയോഗ്യത ഉണ്ടാക്കിക്കൊടുക്കുന്നത് പരമാത്മാവാകുന്നു. പ്രകാശത്തിനും വെളിച്ചം സ്വസ്വരൂപമാകുന്നു. ആകാശത്തിനു ശൂന്യത സ്വസ്വരൂപമാകുന്നു. അതുപോലെ തന്നില്‍ ആരോപിക്കപ്പെട്ടതിനെല്ലാം വ്യവഹാരയോഗ്യത കൊടുക്കുക എന്നത് പരമാത്മാവിന്റെ സ്വസ്വരൂപമാകുന്നു. ശ്രീരാമന്‍ പറഞ്ഞു: പരമാത്മാവ് സദ്‌രൂപമാണെന്നെങ്ങനെ അറിയും? ബ്രഹ്മം പ്രമാണസിദ്ധമല്ലല്ലോ. നാനാ പ്രമാണങ്ങളെക്കൊണ്ട് അനുഭവപ്പെട്ടുകൊണ്ടിരിക്കുന്ന ഈ പ്രപഞ്ചം അസദ്‌രൂപമാകുന്നതെങ്ങനെ? ശ്രീവസിഷ്ഠന്‍ പറഞ്ഞു: ആകാശത്തില്‍ നീലനിറം കല്പിക്കുന്നതുപോലെയാണ് അത്യന്താഭാവവസ്തുവായ പ്രപഞ്ചം ബ്രഹ്മത്തില്‍ ആരോപിക്കപ്പെട്ടത്. രജ്ജുസര്‍പ്പത്തിലെ സര്‍പ്പത്തിന് അത്യന്താഭാവമാണു ഉള്ളതെന്നറിയുമ്പോള്‍ അധിഷ്ഠാനമായ രജ്ജുമാത്രം ശേഷിക്കുന്നു. അതുപോലെ പ്രപഞ്ചത്തിന്റെ അത്യന്താഭാവജ്ഞാനമുണ്ടാകുമ്പോള്‍ മാത്രമേ ബ്രഹ്മജ്ഞാനമുദിക്കൂ. അല്ലാതെ ഏതെങ്കിലും കര്‍മ്മംകൊണ്ടൊന്നും ബ്രഹ്മജ്ഞാനമുണ്ടാകുന്നതല്ല. ദൃശ്യത്തിന്റെ അത്യന്താഭാവബോധമുദിച്ചാല്‍ ശേഷിക്കുന്ന പരമാര്‍ത്ഥവസ്തുവിന്റെ ബോധമുണ്ടാകുന്നു. അപ്പോള്‍ ആ ബോദ്ധാവു ബ്രഹ്മമായിത്തീരുന്നു. കണ്ണാടി ഏതെങ്കിലും പ്രതിബിംബമില്ലാ തെ വര്‍ത്തിക്കുന്നില്ല. അതുപോലെ ബുദ്ധി ദൈ്വതപ്രതിബിംബമില്ലാതെ വര്‍ത്തിക്കുന്നില്ല. അതുകൊണ്ടു ബുദ്ധിയില്‍ ബ്രഹ്മപ്രതിബിംബം സംഭാവ്യമല്ല. ദൃശ്യപ്രപഞ്ചത്തിന്റെ മിത്ഥ്യാത്വബോധമുദിക്കാതെ ആര്‍ക്കും ഒരിക്കലും പരമാത്മതത്ത്വബോധം ഉണ്ടാകുന്നതല്ല. ശ്രീരാമന്‍ പറഞ്ഞു: ഹേ മുനേ, ഇത്ര വലിയ ബ്രഹ്മാണ്ഡം പ്രത്യക്ഷമായിരിക്കെ ഇതിന് അസത്ത പറയുന്നതെങ്ങനെ? കടുകിനുള്ളില്‍ മേരുപര്‍വ്വതത്തെ ഒതുക്കാന്‍ പറ്റുമായിരുന്നെങ്കില്‍ ഈ പ്രപഞ്ചത്തിനു മിത്ഥ്യാത്വം പറയാമായിരുന്നു. ശ്രീവസിഷ്ഠന്‍ പറഞ്ഞു. നീ ഏതാനും ദിവസം ഉദ്വിഗ്നമാനസനാകാതെ ഇരിക്കാമെങ്കില്‍ സജ്ജനസംഗമംകൊണ്ടും സച്ഛാസ്ത്രാഭ്യസനംകൊണ്ടും ഈ പ്രപഞ്ചദര്‍ശനം മിത്ഥ്യാദര്‍ശനമാണെന്നു ഞാന്‍ നിനക്കു വെളിവാക്കിത്തരാം. മരുഭൂമി അറിയപ്പെടുമ്പോള്‍ കാനല്‍ജലം അപ്രത്യക്ഷമാകുന്നതുപോലെ തത്ത്വബോധം ഉണ്ടാകുമ്പോള്‍ ഈ പ്രപഞ്ചം അപ്രത്യക്ഷമാകും. ദൃശ്യാഭാവം വരുമ്പോള്‍ നിന്റെ ദ്രഷ്ടൃത്വവുംകൂടി വിട്ടുപോകും. ബോധസ്വരൂപനായ പരമാത്മാവുമാത്രം ശേഷിക്കും. ദൃശ്യമുള്ളകാലത്തോളം ദ്രഷ്ടാവുമുണ്ടാകും. ദ്രഷ്ടാവുള്ളപ്പോള്‍ ദൃശ്യവുമുണ്ടാകും. ദ്വിത്വപ്രസിദ്ധിയുള്ളപ്പോഴാണ് ഏകത്വകല്പന ചെയ്യേണ്ടിവരുന്നത്. ദൃശ്യദൈ്വതാഭാവത്തില്‍ ദ്വിതൈ്വകത്വവ്യവഹാരവും ഇല്ലാതാകും. പറയപ്പെട്ട രണ്ടില്‍ ഒന്നില്ലെങ്കില്‍ ദ്വിത്വമുണ്ടാകുകയില്ലല്ലോ. ദ്വിത്വവും ഏകത്വവും ദ്രഷ്ടൃദൃശ്യങ്ങളും ഇല്ലാതായാല്‍ കേവലം സദ്‌രൂപംമാത്രം ശേഷിക്കും. ദൃശ്യത്തിന്റെ അത്യന്താഭാവജ്ഞാനംകൊണ്ടു നിന്റെ മനോമുകുരത്തിലെ മലമായ അഹന്താദിരൂപത്തിലുള്ള ജഗദ്ദൃശ്യത്തെ ഞാന്‍ പരിമാര്‍ജ്ജനം ചെയ്തുതരാം. അസദ്‌വസ്തുവിന് ഉണ്മ ഉണ്ടാകുകയില്ല. ഉണ്മയുള്ളതിന് അസദ്ഭാവവും ഉണ്ടാകുകയില്ല. അതുകൊണ്ട് സ്വഭാവേന അസദ്‌വസ്തുവായതിനെ പരിമാര്‍ജ്ജനം ചെയ്യുവാന്‍ ക്ലേശമെന്തിരിക്കുന്നു? ക്ലേശത്തിനവകാശമില്ല. നീ പറഞ്ഞ ദൃശ്യമായ വിസ്തൃതജഗത്ത് ഉണ്ടായിട്ടേയില്ല. ശുദ്ധമായ ചിദാത്മാവില്‍ കല്പിക്കപ്പെട്ടതാണിത്. അതുകൊണ്ട് ഈ ജഗത്തിനു സ്വതന്ത്രമായ സത്തയില്ല. സ്വര്‍ണ്ണത്തില്‍ കല്പിക്കപ്പെട്ടതാണു കടകത്വവും കുണ്ഡലത്വവും മറ്റും. അതുകൊണ്ട് അവയെ പരിമാര്‍ജ്ജനം ചെയ്യാന്‍ ക്ലേശമെന്തിരിക്കുന്നു? അതുപോലെ ബ്രഹ്മത്തില്‍ കല്പിക്കപ്പെട്ട ജഗത്തിനെ ബ്രഹ്മദൃഷ്ടികൊണ്ട് പരിമാര്‍ജ്ജനം ചെയ്യാം. ഈ വിഷയം വളരെ യുക്തികളെക്കൊണ്ട് വളരെ വിസ്തരിച്ചു ഞാന്‍ നിനക്കു പറഞ്ഞുതരാം. അപ്പോള്‍ പരമാര്‍ത്ഥതത്ത്വം നിനക്കനുഭവപ്പെടും. ഉണ്ടായിട്ടേയില്ലാത്ത ജഗത്തിന് അസ്തിത്വമെങ്ങനെ? മരുഭൂമിയില്‍ ജലപൂര്‍ണ്ണമായ നദിയെങ്ങനെ ഉണ്ടാകും? വന്ധ്യാപുത്രന്‍ എപ്രകാരം അസത്താണോ മരുഭൂമിയില്‍ ജലം എപ്രകാരം അസത്താണോ ആകാശത്തില്‍ വൃക്ഷം എപ്രകാരം അസത്താണോ അപ്രകാരം അസത്തുതന്നെയാണീ ജഗത്ത്. ഹേ രാമ, പ്രത്യക്ഷസിദ്ധമായ ജഗത്തെന്നു നീ പറഞ്ഞത് വാസ്തവത്തില്‍ ബ്രഹ്മംതന്നെയാണ്. ഇക്കാര്യം വെറും വാക്കുകൊണ്ടുമാത്രമല്ല ആഖ്യാനാദിയുക്തികളെക്കൊണ്ടും ഞാന്‍ നിനക്കു വെളിപ്പെടുത്തിത്തരാം. ഉദാരമതിയായ രാമ, തത്ത്വജ്ഞന്മാര്‍ യുക്തിപൂര്‍വ്വം പറഞ്ഞുതരുന്ന കാര്യങ്ങളെ വിഗണിക്കരുത്. യുക്തിയുക്തമായി പറയപ്പെടുന്ന കാര്യത്തെ അനാദരിക്കുന്ന മൂഢബുദ്ധിയെ അജ്ഞാനിയെന്നാണ് വിദ്വാന്മാര്‍ കരുതുക. യോഗവാസിഷ്ഠരാമായണത്തിലെ ഉത്പത്തിപ്രകരണത്തില്‍ ജഗദാദിദൃശ്യാസത്താപ്രതിജ്ഞ എന്ന ഏഴാം സര്‍ഗ്ഗം കഴിഞ്ഞു.

മരണാസന്നനായ മനുഷ്യൻ മരണാസക്തനായാൽ മരണം ഒരു മനോഹരമായ ഒരു കല ആയി മാറും.

അർജ്ജുനനോ കർണ്ണനോ ? അച്ഛാ.. ശരിക്കും മഹാഭാരതത്തിലെ ഏറ്റവും മികച്ച യോദ്ധാവ് കർണ്ണനാണോ ? അർജ്ജുനനെക്കാൾ വലിയ വില്ലാളി കർണ്ണനാണോ ? കഴിഞ്ഞ ദിവസം രാത്രി അത്താഴം കഴിഞ്ഞ് മുറ്റത്തുലാത്തുന്ന നേരം വാസൂട്ടൻ സംശയത്തിന്റെ കെട്ടഴിച്ചു കൊണ്ടാണ് വന്നത്. മഹാഭാരതത്തിന്റെ ഹാർഡ്കോർ ഫാൻ ആണ് വാസൂട്ടൻ. വായിക്കാറായത് മുതൽ കുട്ടികളുടെ മഹാഭാരതവും, അമർചിത്രകഥാ സീരീസും അടക്കം മഹാഭാരതത്തെക്കുറിച്ചുള്ള കുറേ പുസ്തകങ്ങൾ പല തവണ വായിച്ചിട്ടുണ്ട് വാസൂട്ടൻ. മഹാഭാരതത്തെ ബേസ് ചെയ്താണ് കൽക്കി എന്ന സിനിമ ഇറങ്ങിയത് എന്നറിഞ്ഞത് മുതൽ വാസൂട്ടനും അത് കാണണമെന്നുണ്ട്. കുട്ടനും കൽക്കി കാണാൻ തുടക്കം മുതൽ നിർബന്ധിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. എന്നാൽ പല വിധ തിരക്കുകൾ മൂലം എനിക്ക് ഒട്ടും ഒഴിവ് കിട്ടാഞ്ഞതിനാൽ കുട്ടികളേയും കൊണ്ട് തീയറ്റർ കാഴ്ച സാധിച്ചില്ല. ഇന്നലെ സ്കൂൾ അടച്ചത് കുട്ടികൾ ആഘോഷിച്ചത് ആമസോൺ പ്രൈം വീഡിയോസിൽ കൽക്കി കണ്ടുകൊണ്ടായിരുന്നു. മഹാഭാരതത്തിൽ ഏറ്റവും മികച്ച യോദ്ധാവ് കർണ്ണനാണെന്ന് സ്ഥാപിക്കുന്ന പരാമർശങ്ങൾ ആ സിനിമയിൽ കണ്ടപ്പോളാണ് വാസൂട്ടനെ ആശയക്കുഴപ്പത്തിലാക്കിയത്. അർജ്ജുനനോ കർണ്ണനോ ? വ്യാസന്റെ മഹാഭാരതം (അതു മാത്രമാണ് ഒറിജിനൽ !) വായിക്കാത്തവർക്ക് മാത്രമേ ഇങ്ങിനെ ഒരു സംശയം ഉണ്ടാകാനിടയുള്ളൂ. പക്ഷേ ചെറു വായനകളിലൂടെ അറിവിന്റെ ലോകത്തേക്ക് കടന്നു ചെല്ലുന്ന ഒരു ഒമ്പത് വയസുകാരനാണ് വാസൂട്ടൻ. അവന്റെ അതുവരെയുള്ള അറിവിനെ ചോദ്യം ചെയ്യുന്ന വിധത്തിൽ ഒരു തെറ്റായ സന്ദേശം ഒരു സിനിമ മുന്നോട്ടു വച്ചപ്പോൾ അവനിൽ ഉണ്ടാക്കിയത് വലിയ ആശയക്കുഴപ്പമാണെന്ന് നിസംശയം പറയാൻ കഴിയും. ഇത്തരം തെറ്റായ നരേഷനുകൾ സാധാരണക്കാരായ പൊതു സമൂഹത്തെ എത്രമാത്രം തെറ്റിദ്ധരിപ്പിക്കുന്നുണ്ട് എന്നതിന്റെ ഉദാഹരണമാണ് ഇത്. വാസൂട്ടന് അറിയില്ലേ, മഹാഭാരതം വാസൂട്ടന് അറിയാലോ, വാസു തന്നെ പറയൂ.. കർണ്ണനോ അതോ അർജ്ജുനനോ മികച്ച യോദ്ധാവ്..? വാസുവിന്റെ ചോദ്യത്തിനുത്തരം പൂരിപ്പിക്കാനുള്ള ദൌത്യം ഞാൻ തിരികെ വാസൂട്ടന് തന്നെ കൊടുത്തു. എനിക്ക് തോന്നുന്നത് അത് അർജ്ജുനൻ തന്നെയാണ് എന്നാ. അതെന്താ വാസൂ അങ്ങിനെ തോന്നാൻ..? അർജ്ജുനനോട് കർണ്ണൻ തോല്കുന്ന കഥ എനിക്കറിയാലോ. അർജ്ജുനൻ ബൃഹന്നളയായിട്ട് ഒറ്റയ്ക്ക് കർണ്ണനേയും, ദ്രോണാചാര്യരേയും, ഭീഷ്മാചാര്യരേയും, കൃപാചാര്യരേയും എല്ലാം തോല്പിക്ക്ന്നുണ്ടല്ലോ. എന്നിട്ട് യുദ്ധത്തിൽ ബോധം കെട്ട് പോയ കൌരവരുടെ ഉടുപ്പുകളെല്ലാം അർജ്ജുനൻ ഊരിയെടുക്കുന്നത് ഞാൻ ഇന്നാള് മഹാഭാരത കഥയില് വായിച്ചിട്ടുണ്ടല്ലോ. ഉം.. അതെ. മിടുക്കൻ. അത് തന്നെ. പിന്നെയുമുണ്ട് അർജ്ജുനനോ അതോ കർണ്ണനോ മികച്ച യോദ്ധാവാരാണെന്ന് തെളിയിക്കാൻ ഉദാഹരണം. അതെന്താ... അച്ഛാ... പാണ്ഡവർ വനവാസത്തിൽ കഴിയുന്ന കാലത്ത് പാണ്ഡവരുടെ കഷ്ടപ്പാടുകൾ കണ്ട് ആസ്വദിക്കാൻ കൌരവരെല്ലാം കൂടി കാട്ടിൽ പോയ കഥ അറിയില്ലേ..? ആ... അതെനിക്കറിയാം. ഗന്ധർവ്വ പടയോട് കൌരവർ തോറ്റതല്ലേ. ദുര്യോധനനെ പിടിച്ചു കെട്ടിയപ്പോൾ കർണ്ണൻ പേടിച്ച് ഓടിപ്പോയതല്ലേ. എന്നിട്ട് അർജ്ജുനൻ വന്ന് ഗന്ധർവ്വപ്പടയെ തോല്പിച്ച് ദുര്യോധനനെ വിട്ടയച്ച കഥ അതെനിക്കറിയാം. പിന്നെ, അതുപോലെ പാഞ്ചാലീ സ്വയംവരത്തിന്റെ സമയത്തു നടന്ന യുദ്ധത്തിലും കർണ്ണൻ അർജ്ജുനനോട് തോൽക്കുന്നില്ലേ അച്ഛാ..? ഉം. ഉണ്ട്. ബ്രാഹ്മണ വേഷത്തില് വന്ന അർജ്ജുനനെ ദ്രൌപതി സ്വയംവരം ചെയ്തപ്പോൾ ദുര്യോധനനും, കർണ്ണനും, അവിടെക്കൂടിയ മറ്റ് രാജാക്കന്മാരെല്ലാവരും ചേർന്ന് അർജ്ജുനനെ നേരിടുന്നുണ്ട്. എന്നാൽ അർജ്ജുനനും, ഭീമനും ചേർന്ന് അവരെ മുഴുവനും തോല്പ്പിച്ച് ഓടിച്ച് വിടുന്നുണ്ട്. എന്തായാലും മഹാഭാരതത്തില് അർജ്ജുനനും, കർണ്ണനും മികച്ച യോദ്ധാക്കൾ തന്നെയാണെന്നതിൽ ഒരു സംശയവും വേണ്ട. എന്നാൽ ഇവരിലാരാണ് മികച്ചത് എന്നതാണ് ചോദ്യം. അവർക്കൊപ്പം തന്നെ പറയേണ്ട മികച്ച കൂറച്ചധികം യോദ്ധാക്കളുണ്ട്. ഭീഷ്മർ അതില് ഏറ്റവും പ്രധാനിയാണ്. സാക്ഷാൽ പരശുരാമന് പോലും തോല്പിക്കാൻ പറ്റാത്ത യോദ്ധാവായിരുന്നു അദ്ദേഹം. കുരുക്ഷേത്ര യുദ്ധമാകുമ്പോളേക്കും ഒരു പടു വൃദ്ധനായിക്കഴിഞ്ഞിരുന്നു ഭീഷ്മര്. ആ പ്രായത്തിലും അദ്ദേഹത്തെ തോല്പിക്കാൻ ആർക്കും സാധിക്കുമായിരുന്നില്ല. ഇനി, ദ്രോണാചാര്യരെ നോക്കൂ. യുദ്ധത്തിൽ പങ്കെടുത്ത പാണ്ഡവരുടേയും, കൌരവരുടേയും മുഴുവൻ ഗുരുനാഥൻ. അദ്ദേഹത്തേയും തോല്പിക്കാനാകാതെ പാണ്ഡവർ ശരിക്കും ബുദ്ധിമുട്ടുന്നുണ്ട് പലപ്പോഴും. പിന്നെ അശ്വത്ഥാമാവ്, ശല്യർ അങ്ങിനെ പലരും. എന്നാൽ അഭിമന്യുവിനെ നോക്കൂ. വെറും പതിനാറു വയസുമാത്രം പ്രായമുള്ള ഒരു പയ്യനാണ് അഭിമന്യു. ആ കൊച്ചു പയ്യൻ വട്ടം കറക്കിയത് പോലെ മറ്റാരെങ്കിലും കൌരവരെ ബുദ്ധിമുട്ടിച്ചിട്ടുണ്ടോ. യുദ്ധത്തിന്റെ പതിമൂന്നാമത്തെ ദിവസം ചക്രവ്യൂഹത്തില് അഭിമന്യു കാണിച്ച യുദ്ധ വീര്യം പോലെ ഒന്ന് കുരുക്ഷേത്ര യുദ്ധത്തിലാർക്കും സാധിച്ചിട്ടില്ല. അഭിമന്യുവിനെ ചതിയിലൂടെ കൊന്നിട്ടില്ലായിരുന്നു എങ്കിൽ ഒരു പക്ഷേ അന്നവസാനിക്കുമായിരുന്നു മഹാഭാരത യുദ്ധം. ദുര്യോധനനെ പിടിച്ചുകെട്ടി യുധിഷ്ഠിരന് മുന്നിൽ കൊണ്ടുചെന്നിടാൻ ഒരു പക്ഷേ അഭിമന്യുവിന് അന്ന് കഴിയുമായിരുന്നു. ചക്രവ്യൂഹത്തിനകത്ത് ഏറ്റവും മികച്ച വില്ലാളിയെന്ന് ഊറ്റം കൊണ്ട കർണ്ണനേയും, ദ്രോണരേയും, അശ്വത്ഥാമാവിനേയും, ശകുനിയേയും, ദുര്യോധനനേയും, ദുശ്ശാസനനേയും ഒന്നും ചെയ്യാനാകാത്തവരെപ്പോലെ തകർക്കുന്നുണ്ട് അഭിമന്യു. ഒടുക്കം മറ്റുപായങ്ങളില്ലാതെ വന്നപ്പോളാണ് കൂട്ടമായി ആക്രമിച്ച് അഭിമന്യുവിനെ അവർ വധിക്കുന്നത്. പിന്നിൽ നിന്ന് ആക്രമിച്ച് അഭിമന്യുവിന്റെ വില്ല് മുറിക്കുന്നത് മികച്ച യോദ്ധാവാണെന്ന് കൊട്ടി ഘോഷിക്കുന്ന കർണ്ണനാണ്. അങ്ങിനെ നോക്കിയാൽ വേറെയും ഒരു പാട് ഉണ്ട് മഹാഭാരത്തിൽ കർണ്ണനെക്കുറിച്ച് പറയാൻ. ഒറ്റ ശ്വാസത്തിൽ ഞാൻ പറയുന്നത് കേട്ട് വാസൂട്ടൻ എന്റെ മടിയിലേക്ക് ചാഞ്ഞിരുന്നു. വാസൂട്ടാ.. മഹാഭാരതത്തിൽ ഒരു പക്ഷേ കർണ്ണൻ മികച്ച യോദ്ധാക്കളിലൊരാൾ തന്നയായിരിക്കാം. എന്നാൽ മഹാഭാരതം എഴുതിയ വ്യാസന്റെ അഭിപ്രായത്തിൽ ഏറ്റവും മികച്ച യോദ്ധാവാണെന്നോ ഒരു മികച്ച മനുഷ്യനാണെന്ന് പോലുമോ തെളിയിക്കാൻ കർണ്ണന് സാധിച്ചിട്ടില്ല. ജനിച്ചത് തൊട്ട് നിരവധി ദുഖങ്ങളിലൂടെ കടന്ന് പോയവനാണ് കർണ്ണൻ. എന്നാൽ അതെല്ലാം മൂലം ഉടലെടുത്ത അപകർഷതാ ബോധം ഒരിക്കലും അയാളെ വിട്ടൊഴിയുന്നില്ല. അത് വാസ്തവത്തിൽ അയാളെ ഒരു അധർമ്മിയാക്കി മാറ്റുകയാണ് ചെയ്യുന്നത്. കാര്യം മനസിലാകത്തത് പോലെ വാസൂട്ടനെന്നെ നോക്കി. ചൂത് സഭയിലെ കഥ വാസുവിന് അറിയില്ലേ..? ചൂത് കളിച്ചു തോറ്റ യുധിഷ്ഠിരൻ അവസാനമായി പന്തയം വച്ചത് സ്വന്തം ഭാര്യയായ ദ്രൗപതിയെയായിരുന്നു. അപ്പോൾ ദ്രൗപതിയെ സഭയിലേക്ക് കൊണ്ടുവരാൻ പ്രരിപ്പിക്കുന്നത് കർണ്ണനാണ്. അത് തെറ്റാണെന്ന് വിദുരരും ദുര്യോധനന്റെ അനിയന്മാരിൽ ഒരാളായ വികർണ്ണനും പറഞ്ഞപ്പോൾ അഞ്ചു ഭർത്താക്കന്മാർ ഉള്ള ഒരു സ്ത്രീയാണ് ദ്രൗപതി എന്നും, അങ്ങിനെ ഉള്ള ഒരുവൾക്ക് മാനാഭിമാനങ്ങളില്ലെന്നും, അടിമകൾക്ക് മനുഷ്യാവകാശങ്ങൾ ഒന്നും ഇല്ല എന്നും പറയുന്നത് കർണ്ണനാണ്. ഉടുത്ത വസ്ത്രം പോലും അവൾക്കവകാശപ്പെട്ടതല്ല എന്നും, ഈ സഭയ്ക്ക് മുന്നിൽ വച്ച് അവളുടെ വസ്ത്രങ്ങൾ അഴിച്ചുമാറ്റണമെന്നും പറയുന്നതും ഈ കർണ്ണനാണ്. അതായത് മഹാഭാരതത്തിലെ തന്നെ ഏറ്റവും അധമമായ ഒരു പ്രവർത്തിക്ക് ദുശ്ശാസനനെ പ്രേരിപ്പിച്ചയാളാണ് കർണ്ണൻ. ഒരു സ്ത്രീയോടും ഒരു കാലത്തും ആരും ചെയ്യരുതാത്ത പ്രവർത്തി. മഹാഭാരത യുദ്ധത്തിന്റെ യഥാർത്ഥ കാരണവും അതു തന്നെയാണ്. അധികാരത്തേക്കാൾ പാണ്ഡവർ യുദ്ധം ചെയ്തത് പൊതു സഭയിൽ ഉടുതുണി പോലും വലിച്ചെറിയപ്പെട്ട ദ്രൌപതിക്കേറ്റ അപമാനത്തിന് പകരം വീട്ടാനായിരുന്നു. ഒരു സ്ത്രീയെ ഇങ്ങിനെ അപമാനിച്ചാൽ സർവ്വനാശമാണ് ഫലം എന്നാണ് മഹാഭാരതം കാണിച്ചു തരുന്നു. കൌരവ സഭയിൽ അത് കണ്ട് ഒരു പ്രതികരണവും നടത്താതെയിരുന്ന ഗുരുസ്ഥാനീയരായ ഭീഷ്മരും, ദ്രോണരും, കൃപരും, എന്ന് വേണ്ട സകലരും അധർമ്മത്തിന്റെ പക്ഷത്താണ് നിന്നത്. അന്നവിടെ കൂടിയവർ മുഴുവനും ചെയ്തത് തെറ്റായിരുന്നു. അതിലേറ്റവും വലിയ തെറ്റിന് ദുശ്ശാസനനെ പ്രേരിപ്പിച്ചതും, അതിലേറ്റവും സന്തോഷിച്ചതും കർണ്ണനായിരുന്നു. പാഞ്ചാലീ സ്വയംവര വേളയിൽ തന്നെ വിവാഹം ചെയ്യാൻ ഒരുക്കമല്ല എന്ന് പറഞ്ഞ ദ്രൗപതിയോട്ടുള്ള പ്രത്രികാരം കൂടിയായിരുന്നു കർണ്ണനത്. ആരെ വിവാഹം ചെയ്യണം എന്നത് നിശ്ചയിക്കാൻ ഉള്ള ഒരു സ്ത്രീയുടെ അവകാശമാണ് സ്വയംവരം എന്നത്. അവിടെ അവൾ തെരഞ്ഞെടുത്തത് അർജ്ജുനനെയായിരുന്നു. അതുകൊണ്ട് തന്നെ അപമാനിക്കപ്പെട്ടതിന്റെ ദേഷ്യമായിരുന്നു കർണ്ണന് ദ്രൌപതിയോട്. അതാണയാൾ അവിടെ തീർത്തത്. എല്ലാ മാനുഷീക മര്യാദകളും അയാളന്ന് ലംഘിച്ചു. കൗരവരും പാണ്ഡവരും തമ്മിലുള്ള മൂപ്പിളമപ്പോരിൽ ഇടപെടേണ്ട ഒരാവശ്യവും യഥാർത്ഥത്തിൽ കർണ്ണനില്ല. എന്നാൽ പാണ്ഡവരോട് വിശേഷിച്ച് അർജ്ജുനനോട് കുശുംഭും അസൂയ്യയും മൂത്ത കർണ്ണൻ അത് ചെയ്തു. മഹാഭാരതത്തിലാദ്യമായി കർണ്ണൻ കടന്നു വരുന്നത് ദ്രോണരുടെ ശിക്ഷണത്തിൽ ആയുധാഭ്യാസം പൂർത്തിയാക്കിയ പാണ്ഡവരുടേയും കൌരവരുടേയും ആയുധാഭ്യാസ പ്രദർശന ഘട്ടത്തിലാണ്. ആ പ്രദർശനത്തിലേക്ക് പങ്കെടുക്കാൻ ദ്രോണ ശിഷ്യരായ കൌരവരും, പാണ്ഡവരും അല്ലാതെ മറ്റാരെയും അവർ ക്ഷണിച്ചിരുന്നുമില്ല. എന്നാൽ അവിടേക്ക് ക്ഷണിക്കപ്പെടാത്ത ഒരു അതിഥിയായി കർണ്ണൻ വരികയും വെല്ലുവിളിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു. ഒരു സ്കൂളിൽ അവടത്തെ ഇന്റേണൽ പരീക്ഷയ്ക്ക് അവിടത്തെ പഠിതാവല്ലാത്ത മറ്റൊരു കുട്ടി കടന്നു വരികയും എനിക്കും പരീക്ഷയ്ക്ക് അവസരം തരണം എന്നു പറഞ്ഞാൽസ്കുളധികൃതർ ആ കുട്ടിയുടെ മുഴുവൻ വിശദാംശങ്ങളും പരിശോധിക്കുക സ്വാഭാവികമാണ്. അതു പോലെ തന്നെയാണ് അന്ന് അവിടെയും സംഭവിച്ചത്. അവിടത്തെ പഠിതാവല്ലാത്ത കർണ്ണൻ ആരാണെന്നു ചോദിച്ചു. എന്താണയാളുടെ യോഗ്യത എന്ന് ചോദിച്ചു. അയാളവിടത്തെ വിദ്യാർത്ഥിയല്ല എന്നറിഞ്ഞിട്ടും അയാൾക്കവിടെ അഭ്യാസ പ്രകടനം നടത്തുവാൻ ഒരു അവസരം കൊടുത്തു. എന്നാൽ അതും പോരാഞ്ഞ് അയാൾ അർജ്ജുനനോട് നേരിട്ട് യുദ്ധം ചെയ്യാൻ വെല്ലുവിളിച്ചു. അപ്പോളാണ് കാര്യങ്ങൾ കൂടുതൽ ഗൌരവമുള്ളതാകുന്നത്. അയാൾ അതിൽ നിന്ന് വിലക്കപ്പെട്ടു. അയാൾ വളർന്ന ജാതിയുടെ പേരിലന്ന് അയാളപമാനിക്കപ്പെട്ടു. അർജ്ജുനനല്ല അയാളെ അവിടെ വച്ച് അപമാനിക്കുന്നത്. ആദ്യം കൃപാചാര്യരാണ് കർണ്ണനോട് കുലമേതെന്ന് ചോദിക്കുന്നത്. പിന്നെ ഭീമനാണ് അയാളെ ഏറ്റവും രൂക്ഷമായി അപമാനിക്കുന്നത്. പക്ഷേ അന്ന് മുതൽ അയാൾക്ക് അർജ്ജുനനോട് കടുത്ത ശത്രുത വച്ചുപുലർത്തി. കർണ്ണനോട് ഒരു തെറ്റും ചെയ്തിട്ടില്ലെങ്കിലും അർജ്ജുനനെ വധിക്കലാണ് തന്റെ ജീവിത ലക്ഷ്യമെന്ന നിലയിലയാൾ പിന്നീടുള്ള കാലമത്രയും കഴിഞ്ഞുകൂടി. പിന്നീടുള്ള വളർച്ചയിൽ ഓരോ ഘട്ടത്തിലും അർജ്ജുനനോടുള്ള അസൂയ്യയും, വെറുപ്പും, അയാളിൽ കൂടിക്കൊണ്ടിരുന്നു. അയാൾ ബ്രഹ്മാസ്ത്രം നേടുന്നത് അർജ്ജുനനെ കൊല്ലാൻ വേണ്ടി മാത്രമാണ്. എന്നാൽ കർണ്ണനത് ഉപയോഗമുണ്ടായില്ല. ഇന്ദ്രന്റെ ശക്തി ദണ്ഡം എന്ന മാരകായുധം കർണ്ണൻ വാങ്ങിക്കുന്നതും അർജ്ജുനനെ കൊല്ലുക എന്ന ഉദ്ദേശത്തിൽ മാത്രമാണ്. ഒരിക്കൽ മാത്രം ഉപയോഗിക്കാൻ പറ്റുന്ന അത് പക്ഷേ ഘടോൽകചന് നേരെ പ്രയോഗിക്കേണ്ടി വരുന്നു കർണ്ണന്. പിന്നെ എല്ലാവരും പറയാറുള്ളത് കർണ്ണന്റെ കവച കുണ്ഡലങ്ങൾ ഇന്ദ്രൻ സൂത്രത്തിൽ തട്ടിയെടുത്തത് കൊണ്ടു മാത്രമാണ് യുദ്ധത്തിൽ അർജ്ജുനനോട് അയാൾ പരാജയപ്പെട്ടത് എന്നാണ്. എന്നാൽ ആദ്യം പാഞ്ചാല ദേശത്ത് അർജ്ജുനനോട് യുദ്ധം ചെയ്തപ്പോളും, വിരാട രാജ്യത്ത് ബൃഹന്ദളയുടെ വേഷത്തിൽ അർജ്ജുനനോട് പരാജയപ്പെട്ടപ്പോളും, പിന്നെ ഗന്ധർവ്വന്മാരോട് തോറ്റോടിയപ്പോളും കർണ്ണന് ഈ പറഞ്ഞ കവച കുണ്ഡലങ്ങളുണ്ടായിരുന്നു. അവസാനം കുരുക്ഷേത്ര യുദ്ധത്തിൽ മാത്രമാണതില്ലാതെ അയാൾ യുദ്ധം ചെയ്തത്. കവചകുണ്ഡലങ്ങളില്ലായിരുന്നുവെങ്കിൽ കർണ്ണനെ തോല്പിക്കാനാകില്ല എന്ന് എല്ലാവരും പറയുന്നത് അതുകൊണ്ട് തന്നെ അസംബന്ധമാണ്. കർണ്ണന്റെ ദാന ശീലത്തെക്കുറിച്ചും പലരും പല കഥകളും പ്രചരിപ്പിക്കാറുണ്ട്. മഹാഭാരതത്തിലില്ലാത്ത കാര്യങ്ങൾ വരെ അക്കുട്ടത്തിൽ പലരും ഇന്ന് കർണ്ണന്റെ പേരില് കെട്ടിവയ്ക്കാറുണ്ട്. എന്നാല് ഇന്ദ്രനുള്ള കവച കുണ്ഡല ദാനമൊഴിച്ച് മറ്റു പല കഥകളും മഹാഭാരതം രചിച്ച വ്യാസനറിഞ്ഞിട്ടു പൊലുമില്ല എന്നതാണ് സത്യം. കവച കുണ്ഡലം കൊടുത്തതു തന്നെ ഇന്ദ്രന്റെ ശക്തി ദണ്ഡം എന്ന മാരകായുധം പകരം വാങ്ങിച്ചു കൊണ്ടാണ്. ഒന്നിന് പകരം മറ്റൊന്ന് വാങ്ങിക്കുന്നത് ഒരിക്കലും ഒരു ദാനമല്ല. സ്വന്തം സുഹൃത്തായ ദുര്യോധനന് വേണ്ടി എല്ലാം ത്യജിക്കാൻ തയ്യാറുള്ള കർണ്ണൻ്റെ സൗഹൃദത്തെപ്പറ്റിയും പലരും പാടിപ്പുകഴ്ത്താറുണ്ട്. പക്ഷേ ഗന്ധർവ്വരുമായുള്ള യുദ്ധത്തിൽ ദുര്യോധനനോടുള്ള കർണ്ണൻ്റെ സൗഹൃദം തെളിയിക്കപ്പെട്ടിട്ടുണ്ട്. തോൽക്കുമെന്നുറപ്പായപ്പോൾ പ്രിയ സുഹൃത്തിനെ ഉപേക്ഷിച്ച് വാലും പൊക്കി ഓടിയ ചരിത്രമാണ് കർണ്ണൻ്റേത്. എന്നിട്ടും കുരുക്ഷേത്ര യുദ്ധത്തിനിറങ്ങുമ്പോൾ ദുര്യോധനൻ്റെ ഏറ്റവും വലിയ ധൈര്യം കർണ്ണൻ ഒപ്പമുണ്ടെന്നതായിരുന്നു. എന്നാൽ സേനാ നായകനായ ഭീഷ്മർ കർണ്ണന് മഹാരഥനായി സ്ഥാനം നൽകാത്തതിൽ പ്രതിഷേധിച്ച് (അതിലെ ശരി തെറ്റുകൾ എന്തായാലും) യുദ്ധത്തിൻ്റെ പത്താം നാൾ ഭീഷ്മർ വീഴുന്നത് യുദ്ധത്തിനിറങ്ങാതെ സ്വന്തം സുഹൃത്തിനെ ധർമ്മ സങ്കടത്തിലാക്കുന്നുമുണ്ട് കർണ്ണൻ. ഇത്ര മാത്രമൊന്നുമല്ല, ഇനിയും ഒരു പാടുണ്ട് ഇങ്ങിനെ.. ഇത്രയും കേട്ടപ്പോൾ വാസൂന് എന്താ തോന്നിയത്. മഹാഭാരതത്തിലെ ഏറ്റവും മികച്ച യോദ്ധാവാരാ.. കർണ്ണനാണോ അതോ അർജ്ജുനനോ. വാസൂട്ടനൊന്ന് ആലോചിച്ചു. പിന്നെ പറഞ്ഞു അർജ്ജുനൻ തന്നെ. പക്ഷേ അച്ഛനല്ലേ പറഞ്ഞേ ഏറ്റവും മികച്ചത് അഭിമന്യു ആണ് എന്ന്. ആ. അഭിമന്യുവും മികച്ച യോദ്ധാവ് തന്നെയാണ്. യുദ്ധത്തില് പങ്കെടുത്തവരിൽ പ്രായം കൊണ്ട് ഏറ്റവും ഇളയവനാണ് അഭിമന്യു. പതിനാറ് വയസുള്ള യോദ്ധാവ്. ഏറ്റവും മികച്ച വില്ലാളികൾ കർണ്ണനും അർജ്ജുനനും തന്നെയാണ്. എന്നാൽ എന്റെ അഭിപ്രായത്തിൽ അവരിൽ ആര് എന്ന് ചോദിച്ചാൽ അതെന്തായാലും കർണ്ണനല്ല എന്നുറപ്പിച്ചു പറയും. അതേ സമയം കൃഷ്ണനില്ലെങ്കിൽ വലിയ ഒരു അളവോളം അർജ്ജുനനും അപൂർണ്ണനായേനേ. ഉം. പക്ഷേ എന്നിട്ടും എന്താ കൽക്കി സിനിമയിൽ കർണ്ണനാണ് അർജ്ജുനനെക്കാൾ കേമനെന്ന് പറഞ്ഞത് അച്ഛാ..? വ്യാസനെഴുതിയ യഥാർത്ഥ മഹാഭാരതം വായിക്കാതെ മഹാഭാരതത്തെക്കുറിച്ച് മറ്റുള്ളവർ എഴുതിയത് മാത്രം വായിക്കുന്നവരാണ് ഇങ്ങിനെ തെറ്റായ കാര്യങ്ങൾ പ്രചരിപ്പിക്കുക. മഹാഭാരതം എന്താണെന്ന് അറിയാത്തവർ ഈ സിനിമ കണ്ടാൽ ഇതാണ് സത്യമെന്ന് ധരിക്കില്ലേ. അവർ മറ്റൊരാളോട് പറഞ്ഞു കൊടുക്കുക തെറ്റായ ഈ വിവരമാണ്. വാസൂട്ടൻ യഥാർത്ഥ മഹാഭാരതം ഒരിക്കലെങ്കിലും വായിക്കണം. അപ്പോൾ തെറ്റായ കാര്യങ്ങൾ ആരെങ്കിലും പറഞ്ഞാൽ അവരോടും പറയുക യഥാർത്ഥ മഹാഭാരതം ഒരിക്കലെങ്കിലും വായിക്കണം എന്ന്. ഇക്കാര്യത്തിൽ മാത്രമല്ല ഓരോ കാര്യത്തിലും ഇത് ബാധകമാണ്. ശരിയും തെറ്റും മനസിലാക്കണം എങ്കിൽ യഥാർത്ഥ കാര്യം കണ്ടെത്താൻ ശ്രമിക്കണം. വലുതാവുമ്പോ ഇക്കാര്യം വാസു ഒരിക്കലും മറക്കരുത് ട്ടോ.. ഉം. വാസൂട്ടൻ ഒന്നുകൂടി എൻ്റെ മേലേക്ക് പറ്റി ചേർന്നിരുന്നു. Pudayoor Jayanarayanan